«КП в Украине» (უკრაინა): შეკითხვა უკრაინელებს: თქვენი აზრით, რით დასრულდება ქართველი პოლიტიკოსის „უკრაინული სერიალი“?

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): აშშ, რუსეთი, სანქციები და ჩრდილო კორეელები „სოხუმის რივიერაში“

—————–

«КП в Украине» (უკრაინა), 30 იანვარი, 2018 წელი
https://kp.ua/life/598932-a-chem-po-vashemu-ukraynskyi-seryal-hruzynskoho-polytyka-zakonchytsia
შეკითხვა უკრაინელებს: თქვენი აზრით, რით დასრულდება ქართველი პოლიტიკოსის „უკრაინული სერიალი“?

მასალაში გადმოცემულია უკრაინელი პოლიტიკოსების, ექსპერტ-პოლიტოლოგებისა  და რიგითი მოქალაქეების (როგორც მომხრეების, ასევე მოწინააღმდეგეების) თვალსაზრისი მიხეილ სააკაშვილის მომავალი ბედის, მისი საქმიანობის პერსპექტივის თაობაზე.

ვიტალი კუპრი, ვერხოვნა რადას (პარლამენტის) წევრი: „ამჟამად მიხეილ სააკაშვილის დეპორტაციისათვის საფუძველი არ არსებობს, საქმე გაყალბებულია. ამიტომაც ჭიანურდება სასამართლო პროცესები. ამასთან, დეპორტაციის გამორიცხვა მაინც არ შეიძლება – უკრაინის ხელისუფლებას შეუძლია პრეცედენტის განხორციელება, რათა აქტიური ოპონენტი თავიდან მოიშოროს. თუმცა, თუ ამას გააკეთებს, ასეთი ნაბიჯი უკრაინაში და მთელ მსოფლიოში დიდ [ნეგატიურ] რეზონანსს გამოიწვევს“.

რუსლან ბორტნიკი, პოლიტოლოგი (კიევი): „მოსახლეობის 60% მიიჩნევს, რომ ეს პოლიტიკური სერიალი ხელისუფლებასთან მიხეილ სააკაშვილის შერიგებით დასრულდება და საქართველოს ექს-პრეზიდენტი უფრო დამყოლი გახდება. დანარჩენი 40%-ის აზრით, მას ჰოლანდიაში ან პოლონეთში გააძევენ, ან საქართველოს გადასცემენ“.

ლილია ბელცანი, ინჟინერ-ტექნოლოგი (ზაპოროჟიე): „კარგი სერიალი ან ქორწინებით მთავრდება, ან მთავარი ბოროტმოქმედის გამომჟღავნებით, ან დადებითი გმირის ბედნიერი ცხოვრებით. თუმცა, უმჯობესია, თუ ამას გაგრძელება არ ექნება“.

ოლღა მამედოვა, მენეჯერი (ლვოვი): „ჩემი აზრით, მიხეილ სააკაშვილს უკრაინიდან გააძევებენ, თუმცა, თუ იგი ხელისუფლებას შეურიგდება და დაარწმუნებს, რომ ჯერ კიდევ შეუძლია სასარგებლო საქმის გაკეთება, მაშინ დატოვებენ გარკვეული პერიოდის მანძილზე, სკანდალების გარეშე“.

მარინა დრობოში, ექიმი (დნეპროპეტროვსკი): „ნელ-ნელა სიტუაცია ჩაწყნარდება. მწვავე პროცესმა უკვე გაირა, მიხომ მომენტი ხელიდან გაუშვა, მხარდამჭერები აკლდება. ასე რომ, ამ სერიალში უკვე საინტერესო არაფერი არ იქნება“.

ვარვარა მასლობოინიკოვა, ექიმი (კიევი): „ადრე თუ გვიან ცოლთან ერთად ევროპას დაუბრუნდება და საერთოდ დაივიწყებენ“.

ილდარ ხალითოვი, მზარეული (კიევი): „ვფიქრობ, იგი პოლიტიკას ჩამოშორდება და რესტორანს გახსნის სახელწოდებით „ხინკალი მიხოსაგან“, სადაც ქართული სამზარეულოს საუკეთესო კერძები მომზადდება. მერწმუნეთ, გურმანების დიდი რიგი დადგება“.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 31 იანვარი, 2018 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/north-korean-illegal-workers-in-occupied-abkhazia-georgia/4230987.html

აშშ, რუსეთი, სანქციები და ჩრდილო კორეელები „სოხუმის რივიერაში“

ზაზა წულაძე

აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტმა გუშინ ღიად დაადანაშაულა რუსეთი, რომ გაეროს მკაცრი სანქციების მიუხედავად, მოსკოვი ჩრდილო კორეასთან ენერგეტიკული ნედლეულით, კერძოდ, ქვანახშირით ვაჭრობას უკანონოდ განაგრძობს. ამ განცხადებას წინ უძღოდა, რუსეთის საგარეო უწყების დემარში, რომ მოსკოვი არ შეუერთდება აშშ-ის ხაზინის დეპარტამენტის ახალ სანქციებს ჩრდილოეთ კორეის 16 მოქალაქის მიმართ, რომლებიც ჩინეთის, რუსეთისა და საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიაზე უკანონოდ მუშაობენ.

24 იანვარს ამოქმედებული სანქციები ჩრდილო კორეის სახელწიფო კოპორაციის Ryonbong-ის წარმომადგენლებს შეეხოთ. ყველა მათგანი ჩრდილო კორეის მმართველი შრომის პარტიის წევრია. აშშ ამ ადამიანების ფხენიანში დეპორტაციას ითხოვს.

Ryonbong ოფიციალურად ლითონების, მინერალებისა და ავტომანქანების ექსპორტისთვის იყო შექმნილი, თუმცა სინამდვილეში ჩრდილოეთ კორეის სამხედრო მრეწველობისთვის, მათ შორის, ქიმიური იარაღის შექმნისთვის აუცილებელი კომპონენტების საიდუმლო იმპორტით არის დაკავებული, რის გამოც 2006 წლიდან გაეროს სანქცია დაუწესდა.

ამის მიუხედავად, Ryonbong-ის დიპლომატიური იმუნიტეტით აღჭურვილი თანამშრომლები, ჩრდილოეთ კორეის საკონსულოს საფარქვეშ ჩინეთსა და რუსეთში მუშაობას მაინც განაგრძობენ. მათ კოორდინირებას ვლადივოსტოკში ჩრდილოეთ კორეის გენერალური კონსული ზო სეკ ჩხოლი უწევს.

ერთმა მათგანმა, ჩრდილო კორეელმა „დიპლომარტმა“ პაკ ტონგ სოკმა ოკუპირებულ სოხუმშიც კი ჩამოაღწია და საქართველოს კანონმდებლობის უხეში დარღვევით, წითელ ხიდთან სასტუმროს მშენებლობას კურირებს. აშშ-ს ხაზინის დეპარტამენტის მიერ გავრცელებულ ინფორმაციაში კერძოდ ნათქვამია:

„პაკ ტონგ სოკი არის Ryonbong-ის წარმოადგენელი აფხაზეთში, საქართველო. მანამდე იყო რუსეთის ქალაქ ნახოდკაში. 2017 წლის აგვისტოში, მან გაუწია ორგანიზება აფხაზეთში ჩრდილო კორეელი მუშების განთავსებას, რაც გაეროს უშიშროების საბჭოს 2371-ე რეზოლუციის დარღვევაა“.

როგორც „ამერიკის ხმამ“ გაარკვია, ჩრდილო კორეელი ინჟინრები და მუშები ოკუპირებულ სოხუმში, ტურბაზის ტერიტორიაზე, სასტუმრო „სოხუმის რივიერას“ მშენებლობაზე მუშაობენ. მათი რაოდენობა 40-დან 50-მდე მერყეობს.

„სოხუმის რივიერა“ რუსულმა არქიტექტურულმა სალონმა Boriev&Partners-მა დააპროექტა, რომელსაც ოფისები ნალჩიკსა და სოჭში აქვს. 2013-2015 წლებში სწორედ ეს სალონი მუშაობდა სოხუმის საფეხბურთო სტადიონის სრულ რეკოსტრუქციაზე, რაზეც რუსეთის ფინანსური დახმარებიდან 700 მილიონი რუბლი (12,5 მილიონი დოლარი) დაიხარჯა და აქედან 110 მილიონი (2 მილიონი დოლარი) უკვალოდ გაქრა.

ოფიციალურად, ხუთსართულიანი სასტუმრო, სადაც კორეელი მუშახელია დასაქმებული, სოხუმელ ბიზნესმენს ალისა გულარიას ეკუთვნის, თუმცა 186 მილიონი რუბლის (დაახლოებით 3,3 მილიონი აშშ დოლარის) ოდენობის შეღავათიანი კრედიტი მშენებლობისთვის ერთ-ერთმა რუსულმა ბანკმა გამოყო. მშენებარე „სოხუმის რივიერას“ გარდა გულარიას ასევე ეკუთვნის კაფეების ქსელი „დოლჩე ვიტა“ სოხუმში და ტურისტული კომპანია „აფხაზეთის ტური“.

გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ 2017 წლის აგვისტოსა და დეკემბერში მიღებული რეზოლუციები, ფხენიანისთვის ენერგომატარებლების მიწოდების მკვეთრი შემცირების გარდა, ჩრდილო კორეიდან შრომითი მიგრანტების მიღებასაც კრძალავს.

გაეროს წევრი ქვეყნები, მათ შორის, რუსეთიც, რომელმაც ამ რეზოლუციებს მხარი დაუჭირა, ვალდებულნი არიან ჩრდილო კორეელ მუშახელს სამუშაო ვიზები გაუუქმონ და უკან სამშობლოში გაამგზავრონ. ამ სანქციის მიზნებს საერთაშორისო მიმომხილველი ალექსეი კოვალი ასე განმარტავს:

„ჩრდილო კორეის ყველა მოქალაქე, რომლებიც დაქირავებულები არიან და უცხოეთში ერთ წელზე მეტხანს მუშაობენ, დეპორტირებულები უნდა იქნან უკან კორეაში. სწორედ ეს ადამიანები არიან კიმ ჩენ უნის რეჟიმისთვის უცხოური ვალუტის მთავარი შემომტანები. ჩრდილო კორეის რეჟიმი მონურ შრომითი მიგრაციას მთლიანად აკონტროლებს და ამ გზით, წელიწადში, დაახლოებით, 900 მილიონი დოლარის შემოსავალს იღებს. სწორედ ამ ფინანსური რესურსის შეზღუდვა სურთ აშშ-ს და სხვა ქვეყნებს“

საქართველოს და ჩრდილოეთ კორეას დიპლომატიური ურთიერთობა 1994 წლის მარტში აქვთ დამყარებული, თუმცა გასაგები მიზეზების გამო, არანაირი ოფიციალური კონტაქტი, თბილისსა და ფხენიანს შორის აღარ ყოფილა.

2017 წლის შემოდგომაზე, მას შემდეგ რაც რუსეთში ჩრდილო კორეის საელჩომ გაავრცელა განცხადება, რომ „ყირიმის რეფერენდუმის“ შედეგებს სცნობს და ყირიმს რუსეთის ნაწილად მიიჩნევს“, საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე გაჩნდა მოლოდინი რომ ფხენიანი “უფრო შორსაც წავიდოდა”.

ოკუპირებულ ცხინვალში ოსი სეპარატისტების ლიდერმა ანატოლი ბიბილოვმა იმ დროს განაცხადა, რომ „კორეელი ბიზნესმენები“ დაბა კვაისაში მიტოვებული სპილენძისა და თუთიის საბადოებითაც კი „დაინტერესდნენ“, თუმცა ამის იქეთ საქმე აღარ წასულა.

«The Heritage Foundation» (აშშ): ანგარიში: საქართველოს ნატოში გაწევრიანება აშშ-ისა და ევროპის ინტერესებში შედის

«Каспiй» (აზერბაიჯანი): სადაო ტრანზიტი // განა საქართველოს ინტერესებში შედის სომხეთ-რუსეთის კავშირების განმტკიცება? რატომ უნდა დაეხმაროს თბილისი ისეთ ქვეყანას, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში „მეხუთე კოლონისა“ და რუსეთის ერთგული ქოფაკის როლს ასრულებს?

«Radio New Zealand» (ახალი ზელანდია): ინტერვიუ ახალზელანდიელ მეცნიერთან: ნაურუ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ლობირების ცენტრში

—————–

«The Heritage Foundation» (აშშ), 29 იანვარი, 2018 წელი

https://www.heritage.org/defense/report/nato-membership-georgia-us-and-european-interest

ანგარიში: საქართველოს ნატოში გაწევრიანება აშშ-ისა და ევროპის ინტერესებში შედის

ამერიკულმა კვლევითმა ინსტიტუტმა Heritage Foundation-მა გამოაქვეყნა ექსპერტ ლუკ კოფის ანგარიში, რომელიც ამავე ინსტიტუტის საგარეო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორია.

ვრცელ პუბლიკაციაში მიმოხილულია საქართველო-აშშ-ის ურთიერთობა (მასში ნახსენებია 1918 წელიც), საქართველოს ნატოსთან ინტერგირების მიზნით გადადგმული ნაბიჯები და ნათქვამია, რომ რუსეთის მიერ საქართველოს წინააღმდეგ განხორციელებულმა აგრესიამ საქართველო ვერ აიძულა უარი ეთქვა დასავლეთთან კავშირების გამყარებაზე. „საქართველო ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოების მნიშვნელოვანი კონტრიბუტორია. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, საქართველო გახდა იმედის ნაპერწკალი რთულ რეგიონში. საქართველოში შედგა ძალაუფლების მშვიდობიანი გადაცემა, თავისუფალი და ღია არჩევნების გზით. ქვეყანამ გაატარა ეკონომიკური რეფორმები, რათა ეკონომიკის ლიბერალიზაცია მოეხდინა. აშშ-ის ეროვნულ ინტერესებშია, გააღრმაოს ორმხრივი ურთიერთობა საქართველოსთან, დაეხმაროს მას თავდაცვითი და სამხედრო შესაძლებლობების განვითარებაში და ხელი შეუწყოს საქართველოს ნატოში გაწევრიანებას“, – წერს ამერიკელი ექსპერტი.

ანგარიშის ავტორის აზრით, მნიშვნელოვანია, რომ ნატოს 2018 წლის სამიტზე კიდევ ერთხელ გაუსვან ხაზი, რომ საქართველო იმსახურებს ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში გაწევრიანებას. ავტორი წერს, რომ აშშ-ის გეოპოლიტიკური ამოცანებისთვის საქართველოს სტრატეგიული მდებარეობა ისევე მნიშვნელოვანია, როგორც საქართველოს დემოკრატიული გარდაქმნის პროცესი, რაც რეგიონისთვის მაგალითს წარმოადგენს.

ამავე დროს, როგორც ლუკ კოფი აღნიშნავს, „ნატოს ზოგიერთი წევრი შიშობს, რომ საქართველოს ალიანსში მიღება მოსკოვის მიერ ოკუპირებული ცხინვალისა და აფხაზეთის რეგიონების გამო, რუსეთთან ავტომატურ ომს გამოიწვევს. საქართველოს ოფიციალური პირები პირად საუბრებში აცხადებენ, რომ მოხარულები იქნებიან, დათანხმდნენ ნატო-ს წევრობას კომპრომისის საფუძველზე. საუბარია იმაზე, რომ ალიანსის მეხუთე მუხლი, რაც კოლექტიურ თავდაცვას და უსაფრთხოების გარანტიას გულისხმობს, დროებით არ გავრცელდეს რუსეთის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიებზე, სანამ ეს საკითხი რუსეთთან მშვიდობიანი მოლაპარაკებების გზით არ გადაწყდება“.

პუბლიკაციაში აღნიშნულია, რომ ასეთ შემთხვევაში რუსეთის მიერ ოკუპირებული ცხინვალისა და აფხაზეთის რეგიონზე გავრცელდება ნატოს წესდების მეექვსე მუხლის შესწორება. ამის პრეცედენტი უკვე არსებობს. ანალოგიური შესწორება მიიღეს 1951 წელს, როდესაც ალიანსს საბერძნეთი და თურქეთი შეუერთდნენ. „ეს იქნებოდა მხოლოდ დროებითი ზომა, სანამ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა საერთაშორისოდ აღიარებულ საზღვრებში აღდგება“, – ნათქვამია Heritage Foundation-ის საგარეო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორის მიერ მომზადებულ ანგარიშში.

«Каспiй» (აზერბაიჯანი), 30 იანვარი, 2018 წელი

http://www.kaspiy.az/pages/q.pdf

სადაო ტრანზიტი

განა საქართველოს ინტერესებში შედის სომხეთ-რუსეთის კავშირების განმტკიცება? რატომ უნდა დაეხმაროს თბილისი ისეთ ქვეყანას, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში „მეხუთე კოლონისა“ და რუსეთის ერთგული ქოფაკის როლს ასრულებს?

აზერბაიჯანულ პრესაში გრძელდება სტატიების ბეჭდვა ე.წ. „სავაჭრო დერეფნების“ თაობაზე, რომლებიც, სავარაუდოდ, სომხეთს რუსეთთან საქართველოს რეგიონების – აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის გავლით დააკავშირებს. პუბლიკაციებში ყურადღება ექცევა აგრეთვე რუსეთის გადაწყვეტილებას ოკუპირებულ ტერიტორიებზე საბაჟო პუნქტების გახსნის შესახებ და ამასთან დაკავშირებით საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ გაკეთებულ ოფიციალურ განცხადებას.

„საქმე იმაშია, აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში „საბაჟო პუნქტები“ სწორედ ე.წ. „სავაჭრო დერეფნების“ ამოქმედების წინ გაიხსნა. მართალია, საქართველომ სატრანზიტო ვაჭრობაზე თანხმობა განაცხადა (რაც ძალიან აწყობს სომხეთს), მაგრამ კატეგორიულად გამოდის მოსკოვის მიერ ამ შეთანხმების ინტერპრეტაციის წინააღმდეგ. არადა, სწორედ ეს აღნიშნა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ გრიგორი კარასინმა – „2011 წელს ხელმოწერილმა შეთანხმებამ საბაჟო ადმინისტრირებისა და ვაჭრობის მონიტორინგის შესახებ სინათლე შეიტანა საქართველოს საბაჟო საზღვრების დადგენის საკითხში: საზღვრები უკვე გამოკვეთილია – ესაა ყაზბეგის რაიონში და მდ.ენგურთანო“, – წერს აზერბაიჯანის გაზეთი «Каспiй» (სტატიის ავტორი – რაუფ ტოფიკოღლუ).

დამოუკიდებელი ანალიტიკოსები თვლიან, რომ შეთანხმების პროექტში თავიდანვე იყო ჩადებული ისეთი პუნქტები, რომლებიც მხარეებმა შეიძლება ორაზროვნად აღიქვან და მათი ინტერპრეტირება მოახდინონ.

პოლიტოლოგ კახა გოგოლაშვილის თქმით, „ერთი მხრივ, იმის მიუხედავად, რომ რუსეთს აღიარებული აქვს აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი, ჩვენ თითქოსდა რუსეთს ვაჩვენეთ, რომ გვაქვს ლეგიტიმური უფლება კონფლიქტურ რეგიონებში ტვირთები გავაკონტროლოთ, მაგრამ მეორე მხრივ, ჩვენ ვაღიარეთ, რომ ამ რეგიონებს ვერ ვაკონტროლებთ. თავის დროზე [2011 წელს] მხარეები მიიჩნევდნენ, რომ ეს ნეიტრალური დოკუმენტი იყო, მაგრამ პრაქტიკამ გამოავლინა, რომ ეს ასე არაა – როცა საქმე საქმეზე მიდგა, გაირკვა, რომ საქართველო და რუსეთი დოკუმენტის არსს სხვადასხვანაირად აღიქვამენ. ასე რომ, გრიგორი კარასინი თუ იტყვის, მას ჩვენი წარმომადგენლის კომენტარი მოჰყვება და ა.შ.  ვფიქრობ, რომ მომავალშიც ასე გაგრძელდება. აქედან გამომდინარე, გაურკვეველია, როდის მოხდება შეთანხმების პირობების რეალიზება“.

პოლიტოლოგი კორნელი კაკაჩიაც ასევე თვლის, რომ შეთანხმებაში ბევრი „წყალქვეშა ქვა“ დევს: „რუსეთი ამ დოკუმენტის რეალიზებით არის დაინტერესებული და, ჩემი აზრით, ალბათ მოსკოვიც გააფორმებს შესაბამის კონტრაქტს შვეიცარიულ კომპანიასთან. ვფიქრობ, „გამჭოლი დერეფნების“ ამოქმედებას რუსეთი საქართველოზე ზეწოლის ერთ-ერთ ინსტრუმენტად განიხილავს („რბილი ძალის“ სახით), ანუ მაქსიმალურად ცდილობს ისარგებლოს ეკონომიკური და ჰუმანიტარული კავშირებით ორი რეგიონის ოკუპირების  პირობებში. მეორე მხრივ, ტრანზიტის პრაქტიკული რეალიზება ხელს შეუწყობს აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის ილუზიების განმტკიცებას, თითქოსდა ისინი დამოუკიდებელები არიან. რამდენად მომგებიანი ეს საქართველოსთვის? კითხვა საინტერესოა, განსაკუთრებით იმ ფონზე, როცა რუსულ მასმედიაში იქაური მაღალჩინოსნების კომენტარებს ბოლო არ უჩანს. ექვსი წლის განმავლობაში ჩვენ ვერ მოვესწარით იმას, რომ საქართველოს ხელისუფლების მხრიდან [2011 წლის შეთანხმების] ანალიზი გავიგონოთ და გვითხრან, თუ რამდენადაა ჩვენთვის ეს დოკუმენტი სასარგებლო“.

