«КП в Украине» (უკრაინა): შეკითხვა უკრაინელებს: თქვენი აზრით, რით დასრულდება ქართველი პოლიტიკოსის „უკრაინული სერიალი“?

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): აშშ, რუსეთი, სანქციები და ჩრდილო კორეელები „სოხუმის რივიერაში“

—————–

«КП в Украине» (უკრაინა), 30 იანვარი, 2018 წელი
https://kp.ua/life/598932-a-chem-po-vashemu-ukraynskyi-seryal-hruzynskoho-polytyka-zakonchytsia
შეკითხვა უკრაინელებს: თქვენი აზრით, რით დასრულდება ქართველი პოლიტიკოსის „უკრაინული სერიალი“?

მასალაში გადმოცემულია უკრაინელი პოლიტიკოსების, ექსპერტ-პოლიტოლოგებისა  და რიგითი მოქალაქეების (როგორც მომხრეების, ასევე მოწინააღმდეგეების) თვალსაზრისი მიხეილ სააკაშვილის მომავალი ბედის, მისი საქმიანობის პერსპექტივის თაობაზე.

ვიტალი კუპრი, ვერხოვნა რადას (პარლამენტის) წევრი: „ამჟამად მიხეილ სააკაშვილის დეპორტაციისათვის საფუძველი არ არსებობს, საქმე გაყალბებულია. ამიტომაც ჭიანურდება სასამართლო პროცესები. ამასთან, დეპორტაციის გამორიცხვა მაინც არ შეიძლება – უკრაინის ხელისუფლებას შეუძლია პრეცედენტის განხორციელება, რათა აქტიური ოპონენტი თავიდან მოიშოროს. თუმცა, თუ ამას გააკეთებს, ასეთი ნაბიჯი უკრაინაში და მთელ მსოფლიოში დიდ [ნეგატიურ] რეზონანსს გამოიწვევს“.

რუსლან ბორტნიკი, პოლიტოლოგი (კიევი): „მოსახლეობის 60% მიიჩნევს, რომ ეს პოლიტიკური სერიალი ხელისუფლებასთან მიხეილ სააკაშვილის შერიგებით დასრულდება და საქართველოს ექს-პრეზიდენტი უფრო დამყოლი გახდება. დანარჩენი 40%-ის აზრით, მას ჰოლანდიაში ან პოლონეთში გააძევენ, ან საქართველოს გადასცემენ“.

ლილია ბელცანი, ინჟინერ-ტექნოლოგი (ზაპოროჟიე): „კარგი სერიალი ან ქორწინებით მთავრდება, ან მთავარი ბოროტმოქმედის გამომჟღავნებით, ან დადებითი გმირის ბედნიერი ცხოვრებით. თუმცა, უმჯობესია, თუ ამას გაგრძელება არ ექნება“.

ოლღა მამედოვა, მენეჯერი (ლვოვი): „ჩემი აზრით, მიხეილ სააკაშვილს უკრაინიდან გააძევებენ, თუმცა, თუ იგი ხელისუფლებას შეურიგდება და დაარწმუნებს, რომ ჯერ კიდევ შეუძლია სასარგებლო საქმის გაკეთება, მაშინ დატოვებენ გარკვეული პერიოდის მანძილზე, სკანდალების გარეშე“.

მარინა დრობოში, ექიმი (დნეპროპეტროვსკი): „ნელ-ნელა სიტუაცია ჩაწყნარდება. მწვავე პროცესმა უკვე გაირა, მიხომ მომენტი ხელიდან გაუშვა, მხარდამჭერები აკლდება. ასე რომ, ამ სერიალში უკვე საინტერესო არაფერი არ იქნება“.

ვარვარა მასლობოინიკოვა, ექიმი (კიევი): „ადრე თუ გვიან ცოლთან ერთად ევროპას დაუბრუნდება და საერთოდ დაივიწყებენ“.

ილდარ ხალითოვი, მზარეული (კიევი): „ვფიქრობ, იგი პოლიტიკას ჩამოშორდება და რესტორანს გახსნის სახელწოდებით „ხინკალი მიხოსაგან“, სადაც ქართული სამზარეულოს საუკეთესო კერძები მომზადდება. მერწმუნეთ, გურმანების დიდი რიგი დადგება“.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 31 იანვარი, 2018 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/north-korean-illegal-workers-in-occupied-abkhazia-georgia/4230987.html

აშშ, რუსეთი, სანქციები და ჩრდილო კორეელები „სოხუმის რივიერაში“

ზაზა წულაძე

აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტმა გუშინ ღიად დაადანაშაულა რუსეთი, რომ გაეროს მკაცრი სანქციების მიუხედავად, მოსკოვი ჩრდილო კორეასთან ენერგეტიკული ნედლეულით, კერძოდ, ქვანახშირით ვაჭრობას უკანონოდ განაგრძობს. ამ განცხადებას წინ უძღოდა, რუსეთის საგარეო უწყების დემარში, რომ მოსკოვი არ შეუერთდება აშშ-ის ხაზინის დეპარტამენტის ახალ სანქციებს ჩრდილოეთ კორეის 16 მოქალაქის მიმართ, რომლებიც ჩინეთის, რუსეთისა და საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიაზე უკანონოდ მუშაობენ.

24 იანვარს ამოქმედებული სანქციები ჩრდილო კორეის სახელწიფო კოპორაციის Ryonbong-ის წარმომადგენლებს შეეხოთ. ყველა მათგანი ჩრდილო კორეის მმართველი შრომის პარტიის წევრია. აშშ ამ ადამიანების ფხენიანში დეპორტაციას ითხოვს.

Ryonbong ოფიციალურად ლითონების, მინერალებისა და ავტომანქანების ექსპორტისთვის იყო შექმნილი, თუმცა სინამდვილეში ჩრდილოეთ კორეის სამხედრო მრეწველობისთვის, მათ შორის, ქიმიური იარაღის შექმნისთვის აუცილებელი კომპონენტების საიდუმლო იმპორტით არის დაკავებული, რის გამოც 2006 წლიდან გაეროს სანქცია დაუწესდა.

ამის მიუხედავად, Ryonbong-ის დიპლომატიური იმუნიტეტით აღჭურვილი თანამშრომლები, ჩრდილოეთ კორეის საკონსულოს საფარქვეშ ჩინეთსა და რუსეთში მუშაობას მაინც განაგრძობენ. მათ კოორდინირებას ვლადივოსტოკში ჩრდილოეთ კორეის გენერალური კონსული ზო სეკ ჩხოლი უწევს.

ერთმა მათგანმა, ჩრდილო კორეელმა „დიპლომარტმა“ პაკ ტონგ სოკმა ოკუპირებულ სოხუმშიც კი ჩამოაღწია და საქართველოს კანონმდებლობის უხეში დარღვევით, წითელ ხიდთან სასტუმროს მშენებლობას კურირებს. აშშ-ს ხაზინის დეპარტამენტის მიერ გავრცელებულ ინფორმაციაში კერძოდ ნათქვამია:

„პაკ ტონგ სოკი არის Ryonbong-ის წარმოადგენელი აფხაზეთში, საქართველო. მანამდე იყო რუსეთის ქალაქ ნახოდკაში. 2017 წლის აგვისტოში, მან გაუწია ორგანიზება აფხაზეთში ჩრდილო კორეელი მუშების განთავსებას, რაც გაეროს უშიშროების საბჭოს 2371-ე რეზოლუციის დარღვევაა“.

როგორც „ამერიკის ხმამ“ გაარკვია, ჩრდილო კორეელი ინჟინრები და მუშები ოკუპირებულ სოხუმში, ტურბაზის ტერიტორიაზე, სასტუმრო „სოხუმის რივიერას“ მშენებლობაზე მუშაობენ. მათი რაოდენობა 40-დან 50-მდე მერყეობს.

„სოხუმის რივიერა“ რუსულმა არქიტექტურულმა სალონმა Boriev&Partners-მა დააპროექტა, რომელსაც ოფისები ნალჩიკსა და სოჭში აქვს. 2013-2015 წლებში სწორედ ეს სალონი მუშაობდა სოხუმის საფეხბურთო სტადიონის სრულ რეკოსტრუქციაზე, რაზეც რუსეთის ფინანსური დახმარებიდან 700 მილიონი რუბლი (12,5 მილიონი დოლარი) დაიხარჯა და აქედან 110 მილიონი (2 მილიონი დოლარი) უკვალოდ გაქრა.

ოფიციალურად, ხუთსართულიანი სასტუმრო, სადაც კორეელი მუშახელია დასაქმებული, სოხუმელ ბიზნესმენს ალისა გულარიას ეკუთვნის, თუმცა 186 მილიონი რუბლის (დაახლოებით 3,3 მილიონი აშშ დოლარის) ოდენობის შეღავათიანი კრედიტი მშენებლობისთვის ერთ-ერთმა რუსულმა ბანკმა გამოყო. მშენებარე „სოხუმის რივიერას“ გარდა გულარიას ასევე ეკუთვნის კაფეების ქსელი „დოლჩე ვიტა“ სოხუმში და ტურისტული კომპანია „აფხაზეთის ტური“.

გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ 2017 წლის აგვისტოსა და დეკემბერში მიღებული რეზოლუციები, ფხენიანისთვის ენერგომატარებლების მიწოდების მკვეთრი შემცირების გარდა, ჩრდილო კორეიდან შრომითი მიგრანტების მიღებასაც კრძალავს.

გაეროს წევრი ქვეყნები, მათ შორის, რუსეთიც, რომელმაც ამ რეზოლუციებს მხარი დაუჭირა, ვალდებულნი არიან ჩრდილო კორეელ მუშახელს სამუშაო ვიზები გაუუქმონ და უკან სამშობლოში გაამგზავრონ. ამ სანქციის მიზნებს საერთაშორისო მიმომხილველი ალექსეი კოვალი ასე განმარტავს:

„ჩრდილო კორეის ყველა მოქალაქე, რომლებიც დაქირავებულები არიან და უცხოეთში ერთ წელზე მეტხანს მუშაობენ, დეპორტირებულები უნდა იქნან უკან კორეაში. სწორედ ეს ადამიანები არიან კიმ ჩენ უნის რეჟიმისთვის უცხოური ვალუტის მთავარი შემომტანები. ჩრდილო კორეის რეჟიმი მონურ შრომითი მიგრაციას მთლიანად აკონტროლებს და ამ გზით, წელიწადში, დაახლოებით, 900 მილიონი დოლარის შემოსავალს იღებს. სწორედ ამ ფინანსური რესურსის შეზღუდვა სურთ აშშ-ს და სხვა ქვეყნებს“

საქართველოს და ჩრდილოეთ კორეას დიპლომატიური ურთიერთობა 1994 წლის მარტში აქვთ დამყარებული, თუმცა გასაგები მიზეზების გამო, არანაირი ოფიციალური კონტაქტი, თბილისსა და ფხენიანს შორის აღარ ყოფილა.

2017 წლის შემოდგომაზე, მას შემდეგ რაც რუსეთში ჩრდილო კორეის საელჩომ გაავრცელა განცხადება, რომ „ყირიმის რეფერენდუმის“ შედეგებს სცნობს და ყირიმს რუსეთის ნაწილად მიიჩნევს“, საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე გაჩნდა მოლოდინი რომ ფხენიანი “უფრო შორსაც წავიდოდა”.