მართალია ექსპერტი. აბა, ვის უნდა ჭირდებოდეს ეს ტრანზიტი, თუა არა მხოლოდ სომხეთს? საკითხავია, რატომ უნდა დაეხმაროს თბილისი ისეთ ქვეყანას, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში „მეხუთე კოლონისა“ და რუსეთის ერთგული ქოფაკის როლს ასრულებს? იმ ქვეყნის ქოფაკისა, რომლსაც საქართველოს ორი რეგიონი აქვს ოკუპირებული? დიახ, ხელშეკრულება 2011 წელს დაიდო, მაგრამ ხომ არსებობს საერთაშორისო იურიდიული მექანიზმები მსგავსი დოკუმენტების გაწყვეტისათვის? თანაც მხედველობაშია მისაღები, რომ საქართველოს ორი რეალური სავაჭრო-ეკონომიკური პარტნიორი – აზერბაიჯანი და თურქეთი ნამდვილად არ იქნებიან აღფრთოვანებულნი იმით, რომ სომხეთს, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში კრემლის ინტერესების გამტარებელია და რომელიც ღიად აცხადებს პრეტენზიებს მეზობლების მიწებზე, დამატებითი ეკონომიკური მკვებავი წყარო გამოუჩნდება „სავაჭრო დერეფნების“, ანუ ახალი „სიცოცხლის გზის“ სახით. განა ეს თვით საქართველოს ინტერესებში შედის?

«Radio New Zealand» (ახალი ზელანდია), 29 იანვარი, 2018 წელი

https://www.radionz.co.nz/international/programmes/datelinepacific/audio/2018629837/nauru-at-centre-of-lobbying-by-abkhazia-and-south-ossetia

ინტერვიუ ახალზელანდიელ მეცნიერთან: ნაურუ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ლობირების ცენტრში

საქართველოს სეპარატისტული „რესპუბლიკების“ – აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრები ნაურუში იმყოფებიან და იმედი აქვთ, რომ ეს კუნძულოვანი სახელმწიფო ლობირებას გაუწევს მათ დამოუკიდებლობას წყნარის ოკეანის რეგიონში.

ტუვალუმ და ვანუატუმ აფხაზეთთან და სამხრეთ ოსეთთან კავშირები ჯერ კიდევ 2014 წელს გაწყვიტეს და მას შემდეგ არცერთ რომელიმე სხვა ქვეყანას მათი დამოუკიდებლობა აღარ უღიარებიათ.

როგორც ახალი ზელანდიის მესის უნივერსიტეტის (ქალაქ პალმერსტონ-ნორტში) თავდაცვისა და უსაფრთხოების კვლევის ცენტრის დირექტორმა რუბენ აზიზიანმა ახალი ზელანდიის რადიოს კორესპონდენტს ვალტერ ცვეიფელს განუცხადა, კავკასიაში ამჟამად შექმნილი პოლიტიკური სიტუაცია საკმაოდ რთულია, რომელიც [დიდ სახელმწიფოებს შორის არსებულ] კონკურენციას უკავშირდება.

გთავაზობთ ამონარიდს ინტერვიუდან:

რუბენ აზიზიანი: მათი [აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის] შესაძლებლობები ძალიან შეზღუდულია. ჯერ ერთი, რომ მსოფლიოს ამ ნაწილში კარგად ვერ გაუგიათ მათი სტატუსის თაობაზე და შესაბამისად, ორივე სეპარატისტული რეგიონის მხარდასაჭერად რაიმე ძლიერი  მოძრაობა არ შეიმჩნევა. მთავარი, რისი იმედიც მათ აქვთ, ეს ფინანსური საკითხია, რომელიც ამ კუნძულოვანი სახელმწიფოების და სხვა მსგავსი მცირე ქვეყნების მოწყვლადი წერტილია. მათ შეუძლიათ ფულის შეთავაზება, ქრთამის სახით, როგორც ეს ადრე ხდებოდა. ამავე დროს, აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის [საერთაშორისო სტატუსი] საქართველოსაგან ძლიერ ზეწოლას განიცდის – ამ საკითხში თბილისს დასავლეთის სახელმწიფოებიც მხარს უჭერენ, რომლებიც ამ ორი რეგიონის დამოუკიდებლად აღიარების წინააღმდეგ გამოდიან. ამრიგად, ეს არის მინიატურული სახე იმ დიპლომატიისა, რომელიც საბანკო ჩეკზეა დაფუძნებული  და რომელსაც ჩინეთი და ტაივანი ახორციელებენ.

ვალტერ ცვეიფელი: თუ გავითვალისწინებთ იმ ფაქტს, რომ რამდენიმე წლის წინათ ტუვალუმ და ვანუატუმ გააუქმეს აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის აღიარება, თქვენი აზრით, არის იმის შანსი, რომ მათი აღიარების პროცესი სხვა ქვეყნების მიერ კიდევ გაგრძელდება?

რუბენ აზიზიანი: ვეჭვობ, რომ ეს ასე მოხდეს. მიზეზები საკმაოდ არსებობს. პირველი – ფაქტია, რომ ზოგიერთი აქაური სახელმწიფო, შეიძლება ითქვას, „წინ და უკან დადის“: ისინი ერთ დღეს აფხაზების დამოუკიდებლობას აღიარებენ, მეორე დღეს კი მათ საქართველო აცდუნებს და თავიანთი აღიარება უკან მიაქვთ. ასე რომ, არ ვფიქრობ, რომ ამ ორ ქვეყანას რაიმე დიდი შანსი აქვთ – იმის გათვალისწინებით, რომ აქ ბევრს ვერ გაუგია, თუ რა ხდება სინამდვილეში; მეორე – მართალია, აფახზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ზურგს უკან რუსეთი დგას, მაგრამ ჩვენს რეგიონში რუსეთის გავლენა მაინცდამაინც დიდი არ არის, ის შეზღუდულია. საქართველოს კი, პირიქით – ჩემი აზრით, მას უფრო ძლიერი მხარდაჭერა აქვს, საქართველოს დამოუკიდებლობასა და ტერიტორიულ მთლიანობას გვერდში უდგანან დასავლეთის ქვეყნების დიდი უმრავლესობა, რომლებმაც აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი არ აღიარეს. ამრიგად, სახეზეა დასავლეთისა და რუსეთის დაპირისპირება და მე არ ვფიქრობ, რომ ამ საკითხში რუსეთს უფრო მეტი გავლენა აქვს, ვიდრე დასავლეთის დაჯგუფებას.

რასაკვირველია, რუსეთი კვლავაც მხარს დაუჭერს აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთს და დაეხმარება წინსვლაში, საქართველოსთან კონფრონტაციის ფონზე. რუსეთს მიაჩნია, რომ საქართველო სხვა პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკებისათვის მისაბაძი არ არის, რადგან თბილისს კურსი ევროკავშირისა და ნატოსაკენ აქვს აღებული, დასავლური საგარეოპოლიტიკური ვექტორი კი რუსეთის პრეზიდენტის ვლადიმერ პუტინისათვის მიუღებელია. ასე რომ, მე ვთვლი, რომ მოსკოვი მაინცდამაინც დიდად აღარ შეეცდება აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის [ლობირებას], რადგან რუსეთის ეროვნული ინტერესების გატარებაში ისინი მაინცდამაინც დიდ როლს არ ასრულებენ. თუმცა, ისიც ცხადია, რომ რუსეთი აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის მხარდაჭერით საქართველოს დასავლური კურსის დაბლოკვას ცდილობს. ჩემი აზრით, სწორედ ესაა მათი მოქმედების ძირითადი არსი.

«ТВ Мир-24» (რუსეთი//დსთ): მიხეილ სააკაშვილი – უკრაინის პოლიტიკის სუპერვარსკვლავი

«Эхо» (აზერბაიჯანი): სომხეთის „დერეფნული იმედი“ კრახს განიცდის // რატომ შეხვდა სომხეთის ელჩი თბილისის მერს?

—————–

«ТВ Мир-24» (რუსეთი//დსთ), პროგრამა «Вместе», 28 იანვარი, 2018 წელი

https://mir24.tv/articles/16289052/superzvezda-ukrainskoi-politiki-mihail-saakashvili

მიხეილ სააკაშვილი – უკრაინის პოლიტიკის სუპერვარსკვლავი

ეკატერინე აბრამოვა,

საინფორმაციო-ანალიტიკური პროგრამა «Вместе»-ს წამყვანი

პოლიტიკოსი მიხეილ სააკაშვილი რეგულარულად ფიგურირებს სკანდალურ ქრონიკებში და საერთოდ, ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ მასზე მუდმივად ილაპარაკონ. ბოლო დროს იგი ვარსკვლავად იქცა, თანაც ზღვის ვარსკვლავად. საქართველოს ყოფილმა პრეზიდენტმა შავი ზღვის ნაპირზე ვარსკვლავის პოზა მიიღო. ისე გამოდის, რომ ყველას შეუძლია რაც სურს, ის გააკეთოს. ამ შემთხვევაში საქმე ეხება იმ დოკუმენტური ფილმის კულმინაციურ ფინალს, რომელიც, რასაკვირველია, თვითონ მიხომ გადაიღო საკუთარ თავზე. ექს-პრეზიდენტის ქცევას რომ აკვირდები, უნებლიედ ფიქრობ, რომ მიხომ პროფესია შეცდომით აირჩია: პოლიტიკოსის ნაცვლად იგი მსახიობი უნდა ყოფილიყო, რაშიც «Мир-24»-ის კორესპონდენტი მიხეილ რობაქიძეც დარწმუნდა.

რეპორტაჟი:

„ეს სულ სხვა რაღაცაა! შეხდეთ! ეს სივრცე და თავისუფლებაა! ეს სასწაულია! შეხედეთ, ხალხო!“ – ამბობს მიხეილ სააკაშვილი ფილმის „უკრაინის აღორძინების“ ფინალურ კადრში. საქართველოს ექს-პრეზიდენტი და უკრაინის ოდესის ოლქის ექს-გუბერნატორი თავის აღფრთოვანებას არ მალავს. ზღვის ნაპირზე მიმავალი რაღაც მომენტში წონასწორობას კარგავს და ვარდება. აშკარაა, რომ „ევროპის უკანასკნელ ხელუხლებელ პლაჟზე“, ოდესიდან ერთი საათის სავალზე, უკეთესია დაწვე და ისიამოვნო. ამინდს მნიშვნელობა არ აქვს.

ფილმს უკვე რიმეიკები გამოუჩნდა: ზღვის ვარკვლავის ფორმამიღებულმა მიხეილ სააკაშვილმა ბევრი დააინტერესა და გულგრილი არ დატოვა. აი, კადრი რიმეიკიდან: კოვბოი ზღვის ნაპირზე მოსიარულე მიხოს შაშხანას უმიზნებს, ისვრის და მიხოს ქვიშაზე ვარდება. ხუმრობა ხუმრობაა, სერიოზულად კი – ნაპრეზიდენტალ-ნაგუბერნატორალი ქართველი პოლიტიკოსი თავისი დღევანდელი სამშობლოს – უკრაინის მომავალზე თორმეტი წუთის განმავლობაში საუბრობს, რომლის არსი მარტივია: „ახლა საქმე ცუდადაა, მაგრამ ყველაფერს გამოვასწორებ!“ (კადრი ფილმიდან: მიხო ოდესის ერთ-ერთ ქუჩაში დგას და ამბობს: „მე ამის გამოცდილება მაქვს. თბილისის ქუჩა, სადაც მე დავიბადე, ასევე დანგრეული იყო. ჩვენ ყველაფერი აღვადგინეთ. ძველი ოდესა იგივე სახით აღდგება მსოფლიოსათვის, როგორც ადრე იყო“).

მიხეილ სააკაშვილი სხვადასხვა აუდიტორიაზე მუშაობს, მაგრამ აქცენტს მაინც უფრო ახალგაზრდებზე აკეთებს (კადრი ფილმიდან: მიხო მოზარდებთან დგას – „აქ ახალი ანტალია იქნება. ანტალიაც ასე იწყებოდა, მაგრამ აქ უფრო მაგარი გარემოა, ვიდრე ანტალიაში. უბრალოდ, უნდა იცოდე, როგორ დაიწყო და განავითარო…“.

„მიხეილ სააკაშვილი მშვენივრად აპიარებს იმას, რაც მას სჭირდება. თუმცა, მიშა რომ იგივე ხაზს ატარებდეს უკრაინაში, რაც მან თავის დროზე ბათუმში და საქართველოს სხვა საკურორტო ადგილებში გაატარა, ეს ნორმალური იქნებოდა“, – ამბობს ჟურნალისტი ლალი მოროშკინა, საქართველოს ექს-პრეზიდენტზე შექმნილი სკანდალური წიგნის ავტორი.

მიშიკო თავის ფილმში არა მხოლოდ თითქმის მშობლიურ ოდესაში ჩნდება, არამედ უკრაინის სხვა ადგილებშიც. მშვიდი ტონი, აუჩქარებელი ნაბიჯები, ლირიკული მუსიკის ფონი. იგი არ ჰგავს იმ მიხეილ სააკაშვილს, რომელიც სახურავზე დაძვრება და საპროტესტო აქციებს ხელმძღვანელობს. ლალი მოროშკინა დარწმუნებულია, რომ ფილმზე ოკეანისიქითა იმიჯმეიკერებმაც წაიმუშავეს: „რასაკვირველია, მიშას მათ ურჩიეს და უთხრეს: „ცოტა გაზს დაუწიეო“ და მიშამაც დაუწია, მშვიდ ადამიანად იქცა, რომელსაც უკრაინის აყვავება სურს. რატომაც არა!“.

აუდიტორია მიხეილ სააკაშვილისათვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ფაქტორია. თავისი პოლიტიკური საქმიანობის გარიჟრაჟზე მიშა თბილისის ფილარმონიის დარბაზს ხალხით ავსებდა ხოლმე, როცა ედუარდ შევარდნაძის პარტიას – „მოქალაქეთა კავშირს“ აპიარებდა და ხალხში აგიტაციას ეწეოდა, რამდენიმე წლის შემდეგ კი იგი უკვე პრეზიდენტის წინააღმდეგ გამოვიდა.

ტელევიზიის ძალა მიხეილ სააკაშვილმა ჯერ კიდევ „ვარდების რევოლუციის“ დროს შეაფასა. 2003 წლის ნოემბერში, თავის მომხრეებთან ერთად, იგი პარლამენტის დარბაზში სწორედ იმ დროს შევარდა, როცა პრეზიდენტ ედუარდ შევარდნაძის გამოსვლა პირდაპ[ირი ეთერით გადაიცემოდა; მთელმა საქართელომ უცებ გაიგო რევოლუციონერების გამარჯვება, თუმცა იმ მომენტში ჯერ კიდევ არავის ესმოდა, თუ რით დამთავრდებოდა ყველაფერი.

„მიხეილ სააკაშვილს სჯერა, რომ პოლიტიკა მუდმივ პიარს წარმოადგენს. მისთვის სულ ერთია. მას შეუძლია დღეს ერთი გააკეთოს, ხვალ კი მეორე, რომლებიც ერთმანეთისაგან სრულიად განსხვავდებიან“, – ამბობს პეტრე მამრაძე, მართვის სტრატეგიის ინსტიტუტის დირექტორი.

ნათლისღებისას დნეპრის ყინულიან წყალში ჩაყვინთვაც მისთვის „სულ სხვა რაღაცაა“, რომელიც აუდიტორიის მუდმივ ინტერესს განაპირობებს. საქართველოში ამგვარი ვედოები არ უკვირთ, რადგანაც მათ კარგად ახსოვთ მიშას „მაიმუნობები“ (კადრები: შიშველი მიხო ბათუმის პლაჟზე, „დაბოლილი“ მიხო პატრიარქის სავარძელში,  მიხო გირებით, მიხო ჰალსტუხს ღეჭს, მიხო თვითმფრინავის საჭესთან, მიხო ვენახში, მიხო ყურძენს წურავს, მიხო ღვინის ფიალით ხელში…).

თუმცა მიხეილ სააკაშვილს უკვე სცენარების არცევა უჭირს: იგი გაწამებულია მის წინააღმდეგ დაწყებული სასამართლო პროცესებით როგორც თბილისში, ასევე კიევში. სასამართლო მას დიდ დროს ართმევს და ნერვებს უწეწავს. და თუ კიეველმა თემიდამ მას მხოლოდ ღამით გარეთ გასვლა აუკრძალა, თბილისში მიხოს უარესი ელოდება – პატიმრობის სამწლიანი სეზონი. თუმცა „ზოგი ჭირი მარგებელიაო“, ნათქვამია: რაც მეტი სკანდალი, მით მეტი დიდება და სახელი. სხვაგვარად მიშას არსებობა ვაითუ დაავიწყდეთ.

«Эхо» (აზერბაიჯანი), 28 იანვარი, 2018 წელი
http://ru.echo.az/?p=66838
სომხეთის „დერეფნული იმედი“ კრახს განიცდის
რატომ შეხვდა სომხეთის ელჩი თბილისის მერს? ალბათ იმიტომ, რომ კახა კალაძეს „ქართულ ოცნებაში“ გავლენა შენარჩუნებული აქვს

ნურანი – ტოფიგა კასიმოვა

(შემოკლებით)

საქართველოსა და სომხეთის ურთიერთობა კვლავ ყურადღების ცენტრშია: სომხეთის რესპუბლიკის ელჩი რუბენ სადოიანი თბილისის მერს შეხვდა, რომლის დროსაც ორი ქვეყნის დედაქალაქების – ერევნისა და თბილისის თანამშრომლობის საკითხები განიხილეს, გამოხატეს მზადყოფნა კონტაქტების გაღრმავების მიზნით. რუბენ სადოიანმა კახა კალაძე ერევნის 2800 წლისთავთან დაკავშირებით დაგეგმილ სადღესასწაულო ღონისძიებებზე მიიწვია.

რა თქმა უნდა, ერევნის 2800-წლოვანი იუბილეს თაობაზე ელჩმა რუბენ სადოიანმა ტყუილი იკადრა: ისტორიული ქრონიკები მოწმობენ, რომ ირევნის ციხე-სიმაგრე 1504-1511 წლებშია აშენებული ისმაილ-შაჰისა და მისი სარდლის რევანგულ-ხანის მიერ. სომხები მითებს იგონებენ, რომ ერევნის სომხურობა დაამტკიცონ: ქალაქის გარეუბანში ერთ-ერთ ბორცვზე  ლურსმულდამწერლობიანი ქვა „აღმოაჩინეს“ და გამოაცხადეს – ერევანი ძველი ურარტუს ქალაქია და ჩვენს ერამდე 782 წელს არის დაარსებულიო! რასაკვირველია, სერიოზულ მკვლევარებს ამ თეორიის არ სჯერათ, მაგრამ სომეხი ფალსიფიკატორები არ ჩერდებიან.

კაცმა რომ თქვას, ამ შემთხვევაში მთავარი სულ სხვაა: რუბენ სადოიანისა და კახა კალაძის შეხვედრა მოხდა იმ დროს, როცა საქართველო-სომხეთს შორის არაერთგვაროვანი პროცესები მიდის. კახა კალაძე, რა თქმა უნდა, თბილისის მერია და იგი საგარეოპოლიტიკურ საკითხებს არ წყვეტს, მაგრამ, ცხადია, მას მმართველ „ქართულ ოცნებაში“ გარკვეული გავლენა შენარჩუნებული აქვს. ერევანი კი, შეგახსენებთ, „ქართული ოცნებისაგან“ „სომხური ოცნების“ – „ზემო ლარსის ალტერნატიული გზის“ საკითხთან დაკავშირებით გაგრძელებას ელოდებიან.

ამ დღეებში „ქართულ დერეფნებში სომხური ოცნების“ განხორციელებაზე ლაპარაკი თვით პრემიერ-მინისტრმა კარენ კარაპეტიანმაც დაიწყო: დავოსში ყოფნისას მან ქართველ ჟურნალისტებს ასე განუცხადა – „სომხეთს სურს რომ საქართველოზე გამავალი სატრანზიტო გზა სტაბილური იყოს, რადგან მასზე ქვეყნის ეკონომიკაა დამოკიდებულიო“. თუმცა მან ცხინვალის მიმართულებაზე დასმულ კითხვას ორჭოფულად უპასუხა – „ბუნებრივია, ჩვენ ვთხოვთ მეზობლებს და მეგობრებს, რათა ტვირთების მოძრაობა არ შეფერხდეს და ეს ორივე მხარისთვის კარგი იქნება – როგორც ქართველებისთვის, ასევე სომხებისთვისო“. მოკლედ, კარენ კარაპეტიანმა დაკონკრეტებისაგან თავი შეიკავა.