ოკუპირებულ ცხინვალში ოსი სეპარატისტების ლიდერმა ანატოლი ბიბილოვმა იმ დროს განაცხადა, რომ „კორეელი ბიზნესმენები“ დაბა კვაისაში მიტოვებული სპილენძისა და თუთიის საბადოებითაც კი „დაინტერესდნენ“, თუმცა ამის იქეთ საქმე აღარ წასულა.

«The Heritage Foundation» (აშშ): ანგარიში: საქართველოს ნატოში გაწევრიანება აშშ-ისა და ევროპის ინტერესებში შედის

«Каспiй» (აზერბაიჯანი): სადაო ტრანზიტი // განა საქართველოს ინტერესებში შედის სომხეთ-რუსეთის კავშირების განმტკიცება? რატომ უნდა დაეხმაროს თბილისი ისეთ ქვეყანას, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში „მეხუთე კოლონისა“ და რუსეთის ერთგული ქოფაკის როლს ასრულებს?

«Radio New Zealand» (ახალი ზელანდია): ინტერვიუ ახალზელანდიელ მეცნიერთან: ნაურუ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ლობირების ცენტრში

—————–

«The Heritage Foundation» (აშშ), 29 იანვარი, 2018 წელი

https://www.heritage.org/defense/report/nato-membership-georgia-us-and-european-interest

ანგარიში: საქართველოს ნატოში გაწევრიანება აშშ-ისა და ევროპის ინტერესებში შედის

ამერიკულმა კვლევითმა ინსტიტუტმა Heritage Foundation-მა გამოაქვეყნა ექსპერტ ლუკ კოფის ანგარიში, რომელიც ამავე ინსტიტუტის საგარეო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორია.

ვრცელ პუბლიკაციაში მიმოხილულია საქართველო-აშშ-ის ურთიერთობა (მასში ნახსენებია 1918 წელიც), საქართველოს ნატოსთან ინტერგირების მიზნით გადადგმული ნაბიჯები და ნათქვამია, რომ რუსეთის მიერ საქართველოს წინააღმდეგ განხორციელებულმა აგრესიამ საქართველო ვერ აიძულა უარი ეთქვა დასავლეთთან კავშირების გამყარებაზე. „საქართველო ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოების მნიშვნელოვანი კონტრიბუტორია. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, საქართველო გახდა იმედის ნაპერწკალი რთულ რეგიონში. საქართველოში შედგა ძალაუფლების მშვიდობიანი გადაცემა, თავისუფალი და ღია არჩევნების გზით. ქვეყანამ გაატარა ეკონომიკური რეფორმები, რათა ეკონომიკის ლიბერალიზაცია მოეხდინა. აშშ-ის ეროვნულ ინტერესებშია, გააღრმაოს ორმხრივი ურთიერთობა საქართველოსთან, დაეხმაროს მას თავდაცვითი და სამხედრო შესაძლებლობების განვითარებაში და ხელი შეუწყოს საქართველოს ნატოში გაწევრიანებას“, – წერს ამერიკელი ექსპერტი.

ანგარიშის ავტორის აზრით, მნიშვნელოვანია, რომ ნატოს 2018 წლის სამიტზე კიდევ ერთხელ გაუსვან ხაზი, რომ საქართველო იმსახურებს ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში გაწევრიანებას. ავტორი წერს, რომ აშშ-ის გეოპოლიტიკური ამოცანებისთვის საქართველოს სტრატეგიული მდებარეობა ისევე მნიშვნელოვანია, როგორც საქართველოს დემოკრატიული გარდაქმნის პროცესი, რაც რეგიონისთვის მაგალითს წარმოადგენს.

ამავე დროს, როგორც ლუკ კოფი აღნიშნავს, „ნატოს ზოგიერთი წევრი შიშობს, რომ საქართველოს ალიანსში მიღება მოსკოვის მიერ ოკუპირებული ცხინვალისა და აფხაზეთის რეგიონების გამო, რუსეთთან ავტომატურ ომს გამოიწვევს. საქართველოს ოფიციალური პირები პირად საუბრებში აცხადებენ, რომ მოხარულები იქნებიან, დათანხმდნენ ნატო-ს წევრობას კომპრომისის საფუძველზე. საუბარია იმაზე, რომ ალიანსის მეხუთე მუხლი, რაც კოლექტიურ თავდაცვას და უსაფრთხოების გარანტიას გულისხმობს, დროებით არ გავრცელდეს რუსეთის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიებზე, სანამ ეს საკითხი რუსეთთან მშვიდობიანი მოლაპარაკებების გზით არ გადაწყდება“.

პუბლიკაციაში აღნიშნულია, რომ ასეთ შემთხვევაში რუსეთის მიერ ოკუპირებული ცხინვალისა და აფხაზეთის რეგიონზე გავრცელდება ნატოს წესდების მეექვსე მუხლის შესწორება. ამის პრეცედენტი უკვე არსებობს. ანალოგიური შესწორება მიიღეს 1951 წელს, როდესაც ალიანსს საბერძნეთი და თურქეთი შეუერთდნენ. „ეს იქნებოდა მხოლოდ დროებითი ზომა, სანამ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა საერთაშორისოდ აღიარებულ საზღვრებში აღდგება“, – ნათქვამია Heritage Foundation-ის საგარეო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორის მიერ მომზადებულ ანგარიშში.

«Каспiй» (აზერბაიჯანი), 30 იანვარი, 2018 წელი

http://www.kaspiy.az/pages/q.pdf

სადაო ტრანზიტი

განა საქართველოს ინტერესებში შედის სომხეთ-რუსეთის კავშირების განმტკიცება? რატომ უნდა დაეხმაროს თბილისი ისეთ ქვეყანას, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში „მეხუთე კოლონისა“ და რუსეთის ერთგული ქოფაკის როლს ასრულებს?

აზერბაიჯანულ პრესაში გრძელდება სტატიების ბეჭდვა ე.წ. „სავაჭრო დერეფნების“ თაობაზე, რომლებიც, სავარაუდოდ, სომხეთს რუსეთთან საქართველოს რეგიონების – აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის გავლით დააკავშირებს. პუბლიკაციებში ყურადღება ექცევა აგრეთვე რუსეთის გადაწყვეტილებას ოკუპირებულ ტერიტორიებზე საბაჟო პუნქტების გახსნის შესახებ და ამასთან დაკავშირებით საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ გაკეთებულ ოფიციალურ განცხადებას.

„საქმე იმაშია, აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში „საბაჟო პუნქტები“ სწორედ ე.წ. „სავაჭრო დერეფნების“ ამოქმედების წინ გაიხსნა. მართალია, საქართველომ სატრანზიტო ვაჭრობაზე თანხმობა განაცხადა (რაც ძალიან აწყობს სომხეთს), მაგრამ კატეგორიულად გამოდის მოსკოვის მიერ ამ შეთანხმების ინტერპრეტაციის წინააღმდეგ. არადა, სწორედ ეს აღნიშნა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ გრიგორი კარასინმა – „2011 წელს ხელმოწერილმა შეთანხმებამ საბაჟო ადმინისტრირებისა და ვაჭრობის მონიტორინგის შესახებ სინათლე შეიტანა საქართველოს საბაჟო საზღვრების დადგენის საკითხში: საზღვრები უკვე გამოკვეთილია – ესაა ყაზბეგის რაიონში და მდ.ენგურთანო“, – წერს აზერბაიჯანის გაზეთი «Каспiй» (სტატიის ავტორი – რაუფ ტოფიკოღლუ).

დამოუკიდებელი ანალიტიკოსები თვლიან, რომ შეთანხმების პროექტში თავიდანვე იყო ჩადებული ისეთი პუნქტები, რომლებიც მხარეებმა შეიძლება ორაზროვნად აღიქვან და მათი ინტერპრეტირება მოახდინონ.

პოლიტოლოგ კახა გოგოლაშვილის თქმით, „ერთი მხრივ, იმის მიუხედავად, რომ რუსეთს აღიარებული აქვს აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი, ჩვენ თითქოსდა რუსეთს ვაჩვენეთ, რომ გვაქვს ლეგიტიმური უფლება კონფლიქტურ რეგიონებში ტვირთები გავაკონტროლოთ, მაგრამ მეორე მხრივ, ჩვენ ვაღიარეთ, რომ ამ რეგიონებს ვერ ვაკონტროლებთ. თავის დროზე [2011 წელს] მხარეები მიიჩნევდნენ, რომ ეს ნეიტრალური დოკუმენტი იყო, მაგრამ პრაქტიკამ გამოავლინა, რომ ეს ასე არაა – როცა საქმე საქმეზე მიდგა, გაირკვა, რომ საქართველო და რუსეთი დოკუმენტის არსს სხვადასხვანაირად აღიქვამენ. ასე რომ, გრიგორი კარასინი თუ იტყვის, მას ჩვენი წარმომადგენლის კომენტარი მოჰყვება და ა.შ.  ვფიქრობ, რომ მომავალშიც ასე გაგრძელდება. აქედან გამომდინარე, გაურკვეველია, როდის მოხდება შეთანხმების პირობების რეალიზება“.

პოლიტოლოგი კორნელი კაკაჩიაც ასევე თვლის, რომ შეთანხმებაში ბევრი „წყალქვეშა ქვა“ დევს: „რუსეთი ამ დოკუმენტის რეალიზებით არის დაინტერესებული და, ჩემი აზრით, ალბათ მოსკოვიც გააფორმებს შესაბამის კონტრაქტს შვეიცარიულ კომპანიასთან. ვფიქრობ, „გამჭოლი დერეფნების“ ამოქმედებას რუსეთი საქართველოზე ზეწოლის ერთ-ერთ ინსტრუმენტად განიხილავს („რბილი ძალის“ სახით), ანუ მაქსიმალურად ცდილობს ისარგებლოს ეკონომიკური და ჰუმანიტარული კავშირებით ორი რეგიონის ოკუპირების  პირობებში. მეორე მხრივ, ტრანზიტის პრაქტიკული რეალიზება ხელს შეუწყობს აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის ილუზიების განმტკიცებას, თითქოსდა ისინი დამოუკიდებელები არიან. რამდენად მომგებიანი ეს საქართველოსთვის? კითხვა საინტერესოა, განსაკუთრებით იმ ფონზე, როცა რუსულ მასმედიაში იქაური მაღალჩინოსნების კომენტარებს ბოლო არ უჩანს. ექვსი წლის განმავლობაში ჩვენ ვერ მოვესწარით იმას, რომ საქართველოს ხელისუფლების მხრიდან [2011 წლის შეთანხმების] ანალიზი გავიგონოთ და გვითხრან, თუ რამდენადაა ჩვენთვის ეს დოკუმენტი სასარგებლო“.