ექსპერტები ამბობენ, რომ „ზემო ლარსის“ ერთადერთი რეალური ალტერნატივა მხოლოდ ცხინვალის მარშრუტია – „ტრანსკამი“, ანუ ტრანსკავკასიური ავტომაგისტრალი. ამ გზასთან დაკავშირებით კი ბოლო დროს უამრავი მითქმა-მოთქმა და ხმები დადის. სომხები იმედები აქვთ, მაგრამ, როგორც ჩანს, მათი ოცნება სამომავლოდ ვერ განხორციელდება. და ეს თვით რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ გრიგორი კარასინმა დაადატურა გაზეთ „კომერსანტის“ ინტერვიუში: „ჩვენ საქართველოს ხელისუფლება თავიდანვე გავაფრთხილეთ, რომ რუსეთთან ურთიერთობის აღდგენა არ ეხება დამოუკიდებელი  აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთისადმი ჩვენი დამოკიდებულების შეცვლას. ეს მათ ხარჯზე არ მოხდება“. ცხადია, ამ პირობებში კომპრომისების მიღწევის შესაძლებლობა ნულის ტოლია.

ამას წინათ სიტუაცია უფრო მეტად გაამწვავა თვითონ რუსეთის მოქმედებამაც: სახელმწიფო სათათბირომ რუსეთ-სამხრეთ ოსეთის 2017 წელს ხელმოწერილი შეთანხმების რატიფიცირება მოახდინა, რომელიც ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის“ („ვაი-სახელმწიფოს“) სამხედრო ქვედანაყოფების რუსეთის არმიაში გაერთიანებას ითვალისწინებს. ბუნებრივია, ამის თაობაზე საქართველოს საგარეო საქმეტა სამინისტრომ პროტესტი განაცხადა (…).

განა ასეთ სიტუაციაში სომხეთს რუსეთისაკენ საქართველოზე გავლით სატრასპორტო დერეფნების სწრაფი გახსნის იმედი უნდა ჰქონდეს? საკითხი კვლავ ღიად რჩება, მით უმეტეს, რომ ეს დერეფნები საქართველოს იმდენად არ სჭირდება, რამდენადაც თვითონ სომხეთს. შესწირავს თუ არა თბილისი მეზობლის სურვილებს თავის საკუთარ ეროვნულ ინტერესებს? აი, ეს კითხვა უკვე რიტორიკულია.

——–

შენიშვნა: ამავე თემას ეხება აგრეთვე კიდევ ერთ აზერბაიჯანულ გაზეთ «Каспiй»-ში გამოქვეყნებული სტატია „ვარიანტები არ არის: რუსეთმა სომხეთის თხოვნას ყურადღება არ მიაქცია“ (ავტორი – თამილა ნურიევა). წყარო: http://www.kaspiy.az/news.php?id=75422

«Независимая газета» (რუსეთი): „პორტირებული კოორდინატორები“ // საქართველოში გამართული არჩევნების მთავარი შედეგი – თბილისის მერის დამოუკიდებელი კანდიდატის დამარცხება მისი გამარჯვების ტოლფასია

«Огонек» (რუსეთი): „წარჩინებულნი: კახაბერ კალაძემ თბილისის მერის არჩევნები წმინდად მოიგო“

«Day» (აზერბაიჯანი): ვინ და როგორ უშლიდა ხელს აზერბაიჯანის ტრიუმფს // ორიოდე სიტყვა ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის არაკეთილმსურველებსა და უიღბლოებზე
«Каспiй» (აზერბაიჯანი): „პროცესი დაიწყო: ბაქო-თბილისი-ყარსი ევროპასა და აზიას შეაერთებს“
«ТВ Первый канал» (რუსეთი): მიხეილ სააკაშვილი და მისი მომხრეები პეტრო პოროშენკოს ანგარიშსწორებით ემუქრებიან. რით უპასუხებს უკრაინის პრეზიდენტი საქართველოს ექს-პრეზიდენტს?

«КоммерсантЪ» (რუსეთი): მიხეილ სააკაშვილს ციხის კომფორტული საკანი ელოდება; თბილისი ექს-პრეზიდენტის მისაღებას ემზადება

«The Washington Post» (აშშ): უკრაინას იგი არ უნდა, საქართველოს კი მისი დაპატიმრება სურს. მიხეილ სააკაშვილი სიტუაციას ამწვავებს

——————–

«Независимая газета» (რუსეთი), 30 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.ng.ru/courier/2017-10-30/11_7105_georgia.html

„პორტირებული კოორდინატორები“

საქართველოში გამართული არჩევნების მთავარი შედეგი – თბილისის მერის დამოუკიდებელი კანდიდატის დამარცხება მისი გამარჯვების ტოლფასია

სტატიაში საუბარია საქართველოში ჩატარებული მუნიციპალურ (ადგილობრივი თვითმმართველობის) ორგანოთა არჩევნების მიმდინარეობა და შედეგები, მოცემულია ცალკეული პოლიტიკოსებისა და პოლიტიკური პარტიების პერსპექტივა 2018 წლის საპრეზიდენტო და 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებისათვის (ავტორი – გია ფაცურია, ა/ო საქართველოს კონსტიტუციის დამცველი კავშირის თავმჯდომარე).

პუბლიკაციაში, რომლის ავტორი თვითონ იყო დამკვირვებლის როლში, ყურადღება განსაკუთრებით აქვს დათმობილი დამოუკიდებელ კანდიდატ ალექსანდრე ელისაშვილს (თბილისის მერის თანამდებობაზე), რომელმაც, პოლიტიკური პარტიის არქონის პირობებში, შეძლო და მეორე ადგილი დაიკავა, ანუ უკან ჩამოიტოვა მთავარი ოპოზიციური პარტიის – „ერთიანი ნაცმოძრაობის“ წარმომადგენლები. „დანარჩენების, მათ შორის პარლამენტის ექს-სპიკერების ნინო ბურჯანაძისა და დავით უსუფაშვილის პარტიების წარმომადგენლებმა ისეთი შედეგები აჩვენეს, რომ ალბათ, მათ თვითონვე რცხვენიათ“, – წერს ავტორი.

სტატიაში გადმოცემულია ფრაგმენტი ალექსანდრე ელისაშვილის ბიოგრაფიიდან, როცა მან, ახალგაზრდა ჟურნალისტმა, რომელიც საქართველო-რუსეთის 2008 წლის აგვისტოს ომის დღეებში რეზერვისტად იყო გაწვეული, არ შეშინდა და ტელევიზიით გამოსვლისას ნარკოტიკების მოხმარებაში ამხილა თავდაცვის მაშინდელი მინისტრი დავით კეზერაშვილი: „ჩვენ, რეზერვისტები, გორში ვიყავით შეკრებილები, მეთაურების მიერ მიტოვებულები და არ ვიცოდით, რა გაგვეკეთებინა. ამ დროს ჯიპით მოვარდა დავით კეზერაშვილი, გადმოვიდა, ვიღაცას ტელეფონით დაელაპარაკა, შემდეგ კი ყურადღებას არავისთვის მიუქცევია, დააძრო შპრიცი და ყველას თვალწინ ვენაში ნარკოტიკი გაიკეთა“.

სტატიის ავტორის აზრით, ზემოთ აღწერილი ფაქტი ალექსანდრე ელისაშვილის პრინციპულობაზე და გამბედაობაზე მიუთითებს. იგი ამომრჩევლებში პოპულარობით სარგებლობდა და აქედან გამომდინარე, ექსპერტები აღნიშნავდნენ, რომ თბილისის მერის ასარჩევად მეორე ტური ჩატარდებოდა, თუმცა ხელისუფლებამ ყველა საშუალება გამოიყენა, რომ ენერგეტიკის ექს-მინისტრს და ექს-ფეხბურთელს კახა კალაძეს გაემარჯვნა (სტატიაში ასახულია „ქართული ოცნების“ მცდელობები მოწინააღმდეგე ბანაკიდან კონფორმისტთა გადაბირებისათვის, ე.წ. „კოორდინატორების“ მუშაობა, ადმინისტრაციული რესურსი როლი და ა.შ.).

„2018 წელს საქართველოში პრეზიდენტის არჩევნები უნდა ჩატარდეს. კონსტიტუციაში შეტანილი ცვლილებების თანახმად, პრეზიდენტის როლი მხოლოდ ფორმალურია. ალბათ,  ახალი ქართველი პოლიტიკური ვარსკვლავის [იგულისხმება ალექსანდრე ელისაშვილი] პოზიცია მომავალი საპრეზიდენტო არჩევნებისათვის ბევრ საკითხს გაარკვევს. მით უმეტეს, რომ მილიარდერმა ბიძინა ივანიშვილმა არჩევნებში ჩარევისაგან დისტანცირება გადაწყვიტა. ყოველ შემთხვევაში, იგი ამ არჩევნებში არსად გამოჩენილა და ალბათ, სამომავლოდაც არ გამოჩნდება, თუ მას პირადი პრობლემები არ წარმოექმნება.

ამავდროულად, ყურადღების ფოკუსში თანდათან შედის 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნები, რომელიც უფრო საინტერესო იქნება: ისე ჩანს, რომ ძველი პარტიები ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების არჩევნების დროს „უკვე მიიცვალნენ“, ახლები კი ჯერ არ გაჩენილან. როგორც ერთმა პოლიტოლოგმა შენიშნა, „მართალია, საქართველო ძლიერი არაა დემოკრატიული ტრადიციებითა და სხვა ინსტიტუტებით, მაგრამ ჩვენთან მოწყენილობას ვერავინ შეეგუება“. ამის მთქმელს ვერ შეედავები“, – ნათქვამია სტატიის დასასრულს.

————

საქართველოში გამართული არჩევნები თემა 30 ოქტომბრის რუსული პრესის სხვა პუბლიკაციებშიცაა გაშუქებული, კერძოდ, ჟურნალ «Огонек»-ში გამოქვეყნებულია სტატია სათაურით „წარჩინებულნი: კახაბერ კალაძემ თბილისის მერის არჩევნები წმინდად მოიგო“ (ავტორი – მიხეილ დმიტრიევი).

„იტალიის „მილანს“, რომელმაც მსოფლიო ფეხბურთის ვარსკვლავთა მთელი პლეადა გამოზარდა, პოლიტიკური კადრების სამჭედლოც შეიძლება ვუწოდოთ. რომ არაფერი ვთქვათ ექს-პრემიერ სილვიო ბერლუსკონის როლზე, ამ კლუბიდან გამოვიდნენ ჯორჯ ვეა (მას ლიბერიის პრეზიდენტობის დიდი შანსი აქვს), ანდრეი შევჩენკო (იგი უკრაინის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობდა) და კახა კალაძე, თბილისის მერი“, – წერს ავტორი და მკითხველებს ცნობილი ქართველი ფეხბურთელის სპორტულ-პოლიტიკური კარიერის დეტალებს აცნობს (წყარო: https://www.kommersant.ru/doc/3434558).

«Day» (აზერბაიჯანი), 30 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://news.day.az/politics/945481.html
ვინ და როგორ უშლიდა ხელს აზერბაიჯანის ტრიუმფს
ორიოდე სიტყვა ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის არაკეთილმსურველებსა და უიღბლოებზე

ლეილა ტარივერდიევა

(შემოკლებით)

დღეს, 30 ოქტომბერს, ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზა უნდა გაიხსნას. 2007 წლის 7 თებერვალს შექმნილმა სარკინიგზო დერეფნის პროექტმა, რეალიზების პროცესში, შეიძლება ითქვას, „მრავალი წამება და გაჭირვება გამოიარა“. განსაკუთრებით ეს ითქმის იმ ბარიერ- დაბრკოლებებზე, რომლებსაც მას სომხეთი უქმნიდა: ჯერ იყო და სომხეთმა ერთი ამბავი ატეხა – რა საჭიროა ახალი რკინიგზა, არის გიუმრი-ყარსის მარშრუტი და ის დავტვირთოთო (გასაგებია, რატომ არის დახურული თურქეთ-სომხეთის საზღვარი – სომხების მიერ მთიანი ყარაბაღის ოკუპირების გამო). მერე, რომ არაფერი გაუვიდა, ერევანმა უცხოეთში არსებული სომხური დიასპორა დაიხმარა, რკინიგზის საკითხი აშშ-ის კონგრესშიც კი განიხილეს, რის შემდეგაც ამერიკელი კანონმდებლები რკინიგზის მშენებლობის წინააღმდეგ გამოვიდნენ და განაცხადეს, რომ სომხეთის იზოლირება დაუშვებელიაო.

პრინციპში, აზერბაიჯანს სომხეთის იზოლაციის მიზანი არასოდეს ჰქონია. 1990-იან წლებში, როცა საექსპორტო ნავთობგაზსადენები შენდებოდა, აზერბაიჯანი მზად იყო მილი სომხეთის ტერიტორიის გავლით გაეყვანა, ოღონდაც ერევანს მთიანი ყარაბაღის ოკუპირება შეეწყვიტა და იქიდან თავისი სამხედრო ფორმირებები გაეყვანა. მაგრამ იოლი გამარჯვებით თავბრუდახვეულ სომხეთს იმედი ჰქონდა, რომ   ყველაფერს ერტად მიიღებდა და უკან არ იხევდა. საბოლოოდ, სომხეთი მილსადენების პროექტის გარეშე დარჩა: „ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანისა“ და „ბაქო-თბილისი-ერზერუმის“ მილსადენებისაგან დივიდენდებს საქართველო იღებს. რაც შეეხება რკინიგზას, სომხეთი ამ პროექტის რეალიზების საკითხშიც მოტყუვდა: მიუხედავად იმისა, რომ ამერიკელი კონგრესმენებმა მისი საერთაშორისო დაფინანსება დაბლოკეს (სომხეთის ლობირების გამო ევროკავშირმაც უარი განაცხადა), მშენებლობისთვის საჭირო ფული მაინც გამოიძებნა. არ გამართლდა ერევნის იმედები საქართველოს რკინიგზის აფხაზური მონაკვეთის ამუშავების შესახებაც, შედეგები ვერ გამოიღო ვერც საქართველოს სამცხე-ჯავახეთის მხარის სომხური მოსახლეობის პროტესტებმა, რომლებიც ერევნიდან იყო ინიცირებული – თითქოსდა რკინიგზა რეგიონის ეკოლოგიურ სიტუაციას საფრთხე უქმნისო.

დღეს ჯავახეთის სომხურმა თემმა სრულიად დაივიწყა „ეკოლოგიური პრობლემები“ და ახლა მხოლოდ იმაზე ფიქრობს, რამდენად კარგად ისარგებლონ ადგილობრივმა სომეხმა ბიზნესმენებმა ახალი რკინიგზის პერსპექტივით. აქვე ხაზი უნდა გავუსვათ: აზერბაიჯანს არასოდეს არ ჰქონია უარყოფითი აზრი რკინიგზის გამოყენების თაობაზე სამცხე-ჯავახეთის რეგიონის სასარგებლოდ, პირიქით – ბაქო მიიჩნევდა, რომ რკინიგზა საქართველოს ეკონომიკას მნიშვნელოვან წარმატებას მოუტანდა. პროექტის მიზანიც სწორედ ეს იყო, მაგრამ მსგავსი დამოკიდებულება არანაირად არ ვრცელდება სომხეთზე, რომლის ეკონომიკის ხელშეწყობას აზერბაიჯანი არ გეგმავს და არც უვალდებულია.

დღეს რკინიგზა იხსნება. ეს ნიშნავს, რომ პროექტი შედგა. აზერბაიჯანმა, თურქეთის მონაწილეობით, თავის თავზე აიღო რკინიგზის ძირითადი ნაწილის დაფინანსება და ამოცანა შეასრულა, გარედან დახმარების გარეშე. სომხების პროტესტებმა და ანტიაზერბაიჯანულმა ლობიზმმა პროექტის რეალიზება არა მარტო ჩვენი ეკონომიკური ინტერესების, არამედ პრინციპის საქმედ გადააქცია. ჰოდა, დღეს პრინციპიც და ინტერესებიც დაკმაყოფილებულია. ყველაფრის მიუხედავად.

———-

ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის გახსნის თემა 30 ოქტომბრის აზერბაიჯანული პრესაში გამოქვეყნებულ სხვა სტატიებშიც არის გაშუქებული, კერძოდ, გაზეთ «Каспiй»-ში გამოქვეყნებულ მასალაში სათაურით „პროცესი დაიწყო: ბაქო-თბილისი-ყარსი ევროპასა და აზიას შეაერთებს“ (ავტორი – ალი საიდოვი). პუბლიკაციაში აღნიშნულია, რომ რკინიგზის საზეიმო გახსნაში ოთხი ქვეყნის – თურქეთის, საქართველოს, აზერბაიჯანისა და ყაზახეთის ხელმძღვანელთა მონაწილეობა სიმბოლურია: ეს სატრანსპორტო მაგისტრალი ჩინეთის სტრატეგიული პროექტის – აბრეშუმის დიდი გზის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან შემაკავშირებელ რგოლს შეადგენს“ (წყარო: http://www.kaspiy.az/news.php?id=69967).

«ТВ Первый канал» (რუსეთი), 29 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://www.1tv.ru/news/2017-10-29/335334
მიხეილ სააკაშვილი და მისი მომხრეები პეტრო პოროშენკოს ანგარიშსწორებით ემუქრებიან. რით უპასუხებს უკრაინის პრეზიდენტი საქართველოს ექს-პრეზიდენტს?

რუსეთის ტელეარხის «Первый канал»-ის პროგრამა «Воскресное «Время»-ს ეთერში გადაიცა რეპორტაჟი უკრაინაში არსებული პოლიტიკური სიტუაციის შესახებ, რომელშიც ყურადღება ძირითადად საქართველოს ყოფილ პრეზიდენტს მიხეილ სააკაშვილს დაეთმო (ავტორი – ალენა გერმანოვა).

გთავაზობთ ამონარიდს ვრცელი ვიდესიუჟეტიდან:

„უკრაინის სახელმწიფო უუნაროა, მას თავისი ფუნციების შესრულება აღარ შეუძლია. უკრაინის სახელმწიფოს ავანტიურისტ მიხეილ სააკაშვილის მორჯულების თავიც კი აღარ აქვს, რომელიც კიევში მორიგი რევოლუციური მაიდნის მოწყობას ცდილობს. საქართველოს ექს-მეთაურსს უკრაინის ხელისუფლებამ თავშესაფრის მიცემაზე უარი განუცხადა და სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობაში დაადანაშაულა. სავარაუდოდ, მიხეილ სააკაშვილს მალე ან პოლონეთში დააბრუნებენ, საიდანაც უკრაინაში შევიდა, ან ისტორიულ სამშობლოს გადასცემენ, სადაც მის წინააღმდეგ სისიხლის სამართლის საქმეა აღძრული.

მიხეილ სააკაშვილი აბსოლუტურად უიღბლო და ბედგამწყრალი კაცია. ყველა საქმე იფუშება, რომელსაც კი იგი ხელს მოკიდებს: საქართველოს პრეზიდენტობაც ხომ ჩააფლავა! თბილისის ბაზარზე რომ ემუშავა მემწვადედ, იქ უფრო მეტ სარგებლობას მოიტანდა: იგი ენერგიული, ექსტრავაგანტური ტიპია და საქმე კარგად წაუვიდოდა…

„დობროგო რანკუ! (დილა მშვიდობისა!), მე წუხანდელი ღამე კარავში გავათენე“, – ცოტა გამოუძინებელი, მაგრამ თვითკმაყოფილი სახით ამბობს მიხეილ სააკაშვილი. თავის „ბურჟუიკა“ ღუმელს ჩახუტებული იგი უკვე მეხუთე დღეა პოზიორობს. აი, ფოტომისალმება – „სიყვარულით უკრაინელ ხალხს – მიმართვა კარავიდან“.

საერთოდ, მიხეილ სააკაშვილის აპარტამენტები ელიტური არ არის, მაგრამ სრულიად ნორმალურია: საქმე იმაში გახლავთ, რომ ექს-პრეზიდენტი კარავს მხოლოდ ფონის მისაცემად იყენებს, სინამდვილეში კი სასტუმრო „კიევში“ სძინავს. ჟურნალისტებმა რამდენჯერმე გამოიჭირეს შესასვლელში. არადა, ხომ ამბობდა – კარავში ყოფნა უფრო უსაფრთხოაო, ახლა კი რადიკალების ზურგსუკან იმალება. ასეთი მოქმედება მიხეილ სააკაშვილმა მას შემდეგ დაიწყო, რაც უკრაინის მიგრაციის სამსახურმა თავშესაფრის თხოვნაზე უარი განუცხადა.

მოქალაქეობისა და ლტოლვილის სტუსისი გარეშე მიშას მხოლოდ ერთი გზა აქვს დარჩენილი – პირდაპირ აეროპორტში, სპეცრეისით კიევი-თბილისი, რომლითაც მისი რამდენიმე თანამებრძოლები უკვე გაისტუმრეს საქართველოში. წინა წლებში ოდესის ოლქის ექს-გუბერნატორმა საკმაოდ ბევრი ხალხი ჩაიყვანა საქართველოდან. ასე რომ, დეპორტი ბევრ ქართველს ელოდება. „ქართველები მე არ ჩამომიყვანია, ისინი პეტრო პოროშენკომ ჩამოიყვანა. ისინი სამსახურში მე არ დამინიშნავს. რამდენადაც ვიცი, პრეზიდენტი მათ რამდენჯერმე თვითონ შეხვდა“, – ამბობს მიხეილ სააკაშვილი.