მართალია ექსპერტი. აბა, ვის უნდა ჭირდებოდეს ეს ტრანზიტი, თუა არა მხოლოდ სომხეთს? საკითხავია, რატომ უნდა დაეხმაროს თბილისი ისეთ ქვეყანას, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში „მეხუთე კოლონისა“ და რუსეთის ერთგული ქოფაკის როლს ასრულებს? იმ ქვეყნის ქოფაკისა, რომლსაც საქართველოს ორი რეგიონი აქვს ოკუპირებული? დიახ, ხელშეკრულება 2011 წელს დაიდო, მაგრამ ხომ არსებობს საერთაშორისო იურიდიული მექანიზმები მსგავსი დოკუმენტების გაწყვეტისათვის? თანაც მხედველობაშია მისაღები, რომ საქართველოს ორი რეალური სავაჭრო-ეკონომიკური პარტნიორი – აზერბაიჯანი და თურქეთი ნამდვილად არ იქნებიან აღფრთოვანებულნი იმით, რომ სომხეთს, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში კრემლის ინტერესების გამტარებელია და რომელიც ღიად აცხადებს პრეტენზიებს მეზობლების მიწებზე, დამატებითი ეკონომიკური მკვებავი წყარო გამოუჩნდება „სავაჭრო დერეფნების“, ანუ ახალი „სიცოცხლის გზის“ სახით. განა ეს თვით საქართველოს ინტერესებში შედის?

«Radio New Zealand» (ახალი ზელანდია), 29 იანვარი, 2018 წელი

https://www.radionz.co.nz/international/programmes/datelinepacific/audio/2018629837/nauru-at-centre-of-lobbying-by-abkhazia-and-south-ossetia

ინტერვიუ ახალზელანდიელ მეცნიერთან: ნაურუ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ლობირების ცენტრში

საქართველოს სეპარატისტული „რესპუბლიკების“ – აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრები ნაურუში იმყოფებიან და იმედი აქვთ, რომ ეს კუნძულოვანი სახელმწიფო ლობირებას გაუწევს მათ დამოუკიდებლობას წყნარის ოკეანის რეგიონში.

ტუვალუმ და ვანუატუმ აფხაზეთთან და სამხრეთ ოსეთთან კავშირები ჯერ კიდევ 2014 წელს გაწყვიტეს და მას შემდეგ არცერთ რომელიმე სხვა ქვეყანას მათი დამოუკიდებლობა აღარ უღიარებიათ.

როგორც ახალი ზელანდიის მესის უნივერსიტეტის (ქალაქ პალმერსტონ-ნორტში) თავდაცვისა და უსაფრთხოების კვლევის ცენტრის დირექტორმა რუბენ აზიზიანმა ახალი ზელანდიის რადიოს კორესპონდენტს ვალტერ ცვეიფელს განუცხადა, კავკასიაში ამჟამად შექმნილი პოლიტიკური სიტუაცია საკმაოდ რთულია, რომელიც [დიდ სახელმწიფოებს შორის არსებულ] კონკურენციას უკავშირდება.

გთავაზობთ ამონარიდს ინტერვიუდან:

რუბენ აზიზიანი: მათი [აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის] შესაძლებლობები ძალიან შეზღუდულია. ჯერ ერთი, რომ მსოფლიოს ამ ნაწილში კარგად ვერ გაუგიათ მათი სტატუსის თაობაზე და შესაბამისად, ორივე სეპარატისტული რეგიონის მხარდასაჭერად რაიმე ძლიერი  მოძრაობა არ შეიმჩნევა. მთავარი, რისი იმედიც მათ აქვთ, ეს ფინანსური საკითხია, რომელიც ამ კუნძულოვანი სახელმწიფოების და სხვა მსგავსი მცირე ქვეყნების მოწყვლადი წერტილია. მათ შეუძლიათ ფულის შეთავაზება, ქრთამის სახით, როგორც ეს ადრე ხდებოდა. ამავე დროს, აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის [საერთაშორისო სტატუსი] საქართველოსაგან ძლიერ ზეწოლას განიცდის – ამ საკითხში თბილისს დასავლეთის სახელმწიფოებიც მხარს უჭერენ, რომლებიც ამ ორი რეგიონის დამოუკიდებლად აღიარების წინააღმდეგ გამოდიან. ამრიგად, ეს არის მინიატურული სახე იმ დიპლომატიისა, რომელიც საბანკო ჩეკზეა დაფუძნებული  და რომელსაც ჩინეთი და ტაივანი ახორციელებენ.

ვალტერ ცვეიფელი: თუ გავითვალისწინებთ იმ ფაქტს, რომ რამდენიმე წლის წინათ ტუვალუმ და ვანუატუმ გააუქმეს აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის აღიარება, თქვენი აზრით, არის იმის შანსი, რომ მათი აღიარების პროცესი სხვა ქვეყნების მიერ კიდევ გაგრძელდება?

რუბენ აზიზიანი: ვეჭვობ, რომ ეს ასე მოხდეს. მიზეზები საკმაოდ არსებობს. პირველი – ფაქტია, რომ ზოგიერთი აქაური სახელმწიფო, შეიძლება ითქვას, „წინ და უკან დადის“: ისინი ერთ დღეს აფხაზების დამოუკიდებლობას აღიარებენ, მეორე დღეს კი მათ საქართველო აცდუნებს და თავიანთი აღიარება უკან მიაქვთ. ასე რომ, არ ვფიქრობ, რომ ამ ორ ქვეყანას რაიმე დიდი შანსი აქვთ – იმის გათვალისწინებით, რომ აქ ბევრს ვერ გაუგია, თუ რა ხდება სინამდვილეში; მეორე – მართალია, აფახზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ზურგს უკან რუსეთი დგას, მაგრამ ჩვენს რეგიონში რუსეთის გავლენა მაინცდამაინც დიდი არ არის, ის შეზღუდულია. საქართველოს კი, პირიქით – ჩემი აზრით, მას უფრო ძლიერი მხარდაჭერა აქვს, საქართველოს დამოუკიდებლობასა და ტერიტორიულ მთლიანობას გვერდში უდგანან დასავლეთის ქვეყნების დიდი უმრავლესობა, რომლებმაც აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი არ აღიარეს. ამრიგად, სახეზეა დასავლეთისა და რუსეთის დაპირისპირება და მე არ ვფიქრობ, რომ ამ საკითხში რუსეთს უფრო მეტი გავლენა აქვს, ვიდრე დასავლეთის დაჯგუფებას.

რასაკვირველია, რუსეთი კვლავაც მხარს დაუჭერს აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთს და დაეხმარება წინსვლაში, საქართველოსთან კონფრონტაციის ფონზე. რუსეთს მიაჩნია, რომ საქართველო სხვა პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკებისათვის მისაბაძი არ არის, რადგან თბილისს კურსი ევროკავშირისა და ნატოსაკენ აქვს აღებული, დასავლური საგარეოპოლიტიკური ვექტორი კი რუსეთის პრეზიდენტის ვლადიმერ პუტინისათვის მიუღებელია. ასე რომ, მე ვთვლი, რომ მოსკოვი მაინცდამაინც დიდად აღარ შეეცდება აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის [ლობირებას], რადგან რუსეთის ეროვნული ინტერესების გატარებაში ისინი მაინცდამაინც დიდ როლს არ ასრულებენ. თუმცა, ისიც ცხადია, რომ რუსეთი აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის მხარდაჭერით საქართველოს დასავლური კურსის დაბლოკვას ცდილობს. ჩემი აზრით, სწორედ ესაა მათი მოქმედების ძირითადი არსი.

«ТВ Мир-24» (რუსეთი//დსთ): მიხეილ სააკაშვილი – უკრაინის პოლიტიკის სუპერვარსკვლავი

«Эхо» (აზერბაიჯანი): სომხეთის „დერეფნული იმედი“ კრახს განიცდის // რატომ შეხვდა სომხეთის ელჩი თბილისის მერს?

—————–

«ТВ Мир-24» (რუსეთი//დსთ), პროგრამა «Вместе», 28 იანვარი, 2018 წელი

https://mir24.tv/articles/16289052/superzvezda-ukrainskoi-politiki-mihail-saakashvili

მიხეილ სააკაშვილი – უკრაინის პოლიტიკის სუპერვარსკვლავი

ეკატერინე აბრამოვა,

საინფორმაციო-ანალიტიკური პროგრამა «Вместе»-ს წამყვანი

პოლიტიკოსი მიხეილ სააკაშვილი რეგულარულად ფიგურირებს სკანდალურ ქრონიკებში და საერთოდ, ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ მასზე მუდმივად ილაპარაკონ. ბოლო დროს იგი ვარსკვლავად იქცა, თანაც ზღვის ვარსკვლავად. საქართველოს ყოფილმა პრეზიდენტმა შავი ზღვის ნაპირზე ვარსკვლავის პოზა მიიღო. ისე გამოდის, რომ ყველას შეუძლია რაც სურს, ის გააკეთოს. ამ შემთხვევაში საქმე ეხება იმ დოკუმენტური ფილმის კულმინაციურ ფინალს, რომელიც, რასაკვირველია, თვითონ მიხომ გადაიღო საკუთარ თავზე. ექს-პრეზიდენტის ქცევას რომ აკვირდები, უნებლიედ ფიქრობ, რომ მიხომ პროფესია შეცდომით აირჩია: პოლიტიკოსის ნაცვლად იგი მსახიობი უნდა ყოფილიყო, რაშიც «Мир-24»-ის კორესპონდენტი მიხეილ რობაქიძეც დარწმუნდა.

რეპორტაჟი:

„ეს სულ სხვა რაღაცაა! შეხდეთ! ეს სივრცე და თავისუფლებაა! ეს სასწაულია! შეხედეთ, ხალხო!“ – ამბობს მიხეილ სააკაშვილი ფილმის „უკრაინის აღორძინების“ ფინალურ კადრში. საქართველოს ექს-პრეზიდენტი და უკრაინის ოდესის ოლქის ექს-გუბერნატორი თავის აღფრთოვანებას არ მალავს. ზღვის ნაპირზე მიმავალი რაღაც მომენტში წონასწორობას კარგავს და ვარდება. აშკარაა, რომ „ევროპის უკანასკნელ ხელუხლებელ პლაჟზე“, ოდესიდან ერთი საათის სავალზე, უკეთესია დაწვე და ისიამოვნო. ამინდს მნიშვნელობა არ აქვს.

ფილმს უკვე რიმეიკები გამოუჩნდა: ზღვის ვარკვლავის ფორმამიღებულმა მიხეილ სააკაშვილმა ბევრი დააინტერესა და გულგრილი არ დატოვა. აი, კადრი რიმეიკიდან: კოვბოი ზღვის ნაპირზე მოსიარულე მიხოს შაშხანას უმიზნებს, ისვრის და მიხოს ქვიშაზე ვარდება. ხუმრობა ხუმრობაა, სერიოზულად კი – ნაპრეზიდენტალ-ნაგუბერნატორალი ქართველი პოლიტიკოსი თავისი დღევანდელი სამშობლოს – უკრაინის მომავალზე თორმეტი წუთის განმავლობაში საუბრობს, რომლის არსი მარტივია: „ახლა საქმე ცუდადაა, მაგრამ ყველაფერს გამოვასწორებ!“ (კადრი ფილმიდან: მიხო ოდესის ერთ-ერთ ქუჩაში დგას და ამბობს: „მე ამის გამოცდილება მაქვს. თბილისის ქუჩა, სადაც მე დავიბადე, ასევე დანგრეული იყო. ჩვენ ყველაფერი აღვადგინეთ. ძველი ოდესა იგივე სახით აღდგება მსოფლიოსათვის, როგორც ადრე იყო“).