(…)

პეტრო პოროშენკომ არ უნდა დაივიწყოს, ვისთან აქვს საქმე. მიხეილ სააკაშვილმა ამ კვირაში დემონსტრაციულად იწვევდა ამერიკელ პოლიტიკოსებსა და ევროპელ დეპუტატებს კიევში, რათა მათთან ერთად კიეველების წინაშე რეფორმებზე ელაპარაკა. საქართველოს ექს-პრეზიდენტი უკრაინის გადარჩენის რეცეპტებს ისე წერდა, თითქოსდა მის ბიოგრაფიაში არ იყოს ჩადენილი დანაშაულობები სხვისი ქონების მითვისებაზე, ბიუჯეტის განიავებაზე, სამსახურებრივი (თანამდებობრივი) მდგომარეობის ბოროტად გამოყენებაზე…

„იგი ელიტარული კორუფციის არქიტექტორია. მიხეილ სააკაშვილს არ უკრაინულ, არც ქართულ და არც სხვა უცხო ქვეყნის პოლიტიკაში არანაირი პერსპექტივა არ აქვს. მისი ერთადერთი პერსპექტივა არევ-დარევის მოწყობაა, რომელსაც იგი ყველგან ცდილობს“, – ამბობს გიორგი ხაინდრავა, რომელიც 2004-2006 წლებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი იყო.

მიხეილ სააკაშვილის მოთხოვნები, რომლითაც იგი უკრაინის პოლიტიკაში „შევარდა“, უკრაინისთვის მნიშვნელოვანია: გაეროს მონაცემებით, მოსახლეობის 60% სიღარიბის ზღვრის მიღმა ცხოვრობს. აქ ევროპის მასშტაბით ხელფასის ყველაზე დაბალი დონეა, სამაგიეროდ, უკრაინა ყველაზე კორუმპირებული ქვეყნების სიის პირველ ათეულშია. „რასაკვირველია, ის პოლიტიკა, რომელსაც პეტრო პოროშენკო ატარებს, დასავლელ პარტნიორებს არ მოსწონთ. ამიტომაც მათი ხელშეწყობით ხდება ძალის პარალელური ცენტრის ჩამოყალიბება, რომელიც ანტიკორუფციული სასამართლოების, დეპუტატთა ხელსეუხებლობის გაუქმებაში გამოიხატება. ეს ყველაფერი პრეზიდენტის უფლებამოსილებას ზღუდავს“, – განმარტავს პოლიტოლოგი დენის დენისოვი.

და მართლაც, პეტრო პოროშენკოსა და მისი გარემოცვის ნერვები მუდამ დაჭიმულია: ჯერ მიხეილ სააკაშვილის ტრიუმფალური დაბრუნება უკრაინაში, მერე მისი პოლიტიკური გასტროლები მთელ ქვეყანაში, ახლა კი – კარვები დედაქალაქის ცენტრში. და რაც უფრო დიდხანს გრძელდება  „კარვებში დგომა“, მით უფრო მკაცრი ხდება აქციის მონაწილეთა მოთხოვნები: „ბატონო პრეზიდენტო, პარლამენტში იმპიჩმენტის კანონი უნდა შეიტანოთ განსახილველად. თუ ჩვენს მოთხოვნებს არ დააკმაყოფილებ, გაჩვენებთ, რა შეგვიძლია… ნუ გვაიძულებთ, პეტრო ალიქსეევიჩ! გაიხსენეთ რუმინეთის პრეზიდენტის ნიკოლე ჩაუშესკუს ბედი“.

თვითონ პრეზიდენტი პეტრო პოროშენკო ამ კვირაში დონბასში, დაპირისპირებულ მხარეთა დაშორიშორების ხაზზე იმყოფებოდა და სამხედროებს საჩუქრებს და ჯილდოებს ურიგებდა, თითქოს ამით მიხეილ სააკაშვილს აჩვენებდა, არმია ჩემს მხარეზეაო. თუმცა ისიც აღსანიშნავია, რომ ამ არმიის  არასაბრძოლო დანაკარგებმა ათი ათასი ადამიანი შეადგინა, ანუ ორჯერ მეტი, ვიდრე ბრძოლის დროს. უკრაინის არმიას ღუპავს ტოტალური ლოთობა, უდისციპლინობა და ერთმანეთში კონფლიქტი იარაღის გამოყენებით. ასეთი არმიით მიხეილ სააკასვილს ვერ შეაშინებ. „ყველაზე გავლენიანი და ცნობილი ბომჟი მსოფლიოში“ (ასე უწოდებენ მიხეილ სააკაშვილს უკრაინაში) თავს ისე გრძნობს, როგორც თევზი წყალში და კარვების ბანაკის არებას არ აპირებს“.

«КоммерсантЪ» (რუსეთი), 30 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.kommersant.ru/doc/3454126

„მიხეილ სააკაშვილს ციხის კომფორტული საკანი ელოდება; თბილისი ექს-პრეზიდენტის მისაღებას ემზადება“

„მიხეილ სააკაშვილის განცხადება – უკრაინის გენერალური პროკურატურა ჩემს დასაპატიმრებლად და თბილისში ექსტრადირებისთვის დოკუმენტებს ამზადებსო, საქართველოს პროკურატურამ დაადასტურა – „მიხეილ სააკაშვილი ექტრადირების შემთხვევაში საგამოძიებო იზოლატორში იქნება მოთავსებულიო“, – ნათქვამია სტატიაში (ავტორი – გიორგი დვალი).

პუბლიკაციის ავტორი ესაუბრება ქართველ პოლიტოლოგ გია ნოდიას, რომლის თქმით, საქართველოს ექს-პრეზიდენტი ექსტრადირებასთან ასე ახლოს არასოდეს ყოფილა, ანუ მისი გადმოცემის რისკი მატულობს. „თუმცა, ისე ჩანს, რომ საქართველოს ხელისუფლებას მიხეილ სააკაშვილის გადმოცემა არ აწყობს, რადგან ამით პრობლემები გაუჩნდება: მიშას მომხრეები, ცხადია, მიტინგებს მოაწყობენ და საპყრობილის დაბლოკვას შეეცდებიან. რასაკვირველია, ეს მთვარობისთვის არასასიამოვნო იქნება“.

ამასობაში ხელისუფლება სიტუაციის რადიკალური განვითარებისათვის ემზადება; «КоммерсантЪ»-ის ხელთ არსებული მონაცემებით, მატროსოვის ქუჩაზე მდებარე თბილისის საპყრობილეში, სადაც ექს-პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ყოფილი მაღალჩინოსნები არიან გამომწყვდეულები, კიდევ ერთ კომფორტულ „ელიტურ საკანს“ ამზადებენ, რომელშიც მიხეილ სააკაშვილი ექსტრადირების შემდეგ იქნება მოთავსებული.

სტატიის ავტორი ესაუბრება „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ ერთ-ერთ ლიდერს ნუგზარ წიკლაურს, რომელიც ადასტურებს, რომ მიხეილ სააკაშვილის თბილისში ჩამოყვანის შემთხვევაში საპროტესო აქციების გამართვა გამორიცხული არაა: „ქართული საზოგადოება ვერ მოითმენს იმ სამსჯავროს, რომელსაც რუსი ოლიგარქი ბიძინა ივანიშვილი მოაწყობს კრემლის კარნახით“, – ამბობს ნუგზარ წიკლაური.

პრეზიდენტ გიორგი მარგველაშვილს თეორიულად შეუძლია თავისი წინამორბედის შეწყალება, მაგრამ როგორც «КоммерсантЪ»-ს უთხრეს პრეზიდენტის ადმინისტრაციაში, „მსგავსი შესაძლებლობა არ განიხილება“. არსებობს კანონით დადგენილი პროცედურა, მ.სააკაშვილს კი პრეზიდენტ გიორგი მარგველაშვილისათვის მოქალაქეობის დაბრუნების ან შეწყალების თაობაზე არ მიუმართავს“.

«The Washington Post» (აშშ), 29 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.washingtonpost.com/world/europe/ukraine-doesnt-want-him-georgia-wants-to-arrest-him-saakashvili-stirs-things-up/2017/10/29/135747

„უკრაინას იგი არ უნდა, საქართველოს კი მისი დაპატიმრება სურს. მიხეილ სააკაშვილი სიტუაციას ამწვავებს“

დევიდ სტერნი

(ამონარიდი)

„მიხეილ სააკაშვილის ბიოგრაფია ადასტურებს, რომ მან მიხვეულ-მოხვეულ გზა გაიარა. აშშ-ის კოლუმბიის იურიდიული სკოლის დასრულების შემდეგ, საქართველოში საქმიანობის პერიოდში, იგი „ვარდების რევოლუციას“ ხელმძღვანელობდა და პრეზიდენტ ჯორჯ ბუშის ადმინისტრაციისათვის ერთგვარი საერთაშორისო-საგამოფენო ნიმუში გახდა დემოკრატიის სფეროში (…) მან ქვეყანა პოლიციის მინის შენობებით მოფინა და ამით მიანიშნა, რომ  იგი გამჭვირვალე თანამედროვე ძალოვან სტრუქტურას აყალიბებდა.

2008 წელს მიხეილ სააკაშვილს კატასტროფული ომი ჰქონდა რუსეთის შემოჭრილ არმიასთან. 2013 წელს მან პრეზიდენტის პოსტი დატოვა, მისმა პარტიამ კი ხელისუფლება დაკარგა. ბრუკლინში ხანმოკლე ცხოვრების შემდეგ მიხეილ სააკაშვილი უკრაინაში ჩავიდა და პრეზიდენტ პეტრო პოროშენკოს ბრძანებით, ოდესის ოლქის გუბერნატორად დაინიშნა. დღეს საქართველოს ექს-პრეზიდენტი უკრაინის პრეზიდენტის მოწინააღმდეგეა.

მიხეილ სააკაშვილს უკრაინის გენპროკურორი იური ლუცენკო ექსტრადირებით ემუქრება (ექს-გუბერნატორს უარი უთხრეს თავშესაფრის მიცემაზე) და აცხადებს, რომ ექს-პრეზიდენტი სახელმწიფო გადატრიალების მოწყობას გეგმავს, გარდა ამისა, საქართველოში მას მრავალი სისხლის სამართლის დანაშაული აქვს ჩადენილიო, რასაც მიხეილ სააკაშვილი უარყოფს“, – ნათქვამია სტატიაში.

რაც შეეხება სავარაუდო დეპორტაციას, პუბლიკაციის ავტორი აღნიშნავს, რომ  მიხეილ სააკაშვილისათვის დეპორტაცია სამარცხვინო ფაქტი იქნებოდა.

«The News Minute» (ინდოეთი): დეპორტაცია უმიზეზოდ // რატომ უცხადებს უარს საქართველო ინდოელებს ქვეყანაში შესვლაზე?

«День» (უკრაინა): „მიხოს“ ისტორიის გაკვეთილები // რით დაზარალდა ქართველი რეფორმატორის იმიჯი უკრაინაში

——————–

«The News Minute» (ინდოეთი), 28 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.thenewsminute.com/article/we-got-deported-no-reason-why-georgia-refusing-entry-indians-70649

დეპორტაცია უმიზეზოდ

რატომ უცხადებს უარს საქართველო ინდოელებს ქვეყანაში შესვლაზე?

სტატიაში მოცემულია ინდოელი ტურისტების ისტორია, რომლებიც საქართველოს საიმიგრაციო სამსახურმა ქვეყანაში არ შემოუშვეს და თბილისის აეროპორტიდან უკან, ინდოეთში დააბრუნეს (ავტორი – ჰარიპრია სურეში).

როგორც პუბლიკაციაშია აღნიშნული, 19 ოქტომბერს ინდოეთის მოქალაქეთა ჯგუფი, რომლებმაც  საქართველოში შესასვლელი ვიზა ელექტრონული წესით აიღეს და რომლებთაც შვებულების გატარება ამ ქვეყანაში სურდათ, საიმიგრაციო სამსახურის ჩინოვნიკებმა ჯერ თბილისის აეროპორტში აყურყუტეს, შემდეგ კი, ემირატების გავლით, ინდოეთში დააბრუნეს, ანუ იქ, საიდანაც  საქართველოში გამოემზავრნენ.

სტატიის ავტორი მიუთითებს, რომ ინდოეთის მოქალაქეებს ბილეთები კოჩის აეროპორტში (ქერალას შტატი, სამხრეთი ინდოეთი) ჰქონდათ აღებული დაჯავნის წესით და თბილისში შარჟას გავლით ჩავიდნენ. „სამწუხაროდ, მათი სიხარული ხანმოკლე აღმოჩნდა: თბილისში ჩაფრენისთანავე ისინი დაუპატიჟებელი სტუმრების როლში აღმოჩნდნენ. „მართალია, კოჩის აეროპორტში გაგვაფრთხილეს, შეიძლება საქართველოში პრობლემები შეგექმნეთო, მაგრამ რადგანაც ჩვენ ყველა დოკუმენტი წესრიგში გვქონდა, საქართველოში წასვლა მაინც გადავწყვიტეთ“, – ამბობს ერთ-ერთი ტურისტი ჰარი.

როგორც ირკვევა, ინდოელებისთვის შარჟას აეროპორტშიც (არაბთა გაერთიანებული ემირატები) უთქვამთ ჩინოვნიკებს, რომ უკვე ტენდენცია შეიმჩნევა – საქართველოდან ინდოეთის მოქალაქეებს უკან აბრუნებენ და გაითვალისწინეთ – მეტი ტანსაცმელი, წამლები და ორი დღის საკვები პროდუქტები წაიღეთ, რადგან აეროპორტში ლოდინი მოგიწევთო.

ინდოელებს თბილისამდე მშვიდობიანად მოუღწევიათ და აეროპორტის შენობაში, საიმიგრაციო სამსახურთან რიგი დაუკავებიათ. თან ამჩნევდნენ, რომ ჩინოვნიკები ინდურ პასპორტებს ეჭვის თვალით უყურებდნენ. თითოეული ცალკე ოთახში მიჰყავდათ და იქ 15-20 წუთის განმავლობაში ესაუბრებოდნენ.

„მეკითხებოდნენ, თან რამდენი ფული მქონდა. ვუთხარი, რომ 200 დოლარი. ეგ არასაკმარისიაო. ვუპასუხე, რომ გარეთ ჩემი ძმა დგას და რომ ფულის დიდი ნაწილი – 3 ათასი დოლარი მას აქვს, თან საკრედიტო ბარათიც. ვაჩვენე ბანკის ანგარიშის ასლი, მაგრამ ჩინოვნიკები შეუვალი აღმოჩნდნენ – არა და არა… ჩემი ძმა ამერიკაში ცხოვრობს, ამიტომ მას ნება დართეს, მაგრამ მისი ცოლს უარი უთხრეს“, – ამბობს ჰარი.

მოკლედ, ინდოელები თბილისიდან იმავე რეისით უკან დააბრუნეს.

როგორც The News Minute-ს კორესპონდენტს კოჩის აეროპორტში დაუდასტურეს, მართლაც, ბოლო 3 თვის განმავლობაში მხოლოდ ამ აეროპორტის მეშვეობით საქართველოში წასული მოქალაქეებიდან 18 უკან იქნა დაბრუნებული. „საქართველომ თავისი იმიგრაციული წესები გაამკაცრა, მაგრამ არანაირი მკაფიო ახსნა-განმარტებას არ იძლევა, რატომ აბრუნებს უკან მაინცდამაინც ინდოელ მოქალაქეებს. როცა პასუხი მოვითხოვეთ, გვიპასუხეს, რომ უკანდაბრუნებულ მგზავრებს საქართველოში შესვლის უფლება არ ჰქონდათო“, – ამბობს გაზეთის ჟურნალისტთან საუბრისას ინკოგნიტო ჩინოვნიკი.

კიდევ ერთი წყარო, რომელსაც ინფორმაციაზე ხელი მიუწვდება, აცხადებს, რომ ბევრი მოქალაქე საქართველოს ტრანზიტის ქვეყნად იყენებს აშშ-ში გასამგზავრებლად. „ამის გამო საქართველოსა და აშშ-ის შორის დიპლომატიური პრობლემებიც წარმოიქმნა. ასე რომ, საქართველოს მოქმედება ამერიკის შეერთებული შტატების დასამშვიდებლადაა გამიზნული“, – გვეუბნება ინფორმატორი.

ჩვენს მკითხველს, ალბათ, ახსოვს, რომ საქართველოს ხელისუფლება პირველად არ აძევებს ქვეყნიდან ინდოელ მოქალაქეებს. ასე მოხდა, მაგალითად, ივნისში ჩვენი მოქალაქე ჰუშბუ ქოჩალის მიმართ, როცა იგი, ახალგაზრდა ქალი, საქართველოში ტურისტად წავიდა, თბილისის აეროპორტიდან კი გარეთ აღარ გაუშვეს, ცხრა საათი ალოდინეს და ბოლოს უკან დააბრუნეს. ჰუშბუ ქოჩალის დრამატული ამბავის მასმედიაში გახმიანების შემდეგ ბევრმა ინდოელმა განაცხადა, რომ მგავსი თავგადასავალი თბილისში მათაც გადახდათ.

დიდი ძიება არ ჭირდება იმას, რომ ბოლო თვეებში საქართველოდან გამოძევებულ ინდოელთა რაოდენობამ მკვეთრად იმატა. ერთ-ერთმა ტურისტმა ბლოგერმა შივა ნათხმა, რომელმაც თვითონ გამოსცადა საქართველოს სინამდვილე, რეაგირებისათვის ინდოეთის საგარეო საქმეთა მინისტრს სუშმა სვარაჯსაც მიმართა და საქმეში ჩარევა სთხოვა. ამის საპასუხოდ, ინდოეთის საელჩომ ერევანში (სომხეთი) მხოლოდ ის განაცხადა, რომ ინდოეთის მოქალაქეებმა უმჯობესია თავი შეიკავონ ელექტრონული ვიზის მეშვეობით საქართველოში.

«День» (უკრაინა), 27 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://day.kyiv.ua/ru/blog/politika/pouchitelnaya-istoriya-miho

„მიხოს“ ისტორიის გაკვეთილები

რით დაზარალდა ქართველი რეფორმატორის იმიჯი უკრაინაში

ვალენტინ ტორბა

(შემოკლებით)

მიხეილ სააკაშვილი არ ისვენებს, მისი სახელი მასმედიის ყოველდღიური ახალი ამბების ნაკადში მუდმივად ფიგურირებს: მიხო რაღაც მოთხოვნებს აყენებს პარლამენტის წინ მიმდინარე აქციაზე, მიხო ვეჩე-კრებებს მართავს, მიხო კარავში ათევს ღამეს და რა ვიცი… ახლახან გამოქვეყნდა რუსი ჟურნალისტის სერგეი მედვედევის ჩანაწერი სოციალურ ქსელში, რომლის კომპლიმენტარული ტექსტის თანახმად, მიხეილ სააკაშვილს საქართველოში თურმე ისეთი სახელმწიფო სისტემა შეუქმნია, რომელიც მოსახლეობას ემსახურება, ანუ „სახელმწიფო ხალხისათვის“ და ქართველები თურმე დღემდე მიხოს აშენებულ ქვეყანაში ცხოვრობენ.

„გაგიკვირდება, თუ როგორ შეძლო ერთმა კაცმა წინ აღდგომოდა [დრომოჭმულ] ათასწლოვან ქართულ ტრადიციებს, მთიულურ ფეოდალიზმს, ადგილუფროსობას, კლანობას, ნეპოტიზმს, ქურდობას, ფოლკლორად ქცეულ ქართულ სიზარმაცეს, მექრთამეობას. მიხეილ სააკაშვილმა თავისი მმართველობის შედეგით უარყო კულტურული დეტერმინიზმის თეორია და დაამტკიცა, რომ ხალხში ღრმად ფესვგადგმული კულტურა შეიძლება შეიცვალოს იმავე ხალხიდან მიღებული მანდატით, პოლიტიკური ნებით და სახელმწიფო ინსტიტუტების ეფექტური მუშაობით. მართალია, პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა ვერ მოასწრო ქვეყნის მთლიანი გარდაქმნა, მაგრამ ფაქტია, რომ საქართველოს უახლესი ისტორია დღეს მკაფიოდ იყოფა ორ ნაწილად – მიშამდე და მიშას შემდეგ. მიხეილ საკაშვილი უჩინრად, მაგრამ მუდამ იმყოფება  ქართულ პოლიტიკასა და ფოლკლორში, სადაც არ უნდა იყოს – პოლონეთში, აშშ-ში, ოდესაში თუ უკრაინის საზღვარზე“, – წერს სერგეი მედვედევი.

მაშ რა მოუვიდა საქართველოს ექს-პრეზიდენტს უკრაინაში? რატომ დაზარალდა მისი რეფორმატორობის იმიჯი? რა როლი მიუძღვის უკრაინის ხელისუფლებას?