მიხეილ სააკაშვილი სხვადასხვა აუდიტორიაზე მუშაობს, მაგრამ აქცენტს მაინც უფრო ახალგაზრდებზე აკეთებს (კადრი ფილმიდან: მიხო მოზარდებთან დგას – „აქ ახალი ანტალია იქნება. ანტალიაც ასე იწყებოდა, მაგრამ აქ უფრო მაგარი გარემოა, ვიდრე ანტალიაში. უბრალოდ, უნდა იცოდე, როგორ დაიწყო და განავითარო…“.

„მიხეილ სააკაშვილი მშვენივრად აპიარებს იმას, რაც მას სჭირდება. თუმცა, მიშა რომ იგივე ხაზს ატარებდეს უკრაინაში, რაც მან თავის დროზე ბათუმში და საქართველოს სხვა საკურორტო ადგილებში გაატარა, ეს ნორმალური იქნებოდა“, – ამბობს ჟურნალისტი ლალი მოროშკინა, საქართველოს ექს-პრეზიდენტზე შექმნილი სკანდალური წიგნის ავტორი.

მიშიკო თავის ფილმში არა მხოლოდ თითქმის მშობლიურ ოდესაში ჩნდება, არამედ უკრაინის სხვა ადგილებშიც. მშვიდი ტონი, აუჩქარებელი ნაბიჯები, ლირიკული მუსიკის ფონი. იგი არ ჰგავს იმ მიხეილ სააკაშვილს, რომელიც სახურავზე დაძვრება და საპროტესტო აქციებს ხელმძღვანელობს. ლალი მოროშკინა დარწმუნებულია, რომ ფილმზე ოკეანისიქითა იმიჯმეიკერებმაც წაიმუშავეს: „რასაკვირველია, მიშას მათ ურჩიეს და უთხრეს: „ცოტა გაზს დაუწიეო“ და მიშამაც დაუწია, მშვიდ ადამიანად იქცა, რომელსაც უკრაინის აყვავება სურს. რატომაც არა!“.

აუდიტორია მიხეილ სააკაშვილისათვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ფაქტორია. თავისი პოლიტიკური საქმიანობის გარიჟრაჟზე მიშა თბილისის ფილარმონიის დარბაზს ხალხით ავსებდა ხოლმე, როცა ედუარდ შევარდნაძის პარტიას – „მოქალაქეთა კავშირს“ აპიარებდა და ხალხში აგიტაციას ეწეოდა, რამდენიმე წლის შემდეგ კი იგი უკვე პრეზიდენტის წინააღმდეგ გამოვიდა.

ტელევიზიის ძალა მიხეილ სააკაშვილმა ჯერ კიდევ „ვარდების რევოლუციის“ დროს შეაფასა. 2003 წლის ნოემბერში, თავის მომხრეებთან ერთად, იგი პარლამენტის დარბაზში სწორედ იმ დროს შევარდა, როცა პრეზიდენტ ედუარდ შევარდნაძის გამოსვლა პირდაპ[ირი ეთერით გადაიცემოდა; მთელმა საქართელომ უცებ გაიგო რევოლუციონერების გამარჯვება, თუმცა იმ მომენტში ჯერ კიდევ არავის ესმოდა, თუ რით დამთავრდებოდა ყველაფერი.

„მიხეილ სააკაშვილს სჯერა, რომ პოლიტიკა მუდმივ პიარს წარმოადგენს. მისთვის სულ ერთია. მას შეუძლია დღეს ერთი გააკეთოს, ხვალ კი მეორე, რომლებიც ერთმანეთისაგან სრულიად განსხვავდებიან“, – ამბობს პეტრე მამრაძე, მართვის სტრატეგიის ინსტიტუტის დირექტორი.

ნათლისღებისას დნეპრის ყინულიან წყალში ჩაყვინთვაც მისთვის „სულ სხვა რაღაცაა“, რომელიც აუდიტორიის მუდმივ ინტერესს განაპირობებს. საქართველოში ამგვარი ვედოები არ უკვირთ, რადგანაც მათ კარგად ახსოვთ მიშას „მაიმუნობები“ (კადრები: შიშველი მიხო ბათუმის პლაჟზე, „დაბოლილი“ მიხო პატრიარქის სავარძელში,  მიხო გირებით, მიხო ჰალსტუხს ღეჭს, მიხო თვითმფრინავის საჭესთან, მიხო ვენახში, მიხო ყურძენს წურავს, მიხო ღვინის ფიალით ხელში…).

თუმცა მიხეილ სააკაშვილს უკვე სცენარების არცევა უჭირს: იგი გაწამებულია მის წინააღმდეგ დაწყებული სასამართლო პროცესებით როგორც თბილისში, ასევე კიევში. სასამართლო მას დიდ დროს ართმევს და ნერვებს უწეწავს. და თუ კიეველმა თემიდამ მას მხოლოდ ღამით გარეთ გასვლა აუკრძალა, თბილისში მიხოს უარესი ელოდება – პატიმრობის სამწლიანი სეზონი. თუმცა „ზოგი ჭირი მარგებელიაო“, ნათქვამია: რაც მეტი სკანდალი, მით მეტი დიდება და სახელი. სხვაგვარად მიშას არსებობა ვაითუ დაავიწყდეთ.

«Эхо» (აზერბაიჯანი), 28 იანვარი, 2018 წელი
http://ru.echo.az/?p=66838
სომხეთის „დერეფნული იმედი“ კრახს განიცდის
რატომ შეხვდა სომხეთის ელჩი თბილისის მერს? ალბათ იმიტომ, რომ კახა კალაძეს „ქართულ ოცნებაში“ გავლენა შენარჩუნებული აქვს

ნურანი – ტოფიგა კასიმოვა

(შემოკლებით)

საქართველოსა და სომხეთის ურთიერთობა კვლავ ყურადღების ცენტრშია: სომხეთის რესპუბლიკის ელჩი რუბენ სადოიანი თბილისის მერს შეხვდა, რომლის დროსაც ორი ქვეყნის დედაქალაქების – ერევნისა და თბილისის თანამშრომლობის საკითხები განიხილეს, გამოხატეს მზადყოფნა კონტაქტების გაღრმავების მიზნით. რუბენ სადოიანმა კახა კალაძე ერევნის 2800 წლისთავთან დაკავშირებით დაგეგმილ სადღესასწაულო ღონისძიებებზე მიიწვია.

რა თქმა უნდა, ერევნის 2800-წლოვანი იუბილეს თაობაზე ელჩმა რუბენ სადოიანმა ტყუილი იკადრა: ისტორიული ქრონიკები მოწმობენ, რომ ირევნის ციხე-სიმაგრე 1504-1511 წლებშია აშენებული ისმაილ-შაჰისა და მისი სარდლის რევანგულ-ხანის მიერ. სომხები მითებს იგონებენ, რომ ერევნის სომხურობა დაამტკიცონ: ქალაქის გარეუბანში ერთ-ერთ ბორცვზე  ლურსმულდამწერლობიანი ქვა „აღმოაჩინეს“ და გამოაცხადეს – ერევანი ძველი ურარტუს ქალაქია და ჩვენს ერამდე 782 წელს არის დაარსებულიო! რასაკვირველია, სერიოზულ მკვლევარებს ამ თეორიის არ სჯერათ, მაგრამ სომეხი ფალსიფიკატორები არ ჩერდებიან.

კაცმა რომ თქვას, ამ შემთხვევაში მთავარი სულ სხვაა: რუბენ სადოიანისა და კახა კალაძის შეხვედრა მოხდა იმ დროს, როცა საქართველო-სომხეთს შორის არაერთგვაროვანი პროცესები მიდის. კახა კალაძე, რა თქმა უნდა, თბილისის მერია და იგი საგარეოპოლიტიკურ საკითხებს არ წყვეტს, მაგრამ, ცხადია, მას მმართველ „ქართულ ოცნებაში“ გარკვეული გავლენა შენარჩუნებული აქვს. ერევანი კი, შეგახსენებთ, „ქართული ოცნებისაგან“ „სომხური ოცნების“ – „ზემო ლარსის ალტერნატიული გზის“ საკითხთან დაკავშირებით გაგრძელებას ელოდებიან.

ამ დღეებში „ქართულ დერეფნებში სომხური ოცნების“ განხორციელებაზე ლაპარაკი თვით პრემიერ-მინისტრმა კარენ კარაპეტიანმაც დაიწყო: დავოსში ყოფნისას მან ქართველ ჟურნალისტებს ასე განუცხადა – „სომხეთს სურს რომ საქართველოზე გამავალი სატრანზიტო გზა სტაბილური იყოს, რადგან მასზე ქვეყნის ეკონომიკაა დამოკიდებულიო“. თუმცა მან ცხინვალის მიმართულებაზე დასმულ კითხვას ორჭოფულად უპასუხა – „ბუნებრივია, ჩვენ ვთხოვთ მეზობლებს და მეგობრებს, რათა ტვირთების მოძრაობა არ შეფერხდეს და ეს ორივე მხარისთვის კარგი იქნება – როგორც ქართველებისთვის, ასევე სომხებისთვისო“. მოკლედ, კარენ კარაპეტიანმა დაკონკრეტებისაგან თავი შეიკავა.

ექსპერტები ამბობენ, რომ „ზემო ლარსის“ ერთადერთი რეალური ალტერნატივა მხოლოდ ცხინვალის მარშრუტია – „ტრანსკამი“, ანუ ტრანსკავკასიური ავტომაგისტრალი. ამ გზასთან დაკავშირებით კი ბოლო დროს უამრავი მითქმა-მოთქმა და ხმები დადის. სომხები იმედები აქვთ, მაგრამ, როგორც ჩანს, მათი ოცნება სამომავლოდ ვერ განხორციელდება. და ეს თვით რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ გრიგორი კარასინმა დაადატურა გაზეთ „კომერსანტის“ ინტერვიუში: „ჩვენ საქართველოს ხელისუფლება თავიდანვე გავაფრთხილეთ, რომ რუსეთთან ურთიერთობის აღდგენა არ ეხება დამოუკიდებელი  აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთისადმი ჩვენი დამოკიდებულების შეცვლას. ეს მათ ხარჯზე არ მოხდება“. ცხადია, ამ პირობებში კომპრომისების მიღწევის შესაძლებლობა ნულის ტოლია.

ამას წინათ სიტუაცია უფრო მეტად გაამწვავა თვითონ რუსეთის მოქმედებამაც: სახელმწიფო სათათბირომ რუსეთ-სამხრეთ ოსეთის 2017 წელს ხელმოწერილი შეთანხმების რატიფიცირება მოახდინა, რომელიც ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის“ („ვაი-სახელმწიფოს“) სამხედრო ქვედანაყოფების რუსეთის არმიაში გაერთიანებას ითვალისწინებს. ბუნებრივია, ამის თაობაზე საქართველოს საგარეო საქმეტა სამინისტრომ პროტესტი განაცხადა (…).

განა ასეთ სიტუაციაში სომხეთს რუსეთისაკენ საქართველოზე გავლით სატრასპორტო დერეფნების სწრაფი გახსნის იმედი უნდა ჰქონდეს? საკითხი კვლავ ღიად რჩება, მით უმეტეს, რომ ეს დერეფნები საქართველოს იმდენად არ სჭირდება, რამდენადაც თვითონ სომხეთს. შესწირავს თუ არა თბილისი მეზობლის სურვილებს თავის საკუთარ ეროვნულ ინტერესებს? აი, ეს კითხვა უკვე რიტორიკულია.

——–

შენიშვნა: ამავე თემას ეხება აგრეთვე კიდევ ერთ აზერბაიჯანულ გაზეთ «Каспiй»-ში გამოქვეყნებული სტატია „ვარიანტები არ არის: რუსეთმა სომხეთის თხოვნას ყურადღება არ მიაქცია“ (ავტორი – თამილა ნურიევა). წყარო: http://www.kaspiy.az/news.php?id=75422

«Независимая газета» (რუსეთი): „პორტირებული კოორდინატორები“ // საქართველოში გამართული არჩევნების მთავარი შედეგი – თბილისის მერის დამოუკიდებელი კანდიდატის დამარცხება მისი გამარჯვების ტოლფასია

«Огонек» (რუსეთი): „წარჩინებულნი: კახაბერ კალაძემ თბილისის მერის არჩევნები წმინდად მოიგო“

«Day» (აზერბაიჯანი): ვინ და როგორ უშლიდა ხელს აზერბაიჯანის ტრიუმფს // ორიოდე სიტყვა ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის არაკეთილმსურველებსა და უიღბლოებზე
«Каспiй» (აზერბაიჯანი): „პროცესი დაიწყო: ბაქო-თბილისი-ყარსი ევროპასა და აზიას შეაერთებს“
«ТВ Первый канал» (რუსეთი): მიხეილ სააკაშვილი და მისი მომხრეები პეტრო პოროშენკოს ანგარიშსწორებით ემუქრებიან. რით უპასუხებს უკრაინის პრეზიდენტი საქართველოს ექს-პრეზიდენტს?

«КоммерсантЪ» (რუსეთი): მიხეილ სააკაშვილს ციხის კომფორტული საკანი ელოდება; თბილისი ექს-პრეზიდენტის მისაღებას ემზადება

«The Washington Post» (აშშ): უკრაინას იგი არ უნდა, საქართველოს კი მისი დაპატიმრება სურს. მიხეილ სააკაშვილი სიტუაციას ამწვავებს

——————–

«Независимая газета» (რუსეთი), 30 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.ng.ru/courier/2017-10-30/11_7105_georgia.html

„პორტირებული კოორდინატორები“

საქართველოში გამართული არჩევნების მთავარი შედეგი – თბილისის მერის დამოუკიდებელი კანდიდატის დამარცხება მისი გამარჯვების ტოლფასია

სტატიაში საუბარია საქართველოში ჩატარებული მუნიციპალურ (ადგილობრივი თვითმმართველობის) ორგანოთა არჩევნების მიმდინარეობა და შედეგები, მოცემულია ცალკეული პოლიტიკოსებისა და პოლიტიკური პარტიების პერსპექტივა 2018 წლის საპრეზიდენტო და 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებისათვის (ავტორი – გია ფაცურია, ა/ო საქართველოს კონსტიტუციის დამცველი კავშირის თავმჯდომარე).

პუბლიკაციაში, რომლის ავტორი თვითონ იყო დამკვირვებლის როლში, ყურადღება განსაკუთრებით აქვს დათმობილი დამოუკიდებელ კანდიდატ ალექსანდრე ელისაშვილს (თბილისის მერის თანამდებობაზე), რომელმაც, პოლიტიკური პარტიის არქონის პირობებში, შეძლო და მეორე ადგილი დაიკავა, ანუ უკან ჩამოიტოვა მთავარი ოპოზიციური პარტიის – „ერთიანი ნაცმოძრაობის“ წარმომადგენლები. „დანარჩენების, მათ შორის პარლამენტის ექს-სპიკერების ნინო ბურჯანაძისა და დავით უსუფაშვილის პარტიების წარმომადგენლებმა ისეთი შედეგები აჩვენეს, რომ ალბათ, მათ თვითონვე რცხვენიათ“, – წერს ავტორი.

სტატიაში გადმოცემულია ფრაგმენტი ალექსანდრე ელისაშვილის ბიოგრაფიიდან, როცა მან, ახალგაზრდა ჟურნალისტმა, რომელიც საქართველო-რუსეთის 2008 წლის აგვისტოს ომის დღეებში რეზერვისტად იყო გაწვეული, არ შეშინდა და ტელევიზიით გამოსვლისას ნარკოტიკების მოხმარებაში ამხილა თავდაცვის მაშინდელი მინისტრი დავით კეზერაშვილი: „ჩვენ, რეზერვისტები, გორში ვიყავით შეკრებილები, მეთაურების მიერ მიტოვებულები და არ ვიცოდით, რა გაგვეკეთებინა. ამ დროს ჯიპით მოვარდა დავით კეზერაშვილი, გადმოვიდა, ვიღაცას ტელეფონით დაელაპარაკა, შემდეგ კი ყურადღებას არავისთვის მიუქცევია, დააძრო შპრიცი და ყველას თვალწინ ვენაში ნარკოტიკი გაიკეთა“.

სტატიის ავტორის აზრით, ზემოთ აღწერილი ფაქტი ალექსანდრე ელისაშვილის პრინციპულობაზე და გამბედაობაზე მიუთითებს. იგი ამომრჩევლებში პოპულარობით სარგებლობდა და აქედან გამომდინარე, ექსპერტები აღნიშნავდნენ, რომ თბილისის მერის ასარჩევად მეორე ტური ჩატარდებოდა, თუმცა ხელისუფლებამ ყველა საშუალება გამოიყენა, რომ ენერგეტიკის ექს-მინისტრს და ექს-ფეხბურთელს კახა კალაძეს გაემარჯვნა (სტატიაში ასახულია „ქართული ოცნების“ მცდელობები მოწინააღმდეგე ბანაკიდან კონფორმისტთა გადაბირებისათვის, ე.წ. „კოორდინატორების“ მუშაობა, ადმინისტრაციული რესურსი როლი და ა.შ.).

„2018 წელს საქართველოში პრეზიდენტის არჩევნები უნდა ჩატარდეს. კონსტიტუციაში შეტანილი ცვლილებების თანახმად, პრეზიდენტის როლი მხოლოდ ფორმალურია. ალბათ,  ახალი ქართველი პოლიტიკური ვარსკვლავის [იგულისხმება ალექსანდრე ელისაშვილი] პოზიცია მომავალი საპრეზიდენტო არჩევნებისათვის ბევრ საკითხს გაარკვევს. მით უმეტეს, რომ მილიარდერმა ბიძინა ივანიშვილმა არჩევნებში ჩარევისაგან დისტანცირება გადაწყვიტა. ყოველ შემთხვევაში, იგი ამ არჩევნებში არსად გამოჩენილა და ალბათ, სამომავლოდაც არ გამოჩნდება, თუ მას პირადი პრობლემები არ წარმოექმნება.

ამავდროულად, ყურადღების ფოკუსში თანდათან შედის 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნები, რომელიც უფრო საინტერესო იქნება: ისე ჩანს, რომ ძველი პარტიები ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების არჩევნების დროს „უკვე მიიცვალნენ“, ახლები კი ჯერ არ გაჩენილან. როგორც ერთმა პოლიტოლოგმა შენიშნა, „მართალია, საქართველო ძლიერი არაა დემოკრატიული ტრადიციებითა და სხვა ინსტიტუტებით, მაგრამ ჩვენთან მოწყენილობას ვერავინ შეეგუება“. ამის მთქმელს ვერ შეედავები“, – ნათქვამია სტატიის დასასრულს.

————

საქართველოში გამართული არჩევნები თემა 30 ოქტომბრის რუსული პრესის სხვა პუბლიკაციებშიცაა გაშუქებული, კერძოდ, ჟურნალ «Огонек»-ში გამოქვეყნებულია სტატია სათაურით „წარჩინებულნი: კახაბერ კალაძემ თბილისის მერის არჩევნები წმინდად მოიგო“ (ავტორი – მიხეილ დმიტრიევი).

„იტალიის „მილანს“, რომელმაც მსოფლიო ფეხბურთის ვარსკვლავთა მთელი პლეადა გამოზარდა, პოლიტიკური კადრების სამჭედლოც შეიძლება ვუწოდოთ. რომ არაფერი ვთქვათ ექს-პრემიერ სილვიო ბერლუსკონის როლზე, ამ კლუბიდან გამოვიდნენ ჯორჯ ვეა (მას ლიბერიის პრეზიდენტობის დიდი შანსი აქვს), ანდრეი შევჩენკო (იგი უკრაინის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობდა) და კახა კალაძე, თბილისის მერი“, – წერს ავტორი და მკითხველებს ცნობილი ქართველი ფეხბურთელის სპორტულ-პოლიტიკური კარიერის დეტალებს აცნობს (წყარო: https://www.kommersant.ru/doc/3434558).

«Day» (აზერბაიჯანი), 30 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://news.day.az/politics/945481.html
ვინ და როგორ უშლიდა ხელს აზერბაიჯანის ტრიუმფს
ორიოდე სიტყვა ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის არაკეთილმსურველებსა და უიღბლოებზე

ლეილა ტარივერდიევა

(შემოკლებით)

დღეს, 30 ოქტომბერს, ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზა უნდა გაიხსნას. 2007 წლის 7 თებერვალს შექმნილმა სარკინიგზო დერეფნის პროექტმა, რეალიზების პროცესში, შეიძლება ითქვას, „მრავალი წამება და გაჭირვება გამოიარა“. განსაკუთრებით ეს ითქმის იმ ბარიერ- დაბრკოლებებზე, რომლებსაც მას სომხეთი უქმნიდა: ჯერ იყო და სომხეთმა ერთი ამბავი ატეხა – რა საჭიროა ახალი რკინიგზა, არის გიუმრი-ყარსის მარშრუტი და ის დავტვირთოთო (გასაგებია, რატომ არის დახურული თურქეთ-სომხეთის საზღვარი – სომხების მიერ მთიანი ყარაბაღის ოკუპირების გამო). მერე, რომ არაფერი გაუვიდა, ერევანმა უცხოეთში არსებული სომხური დიასპორა დაიხმარა, რკინიგზის საკითხი აშშ-ის კონგრესშიც კი განიხილეს, რის შემდეგაც ამერიკელი კანონმდებლები რკინიგზის მშენებლობის წინააღმდეგ გამოვიდნენ და განაცხადეს, რომ სომხეთის იზოლირება დაუშვებელიაო.

პრინციპში, აზერბაიჯანს სომხეთის იზოლაციის მიზანი არასოდეს ჰქონია. 1990-იან წლებში, როცა საექსპორტო ნავთობგაზსადენები შენდებოდა, აზერბაიჯანი მზად იყო მილი სომხეთის ტერიტორიის გავლით გაეყვანა, ოღონდაც ერევანს მთიანი ყარაბაღის ოკუპირება შეეწყვიტა და იქიდან თავისი სამხედრო ფორმირებები გაეყვანა. მაგრამ იოლი გამარჯვებით თავბრუდახვეულ სომხეთს იმედი ჰქონდა, რომ   ყველაფერს ერტად მიიღებდა და უკან არ იხევდა. საბოლოოდ, სომხეთი მილსადენების პროექტის გარეშე დარჩა: „ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანისა“ და „ბაქო-თბილისი-ერზერუმის“ მილსადენებისაგან დივიდენდებს საქართველო იღებს. რაც შეეხება რკინიგზას, სომხეთი ამ პროექტის რეალიზების საკითხშიც მოტყუვდა: მიუხედავად იმისა, რომ ამერიკელი კონგრესმენებმა მისი საერთაშორისო დაფინანსება დაბლოკეს (სომხეთის ლობირების გამო ევროკავშირმაც უარი განაცხადა), მშენებლობისთვის საჭირო ფული მაინც გამოიძებნა. არ გამართლდა ერევნის იმედები საქართველოს რკინიგზის აფხაზური მონაკვეთის ამუშავების შესახებაც, შედეგები ვერ გამოიღო ვერც საქართველოს სამცხე-ჯავახეთის მხარის სომხური მოსახლეობის პროტესტებმა, რომლებიც ერევნიდან იყო ინიცირებული – თითქოსდა რკინიგზა რეგიონის ეკოლოგიურ სიტუაციას საფრთხე უქმნისო.