ალბათ, ყველაფერი იმით დაიწყო, როცა მან და [მისმა მეგობარმა პეტრო პოროშენკომ] ფაქტიურად აბუჩად აიგდეს სახელმწიფოს საბაზო ინსტიტუტი – მოქალაქეობა. მიხეილ სააკაშვილმა უკრაინის მოქალაქეობა ძალიან იოლად მიიღო. შემდეგ ასევე ადვილად მიაღებინა უკრაინის პასპორტები თავის „ქართულ გუნდს“ ოდესის ოლქში. იმის მაგივრად, რომ მას ოდესის პრობლემები მოეგვარებინა, ბრძოლა დაიწყო თავის მეგობარ პეტრო პოროშენკოს კონკურენტებთან, ჩერნიგოვსაც კი მისწვდა. ისმება კითხვა: სად ოდესა და სად ჩერნიგოვი? თუმცა რას არ გააკეთებ მეგობრისათვის…

(…)

საინტერესოა, რომ ხელისუფლება, თავისი უგუნური პოლიტიკით, ხელს უწყობს მიხეილ სააკაშვილს. მაგალითად, ახლახან უკრაინიდან გააძევეს მიხოს გუნდის წევრები. გასაგებია, რომ ზოგიერთს, ალბათ, მართლაც ჰქონდა კანონთან პრობლემები, მაგრამ რატომ აგდებ ქვეყნიდან იმ ადამიანს, რომელიც უკრაინისთვის იბრძოდა? რომელსაც მონაწილეობა არ მიუღია პოლიტიკურ ინტრიგებსა და ბატალიებში? საქმე ეხება უკრაინის ნაცგვარდიის ინსტრუქტორს დავით მაყიშვილს, რომელიც მიხეილ სააკაშვილმა უკრაინაში ორი წლის ჩამოიყვანა. ხელისუფლება მიხოს იმიჯის დაჩრდილვას ცდილობს, სინამდვილეში საკუთარს კი აზიანებს. ამრიგად, შეიძლება ითქვას, რომ ხელისუფლებამ, თავისი შეცდომების წყალობით, თვითონ დაუკვეთა ვერხოვნა რადას წინ მიმდინარე „კონცერტი“ და ახლა თვითონ ცდილობს მის შეწყვეტას. მიხეილ სააკაშვილიც ამ კონცერტში მონაწილეობს, რითაც ხაზი გადაუსვა თავის „ქართულ ისტორიას“.

დასკვნა: სანამ ჩვენ თვითონ არ ვისწავლით წესიერად ცხოვრებას, ჩვენთან მუდამ შტორმი იქნება.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): საქართველოს მოქალაქე, როგორც სუსტი რგოლი მოწყვლად დემოკრატიაში

«El Pais» (ესპანეთი): ვლადიმერ პუტინი და კატალონიის დამოუკიდებლობა // რატომ ჩავიდა დიმიტრი მედოევი ბარსელონაში?

«Крымские известия» (რუსეთი): ყირიმელი ჟურნალისტი: საქართველოს გონებით ვერ გაიგებ, მხოლოდ გულით…

——————–

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/local-elections-in-georgia-lessons-learned/4087611.html

საქართველოს მოქალაქე, როგორც სუსტი რგოლი მოწყვლად დემოკრატიაში

ნინო დალაქიშვილი

საია, რომელიც საქართველოში არჩევნებზე ერთ–ერთი ყველაზე უფრო გამოცდილი დამკვირვებელია, ამჯერადაც სრულად იყო მობილიზებული. მათი ადვოკატირების შედეგად წელს თიანეთის მერობის კანდიდატმა თამაზ მეჭიაურმა გამარჯვება მოიპოვა. საიას ხელმძღვანელი ანა ნაცვლიშვილი ამერიკის ხმასთან საუბრისას რამდენიმე მნიშვნელოვან დაკვირვებას გვიზიარებს. „ამ არჩევნებმა გვაჩვენა ის, რომ ადამიანებისთვის თვითმმართველობის იდეა მაინც არის ბუნდოვანი. იდეაში, დემოკრატიულ და დეცენტრალიზებულ ქვეყანაში ამომრჩეველი უფრო აქტიური უნდა იყოს თვითმმართველობის არჩევნებზე, ვიდრე, ვთქვათ საპარლამენტო არჩევნების დროს, რადგან ადგილობრივი პრობლემების გადაჭრის კომპეტენცია, რაც დღეს მოსახლეობას ძალიან აწუხებს, თვითმმართველობას ეკუთვნის. ჩვენთან ადგილობრივი თვითმმართველობა რეალურად კარგად რომ მუშაობდეს, რეალურად რომ იყოს მოქალაქეების საჭიროებების მოგვარებაზე ორიენტირებული, დარწმუნებული ვარ, მეტი აქტივობა იქნებოდა ამომრჩევლების მხრიდან. ეს ნიშნავს იმას, რომ თვითმმართველობის იდეაც საჭიროებს გაძლიერებას და განვითარებას, თუ ამის საჭიროებას მისცემენ.“

2017 წლის თვითმმართველობის არჩევნებმა აჩვენა, რომ მოქალაქეების ნების კონტროლის მცდელობას კვლავ აქვს ადგილი, მხოლოდ სახეცვლილი ფორმით. საიას ხელმძღვანელი მოწყვლად ჯგუფებად გამოჰყოფს საჯარო მოხელეებსაც, რომელთა ნებაზეც ზემოქმედებასაც ადგილი აქვს ხელისუფლებისგან.

„ჩვენს საზოგადოებაში კვლავ რჩებიან არა მხოლოდ მოწყვლადი ადამიანები, არამედ მოწყვლადი ჯგუფები, რომელთაც არჩევნებზე „იყენებენ“. მაგალითად, საჯარო სექტორში დასაქმებულ ადამიანებს, ან მათ, ვისაც ოდესმე კანონთან პრობლემა ჰქონიათ, პრობაციონერებს და ასე შემდეგ, ვისზე ზემოქმედებაც არ არის რთული. ეს ადრეც ვიცოდით, მაგრამ ამ არჩევნებმა კიდევ ერთხელ მკვეთრად დაგვანახა ეს პრობლემა. ერთია, როდესაც ვიღაც ცდილობს ამომრჩევლის ნების გაკონტროლებას და მეორე, როდესაც ამომრჩევლის ნაწილი ექვემდებარება ამ კონტროლს და აძლევს უფლებას ხელისუფლებას თუ სხვა ვინმეს, აკონტროლოს. ეს მასშტაბური თემაა, არჩევნების ფარგლებს სცდება და დემოკრატიის მოწყვლადობას აჩვენებს. თუ არ გყავს თავისუფალი მოქალაქე, ვინც არჩევნებზე საკუთარ, დამოუკიდებელ ნებას გამოავლენს, ეს არის სუსტი რგოლი და ვიღაც ამ სუსტ რგოლს აუცილებლად გამოიყენებს.“

თვითმმართველობის იდეა რომ ბუნდოვანია ამომრჩევლების დიდი ნაწილისთვის და ამით შეიძლება აიხსნას დაბალი აქტივობა და მოქალაქეთა ნაკლები ინტერესი არჩევნებში მონაწილეობის მიმართ, ამას მხოლოდ საიაში არ აფიქსირებენ. საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველოს წარმომადგენელი ლევან ნატროშვილი ჩვენთან საუბრისას ამბობს: „ახალი ის ვნახეთ ამ არჩევნებზე, რომ საარჩევნე უბნებზე მისულ მოქალაქეებს აღრიცხავდნენ „ახალი მეთოდით“. ადრე თუ უბნის გარეთ იდგნენ ეგრეთ წოდებული კოორდინატორები, პოლიტიკური პარტიების წარმომადგენლები (ძირითადად, სახელისუფლებო პარტიიდან), ახლა უბანში, შიგნით იმყოფებოდნენ და გაცილებით მეტ პრობლემას ქმნიდნენ, ვიდრე სხვა დროს, რაც არ იყო სასიამოვნო ამომრჩევლისთვის. პირდაპირ ზეწოლას ჰქონდა ადგილი ერთის მხრივ და მეორეს მხრივ, პერსონალური მონაცემების გაჟონვის საფრთხე შეიქმნა, რადგან პირდაპირ რეგისტრატორების სამაგიდო სიებთან ჰქონდათ წვდომა. ეს წინა არჩევნებისგან განსხვავებული პრაქტიკაა.“

ცესკოს ცნობით, 3 440123 ამომრჩევლიდან არჩევნებში მონაწილეობა 1 570563 ადამიანმა მიიღო, რაც 45.65 პროცენტიანი აქტივობის მაჩვენებელია. გამოიკვეთა შედარებით აქტიური და პასიური რეგიონებიც. ამ თვალსაზრისით ლიდერობენ ქვემო და შიდა ქართლი 40 და 41 პროცენტიანი მაჩვენებლით. ყველაზე მოტივირებული ამომრჩეველი კი რაჭა–ლეჩხუმში იყო, სადაც მოსახლეობის 60–მა პროცენტმა გამოხატა საკუთარი ნება.

საქართველოს დიდ ქალაქებში მაცხოვრებელმა მოქალაქეებმა თვითმმართველობის არჩევნებზედაბალი აქტივობა აჩვენეს. ქუთაისში საარჩევნო უბნებზე მოსახლეობის 35.36 პროცენტი მივიდა, ბათუმში 36.37, რუსთავში 38.66, ზუგდიდში კი 37.99. ასევე დაბალი აქტივობა დაფიქსირდა გარდაბანში – 36.6 პროცენტი.

ყველაზე მონდომებული ამომრჩეველი ასპინძაში იყო – 69.37 პროცენტიანი მაჩვენებლით. ქედაში კი მოსახლეობი 66 პროცენტმა იაქტიურა. ადიგენსა და ჩოხატაურს 65 და 64 პროცენტიანი აქტივობა აქვს, მესტიას, ამბროლაურს, ხარაგაულს და ხონს კი 63 პროცენტიანი.

წლევანდელ თვითმმართველობის არჩევნებს ორი ერთი ხმით გამარჯვებული კანდიდატი ჰყავს. ერთი ზემოთხსენებული თამაზ მეჭიაურია თიანეთში (თუმცა საქმე კვლავ სასამართლოშია და შესაძლოა, ვითარება შეიცვალოს), მეორე კი მაჟორიტარი მესტიაში ლერი კვიციანი. მათი ოპონენტები არჩევნებზე „ქართულ ოცნებას“ წარმოადგენდნენ.

«El Pais» (ესპანეთი), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://politica.elpais.com/politica/2017/10/25/actualidad/1508958307_955473.html

ვლადიმერ პუტინი და კატალონიის დამოუკიდებლობა

რატომ ჩავიდა დიმიტრი მედოევი ბარსელონაში?

„ერთ-ერთი პოლიტიკოსი, რომელიც ახლოს დგას რუსეთის პრეზიდენტ ვლადიმერ პუტინის გარემოცვასთან და მნიშვნელოვან როლს ასრულებს იმ სტრატეგიის რეალიზებაში, რომელიც პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკების ანექსიისკენაა მიმართული, ამ კვირაში ბარსელონაში იმყოფებოდა, „კრემლის ორბიტაზე“ კატალონიის სავარაუდო დამოუკიდებლობის მიბმის მიზნით“, – ნათქვამია გაზეთში გამოქვეყნებულ სტატიაში (ავტორი – დავიდ ალანდეტე).

პუბლიკაციაში, რომელიც სადაზვერვო ცნობებს იმოწმებს, აღნიშნულია, რომ სამხრეთ ოსეთის ირედენტული რესპუბლიკის დე-ფაქტო საგარეო საგარეო საქმეთა მინისტრი დიმიტრი მედოევი, ორშაბათს კატალონიას „ოფიციალური“ ვიზიტით ეწვია და იქ ორმხრივი ურთიერთობის დაწყების მიზნით ოფისი გახსნა. დიმიტრი მედოევის ვიზიტს კერძო დღის წესრიგი ჰქონდა. იგი ადგილობრივ მეწარმეებს შეხვდა „ორმხრივი კავშირების ხელშეწყობის მიზნით კულტურის, ჰუმანიტარულ [და ვაჭრობის] სფეროებში“.

სტატიაში მოხსენიებულია რუსული მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების მიერ გამოქვეყნებული დიმიტრი მედოევის სიტყვები ე.წ. „წარმომადგენლობის“ საზეიმო გახსნის დროს, რომელშიც ერთგვარი პარალელებია გავლებული ესპანეთის შემადგენლობაში მყოფი კატალონიის კაზუსსა და პრორუსულად განწყობილი, თეორიულად დამოუკიდებელი, რეალურად კი მოსკოვის მიერ ანექსირებული ე.წ. სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკას შორის: „26 წლის წინათ სამხრეთ ოსეთის ხალხმა იგივე პოლიტიკური ნაბიჯი გადადგა საკუთარი სახელმწიფოებრიობის განმტკიცებისთვისო“, – განაცხადა დიმიტრი მედოევმა.

სამხრეთ ოსეთმა (53 ათასი მცხოვრებით) და აფხაზეთმა (240 ათასი მცხოვრებით) საქართველოსაგან დამოუკიდებლობა 1990-იან წლებში გამოაცხადეს. „რუსეთმა ხელი შეუწყო საქართველოს დაშლას, რადგან ამ ქვეყანამ, 3,7 მილიონიანი მოსახლეობით, დასავლეთთან დაახლოება დაიწყო. მოსკოვმა იგივე გააკეთა 2014 წელს უკრაინასთან მიმართებითაც (42,5 მილიონი მოსახლეობით) და უშუალოდ მიიერთა ყირიმის ნახევარკუნძული“, – აღნიშნულია სტატიაში.

დიმიტრი მედოევი ეწვია იტალიის პროვინციებს – ლომბარდიასა და ვენეტოს, შეხვდა რეგიონული და ადგილობრივი ხელისუფლების სხვადასხვა წარმომადგენლებს. რაც შეეხება კატალონიას, ოთხშაბათს არც კატალონიის და არც სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის ხელისუფლებას არ დაუდასტურება და არ უარყვიათ [დიმიტრი მედოევის] რაიმე შეხვედრის ფაქტი კატალონიის მთავრობის მაღალჩინოსნებთან ან კანონმდებლებთან“, – წერს დავიდ ალანდეტე. ავტორი მკითხველს ახსენებს, რომ ჯერ კიდევ 25 სექტემბერს სამხრეთ ოსეთმა განაცხადა – „კატალონიელ ხალხს აქვს დამოუკიდებლობის მოთხოვნის უფლება, ხოლო [ესპანეთის ხელისუფლების მიერ გატარებული] რეპრესიები და [დასავლეთის] ორმაგი სტანდარტები მიუღებელიაო“.

პუბლიკაციაში ყურადღება აქვს დათმობილი თვით კრემლის „ორმაგ სტანდარტებსაც“ ქვესათაურით „რუსეთის ორმაგი დიპლომატიური თამაშები“. ავტორი, კერძოდ, აღნიშნავს: „მართალია, რუსული დიპლომატია საჯაროდ აცხადებს, რომ კატალონიის კრიზისი ესპანეთის საშინაო საქმეაო, რუსეთის პრეზიდენტი პირიქით, უფრო კრიტიკულად მიუდგა საკითხს და პირდაპირ თქვა სოჭში ახლახანს გამართულ საერთაშორისო ფორუმზე, რომ კატალონიაში მომხდარი ამბები ევროპის პოლიტიკის ბრალიაო – იმ ევროპისა, რომელმაც თავის დროზე დაუფიქრებლად და უსიტყვოდ დაუჭირა მხარი კოსოვოს გამოყოფას. ევროპამ გახსნა „პანდორას ყუთი“, რითაც ხელი შეუწყო მსგავს პროცესებს სხვადასხვა რეგიონებში – უფრო მდიდარ ქვეყნებშიც, როგორიც ესპანეთია და იქაური მყიფე სტაბილურობა საფრთხის ქვეშ დააყენა… ყველამ ყველაფერი იცოდა, მაგრამ მაინც სიხარულით მხარი დაუჭირეს ქვეყნების დაშლას“, – განაცხადა ვლადიმერ პუტინმა.

იქვე სტატიის ავტორი, რუსეთის პრეზიდენტის განცხადების პასუხად, შენიშვნის სახით წერს, რომ ესპანეთს მხარი არ დაუჭერია სერბეთისაგან კოსოვოს გამოყოფისათვის და, დასავლეთის სხვა სახელმწიფოებისაგან განსხვავებით, მადრიდს კოსოვოს დამოუკიდებლობა დღემდე არ უღიარებია.

«Крымские известия» (რუსეთი), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://new.crimiz.ru/rubriki/96-kurorty-i-turizm/5665-gruziya-umom-ne-ponyat-tolko-serdtsem

საქართველოს გონებით ვერ გაიგებ, მხოლოდ გულით…

„მე საქართველოში ყოფნით მინდოდა ჭეშმარიტება საკუთარი თვალით მენახა. ეს ქვეყანა ბავშვობიდან მახსოვდა მხიარული, გულღია ხალხით, მახსოვდა გიორგი დანელიას „მიმინოთი“, სხვა ფილმებით. ვოცნებობდი საქართველოში ჩასვლაზე, რომელიც ოდითგანვე განთქმული იყო თავისი სტუმართმოყვარეობით, ღვინით, სუფრით და ტემპერამენტიანი ქართველებით“, – წერს ყირიმის ოფიციალური გაზეთის „კრიმსკიე იზვესტიას“ რედაქტორის მოადგილე ოლღა საფრონოვა.

„ჩვენ ავტომობილით შევედით საქართველოში, ამიტომაც, ბუნებრივია, ჩემი აღქმა ქართული სინამდვილისა უფრო ღრმა და ძლიერი იქნებოდა, ვიდრე ეს თვითმფრინავით ჩასულებს აქვთ ხოლმე. საქართველოს სამხედრო გზაზე, ხეობაში არსებულ საკონტროლო-გამსვლელ პუნქტთან მოხუცი მთიელის მკაცრი მზერა შევამჩნიე. მეგონა, ხმალს იძრობს და  გამისწორდება-მეთქი. ამგვარი გრძნობა თავიდანვე დამყვა და ვფიქრობდი, ვერაფერი გამიქარვებდა… მაგრამ შემდეგ გზადაგზა შეხედულება შემეცვალა. კავკასიის მთების მკაცრი და იმავდროულად დიდებული პეიზაჟების ფონზე, სადაც სამყაროს შემქმნელის სიბრძნეა გამოხატული, იმ მოხუცის მზერა სრულიად ბუნებრივად და ჰარმონიულად მივიჩნიე“, – წერს სიმფეროპოლელი რუსი ჟურნალისტი.

ოლღა საფრონოვა მკითხველს თავის შთაბეჭდილებებს უზიარებს თბილისისა და ბათუმის შესახებ, ხედავს პოზიტიურ და ნეგატიურ მომენტებსაც: „აქ არის ჭეშმარიტად სუპერთანამედროვე თვალისმომჭრელი შენობები, სასტუმროები, ტურისტული ზონები, მყუდრო რესტორან-კაფეები, მრავალსაუკუნოვანი ტაძრები, მაგრამ იქვე მეზობლად თქვენ დაინახავთ ავარიულ სახლებს, ბოძებშეყენებული ძველ შენობებს, უშნოდ მიშენებ-მოშენებულ „ხრუშჩოვკებს“, „ბრეჟნევკებს“, ბეტონის ჩონჩხებს… გაკვირვებული ვარ კონსტრასტებით: ტურისტებისათვის ყველა პირობაა შექმნილი, ყველაფერი კარგადაა მოწყობილი, მაგრამ როგორც კი ახალმშენებლობეისაკენ გაიხედავ, შეამჩნევ, თუ როგორაა მირეულ-მორეული სამშენებლო ტერიტორია, თითქოსდა აქაურობას პატრონი არ ჰყავს, არ არის არქიტექტორი, რომელიც საქმეს ლამაზად გააკეთებს. და მთავარი – თითქოსდა არ არის ის ადამიანი, რომელსაც ურბანული სივრცის პროფესიულად დაპროექტება შეუძლია. ამ მხრივ საქართველოს კურორტები ძალიან ჰგავს ყირიმის კურორტებს.

სამაგიეროდ, ღამით ყველაფერი იცვლება. სიბნელე ძველ შენობებს მალავს, აღარ ჩანს ბზარები და დაბრეცილი ფანჯრები. ქუჩები ძალიან ოსტატურადაა განათებული, რომლებიც არასასიამოვნო რეალობას კი არ გამოკვეთს, არამედ ანეიტრალებს. აქცენტი იმაზე კეთდება, რაც თვალს ესიამოვნება. ასეთ შარა-შუკებში და ლაბირინთებში სეირნობისას თავი სიზმარში გგონია და ნანგრევების სილამაზითაც კი მოჯადოებული რჩები“.