დღეს ჯავახეთის სომხურმა თემმა სრულიად დაივიწყა „ეკოლოგიური პრობლემები“ და ახლა მხოლოდ იმაზე ფიქრობს, რამდენად კარგად ისარგებლონ ადგილობრივმა სომეხმა ბიზნესმენებმა ახალი რკინიგზის პერსპექტივით. აქვე ხაზი უნდა გავუსვათ: აზერბაიჯანს არასოდეს არ ჰქონია უარყოფითი აზრი რკინიგზის გამოყენების თაობაზე სამცხე-ჯავახეთის რეგიონის სასარგებლოდ, პირიქით – ბაქო მიიჩნევდა, რომ რკინიგზა საქართველოს ეკონომიკას მნიშვნელოვან წარმატებას მოუტანდა. პროექტის მიზანიც სწორედ ეს იყო, მაგრამ მსგავსი დამოკიდებულება არანაირად არ ვრცელდება სომხეთზე, რომლის ეკონომიკის ხელშეწყობას აზერბაიჯანი არ გეგმავს და არც უვალდებულია.

დღეს რკინიგზა იხსნება. ეს ნიშნავს, რომ პროექტი შედგა. აზერბაიჯანმა, თურქეთის მონაწილეობით, თავის თავზე აიღო რკინიგზის ძირითადი ნაწილის დაფინანსება და ამოცანა შეასრულა, გარედან დახმარების გარეშე. სომხების პროტესტებმა და ანტიაზერბაიჯანულმა ლობიზმმა პროექტის რეალიზება არა მარტო ჩვენი ეკონომიკური ინტერესების, არამედ პრინციპის საქმედ გადააქცია. ჰოდა, დღეს პრინციპიც და ინტერესებიც დაკმაყოფილებულია. ყველაფრის მიუხედავად.

———-

ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის გახსნის თემა 30 ოქტომბრის აზერბაიჯანული პრესაში გამოქვეყნებულ სხვა სტატიებშიც არის გაშუქებული, კერძოდ, გაზეთ «Каспiй»-ში გამოქვეყნებულ მასალაში სათაურით „პროცესი დაიწყო: ბაქო-თბილისი-ყარსი ევროპასა და აზიას შეაერთებს“ (ავტორი – ალი საიდოვი). პუბლიკაციაში აღნიშნულია, რომ რკინიგზის საზეიმო გახსნაში ოთხი ქვეყნის – თურქეთის, საქართველოს, აზერბაიჯანისა და ყაზახეთის ხელმძღვანელთა მონაწილეობა სიმბოლურია: ეს სატრანსპორტო მაგისტრალი ჩინეთის სტრატეგიული პროექტის – აბრეშუმის დიდი გზის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან შემაკავშირებელ რგოლს შეადგენს“ (წყარო: http://www.kaspiy.az/news.php?id=69967).

«ТВ Первый канал» (რუსეთი), 29 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://www.1tv.ru/news/2017-10-29/335334
მიხეილ სააკაშვილი და მისი მომხრეები პეტრო პოროშენკოს ანგარიშსწორებით ემუქრებიან. რით უპასუხებს უკრაინის პრეზიდენტი საქართველოს ექს-პრეზიდენტს?

რუსეთის ტელეარხის «Первый канал»-ის პროგრამა «Воскресное «Время»-ს ეთერში გადაიცა რეპორტაჟი უკრაინაში არსებული პოლიტიკური სიტუაციის შესახებ, რომელშიც ყურადღება ძირითადად საქართველოს ყოფილ პრეზიდენტს მიხეილ სააკაშვილს დაეთმო (ავტორი – ალენა გერმანოვა).

გთავაზობთ ამონარიდს ვრცელი ვიდესიუჟეტიდან:

„უკრაინის სახელმწიფო უუნაროა, მას თავისი ფუნციების შესრულება აღარ შეუძლია. უკრაინის სახელმწიფოს ავანტიურისტ მიხეილ სააკაშვილის მორჯულების თავიც კი აღარ აქვს, რომელიც კიევში მორიგი რევოლუციური მაიდნის მოწყობას ცდილობს. საქართველოს ექს-მეთაურსს უკრაინის ხელისუფლებამ თავშესაფრის მიცემაზე უარი განუცხადა და სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობაში დაადანაშაულა. სავარაუდოდ, მიხეილ სააკაშვილს მალე ან პოლონეთში დააბრუნებენ, საიდანაც უკრაინაში შევიდა, ან ისტორიულ სამშობლოს გადასცემენ, სადაც მის წინააღმდეგ სისიხლის სამართლის საქმეა აღძრული.

მიხეილ სააკაშვილი აბსოლუტურად უიღბლო და ბედგამწყრალი კაცია. ყველა საქმე იფუშება, რომელსაც კი იგი ხელს მოკიდებს: საქართველოს პრეზიდენტობაც ხომ ჩააფლავა! თბილისის ბაზარზე რომ ემუშავა მემწვადედ, იქ უფრო მეტ სარგებლობას მოიტანდა: იგი ენერგიული, ექსტრავაგანტური ტიპია და საქმე კარგად წაუვიდოდა…

„დობროგო რანკუ! (დილა მშვიდობისა!), მე წუხანდელი ღამე კარავში გავათენე“, – ცოტა გამოუძინებელი, მაგრამ თვითკმაყოფილი სახით ამბობს მიხეილ სააკაშვილი. თავის „ბურჟუიკა“ ღუმელს ჩახუტებული იგი უკვე მეხუთე დღეა პოზიორობს. აი, ფოტომისალმება – „სიყვარულით უკრაინელ ხალხს – მიმართვა კარავიდან“.

საერთოდ, მიხეილ სააკაშვილის აპარტამენტები ელიტური არ არის, მაგრამ სრულიად ნორმალურია: საქმე იმაში გახლავთ, რომ ექს-პრეზიდენტი კარავს მხოლოდ ფონის მისაცემად იყენებს, სინამდვილეში კი სასტუმრო „კიევში“ სძინავს. ჟურნალისტებმა რამდენჯერმე გამოიჭირეს შესასვლელში. არადა, ხომ ამბობდა – კარავში ყოფნა უფრო უსაფრთხოაო, ახლა კი რადიკალების ზურგსუკან იმალება. ასეთი მოქმედება მიხეილ სააკაშვილმა მას შემდეგ დაიწყო, რაც უკრაინის მიგრაციის სამსახურმა თავშესაფრის თხოვნაზე უარი განუცხადა.

მოქალაქეობისა და ლტოლვილის სტუსისი გარეშე მიშას მხოლოდ ერთი გზა აქვს დარჩენილი – პირდაპირ აეროპორტში, სპეცრეისით კიევი-თბილისი, რომლითაც მისი რამდენიმე თანამებრძოლები უკვე გაისტუმრეს საქართველოში. წინა წლებში ოდესის ოლქის ექს-გუბერნატორმა საკმაოდ ბევრი ხალხი ჩაიყვანა საქართველოდან. ასე რომ, დეპორტი ბევრ ქართველს ელოდება. „ქართველები მე არ ჩამომიყვანია, ისინი პეტრო პოროშენკომ ჩამოიყვანა. ისინი სამსახურში მე არ დამინიშნავს. რამდენადაც ვიცი, პრეზიდენტი მათ რამდენჯერმე თვითონ შეხვდა“, – ამბობს მიხეილ სააკაშვილი.

(…)

პეტრო პოროშენკომ არ უნდა დაივიწყოს, ვისთან აქვს საქმე. მიხეილ სააკაშვილმა ამ კვირაში დემონსტრაციულად იწვევდა ამერიკელ პოლიტიკოსებსა და ევროპელ დეპუტატებს კიევში, რათა მათთან ერთად კიეველების წინაშე რეფორმებზე ელაპარაკა. საქართველოს ექს-პრეზიდენტი უკრაინის გადარჩენის რეცეპტებს ისე წერდა, თითქოსდა მის ბიოგრაფიაში არ იყოს ჩადენილი დანაშაულობები სხვისი ქონების მითვისებაზე, ბიუჯეტის განიავებაზე, სამსახურებრივი (თანამდებობრივი) მდგომარეობის ბოროტად გამოყენებაზე…

„იგი ელიტარული კორუფციის არქიტექტორია. მიხეილ სააკაშვილს არ უკრაინულ, არც ქართულ და არც სხვა უცხო ქვეყნის პოლიტიკაში არანაირი პერსპექტივა არ აქვს. მისი ერთადერთი პერსპექტივა არევ-დარევის მოწყობაა, რომელსაც იგი ყველგან ცდილობს“, – ამბობს გიორგი ხაინდრავა, რომელიც 2004-2006 წლებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი იყო.

მიხეილ სააკაშვილის მოთხოვნები, რომლითაც იგი უკრაინის პოლიტიკაში „შევარდა“, უკრაინისთვის მნიშვნელოვანია: გაეროს მონაცემებით, მოსახლეობის 60% სიღარიბის ზღვრის მიღმა ცხოვრობს. აქ ევროპის მასშტაბით ხელფასის ყველაზე დაბალი დონეა, სამაგიეროდ, უკრაინა ყველაზე კორუმპირებული ქვეყნების სიის პირველ ათეულშია. „რასაკვირველია, ის პოლიტიკა, რომელსაც პეტრო პოროშენკო ატარებს, დასავლელ პარტნიორებს არ მოსწონთ. ამიტომაც მათი ხელშეწყობით ხდება ძალის პარალელური ცენტრის ჩამოყალიბება, რომელიც ანტიკორუფციული სასამართლოების, დეპუტატთა ხელსეუხებლობის გაუქმებაში გამოიხატება. ეს ყველაფერი პრეზიდენტის უფლებამოსილებას ზღუდავს“, – განმარტავს პოლიტოლოგი დენის დენისოვი.

და მართლაც, პეტრო პოროშენკოსა და მისი გარემოცვის ნერვები მუდამ დაჭიმულია: ჯერ მიხეილ სააკაშვილის ტრიუმფალური დაბრუნება უკრაინაში, მერე მისი პოლიტიკური გასტროლები მთელ ქვეყანაში, ახლა კი – კარვები დედაქალაქის ცენტრში. და რაც უფრო დიდხანს გრძელდება  „კარვებში დგომა“, მით უფრო მკაცრი ხდება აქციის მონაწილეთა მოთხოვნები: „ბატონო პრეზიდენტო, პარლამენტში იმპიჩმენტის კანონი უნდა შეიტანოთ განსახილველად. თუ ჩვენს მოთხოვნებს არ დააკმაყოფილებ, გაჩვენებთ, რა შეგვიძლია… ნუ გვაიძულებთ, პეტრო ალიქსეევიჩ! გაიხსენეთ რუმინეთის პრეზიდენტის ნიკოლე ჩაუშესკუს ბედი“.

თვითონ პრეზიდენტი პეტრო პოროშენკო ამ კვირაში დონბასში, დაპირისპირებულ მხარეთა დაშორიშორების ხაზზე იმყოფებოდა და სამხედროებს საჩუქრებს და ჯილდოებს ურიგებდა, თითქოს ამით მიხეილ სააკაშვილს აჩვენებდა, არმია ჩემს მხარეზეაო. თუმცა ისიც აღსანიშნავია, რომ ამ არმიის  არასაბრძოლო დანაკარგებმა ათი ათასი ადამიანი შეადგინა, ანუ ორჯერ მეტი, ვიდრე ბრძოლის დროს. უკრაინის არმიას ღუპავს ტოტალური ლოთობა, უდისციპლინობა და ერთმანეთში კონფლიქტი იარაღის გამოყენებით. ასეთი არმიით მიხეილ სააკასვილს ვერ შეაშინებ. „ყველაზე გავლენიანი და ცნობილი ბომჟი მსოფლიოში“ (ასე უწოდებენ მიხეილ სააკაშვილს უკრაინაში) თავს ისე გრძნობს, როგორც თევზი წყალში და კარვების ბანაკის არებას არ აპირებს“.

«КоммерсантЪ» (რუსეთი), 30 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.kommersant.ru/doc/3454126

„მიხეილ სააკაშვილს ციხის კომფორტული საკანი ელოდება; თბილისი ექს-პრეზიდენტის მისაღებას ემზადება“

„მიხეილ სააკაშვილის განცხადება – უკრაინის გენერალური პროკურატურა ჩემს დასაპატიმრებლად და თბილისში ექსტრადირებისთვის დოკუმენტებს ამზადებსო, საქართველოს პროკურატურამ დაადასტურა – „მიხეილ სააკაშვილი ექტრადირების შემთხვევაში საგამოძიებო იზოლატორში იქნება მოთავსებულიო“, – ნათქვამია სტატიაში (ავტორი – გიორგი დვალი).

პუბლიკაციის ავტორი ესაუბრება ქართველ პოლიტოლოგ გია ნოდიას, რომლის თქმით, საქართველოს ექს-პრეზიდენტი ექსტრადირებასთან ასე ახლოს არასოდეს ყოფილა, ანუ მისი გადმოცემის რისკი მატულობს. „თუმცა, ისე ჩანს, რომ საქართველოს ხელისუფლებას მიხეილ სააკაშვილის გადმოცემა არ აწყობს, რადგან ამით პრობლემები გაუჩნდება: მიშას მომხრეები, ცხადია, მიტინგებს მოაწყობენ და საპყრობილის დაბლოკვას შეეცდებიან. რასაკვირველია, ეს მთვარობისთვის არასასიამოვნო იქნება“.

ამასობაში ხელისუფლება სიტუაციის რადიკალური განვითარებისათვის ემზადება; «КоммерсантЪ»-ის ხელთ არსებული მონაცემებით, მატროსოვის ქუჩაზე მდებარე თბილისის საპყრობილეში, სადაც ექს-პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ყოფილი მაღალჩინოსნები არიან გამომწყვდეულები, კიდევ ერთ კომფორტულ „ელიტურ საკანს“ ამზადებენ, რომელშიც მიხეილ სააკაშვილი ექსტრადირების შემდეგ იქნება მოთავსებული.

სტატიის ავტორი ესაუბრება „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ ერთ-ერთ ლიდერს ნუგზარ წიკლაურს, რომელიც ადასტურებს, რომ მიხეილ სააკაშვილის თბილისში ჩამოყვანის შემთხვევაში საპროტესო აქციების გამართვა გამორიცხული არაა: „ქართული საზოგადოება ვერ მოითმენს იმ სამსჯავროს, რომელსაც რუსი ოლიგარქი ბიძინა ივანიშვილი მოაწყობს კრემლის კარნახით“, – ამბობს ნუგზარ წიკლაური.

პრეზიდენტ გიორგი მარგველაშვილს თეორიულად შეუძლია თავისი წინამორბედის შეწყალება, მაგრამ როგორც «КоммерсантЪ»-ს უთხრეს პრეზიდენტის ადმინისტრაციაში, „მსგავსი შესაძლებლობა არ განიხილება“. არსებობს კანონით დადგენილი პროცედურა, მ.სააკაშვილს კი პრეზიდენტ გიორგი მარგველაშვილისათვის მოქალაქეობის დაბრუნების ან შეწყალების თაობაზე არ მიუმართავს“.

«The Washington Post» (აშშ), 29 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.washingtonpost.com/world/europe/ukraine-doesnt-want-him-georgia-wants-to-arrest-him-saakashvili-stirs-things-up/2017/10/29/135747

„უკრაინას იგი არ უნდა, საქართველოს კი მისი დაპატიმრება სურს. მიხეილ სააკაშვილი სიტუაციას ამწვავებს“

დევიდ სტერნი

(ამონარიდი)

„მიხეილ სააკაშვილის ბიოგრაფია ადასტურებს, რომ მან მიხვეულ-მოხვეულ გზა გაიარა. აშშ-ის კოლუმბიის იურიდიული სკოლის დასრულების შემდეგ, საქართველოში საქმიანობის პერიოდში, იგი „ვარდების რევოლუციას“ ხელმძღვანელობდა და პრეზიდენტ ჯორჯ ბუშის ადმინისტრაციისათვის ერთგვარი საერთაშორისო-საგამოფენო ნიმუში გახდა დემოკრატიის სფეროში (…) მან ქვეყანა პოლიციის მინის შენობებით მოფინა და ამით მიანიშნა, რომ  იგი გამჭვირვალე თანამედროვე ძალოვან სტრუქტურას აყალიბებდა.

2008 წელს მიხეილ სააკაშვილს კატასტროფული ომი ჰქონდა რუსეთის შემოჭრილ არმიასთან. 2013 წელს მან პრეზიდენტის პოსტი დატოვა, მისმა პარტიამ კი ხელისუფლება დაკარგა. ბრუკლინში ხანმოკლე ცხოვრების შემდეგ მიხეილ სააკაშვილი უკრაინაში ჩავიდა და პრეზიდენტ პეტრო პოროშენკოს ბრძანებით, ოდესის ოლქის გუბერნატორად დაინიშნა. დღეს საქართველოს ექს-პრეზიდენტი უკრაინის პრეზიდენტის მოწინააღმდეგეა.

მიხეილ სააკაშვილს უკრაინის გენპროკურორი იური ლუცენკო ექსტრადირებით ემუქრება (ექს-გუბერნატორს უარი უთხრეს თავშესაფრის მიცემაზე) და აცხადებს, რომ ექს-პრეზიდენტი სახელმწიფო გადატრიალების მოწყობას გეგმავს, გარდა ამისა, საქართველოში მას მრავალი სისხლის სამართლის დანაშაული აქვს ჩადენილიო, რასაც მიხეილ სააკაშვილი უარყოფს“, – ნათქვამია სტატიაში.

რაც შეეხება სავარაუდო დეპორტაციას, პუბლიკაციის ავტორი აღნიშნავს, რომ  მიხეილ სააკაშვილისათვის დეპორტაცია სამარცხვინო ფაქტი იქნებოდა.

«The News Minute» (ინდოეთი): დეპორტაცია უმიზეზოდ // რატომ უცხადებს უარს საქართველო ინდოელებს ქვეყანაში შესვლაზე?

«День» (უკრაინა): „მიხოს“ ისტორიის გაკვეთილები // რით დაზარალდა ქართველი რეფორმატორის იმიჯი უკრაინაში

——————–

«The News Minute» (ინდოეთი), 28 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.thenewsminute.com/article/we-got-deported-no-reason-why-georgia-refusing-entry-indians-70649

დეპორტაცია უმიზეზოდ

რატომ უცხადებს უარს საქართველო ინდოელებს ქვეყანაში შესვლაზე?

სტატიაში მოცემულია ინდოელი ტურისტების ისტორია, რომლებიც საქართველოს საიმიგრაციო სამსახურმა ქვეყანაში არ შემოუშვეს და თბილისის აეროპორტიდან უკან, ინდოეთში დააბრუნეს (ავტორი – ჰარიპრია სურეში).

როგორც პუბლიკაციაშია აღნიშნული, 19 ოქტომბერს ინდოეთის მოქალაქეთა ჯგუფი, რომლებმაც  საქართველოში შესასვლელი ვიზა ელექტრონული წესით აიღეს და რომლებთაც შვებულების გატარება ამ ქვეყანაში სურდათ, საიმიგრაციო სამსახურის ჩინოვნიკებმა ჯერ თბილისის აეროპორტში აყურყუტეს, შემდეგ კი, ემირატების გავლით, ინდოეთში დააბრუნეს, ანუ იქ, საიდანაც  საქართველოში გამოემზავრნენ.

სტატიის ავტორი მიუთითებს, რომ ინდოეთის მოქალაქეებს ბილეთები კოჩის აეროპორტში (ქერალას შტატი, სამხრეთი ინდოეთი) ჰქონდათ აღებული დაჯავნის წესით და თბილისში შარჟას გავლით ჩავიდნენ. „სამწუხაროდ, მათი სიხარული ხანმოკლე აღმოჩნდა: თბილისში ჩაფრენისთანავე ისინი დაუპატიჟებელი სტუმრების როლში აღმოჩნდნენ. „მართალია, კოჩის აეროპორტში გაგვაფრთხილეს, შეიძლება საქართველოში პრობლემები შეგექმნეთო, მაგრამ რადგანაც ჩვენ ყველა დოკუმენტი წესრიგში გვქონდა, საქართველოში წასვლა მაინც გადავწყვიტეთ“, – ამბობს ერთ-ერთი ტურისტი ჰარი.

როგორც ირკვევა, ინდოელებისთვის შარჟას აეროპორტშიც (არაბთა გაერთიანებული ემირატები) უთქვამთ ჩინოვნიკებს, რომ უკვე ტენდენცია შეიმჩნევა – საქართველოდან ინდოეთის მოქალაქეებს უკან აბრუნებენ და გაითვალისწინეთ – მეტი ტანსაცმელი, წამლები და ორი დღის საკვები პროდუქტები წაიღეთ, რადგან აეროპორტში ლოდინი მოგიწევთო.

ინდოელებს თბილისამდე მშვიდობიანად მოუღწევიათ და აეროპორტის შენობაში, საიმიგრაციო სამსახურთან რიგი დაუკავებიათ. თან ამჩნევდნენ, რომ ჩინოვნიკები ინდურ პასპორტებს ეჭვის თვალით უყურებდნენ. თითოეული ცალკე ოთახში მიჰყავდათ და იქ 15-20 წუთის განმავლობაში ესაუბრებოდნენ.