ყველა ქვეყანაში, რომელსაც ტურისტი ეწვევა, მთავარი ხალხია – როგორ გხვდებიან, როგორი შთაბეჭდილება გრჩება მასპინძლებზე… საქართველოში ყოფნისას ჩემში ერთმანეთს ორნაირი გრძნობა ებრძოდა: დიდი სიმპათიები და სრული გაუგებრობა. არ მინდა პოლიტიკაში გადავვარდე, უბრალოდ, მთავარს ვიტყვი: ყოველთვის შეიძლება საერთო ენის მოძებნა ახალი საქართველოს იმ მოქალაქეებთან, რომლებიც საბჭოთა დროს დაიბად-გაიზარდნენ. ჯერ ერთი, რომ ისინი თავისუფლად ლაპარაკობენ რუსულად, მეორე კი – სიამოვნებით იხსენებენ აწ უკვე იმ შორეულ დროს, როცა რუსეთთან ერთად კარგად ცხოვრობდნენ. უფროს თაობას არ რცხვენია რუსეთის ქება, ხშირად ნოსტალგიურად იხსენებენ წარსულს და პირად საუბარში ცდილობენ გვერდი აუარონ ოკუპაციის ისტორიებს, რომელსაც თბილისის იგივე სახელის მქონე მუზეუმში ჰყვებიან. რუსთაველზე სეირნობისას ამ მუზეუმის აბრა რომ არ მენახა, თავს მართლაც ნამდვილად სახლში ვიგრძნობდი. საერთოდ კი, ქართველებს რუსი ტურისტების მოზღვავება მოსწონთ და ოკუპაციის გამოვლინების ფაქტებზე ვილაპარაკებთ, ეს სასტუმროებია, რომლებიც მართლაც ოკუპირებულია რუსების მიერ.

ქართველთა ახალგაზრდა თაობამ რუსული ენა არ იცის – ძნელია იპოვო ისეთი, ვისაც შეეკითხები და გიპასუხებს. საბაგირო გზით ნარიყალაზე ავდივართ, კაბინაში ხუთნი ვართ: მე და ჩემი მეგობარი ქალი, 30-35 წლამდე ასაკის ახალგაზრდა კაცი და მოზარდები – ბიჭი და გოგონა. ისინი თითქოსდა ყურადღებით გვისმენენ, როცა ჩვენ ვსაუბრობთ. შემდეგ რაღაცას ვეკითხებით და გვანიშნებენ, რუსული ენა არ ვიცითო. ახალგაზრდა კაცმა კი გვითხრა, რომ ჩვენი საუბრის შინაარსი ესმის, მაგრამ რუსულს ცუდად ფლობს.

ერთ-ერთ კაფეში კი პირიქით, სასიამოვნო ფაქტის მომსწრენი გავხდით: ოფიციანტი თავისუფლად ლაპარაკობდა რუსულ ენაზე: „ჩემი მშობლები მოსკოვში ხშირად დადიან, რუსულიც იქ ვისწავლე. მარტალია, დღეს ჩემნაირები ცოტაა, მაგრამ გეტყვით, რომ რუსული ენით დაინტერესება თანდათან მატულობს, რადგან სამსახურის მოძებნა იოლდება“.

„დიახ, ეს ბუნებრივი პროცესია: ყველაზე მეტი ტურისტი ჩვენთან სწორედ რუსეთიდან ჩამოდის“, – მეუბნება ჩემი ახალი თბილისელი ნაცნობი.

რასაკვირველია, რუსებს და რუსეთს ყველა ქართველი ტოლერანტულად არ უყურებს, განსაკუთრებით ისინი, ვისაც არ ახსოვს განვითარებული საქართველო საბჭოთა პერიოდში, ან თვალს ხუჭავს ისტორიაზე და იმდროინდელ პერიოდს დამცინავად „სოვკობას“ უწოდებს.

რას ვიზამთ, ეს ყველაფერი დრომ მოიტანა: ის ქარხანა-ფაბრიკები, რომლებიც საბჭოთა პერიოდში აშენდა და რომლითაც რესპუბლიკის ეკონომიკა ვითარდებოდა, დღეს გაჩერებულია ან ნანგრევებადაა ქცეული. დარჩა მხოლოდ ერთი მიმართულება – ტურიზმი. საქართველო დღეს აქცენტს ტურიზმზე აკეთებს. ეკონომიკის ეს დარგი კი, როგორც ცნობილია, პოლიტიკის გარეშე უნდა იყოს. ეს ნიშნავს, რომ ადრე თუ გვიან, ჩვენი ხალხები ერთმანეთს მაინც დაუახლოვდებიან. ნუ იქნება კინოფილმები, რომლებშიც ჩვენ ერთმანეთის ძმები ვართ, მაგრამ ვიყოთ კეთილი მეზობლები. ქართველები ამბობენ, რომ მათ, ისევე როგორც რუსებს, გონებით კი არა, მხოლოდ გულით გაუგებ. გულით გაგება კი ხშირად სისხლის ნათესაობაზე უფრო მტკიცეა“, – წერს გაზეთ „კრიმსკიე იზვესტიის“ ჟურნალისტი.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): არჩევნების შემდეგ: სადამდე შეიძლება „გაიქცეს“ ლარი?

«Комсомольская правда» (რუსეთი): მიშა კარავში

«Deutsche Welle» (გერმანია): მიხეილ სააკაშვილი – „ტარანი“ უკრაინული ოპოზიციისათვის

——————–

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 25 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/georgian-lari-has-again-fallen-in-price/4086210.html

არჩევნების შემდეგ: სადამდე შეიძლება „გაიქცეს“ ლარი?

ზაზა წულაძე

ეროვნულმა ვალუტამ ტრადიციას არ უღალატა და გაუფასურება ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნების შემდეგაც გაანგრძო. ერთი ამერიკული დოლარის ოფიციალურმა კურსმა უკვე 2.5206 ლარს მიაღწია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ლარი კიდევ 0,4 პუნქტით დაეცა. Agora Finance-ს მონაცემებით, წინასაარჩევნოდ, შვიდი დღის მანძილზე (16-21 ოქტომბერი) ლარი დოლართან 0,11 თეთრით გაუფასურდა. ეროვნულმა ბანკმა კურსის დასაჭერად სავალუტო ბაზარზე, ბოლოს, ივნისში იაქტიურა. მაშინ კობა გვენეტაძის უწყებამ რამდენიმე ტრანშად – 70 000 000 აშშ დოლარი იყიდა, თუმცა ამ ნაბიჯმა ლარის ვარდნის შეჩერება ვერ შეძლო. მას შემდეგ, ქვეყნის ცენტრალურ ბანკს ბაზარზე ინტერვენცია აღარ მოუხდენია.

ეროვნულმა ბანკმა ახალი კურსი 24 ოქტომბრის 17 საათზე გამოაცხადა, რასაც სავალუტო ბაზარზე მყისიერი გავლენა ჰქონდა. კომერციულ ბანკებში ერთი დოლარის ფასი უკვე 2,5650-დან (TBC ბანკი) 2,578-მდე (საქართველოს ბანკი) მერყეობს. სავალუტო ჯიხურებში კი ფასმა 2,58-ს გადააჭარბა. Bloomberg-ის სავაჭრო სისტემაში კურსი 2.5350-ს გადასცდა.

ეკონომიკური პოლიტიკის ექსპერტთა ცენტრის პრეზიდენტს ირაკლი მაკალათიას მიაჩნია, რომ ლარმა დიდი ხანია გადალახა 2,5-ის ფსიქოლოგიური ნიშნული და 2017 წლის ბოლომდე კიდევ უფრო გაუფასურდება: „ტრადიციულად ამ პერიოდში უცხოურ ვალუტაზე მოთხოვნა მაღალია, შესაბამისად ლარი უფასურდება და ეს გაგრძელდება, სულ მცირე 2018 წლის იანვრამდე. ეს არის ყოველწლიური ტრენდი, რაც უფრო ვუახლოვდებით საახალწლო პერიოდს იმპორტი იზრდება, გადმორიცხვები იზრდება და ლარის კურსი ეცემა. მთელი შემოდგომა ეს არის კრიტიკული პერიოდი, ლარის კურსის დაცემის პიკი, ჩემი აზრით, დეკემბრის შუა რიცხვებზე მოვა”.

მმართველ პარტია „ქართულ ოცნებაში“, მუნიციპალურ არჩევნებში გამარჯვების შემდეგ მიაჩნიათ, რომ „ქვეყანაში არც ეკონომიკური და არც პოლიტიკური თვალსაზრისით“ რაიმე ცვლილება არ მომხდარა, რასაც შეიძლება ლარის კურსის 4,5 პუნქტით გაუარესება გამოეწვია. ხელისუფლება ლარის კურსის გაუფასურებაში, ტრადიციულად, საგანგაშოს ვერაფერს ხედავს, დროებით, სეზონურ მოვლენად მიიჩნევს, ბაზარზე არსებულ სპეკულაციურ აჟიოტაჟსა და მოლოდინებს აბრალებს. ანალოგიური ვითარება იყო 2016 წელს, საპარლამენტო არჩევნების შემდეგაც, მაშინ გაუფასურების მაჩვენებელმა 0.0743 ლარი შეადგინა, ერთი დოლარი 2.3337-დან 2,4080 ლარამდე გაძვირდა.

ირაკლი მაკალათია მიიჩნევს, რომ მთავრობის მიერ 2017 წელს გადადგმულმა ნაბიჯებმა, იგივე „სესხების გალარების ერთჯერადმა პროგრამამ“, სავალდებულო ფასდადებამ ლარში, შესაბამისი ეფექტი ვერ მოიტანა, იმპორტი და დოლარზე დამოკიდებულება ისევ მაღალია, რაც ლარის გაცვლით კურსზეც აისახება: „გრძელვადიან პერსპექტივაში აუცილებელია ეკონომიკის ზრდის გაცილებით მაღალი ტემპი, ადგილობრივი წარმოების გაზრდის ხაჯზე ექსპორტის გაზრდა და უარყოფითი სავაჭრო სალდოს შემცირება. ეს საშუალებას მოგვცემს დოლარზე, იმპორტიორებზე და საერთაშორისო ბაზრის ნებისმიერ რყევაზე დამოკიდებულები აღარ ვიყოთ”.

2018 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის პროექტში ლარის გაცვლითი კურსი ამერიკულ დოლართან მიმართებაში ფინანსთა სამინისტროს 2.5 ნიშნულზე აქვს განსაზღვრული. სწორედ ამ კურსით გეგმავს, საქართველოს მთავრობა როგორც საშინაო, ისე საგარეო ვალის მომსახურებას, რომლის ზღვრულმა ოდენობამ 2018 წლის ბოლოსთვის, 18 მილიარდ 123 მილიონ 000 000 ლარს არ უნდა გადააჭარბოს.

შედარებითვის:

1997 წელს -1 დოლარის მაქსიმალური ფასი 1,311 ლარი იყო; 2003 წელს – 2, 2441; 2008 წელს – 1,668; 2012 წელს – 1,6751, 2014 წელს – 1,927, 2016 წელს – 2,7846 ლარი.

«Комсомольская правда» (რუსეთი), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://www.kp.ru/daily/26749.4/3777906/#print
მიშა კარავში

ალექსანდრე კოცი

(შემოკლებით)

ბნელი კიევური ღამე. რკინის კასრში („ბოჩკაში“) შეშა ტაკაცუნით იწვის, მას გარშემო რამდენიმე მოქუფრულსახიანი კაცი შემოსხდომია და თბებიან. მათ შორის ერთი ქართველია – მიხეილ სააკაშვილი.

- ორი დღის წინ დივანზე ვიწექი და როგორც კი თქვენი მოწოდება მოვისმინე, ავდექი და აქ მოვედი, – ამბობს ერთ-ერთი ცეცხლთან მჯდომი, რომელსაც სახე რატომღაც გაწითლებული აქვს.

- ვაჰ, მართლა კაცო? – ტაშს უკრავს ქართველი. მას სხვებიც აჰყვნენ.

- აქ რომ მოვდიოდი, არავის სჯეროდა, რომ მე მიხეილ სააკაშვილს ვნახავდი, მაგრამ აი, ხომ  გხედავთ… ახლა მაინც დამიჯერებენ, – სახე გაუნათდა წითელსახიანს.

- ძალიან მაგარია. მოდი, სურათი ერთად გადავიღოთ, – ამბობს მიხეილ სააკაშვილი.

ღამის კრების მონაწილეები იცინიან და იღბლიანს მხარზე ხელს ურტყამენ…

ეს სცენა მიხეილ სააკაშვილმა ფეისბუქის საკუთარ გვერდზე გამოაქვეყნა. მისი ნახვისას საბჭოთა სკოლაში ოდესღაც ნასწავლი მოთხრობა გამახსენდა: „გლეხები ილიჩთან რიაზანის, კურსკისა და კიევის გუბერნიის ყველაზე მიყრუებული სოფლებიდანაც კი მოდიან. ისინი შეგროვებული ფულით რევოლუციური აქციებით მოცულ დედაქალაქში ჩამოვიდნენ. ილიჩი მათ გულღიად, ალერსიანად ხვდება, რაც ადამიანებზე ზრუნვის გამოვლინებაა“.

ქართველ მოხეტიალე ყარიბს – მიხეილ სააკაშვილს კიევის „კარვების ქალაქში“ შეშის ღუმელიანი („ბურჟუიკა“) ერთი ბრეზენტის კარავი აქვს გამოყოფილი. ფეისბუქზე რამდენიმე ფოტო-სელფსაც დაინახავთ: „მიშიკო საძილე ტომრით“, „მიშიკო კარვიდან გამოსვლისას“, „მიშიკო აქციის მონაწილეებს ესალმება“…

„დღეს მე ღამე კარავში გავატარე, ვერხოვნა რადას წინ“, – აცხადებს მიშიკო ყურებამდე გაღიმებული სახით. ჟურნალისტებიც დადარაჯებულნი არიან და მის ყოველ სიტყვას ისე იჭერენ, თითქოსდა მსოფლიოში სხვა არაფერი ხდებოდეს, თან ზოგი ახელებს – „ამბობენ, კარავში კი არა, სახლში იყავიო“. მართლაცდა, მიშას მდიდრული ბინა კარვებიდან სულ რაღაც ათი წუთის სავალზეა, მაგრამ მოსახლეობისათვის ამის თქმა ეჭვის შემტანი იქნება: ეს იმას ნიშნავს, რომ ოთხი წლის ბავშვს უთხრა, კეთილი თოვლის პაპა არ არსებობსო.

მიხეილ სააკაშვილს დღეს ბევრი სადარდებელ-საზრუნავი აქვს – გენპროკურორი იური ლუცენკო საქართველოში ექსტრადირებით ემუქრება, მის თანამოაზრეებს „ტომრებს თავზე აცმევენ“ და საქართველოში ისე აძევებენ, ზოგს კი უკრაინაში გამოჩენას უკრძალავენ. რა ქნას მიშიკომ? საღამოობით ვიდეომიმართვებით ხალხს ევედრება – „მოდით, ვეჩე მაქვს და დაესწარით. ვისაუბროთ, მინდა ვიცოდე, რომ აქ ტყუილად არ ვზივართ“. ჯერ უკრაინულად ლაპარაკობს, მერე რუსულზე გადადის, ბოლოს ქართულად… რაღა ვლადიმერ მაიაკოვსკი და რაღა მიხეილ სააკაშვილი… თუმცა „ორივე დაბადებით ქართველები არიან“.

მიშიკოს დიდი საქმეები აქვს მოსაგვარებელი – ოლიგარქები უნდა დაამხოს, უკრაინა უნდა გადაარჩინოს… მაგრამ ეყოფა კი ძალა?

«Deutsche Welle» (გერმანია), 25 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.dw.com/ru/комментарий-саакашвили-таран-для-украинской-оппозиции/a-41091030

მიხეილ სააკაშვილი – „ტარანი“ უკრაინული ოპოზიციისათვის

სერგეი რუდენკო, პოლიტიკუირი მიმომხილველი

(ამონარიდი პუბლიკაციიდან)

მიხეილ სააკაშვილის დაპირისპირება პეტრო პოროშენკოსთან – ეს უბრალო ბრძოლა არაა უკრაინის პრეზიდენტთან. ისინი ერთმანეთს კარგად იცნობენ ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროიდან, ორივე ვიქტორ იუშენკოს უახლოეს გარემოცვაში შედიოდა, ორივე „ნარინჯოვან რევოლუციაში“ მონაწილეობდა… პეტრო პოროშენკომ პირადად მიიწვია პრეზიდენტყოფილი მიხეილ სააკაშვილი უკრაინაში… ამიტომ მიშასათვის მოქალაქეობის ჩამორთმევა (თანაც ვისგან – პეტროსაგან!) პირად შეურაცხყოფად აღიქმება.

პეტრო პოროშენკოს წინააღმდეგ ბრძოლაში მიხეილ სააკაშვილი მზადაა ყველასთან გაერთიანდეს – „ბატკივშინის“ ლიდერ იულია ტიმოშენკოსთან, უშიშროების სამსახურის ექს-უფროს ვალენტინ ნალივაიჩენკოსთან, ლვოვის მერ ანდრეი სადოვოისთან. მიშასათვის ისინი – თანამგზავრები არიან, მათთვის კი მიშა იმ „ტარანის“ როლის შემსრულებელია, რომელსაც პრეზიდენტის კაბინეტის კარის შენგრევა და უკრაინაში პოლიტიკური სიტუაციის შეცვლა შეუძლია. ყოველი ზემოთ ჩამოთვლილი უკრაინელი პოლიტიკოსს იმედი აქვს, რომ მიხეილ სააკაშვილი მათ მხარს დაუჭერს საპრეზიდენტო-საპარლამენტო არჩევნების დროს, მაგრამ მათი „თამაში“ საქართველოს ყოფილ პრეზიდენტთან დროებითია – მიხეილ სააკაშვილი თვითონ აირჩევს ვისთან იყოს.

მიხეილ სააკაშვილს უკრაინაში ქართული რეფორმების წარმატების გამეორება სურს, მაგრამ მას ამის შესაძლებლობა ჯერ-ჯერობით არ აქვს და უცნობია, როდის ექნება. თუ იური ლუცენკოს განცხადებებს დავუჯერებთ, შესაძლოა იგი საქართველოში დააბრუნონ.

მიხეილ სააკაშვილის მიერ დეკლარირებული ლოზუნგი – „უკრაინა პოროშენკოს გარეშე“ არ იძლევა პასუხს კითხვაზე: კარგი, ვთქვათ, პეტრო პოროშენკო წავიდა, მაგრამ ვინ იქნება მის ნაცვლად? ვისთან ერთად ხედავს იგი უკრაინის მომავალს – იულია ტიმოშენკოსთან, ანდრეი სადოვოისთან, იგორ კოლომოისკისთან თუ მიხეილ სააკაშვილთან ერთად? ჯერ-ჯერობით ეს მნიშვნელოვანი საკითხი გარკვეული არ არის.

კი, უკრაინელები დაიღალნენ ომით და ხელისუფლების კორუმპირებულობით. კი, ყველას სურს სტაბილურობა და მშვიდი ცხოვრება… მაგრამ ისინი ჯერ მზად არ არიან ქუჩაში გამოსვლისა და მიხეილ სააკაშვილის მხარდასაჭერად.

საქართველოს ექს-პრეზიდენტის პოლიტიკური პერსპექტივა უკრაინაში (და აქედან გამომდინარე, პეტრო პოროშენკოს მომავალიც) დამოკიდებული იქნება იმაზე, თუ როგორი სტატუსით იქნება უკრაინაში მიხეილ სააკაშვილი. ჯერ-ჯერობით ხელისუფლება ფრთხილობს და ითმენს. პეტრო პოროშენკო და მისი თანამოზარეები ელოდებიან, როდის გამოიფიტება პოლიტიკურად მიხეილ სააკაშვილი, როდის გამოელევა ძალა და „დაიჩუტება“… მაგრამ, ალბათ, ეს მათი ყველაზე დიდი შეცდომაა: საქართველოს ექს-პრეზიდენტი დღეს ყველაზე არაპროგნოზირებადი პოლიტიკოსია და მისგან ყველაფერია მოსალოდნელი. მით უმეტეს, რომ მას მკაფიოდ გაცხადებული მიზანი აქვს – „უკრაინა პროშენკოს გარეშე“.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): არჩევნების არითმეტიკა საქართველოში: იგებს ის, ვინც მეტს ხარჯავს

«TRT -Türkiye Radyo Televizyon Kurumu» (თურქეთი): ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის ხაზი 30 ოქტომბერს იხსნება // მატარებელი სტარტს ბაქოს დეპოდან აიღებს

——————–

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 24 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/georgia-local-election-results-2017/4082595.html

არჩევნების არითმეტიკა საქართველოში: იგებს ის, ვინც მეტს ხარჯავს

ზაზა წულაძე

ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, რომელიც საქართველოში 21 ოქტომბერს ჩატარდა, ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკურმა ორგანიზაცია „ქართულმა ოცნებამ“, წინასწარი შედეგების მიხედვით, საგრძნობი უპირატესობით გაიმარჯვა: მმართველმა პარტიამ საქართველოს მასშტაბით, პროპორციულ არჩევნებში – 55,73% ანუ 837 054 ხმა მიიღო. მეორე ადგილზე 17.07%-ით (256 452 ხმა) ექსპრეზიენტ მიხეილ სააკაშვილის „ნაციონალური მოძრაობა“ გავიდა. მესამე შედეგი 10,4%-ით (156 276 ხმა) გიგი უგულავასა და გიგა ბოკერიას „ევროპულმა საქართველომ“ აჩვენა. მეოთხეზე 6,56%-ით (98 585 ხმა) „პარტიოტთა ალიანსი“ აღმოჩნდა. 4%-იანი საარჩევნო ბარიერი სწორედ ამ ოთხმა სუბიექტმა გადალახა.

„ქართულმა ოცნების“ მერობის კანდიდატებმა პირველივე ტურში იმარჯვეს დედაქალაქში (კახი კალაძე – 51% VS ალექსანდრე ელისაშვილი – 17,5%), სამ თვითმმართველ ქალაქში (ბათუმი, ფოთი, რუსთავი) და 54 თვითმმართველ თემში. 1090 მაჟორიტარული ოლქიდან „ოცნებამ“ 1015 ოლქი მოიგო (აქედან 16-ში კონკურენტი საერთოდ არ ჰყავდა) და მხოლოდ 75-ში დამარცხდა.

„თბილისის ფაბიანური საზოგადოების“ თავმჯდომარე ლევან ლორთქიფანიძეს მიაჩნია, რომ ბიძინა ივანიშვილის პარტიამ ასეთ შედეგს, პირველ რიგში, დიდი ფულის დახარჯვით მიაღწია:

„მთელი წინასაარჩევნო კამპანია შეგვიძლია დავახასიათოთ, ერთადერთი სიტყვით – უთანასწორობა. საარჩევნო სუბიექტებს შორის აბსოლუტური უთანასწორობა იყო დაფინანსების, საარჩევნო კომისიაში წარმომადგენლობის, მედიაში გაშუქების, სხვადასხვა რესურსების გამოყენების თვალსაზრით. ჩვენ ვხედავდით, რომ ისევ სახელისუფლებო ძალას აქვს აბსოლუტური ძალაუფლება, კვლავ იგივე ბიზნესი ურიცხავს მთავრობას ფულს, რომელიც 2012 წლამდე „ნაციონალურ მოძრაობას“ აფინანსებდა. დაფინანსების სქემაც ანალოგიურია, ბიზნესს მთავრობა აძლევს მრავალმილიონიან ტენდერებს და ბიზნესმენებსაც მხოლოდ ამის შემდეგ უჩნდებათ პოლიტიკური პრეფერენციები“.

პირველად, ბოლო ხუთი წლის მანძილზე, ყოფილი პრემიერ-მინისტრი ბიძინა ივანიშვილი, რომლის ქონებაც 4,8 მილიარდ დოლარს შეადგენს, წინასაარჩევნო კამპანიაში არ ჩართულა. სამაგიეროდ, „ქართულმა ოცნებამ“ ბოლო ოთხი თვის მანძილზე, შემოწირულობის სახით – 11 მილიონ 640 411 ლარი მიიღო.

მაშინ, როცა 2017 წლის თვითმმართველობის არჩევნებში მონაწილე ყველა დანარჩენ პოლიტიკურ პარტიასა თუ დამოუკიდებელ კანდიდატს საერთო ჯამში, მხოლოდ – 1 მილიონ 358 595 ლარი შესწირეს. აქედან – 931 083 ლარი „ევროპულ საქართველოს“, 108 149 ლარი კი „ნაციონალურ მოძრაობას“ ერგო.

ოპონენტები ფიქრობენ, რომ „ქართულმა ოცნებამ“, როგორც წინა არჩევნებზე, ახლაც დეკლარირებულზე გაცილებით მეტი ფული დახარჯა. არჩევნების დროს „შავი ფულის“ მოძრაობას არც აუდიტის სამსახურში გამორიცხავენ, სადაც რამდენიმე შემოწირვის კანონიერებას ამ დრომდე სწავლობენ.

შედარებისთვის: წინა, 2014 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებზე გამარჯვება საარჩევნო ბლოკ “ქართული ოცნებას” – ოფიციალურად, თითქმის ორჯერ ნაკლები თანხა – 6 318 735 ლარი დაუჯდა. 2014 წელს, „ნაციონალურმა მოძრაობამ“ – 2 435 792 ლარი, ყველა დანარჩენმა პოლიტიკურმა სუბიექტმა კი ჯამში 3 106 244 ლარი დახარჯა. ანუ, „ქართულ ოცნებას“ 2017 წელს, თითქმის, იგივე თანხა დასჭირდა გასამარჯვებლად (11,6 მილიონი), რაც 2014 წელს, ყველამ საარჩევნო სუბიექტმა ერთად დახარჯა (11,8 მილიონი).

იურისტი დავით ჯანდიერი თვლის, რომ უფულოდ დარჩენილმა ოპოზიციამ ვერც „გადაუწყვეტელი ამომრჩევლის“ მიმხრობა შეძლო და ვერც „ნიჰილისტების“ სახლიდან გამოყვანა მოახერხა, რამაც მმართველ პარტიას გამარჯვება კიდევ უფრო გაუადვილა:

„ის, რომ არჩევნებზე სულ უფრო ნაკლები ადამიანი მიდის, ამას სხვადასხვა ქვეყანაში განსხვავებული მიზეზები აქვს. განვითარებულ, დემოკრატიულ და ეკონომიკურად ძლიერ ქვეყნებში ძალიან ბევრი ადამიანი არ მიდის არჩევნებზე იმ უბრალო მიზეზით, რომ იგი ქვეყანაში არსებული სიტუაციით მეტ-ნაკლებად კმაყოფილია. ჩვენთან კი აბსოლუტურად სხვა ვითარებაა. აქ ნიჰილისტურად განწყობილი ამომრჩეველი სახლში რჩება იმიტომ, რომ მას ელემენტარულად არ სჯერა, რომ მის მიერ გაკეთებული არჩევანი რაღაცას შეცვლის“.

​21 ოქტომბრის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებზე, ხმის უფლება 3 440 123 ამომრჩევლიდან, მხოლოდ 1 570 563-მა ანუ 45,65 %-მა გამოიყენა. კიდევ უფრო დაბალი იყო ამომრჩეველთა აქტივობა თბილისში – 43,4%.

2017 წლის თვითმართველობის არჩევნების შედეგად, საქართველოში 58 მერი და 64 მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2058 წევრი აირჩიეს. ერთ თვითმმართველ ქალაქში (ქუთაისი) და ხუთ თვითმმართველ (თიანეთი, ყაზბეგი, ბორჯომი, ხაშური, მარტვილი) თემში მეორე ტური დაინიშნება, რომელიც 15 ნოემბრამდე უნდა გაიმართოს.

დაძაბული სიტუაცია შეიქმნა თიანეთში, სადაც ბიძინა ივანიშვილის სტუდენტობის მეგობარი, მმართველი კოალიციის ყოფილი დეპუტატი თამაზ მეჭიაური “ქართულ ოცნებას” გაყალბებაში სდებს ბრალს. თამაზ მეჭიაურმა არჩევნებში 3077, ხოლო მისმა კონკურენტმა “ოცნებიდან” – 3081 ხმა მიიღო.

მეორე ტურში, “ნაციონალური მოძრაობის” მერობის ორი კანდიდატი გავიდა (ქუთაისი, მარტვილი), თუმცა 23 ოქტომბერს, პარტიის პოლიტსაბჭოს გადაწყვეტილებით, მიხეილ სააკაშვილის პარტიამ არჩევნების მეორე ტურს ბოიკოტი გამოუცხადა.

ეუთოს და დემოკრატიული ინსტიტუტებისა და ადამიანის უფლებების ოფისის (OSCE/ODIHR) სადამკვირვებლო მისიამ წინასწარ დასკვნაში აღნიშნა, რომ 21 ოქტომბრის არჩევნებზე „ფუნდამენტური თავისუფლებები ძირითადად დაცული იყო“, ამავე დროს, მისიის აზრით, „მთლიანობაში არჩევნების კონტექსტი მმართველი პარტიის დომინირების ფონზე იყო ფორმირებული“.

OSCE/ODIHR-ის მისიის ხელმძღვანელმა კორინ იონკერმა ხაზი გაუსვა, რომ საარჩევნო უბნებთან „ქართული ოცნების“ კოორდინატორების მხრიდან ადამიანების ID მონაცემების აღრიცხვა, კონტროლი გამოცხადდა ამომრჩეველი თუ არა ხმის მისაცემად და ვის მისცა ხმა „აბსოლუტურად დაუშვებელია“. მისივე თქმით, ზოგ საარჩევნო უბანზე ეს ტენდენცია „მეტად ფიქსირდებოდა, ზოგან – ნაკლებად“.

საერთაშორისო სადამკვირვებლო მისიის დასკვნა მთლიანად გაიზიარა საქართველოში აშშ-ს საელჩომ, რომელმაც საქართველოს მთავრობას მოუწოდა „სწრაფად და გამჭვირვალედ გამოიძიოს საჩივრები ამომრჩეველთა დაშინებისა და ადმინისტრაციული რესურსის ბოროტად გამოყენების შესახებ“.

«TRT -Türkiye Radyo Televizyon Kurumu» (თურქეთი), 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.trt.net.tr/georgian/mec-niereba-da-tek-nologia/2017/10/20/bak-o-t-bilisi-qarsis-rkinigzis-xazi-30-ok-tombers-ixsneba-831268

ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის ხაზი 30 ოქტომბერს იხსნება

მატარებელი სტარტს ბაქოს დეპოდან აიღებს

ბაქო-თბილისი-ყარსის სარკინიგზო ხაზის პირველი ოფიციალური გახსნა 30 ოქტომბერს გაიმართება თურქეთის პრეზიდენტ რეჯეპ ტაიპ ერდოღანის, აზერბაიჯანის პრეზიდენტ ილჰამ ალიევის და საქართველოს პრემიერ-მინისტრის გიორგი კვირიკაშვილის მონაწილეობით.

როგორც  თურქეთის ტრანსპორტის, საზღვაო და კავშირგაბმულობის მინისტრმა აჰმეტ არსლნმა განაცხადა, რეჯეპ ერდოღანი, ილჰამ ალიევი და გიორგი კვირიკაშვილი პირველ მგზავრობას ბაქოს რკინიგზის დეპოდან დაიწყებენ.

„ამ რკინიგზის მაგისტრალის ამოქმედებით მარტო მატარებლები კი არ ივლიან, არამედ, რეგიონის ისტორიაც უკეთესობისკენ შეიცვლება“, – განაცხადა აჰმეტ არსლანმა და დაამატა, რომ ამ მაგისტრალს შემდეგ ედირნედენ ევროპაში მიმავალ ჩქარი მატარებლის რკინიგზის ხაზს მიუერთებენ, რისთვისაც შესაბამისი ნაბიჯები იდგმება.

თურქმა მინისტრმა ასევე განაცხადა, რომ ისინი ირან-აზერბაიჯან-თურქეთს შორისაც გეგმავენ სარკინიგზო ხაზის გაყვანას.

———

შენიშვნა: მასალები ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის გახსნის თაობაზე გამოქვეყნდა აგრეთვე თურქულ გაზეთებში «Daily Sabah»-ში, «Hürriyet Daily News»-ში და ა.შ.

«КоммерсантЪ» (რუსეთი): მიხეილ სააკაშვილის პარტიამ საქართველოში მორიგი არჩევნები წააგო

«Независимая газета» (რუსეთი): „ქართულმა ოცნებამ“ მეტოქეები გაანადგურა // თბილისის მერი იტალიური „მილანის“ ექს-ფეხბურთელი კახა კალაძე გახდა

—-

საქართველოს მუნიციპალური არჩევნები დასავლურ მასმედიაში (მოკლე მიმოხილვა)

——————–

«КоммерсантЪ» (რუსეთი), 23 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://www.kommersant.ru/doc/3447277
მიხეილ სააკაშვილის პარტიამ საქართველოში მორიგი არჩევნები წააგო

„მიუხედავად იმისა, რომ უკრაინაში მყოფი მიხეილ სააკაშვილი აქტიურად ერეოდა საქართველოში მოქმედი თავისი პარტიის საარჩევნო კამპანიაში, „ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ“ მუნიციპალური არჩევნები წააგო – მილიარდერ ბიძინა ივანიშვილის პარტია „ქართულმა ოცნებამ“ გაიმარჯვა ფაქტიურად ყველა მსხვილ ქალაქში, თბილისის ჩათვლით, ასევე პარტიული სიებისა და მაჟორიტარული ოლქების მიხედვით, ქვეყნის მასშტაბით“, – აღნიშნულია სტატიაში, რომელშიც გადმოცემულია არჩევნების წინასწარი შედეგები, ცესკოს მონაცემების საფუძველზე (ავტორი – გიორგი დვალი).

„მიხეილ სააკაშვილისათვის, როგორც ჩანს, ყველაზე მტკივნეული ამბავი გახდა მისი თანაპარტიელის ზაალ უდუმაშვილის მშრალი დამარცხება თბილისის მერის არჩევნებში. მან მეორე ადგილიც კი ვერ დაიკავა, ხმების მხოლოდ 16,53% მოაგროვა და წინ დამოუკიდებელი კანდიდატი ალეკო ელისაშვილი გაუშვა (ხმების 17,49%-ით). რაც შეეხება თვით მერს, ის პირველივე ტურში უკვე ცნობილია – „ქართული ოცნების“ ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ლიდერი, ენერგეტიკის ექს-მინისტრი და ექს-ფეხბურთელი კახა კალაძე (ხმების 51,13%-ით).

„ქართული ოცნების“ კანდიდატებმა დამაჯერებლად გაიმარჯვეს მოწინააღმდეგეებზე საქართველოს ყველა „თვითმმართველ ქალაქში“. მეორე ტური მხოლოდ ქუთაისში ჩატარდება, თუმცა იქაც „ქართული ოცნების“ კანდიდატი [გიორგი ჭიღვარია] ბევრად წინ უსწრებს თავის მეტოქეს, მიხეილ სააკაშვილის თანაპარტიელს, საგარეო საქმეთა ყოფილ მინისტრ გრიგოლ ვაშაძეს, რომელიც მოსახლეობას იმ სკანდალით დაამახსოვრდა, რომ მინისტრის პოსტზე მყოფი რუსეთის მოქალაქეობას ინარჩუნებდა და რუსულ  პასპორტზე მხოლოდ 2008 წლის „ხუთდღიანი ომის“ შემდეგ უარი.

ამრიგად, შეიძლება ითქვას, რომ „ქართულმა ოცნებამ“ მუნიციპალურ არჩევნებში აბსოლუტური უმრავლესობა მოიპოვა, თბილისის საკრებულოს ჩათვლით. ექსპერტების აზრით, მიხეილ სააკაშვილის პარტიის ასეთი გამანადგურებელი დამარცხების მიზეზი მისივე მხარდამჭერების იმედგაცრუებაა. „ხალხი დაიღალა და აღარ სჯერა, რომ მიხეილ სააკაშვილი ერთნაირად იბრძვის როგორც საქართველოში, ასევე უკრაინაშიც“, – განუცხადა „კომერსანტს“ ანალიტიკოსმა დავით ავალიშვილმა.

«Независимая газета» (რუსეთი), 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.ng.ru/cis/2017-10-23/5_7100_georgia.html

„ქართულმა ოცნებამ“ მეტოქეები გაანადგურა

თბილისის მერი იტალიური „მილანის“ ყოფილი ფეხბურთელი კახა კალაძე გახდა

სტატიაში ვრცლადაა გადმოცემული საქართველოში მუნიციპალური (ადგილობრივი თვითმმართველობის) ორგანოების არჩევნებში ხმის მიცემის პროცესი და შედეგები (ავტორი – იური როქსი).

„საქართველოში არჩევნები ჩატარებულად ჩაითვალა, ცესკომ წინასწარი შედეგები შეაჯამა, ოპოზიციამ საწადელი ვერ შეისრულა, მმართველმა პარტიამ გამარჯვება მოიპოვა, უცხოელმა დამკვირვებლებს რაიმე სერიოზული დარღვევა არ დაუფიქსირებიათ. „ქართული ოცნების“ წარმატება ტოტალური აღმოჩნდა როგორც პროპორციული, ასევე მაჟორიტარული სიებით – მან ოპოზიციას არანაირი შანსი არ დაუტოვა არცერთ უბანზე.

ინტრიგა მხოლოდ თბილისში შეინიშნებოდა: ზოგიერთ ანალიტიკოსს მიაჩნდა, რომ ქალაქის მერის არჩევნებში მეორე ტური გაიმართებაო, მაგრამ მათი პროგნოზი მცდარი აღმოჩნდა: თბილისის ხელმძღვანელად კვლავ „ქართული ოცნების“ კანდიდატი აირჩიეს, ამჯერად ცნობილი  ფეხბურთელი კახა კალაძე. „მოულოდნელი ფაქტი“ მაინც მოხდა: კახა კალაძის მთავარ კონკურენტად პოპულარული ტელეწამყვანი, „ერთიანი ნაცმოძრაობის კანდიდატი ზაალ უდუმაშვილი ითვლებოდა, მას კი დამოუკიდებელმა კანდიდატმა ალეკო ელისაშვილმა აჯობა და ხმების რაოდენობით მეორე ადგილზე გავიდა. მომხდარმა ამბავმა უნდა დააფიქროს როგორც „ნაციონალები“, ასევე  მათი არაფორმალური ლიდერი მიხეილ სააკაშვილი, რომელიც უკრაინაში პოლიტიკური პროექტის რეალიზებას ცდილობს. ფაქტია, რომ „ნაციონალები“, 2012 წლიდან მოყოლებული, ყველა არჩევნებს ლაწა-ლუწით აგებენ და თან სულ უფრო ცუდი შედეგებით.

წესით, ჭკუას მმართველი პარტიამაც უნდა მოუხმოს – ჭირდება კი „ქართულ ოცნებას“ ოპოზიციის მარგინალიზაცია? თუ მისი მთავარი მოწინააღმდეგე ასეთი არააეფექტურია („ერთიანმა ნაცმოძრაობამ“  ხმების მხოლოდ 17% მიიღო), მაშინ რა უნდა ითქვას დანარჩენ პოლიტიკურ პარტიებზე, რომლებიც ძლივ-ძლივობით აგროვებენ ხმების 5%-ს? თანაც მათი ყველა კანდიდატის წინასაარჩევნო კამპანია ერთმანეთისაგან გადაწერილს ჰგავდა.

არჩევნების ყველა მონაწილე (თბილისშიც და რეგიონებშიც) თითქოსდა ერთმანეთს გაურიგდა – მათ ყველამ წინა პლანზე ეკოლოგიური და გარემოს დაცვის პრობლემები წამოსწია. ამ სფეროში მართლაც ბევრი რამაა გასაკეთებელი, განსაკუთრებით საქართველოს ტურიზმის პერსპექტვის გათვალისწინებით. ბევრი დაპირება იყო სოციალურ-ეკონომიკური განხრით, მაგრამ რამდენი და როგორ შესრულდება, ეს საკითხი ღიად რჩება.

არჩევნების შედეგების აშკარა ერთმნიშვნელოვანი ხასიათისა და საერთაშორისო დამკვირვებლების განცხადების მიუხედავად – რაიმე სერიოზული დარღვევები არ მომხდარაო – ოპოზიციამ თავისი დამარცხება მაინც ხელისუფლებას დააბრალა: „ნაციონალთა“ აზრით, არჩევნები გაყალბდა. თუმცა მათ აზრს საქართველოში ცოტა ვინმე თუ იზიარებს.

——–

საქართველოში გამართული მუნიციპალური არჩევნების შესახებ რუსული მასმედიის მიერ გავრცელებული მასალების რაოდენობისა და სიხშირის მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, შეიძლება ითქვას, რომ რუსეთის პრესა, რადიო-ტელევიზია და საინფორმაციო სააგენტოები საკმაოდ აქტიურად აშუქებდნენ არჩევნების მიმდინარეობას და მის შედეგებს. ასეთივე ტენდენცია და სურათი შეინიშნება უკრაინულ მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებშიც.

——————–

საქართველო მუნიციპალური არჩევნები

დასავლურ მასმედიაში

23 ოქტომბრის დილის მდგომარეობით, ბოლო ორი დღის განმავლობაში საქართველოში ჩატარებულ არჩევნებს აშუქებდნენ საინფორმაციო სააგენტოები „როიტერი“ და „ფრანს-პრესი“ (ავრცელებდნენ ფაქტობრივ-სტატისტიკური მონაცემებს, რაიმე მნიშვნელოვანი საავტორო კომენტარებისა და შეფასებების გარეშე). არჩევნების დროს ხმის მიცემის ამსახველი მასალა გაავრცელა ბრიტანული „ბი-ბი-სი“-ს რუსულმა სამსახურმა, საფრანგეთში არსებულმა ევროპულმა სამაუწყებლო ტელეარხმა „ევრონიუსმა“, გერმანულმა „დოიჩე ველემ“ და ა.შ.

ამერიკული რადიო „თავისუფლება/თავისუფალი ევროპის“ რუსული სამსახურის – რადიო „სვობოდას“ პროექტის – „ეხო კავკაზას“ მიერ ეთერში გადაიცა ვრცელი ინტერვიუ ქართველ პოლიტოლოგებთან – ზვიად აბაშიძესთან და გია ხუხაშვილთან (მათ ესაუბრება პრაღელი ჟურნალისტი ეკატერინა პროკოფიევა), რომლებიც არჩევნების შედეგებს აფასებენ.

ორივეს აზრით, შედეგები სავსებით ლოგიკურია – მოხდა ის, რაც უნდა მომხდარიყო: „ქართულმა ოცნების“ გამარჯვება სრულიად კანონიერად მოიპოვა. ინტერვიუში პოლიტოლოგები  ყურადღებას უთმობენ თბილისის მერობის კანდიდატების კ.კალაძის, ზ.უდუმაშვილის, ა.ელისაშვილისა და ე.ხოშტარიას წარმატებისა და წარუმატებლობის მიზეზებს (წყარო: https://www.ekhokavkaza.com/a/28809331.html).

«КоммерсантЪ» (რუსეთი): რამდენად პოპულარულია მიხეილ სააკაშვილი საქართველოში? ამას დღევანდელი არჩევნების შედეგები გვაჩვენებს

«The Economist» (დიდი ბრიტანეთი): ნაციონალიზმი და თხილი // საქართველო და აფხაზეთი Nutella-ს წარმოებას სირთულეებს უქმნიან // კონფლიქტის გამო შეიძლება ევროპელებმა გემრიელად ვეღარ ისაუზმონ

«Эхо» (აზერბაიჯანი): „ნუ იჩქარებთ ბაქოს ძაგებას და თბილისის ქებას“ // საქართველოს დედაქალაქის შუქ-ჩრდილები

——————–

«КоммерсантЪ» (რუსეთი), 21 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://www.kommersant.ru/doc/3446765
რამდენად პოპულარულია მიხეილ სააკაშვილი საქართველოში?
ამას დღევანდელი არჩევნების შედეგები გვაჩვენებს

„საქართველოში დღეს მუნიციპალური არჩევნები ტარდება, რომლის მთვარი ინტრიგა შემდეგში გამოიხატება: შეძლებს თუ არა ქვეყნის ექს-პრეზიდენტის მიხეილ სააკაშვილის პარტია „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“ რეალური კონკურენცია გაუწიოს მილიარდერ ბიძინა ივანიშვილის მმართველ პარტიას – „ქართულ ოცნებას“? არჩევნებში პრორუსული პოლიტიკური ორგანიზაცია – „პატრიოტთა ალიანსიც“ მონაწილეობს, რომელიც „მოსკოვთან, სოხუმთან და ცხინვალთან დიალოგის“ მხარდამჭერად გამოდის, თუმცა „პატრიოტებს“ რაიმე სერიოზული შედეგის მიღების იმედი არ აქვთ“, – ნათქვამია სტატიაში, რომელშიც განხილულია არჩევნების წინ შექმნილი პოლიტიკურ ძალთა განლაგება (ავტორი – გიორგი დვალი).

ორივე მხარემ – ხელისუფლებამაც და ოპოზიციამაც მნიშვნელოვანი სამობილიზაციო ძალისხმევა გასწია. გამოკითხვები გამარჯვებას მმართველ პარტიას უწინასწარმეტყველებენ, თუმცა ოპოზიცია წარმატების იმედს არ კარგავს, განსაკუთრებით აქტიურობს ექს-პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის პარტია „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“. მაგრამ სანამ „ქართულ ოცნებას“ დაამარცხებენ, „ნაციონალებმა“ თავიანთ განაყოფზე, ანუ პარტია „ევროპულ საქართველოზე“ უნდა მოიპოვონ გამარჯვება.

„ევროპული საქართველო“ შარშან იმ „ნაციონალმა“ ლიდერებმა შექმნეს, რომლებიც მიხეილ სააკაშვილის გადაწყვეტილებამ გაანაწყენა – როცა ექს-პრეზიდენტმა საქართველოს მოქალაქეობა უკრაინის მოქალაქეობაზე გაცვალა. „მას ძალიან უნდოდა ოდესის ოლქის გუბერნატორობა, მოწყენილი იყო ხელისუფლების გარეშე და თანამდებობას საქართველოს მოქალაქეობა შესწირა“, – ამბობს „კომერსანტთან“ საუბარში პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ყოფილი უფროსი გიორგი უგულავა. მისი თქმით, ოდესაში მიშას ფაქტიურად მხოლოდ მეხანძრეებს ხელმძღვანელობდა, თავის თავს კი პრეზიდენტობის აურას უქმნიდა“.

თვითონ მიხეილ სააკაშვილისათვის კი ფსონი ძალიან მნიშვნელოვანია: თუ იგი წააგებს „ქართულ ოცნებასთან“, მაშინ იგი წააგებს თავის პარტიას და საკუთარ თავსაც, იგი საბოლოოდ დაკარგავს პოლიტიკურ წონას საქართველოში. თუმცა პოლიტოლოგი გია ხუხაშვილი დარწმუნებულია, რომ მიხეილ სააკაშვილს ჯერ კიდევ აქვს რესურსი: „იგი თავის მომხრეებისათვის თითქმის რელიგიურ ფიგურად იქცა. ასე რომ, „ევროპელი ქართველები“ „ნაციონალებზე“ წარმატებულად ვერ გამოვლენ“, – ამბობს გია ხუხაშვილი „კომერსანტის“ კორესპონდენტთან საუბარში.

არჩევნებში შესამჩნევ მოთამაშედ რჩება „საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი“,  ჟურნალისტის და პარლამენტის დეპუტატის ირმა ინაშვილის ხელმძღვანელობით, რომელმაც თავის დროზე მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ხელისუფლების შეცვლაში (2012 წელს). ამ პარტიის დეპუტატები ხშირად დადიან მოსკოვში და სახელმწიფო სათათბიროელ კოლეგებს ხვდებიან. ირმა ინაშვილი ამომრჩევლებში ამ სლოგანით მოუწოდებს – „დავიწყოთ დიალოგი მოსკოვთან, სოხუმთან და ცხინვალთან“. თუ გავითვალისწინებთ, რომ „პატრიოტებმა“ გასულ არჩევნებში მხოლოდ ხმების 5% მიიღეს, დღევანდელი შედეგებიც დიდი არ იქნება.

ყველაზე მნიშვნელოვანი მაინც თბილისი მერის არჩევნებია. „ქართულმა ოცნებამ“ ქალაქის ხელმძღვანელის თანამდებობაზე ასარჩევად თავისი ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი პოლიტიკოსი – ენერგეტიკის ექს-მინისტრი და „მილანის“ საფეხბურთო კლუბის ყოფილი მოთამაშე კახაბერ კალაძე წარადგინა. მისი ოპონენტი კი „ნაციონალებიდან“ – პოპულარული ტელეწამყვანი ზაალ უდუმაშვილი. ოპოზიცია აცხადებს, რომ მეორე ტურის შემთხვევაში ისინი „ოცნების“ წინააღმდეგ გაერთიანდებიან… თუმცა გამოკითხვების შედეგები მოწმობენ, რომ კახა კალაძე დღევანდელ არჩევნებში გაიმარჯვებს, ანუ მეორე ტური საჭირო არ იქნება.

«The Economist» (დიდი ბრიტანეთი), 20 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.economist.com/news/europe/21730456-decades-old-war-may-keep-hazelnuts-reaching-europes-breakfast-tables-georgia-and-abkhazia

ნაციონალიზმი და თხილი

საქართველო და აფხაზეთი Nutella-ს წარმოებას სირთულეებს უქმნიან

კონფლიქტის გამო შეიძლება ევროპელებმა გემრიელად ვეღარ ისაუზმონ

(მცირე შემოკლებით)

რუსეთით და შავი ზღვით იზოლირებულ-გარემოცული საქართველო ბოლო ათი წლის განმავლობაში ევროპასთან დაახლოებას ცდილობს და ამ ძალისხმევაში მნიშვნელოვან როლს ფუნდუკი (ტყის თხილი) ასრულებს. 2007 წელს იტალიურმა კომპანიამ Ferrero საქართველოში თავისი წარმომადგენლობა გახსნა, რომლის მიზანს ამ კომპანიის მთავარი პროდუქტის – შოკოლად-თხილის პასტის – Nutella-ს ძირითადი ინგრედიენტის მიწოდება შეადგენდა (Nutella ევროპელებისათვის საყვარელი საჭმელია, რომელსაც საუზმის დროს პურზე წასმული სახით მიირთმევენ). იმ დროიდან საქართველო, თხილის დამზადების მხრივ, მსოფლიოში მესამე ადგილზე გავიდა (თურქეთ-იტალიის შემდეგ). ფუნდუკი საქართველოსთვის ყველაზე დიდ საექსპორტო პროდუქტად იქცა, მხოლოდ სპილენძს თუ ჩამოუვარდებოდა.

2014 წელს საქართველომ და ევროკავშირმა ხელი მოაწერეს შეთანხმებას თავისუფალი ვაჭრობის თაობაზე, მაგრამ, იმის ნაცვლად, რომ Nutella-ს წარმოებისათვის ფუნდუკის მიწოდება გაიოლებულიყო, შეთანხმებას, პირიქით, პროცესის დამუხრუჭება და გართულება შეუძლია. ფუნდუკის ექსპორტის დაახლოებით 10%-ს საქართველო რუსეთის ჯარების მიერ ოკუპირებული აფხაზეთიდან ახორციელებს. თბილისს არანაირი სავაჭრო შეთანხმება არ აქვს  აფხაზეთის საოკუპაციო ხელისუფლებასთან, ფუნდუკი კი ერთადერთი პროდუქტია, რომლის გაყიდვის უფლებას აფხაზ სეპარატისტთა ლიდერები ადგილობრივ ფერმერებს აძლევენ (ფუნდუკის კულტურით ძირითადად გალის რაიონის მოსახლეობაა დაკავებული, რომლებთაც მოსავალი საქართველოს ტერიტორიაზე გადააქვთ და იქ ყიდიან).

2018 წლიდან, ევროკავშირთან გაფორმებული ასოცირების შეთანხმების თანახმად, საქართველოდან ექსპორტირებული ყველა პროდუქცია ევროკავშირის სტანდარტებს უნდა შეესაბამებოდეს, ოფიციალური სერტიფიცირების ჩათვლით (ანუ უნდა იყოს მითითებული პროდუქტის წარმომავლობაც). აფხაზმა ფერმერებმა ქართული სერტიფიკატები რომ მიიღონ, აფხაზეთის ხელისუფლება მათ ეროვნულ ღალატად ჩაუთვლით. შესაბამისად, ფუნდუკი Nutella-ს დასამზადებლად ვერ გაიგზავნება. მაგრამ არც აფხაზეთის სრული იზოლირება არ შეიძლება ევროპისაგან, რადგან ამ შემთხვევაში ის რუსეთზე კიდევ უფრო დამოკიდებული გახდება. „რუსეთი ჩვენი სტრატეგიული პარტნიორია, მაგრამ ფუნდუკზე მოთხოვნილება იქ ძალიან დაბალია“, – ამბობს აფხაზეთის ე.წ. „ეკონომიკის მინისტრი“ ადღურ არძინბა, – ამიტომ იძულებული ვართ პრიორიტეტი მივანიჭოთა ისეთ პროდუქტებს, როგორიცაა ღვინო და ცისტრუსები, რომლებიც რუსეთში მოთხოვნილებაა“.

ერთადერთი პროცესი, რომელსაც თბილისისა და სეპარატისტული რეგიონის ურთიერთობის ნორმალიზება მოახდინოს, ჟენევაში მიმდინარე მოლაპარაკებების პროცესია, თუმცა, გულახდილად რომ ვთქვათ, რომ ვთქვათ, ჯერ-ჯერობით არანაირი შედეგი არ ჩანს და საერთოდ, იმ მოლაპარაკებების დღის წესრიგში ვაჭრობის საკითხი საერთოდ არ არის შეტანილი.

მართალია, ფუნდუკს მტრები გაუჩნდა – აზიური ფაროსანა მოსავალს გამყოფი ხაზის ორივე მხარეს ანადგურებს – აფხაზეთშიც და საქართველოშიც, მაგრამ ტკბილეულის მოყვარულ ევროპელებს ჯერ-ჯერობით საგანგაშო არაფერი აქვთ, Nutella-ს გამოშვება არ შეწყდება, სამყოფი თხილი მოიძებნება. ცუდი ისაა, რომ სეპარატისტული კონფლიქტი ქართველებს და აფხაზებს ეფექტურად თანამშრომლობის საშუალებას არ აძლევს, რათა მცენარე მავნებლისაგან იყოს დაცული და თხილის ექსპორტიც ნორმალურად განვითარდეს. კაკაო და ფუნდუკი ერთმანეთს კარგად უთავსდება, ვაჭრობა და ნაციონალიზმი კი პირიქით.

«Эхо» (აზერბაიჯანი), 21 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://ru.echo.az/?p=63786

„ნუ იჩქარებთ ბაქოს ძაგებას და თბილისის ქებას“

საქართველოს დედაქალაქის შუქ-ჩრდილები

„ბოლო დროს აზერბაიჯანელები, როცა საკუთარ ქვეყანას მეზობელ საქართველოს ადარებენ, პირდაპირ კრიტიკაზე გადადიან და ნეგატიურ შეფასებებს არ იშურებენ – ჩვენთან, ბაქოში, ყველაფერი ცუდი და ულამაზოა, თბილისი კი ბრწყინავსო. თავდაპირველად იწყებენ საზღვრით – ჩვენი მესაზღვრეები უხეშები არიან, პატივს არ გცემენ, ქართველები კი პირდაპირ თვალებში შემოგციციცნებენ, საზღვარზე ხუთ წუთში გადადიხარო. გზები ხომ  უმაღლესი დონისაა, პოლიციელები ქრთამს არ იღებენ, ყველგან სისუფთავეა, თბილისში ყველა გიღიმის, ხელისუფლება ზრუნავს ქალაქის ისტორიული სახის შენარჩუნებაზო… მოკლედ, სამოთხეაო, რა… ჰოდა, მე თვითონ გადავწყვიტე ამ ყველაფრის შემოწმება“, – წერს სტატიის ავტორი ოლღა ბულანოვა, რომელიც საქართველოს ეწვია და თბილისი მოინახულა.

„თბილისში უკანასკნელად ათი წლის წინ ვიყავი, 2007 წელს. იმ დროს ქალაქმა ჩემზე მეტ-ნაკლებად სასიამოვნო შთაბეჭდილება დატოვა. ნეტავ ახლა როგორია სამოთხედ აღიარებული საქართველოს დედაქალაქი? ჰოდა, მეც გადავწყვიტე მისი მონახულება.

ჩვენი მატარებელი „ბაქო-თბილისი“ აზერბაიჯან-საქართველოს საზღვარზე გაჩერდა. შინაგანად ვიძაბები – აი, ახლა ჩვენი მშობლიური მესაზღვრეები შეგვამოწმებენ, დიდხანს მოგვაცდევინებენ, მაგრამ არა უშავს, მოვითმენ, სამაგიეროდ ქართველი მესაზღვრეები უცებ გაგვიშვებენ. თუმცა არა, პასპორტები ვაჩვენეთ, კომპიუტერებში შეამოწმეს, მებაჟეებიც სწრაფად მორჩნენ თავიანთ საქმეს და მატარებელი მკაცრად გრაფიკის მიხედვით – 45 წუთში დაიძრა საზღვრის ქართული საკონტროლო პუნქტისაკენ. ქართულ საზღვარზე კი ორი საათი გვალოდინეს. არანაირი კომპიუტერები იქ არ აქვთ, ყველაფერი ისეა, როგორც ათი წლის იყო. საბაჟოზეც მაინცდამაინც დიდი ყურადღება არ გამოუჩენიათ, უკანონოდ რაიმე რომ გადამეტანა, ვერავინ შეამჩნევდა…. (…)

თბილისის რკინიგზის სადგური. ერიჰაა… როგორიც იყო ათი (ან 20-30) წლის წინათ, იგივე დარჩენილა – ჭუჭყიანი, არეულ-დარეული… ვაგზლის წინ – მათხოვრები და ბომჟები. სისუფთავე მხოლოდ ბილეთების დარბაზში და პერონზე შეინიშნება. და უცებ – ჰოი, საკვირველებავ! – თანამედროვე სუპერმარკეტებს ხედავთ – თითქოსდა 90-იანი წლებიდან დროის მანქანით მოგზაურობ! სამწუხაროდ, დროის მანქანის შეგრძნებას განსაკუთრებით მიწისქვეშა გადასასვლელბით სარგებლობისას ამჩნევ – სუპერმოუწყობელი, სპეციფიკური „არომატით“, სიბინძურით, კედლებზე „სასიამოვნო“ წარწერებით, ბუზებით…

და ისევ დროის მანქანით მეტროში: სხვათა შორის ეს ერთადერთი ადგილია, სადაც დასახელება ლათინური ასოებითაა მოცემული, თორემ ისე ქალაქში ვერ მიხვდები – კაფეში შედიხარ თუ ფოტოატელიეში, ან ოფისში. როგორც ჩანს, თბილისის მეტრო გახსნის დღიდან – 1966 წლიდან არ გარემონტებულა. ცუდი განათება, ჭუჭყიანი კედლები, გაშავებული ჭერი და ნათურები გუნება-განწყობას გაგიფუჭებთ. არადა, ასეთ არაკომფორტულ პირობებში მგზავრობაც რომ ძვირია? 50 თეთრი!

რაც შეეხება ძველი თბილისის უბნებს: ცენტრი და ის ადგილები, რომლებსაც ხელისუფლება უცხოელი ტურისტებისთვის ინახავს, მოვლილი და ლამაზია, ვერაფერს იტყვი. ჰოდა, ტურისტებიც ფოტოაპარატებს აჩხაკუნებენ და ნასიამოვნები დადიან. ფაქტია, რომ თბილისში ბევრი ძველი შენობა და ევროპული არქიტექტურის ნიმუშებია შემონახული, ბაქოს ვერ შეადარებ. თბილისში ევროპული შენობების აგება ჯერ კიდევ მე-19 საუკუნის დასაწყისში გადაწყვიტეს. მიდიხარ რუსთაველის გამზირზე და გგონია, რომ სანკტ-პეტერბურგში ხარ – ფართოდ გაშლილი ქუჩა და ორივე მხარეს ერმიტაჟის მსგავსი შენობები! ძალიან ლამაზია! მაგრამ ცოტა გვერდზე რომ გაუხვიო, ტურისტული მარშრუტებს გასცდე, მაგალითად, სოლოლაკის რაიონში, ისეთ საშინელებათა ფილმების სცენებში მოხვდები, რომ ჰიჩკოკი მიმიქარავს! ვაიმე, ეს რა ვნახე… დანგრეული და ნახევრად დანგრეული ფასადები, ბათქაშაცვენილი კედლები, სადაც „შიგნეული“ ჩანს – ძველი აგური. მიღრეცილ-დაბრეცილი კარები, სარკმელები და რაც ყველაზე საშინელია – ბოძებშეყენებული აივნები, სახლის კედლები, რომლებიც წასაქცევად არიან განწირული“, – წერს ავტორი.

„რასაკვირველია, მხედველობაშია მისაღები, რომ თბილისს ცოტა ფული აქვს, ბაქოს კი შედარებით მეტი. მაგრამ რაც გაქვს, ის ხომ გააზრებულად უნდა გამოიყენო? რატომ რეალიზდება გაუგებარი და უცნაური პროექტები? რას წარმოადგენს ის ორი გიგანტური  მილი, რომელიც რიყეზე გაწოლილი? ვერ გაიგებ, მუზეუმია თუ თეატრი… ფული თუ ხიდისთვის გამოინახა, ძველმა უბნებმა რა დააშავა? სხვათა შორის, ის მინის ხიდიც საკმაოდ ნეგატიურად მოჩანს თბილისის პეიზაჟში – ისევე როგორც სხვა „თანამედროვე“, მაგრამ უშნო მინა-ბეტონის ცათამბჯენები. თბილისელები ხიდის გამო ხუმრობენ – მიხეილ სააკაშვილმა ფრთიანი „ოლვეისი“ დაგვიტოვაო…  მერწმუნეთ, მსგავსება მართლაც საოცარია.

თბილისში, ბაქოსთან შედარებით, ხალხი უფრო თავისუფლად, უფრო გაღიმებული დადის. მაგრამ ეს თავისუფლება ზოგჯერ შოკში გაგდებს, როცა უყურებ, როგორ კოცნაობენ საჯაროდ ახალგაზრდები, როგორ გამომწვევად არიან ჩაცმულნი… ქალები კი უსაშველოდ ეწევიან, თანაც ყველგან – ქუჩაში, შენობებში, შეხვედრებზე… ვის როგორ, მაგრამ ჩემი აზრით, ქართველ ქალებს თამბაქო ძალიან შეჰყვარებიათ“.

მოკლედ, ვრცელ სტატიაში ავტორი კიდევ ბევრ პოზიტიურ თუ ნეგატიურ მომენტზე ამახვილებს ყურადღებას, მაგალითად, მომსახურების დაბალ დონეზე, უხამსობაზე და ა.შ.

„ყველაფრის მიუხედავად, თბილისი მაინც ლამაზი ქალაქია. აუცილებლად უნდა წახვიდე და დაათვალიერო. იქაური ნანგრევიც კი ათასწლეულების მომსწრეა. თუმცა საწყენია, რომ ბაქოელები საკუთარს არ აფასებენ და სხვისას აქებენ. ჩვენ პატრიოტობას ვივიწყებთ, რომლითაც ქართველებს ვერ შევედრებით“, – წერს ავტორი სტატიის დასასრულს.