„მეკითხებოდნენ, თან რამდენი ფული მქონდა. ვუთხარი, რომ 200 დოლარი. ეგ არასაკმარისიაო. ვუპასუხე, რომ გარეთ ჩემი ძმა დგას და რომ ფულის დიდი ნაწილი – 3 ათასი დოლარი მას აქვს, თან საკრედიტო ბარათიც. ვაჩვენე ბანკის ანგარიშის ასლი, მაგრამ ჩინოვნიკები შეუვალი აღმოჩნდნენ – არა და არა… ჩემი ძმა ამერიკაში ცხოვრობს, ამიტომ მას ნება დართეს, მაგრამ მისი ცოლს უარი უთხრეს“, – ამბობს ჰარი.

მოკლედ, ინდოელები თბილისიდან იმავე რეისით უკან დააბრუნეს.

როგორც The News Minute-ს კორესპონდენტს კოჩის აეროპორტში დაუდასტურეს, მართლაც, ბოლო 3 თვის განმავლობაში მხოლოდ ამ აეროპორტის მეშვეობით საქართველოში წასული მოქალაქეებიდან 18 უკან იქნა დაბრუნებული. „საქართველომ თავისი იმიგრაციული წესები გაამკაცრა, მაგრამ არანაირი მკაფიო ახსნა-განმარტებას არ იძლევა, რატომ აბრუნებს უკან მაინცდამაინც ინდოელ მოქალაქეებს. როცა პასუხი მოვითხოვეთ, გვიპასუხეს, რომ უკანდაბრუნებულ მგზავრებს საქართველოში შესვლის უფლება არ ჰქონდათო“, – ამბობს გაზეთის ჟურნალისტთან საუბრისას ინკოგნიტო ჩინოვნიკი.

კიდევ ერთი წყარო, რომელსაც ინფორმაციაზე ხელი მიუწვდება, აცხადებს, რომ ბევრი მოქალაქე საქართველოს ტრანზიტის ქვეყნად იყენებს აშშ-ში გასამგზავრებლად. „ამის გამო საქართველოსა და აშშ-ის შორის დიპლომატიური პრობლემებიც წარმოიქმნა. ასე რომ, საქართველოს მოქმედება ამერიკის შეერთებული შტატების დასამშვიდებლადაა გამიზნული“, – გვეუბნება ინფორმატორი.

ჩვენს მკითხველს, ალბათ, ახსოვს, რომ საქართველოს ხელისუფლება პირველად არ აძევებს ქვეყნიდან ინდოელ მოქალაქეებს. ასე მოხდა, მაგალითად, ივნისში ჩვენი მოქალაქე ჰუშბუ ქოჩალის მიმართ, როცა იგი, ახალგაზრდა ქალი, საქართველოში ტურისტად წავიდა, თბილისის აეროპორტიდან კი გარეთ აღარ გაუშვეს, ცხრა საათი ალოდინეს და ბოლოს უკან დააბრუნეს. ჰუშბუ ქოჩალის დრამატული ამბავის მასმედიაში გახმიანების შემდეგ ბევრმა ინდოელმა განაცხადა, რომ მგავსი თავგადასავალი თბილისში მათაც გადახდათ.

დიდი ძიება არ ჭირდება იმას, რომ ბოლო თვეებში საქართველოდან გამოძევებულ ინდოელთა რაოდენობამ მკვეთრად იმატა. ერთ-ერთმა ტურისტმა ბლოგერმა შივა ნათხმა, რომელმაც თვითონ გამოსცადა საქართველოს სინამდვილე, რეაგირებისათვის ინდოეთის საგარეო საქმეთა მინისტრს სუშმა სვარაჯსაც მიმართა და საქმეში ჩარევა სთხოვა. ამის საპასუხოდ, ინდოეთის საელჩომ ერევანში (სომხეთი) მხოლოდ ის განაცხადა, რომ ინდოეთის მოქალაქეებმა უმჯობესია თავი შეიკავონ ელექტრონული ვიზის მეშვეობით საქართველოში.

«День» (უკრაინა), 27 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://day.kyiv.ua/ru/blog/politika/pouchitelnaya-istoriya-miho

„მიხოს“ ისტორიის გაკვეთილები

რით დაზარალდა ქართველი რეფორმატორის იმიჯი უკრაინაში

ვალენტინ ტორბა

(შემოკლებით)

მიხეილ სააკაშვილი არ ისვენებს, მისი სახელი მასმედიის ყოველდღიური ახალი ამბების ნაკადში მუდმივად ფიგურირებს: მიხო რაღაც მოთხოვნებს აყენებს პარლამენტის წინ მიმდინარე აქციაზე, მიხო ვეჩე-კრებებს მართავს, მიხო კარავში ათევს ღამეს და რა ვიცი… ახლახან გამოქვეყნდა რუსი ჟურნალისტის სერგეი მედვედევის ჩანაწერი სოციალურ ქსელში, რომლის კომპლიმენტარული ტექსტის თანახმად, მიხეილ სააკაშვილს საქართველოში თურმე ისეთი სახელმწიფო სისტემა შეუქმნია, რომელიც მოსახლეობას ემსახურება, ანუ „სახელმწიფო ხალხისათვის“ და ქართველები თურმე დღემდე მიხოს აშენებულ ქვეყანაში ცხოვრობენ.

„გაგიკვირდება, თუ როგორ შეძლო ერთმა კაცმა წინ აღდგომოდა [დრომოჭმულ] ათასწლოვან ქართულ ტრადიციებს, მთიულურ ფეოდალიზმს, ადგილუფროსობას, კლანობას, ნეპოტიზმს, ქურდობას, ფოლკლორად ქცეულ ქართულ სიზარმაცეს, მექრთამეობას. მიხეილ სააკაშვილმა თავისი მმართველობის შედეგით უარყო კულტურული დეტერმინიზმის თეორია და დაამტკიცა, რომ ხალხში ღრმად ფესვგადგმული კულტურა შეიძლება შეიცვალოს იმავე ხალხიდან მიღებული მანდატით, პოლიტიკური ნებით და სახელმწიფო ინსტიტუტების ეფექტური მუშაობით. მართალია, პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა ვერ მოასწრო ქვეყნის მთლიანი გარდაქმნა, მაგრამ ფაქტია, რომ საქართველოს უახლესი ისტორია დღეს მკაფიოდ იყოფა ორ ნაწილად – მიშამდე და მიშას შემდეგ. მიხეილ საკაშვილი უჩინრად, მაგრამ მუდამ იმყოფება  ქართულ პოლიტიკასა და ფოლკლორში, სადაც არ უნდა იყოს – პოლონეთში, აშშ-ში, ოდესაში თუ უკრაინის საზღვარზე“, – წერს სერგეი მედვედევი.

მაშ რა მოუვიდა საქართველოს ექს-პრეზიდენტს უკრაინაში? რატომ დაზარალდა მისი რეფორმატორობის იმიჯი? რა როლი მიუძღვის უკრაინის ხელისუფლებას?

ალბათ, ყველაფერი იმით დაიწყო, როცა მან და [მისმა მეგობარმა პეტრო პოროშენკომ] ფაქტიურად აბუჩად აიგდეს სახელმწიფოს საბაზო ინსტიტუტი – მოქალაქეობა. მიხეილ სააკაშვილმა უკრაინის მოქალაქეობა ძალიან იოლად მიიღო. შემდეგ ასევე ადვილად მიაღებინა უკრაინის პასპორტები თავის „ქართულ გუნდს“ ოდესის ოლქში. იმის მაგივრად, რომ მას ოდესის პრობლემები მოეგვარებინა, ბრძოლა დაიწყო თავის მეგობარ პეტრო პოროშენკოს კონკურენტებთან, ჩერნიგოვსაც კი მისწვდა. ისმება კითხვა: სად ოდესა და სად ჩერნიგოვი? თუმცა რას არ გააკეთებ მეგობრისათვის…

(…)

საინტერესოა, რომ ხელისუფლება, თავისი უგუნური პოლიტიკით, ხელს უწყობს მიხეილ სააკაშვილს. მაგალითად, ახლახან უკრაინიდან გააძევეს მიხოს გუნდის წევრები. გასაგებია, რომ ზოგიერთს, ალბათ, მართლაც ჰქონდა კანონთან პრობლემები, მაგრამ რატომ აგდებ ქვეყნიდან იმ ადამიანს, რომელიც უკრაინისთვის იბრძოდა? რომელსაც მონაწილეობა არ მიუღია პოლიტიკურ ინტრიგებსა და ბატალიებში? საქმე ეხება უკრაინის ნაცგვარდიის ინსტრუქტორს დავით მაყიშვილს, რომელიც მიხეილ სააკაშვილმა უკრაინაში ორი წლის ჩამოიყვანა. ხელისუფლება მიხოს იმიჯის დაჩრდილვას ცდილობს, სინამდვილეში საკუთარს კი აზიანებს. ამრიგად, შეიძლება ითქვას, რომ ხელისუფლებამ, თავისი შეცდომების წყალობით, თვითონ დაუკვეთა ვერხოვნა რადას წინ მიმდინარე „კონცერტი“ და ახლა თვითონ ცდილობს მის შეწყვეტას. მიხეილ სააკაშვილიც ამ კონცერტში მონაწილეობს, რითაც ხაზი გადაუსვა თავის „ქართულ ისტორიას“.

დასკვნა: სანამ ჩვენ თვითონ არ ვისწავლით წესიერად ცხოვრებას, ჩვენთან მუდამ შტორმი იქნება.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): საქართველოს მოქალაქე, როგორც სუსტი რგოლი მოწყვლად დემოკრატიაში

«El Pais» (ესპანეთი): ვლადიმერ პუტინი და კატალონიის დამოუკიდებლობა // რატომ ჩავიდა დიმიტრი მედოევი ბარსელონაში?

«Крымские известия» (რუსეთი): ყირიმელი ჟურნალისტი: საქართველოს გონებით ვერ გაიგებ, მხოლოდ გულით…

——————–

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/local-elections-in-georgia-lessons-learned/4087611.html

საქართველოს მოქალაქე, როგორც სუსტი რგოლი მოწყვლად დემოკრატიაში

ნინო დალაქიშვილი

საია, რომელიც საქართველოში არჩევნებზე ერთ–ერთი ყველაზე უფრო გამოცდილი დამკვირვებელია, ამჯერადაც სრულად იყო მობილიზებული. მათი ადვოკატირების შედეგად წელს თიანეთის მერობის კანდიდატმა თამაზ მეჭიაურმა გამარჯვება მოიპოვა. საიას ხელმძღვანელი ანა ნაცვლიშვილი ამერიკის ხმასთან საუბრისას რამდენიმე მნიშვნელოვან დაკვირვებას გვიზიარებს. „ამ არჩევნებმა გვაჩვენა ის, რომ ადამიანებისთვის თვითმმართველობის იდეა მაინც არის ბუნდოვანი. იდეაში, დემოკრატიულ და დეცენტრალიზებულ ქვეყანაში ამომრჩეველი უფრო აქტიური უნდა იყოს თვითმმართველობის არჩევნებზე, ვიდრე, ვთქვათ საპარლამენტო არჩევნების დროს, რადგან ადგილობრივი პრობლემების გადაჭრის კომპეტენცია, რაც დღეს მოსახლეობას ძალიან აწუხებს, თვითმმართველობას ეკუთვნის. ჩვენთან ადგილობრივი თვითმმართველობა რეალურად კარგად რომ მუშაობდეს, რეალურად რომ იყოს მოქალაქეების საჭიროებების მოგვარებაზე ორიენტირებული, დარწმუნებული ვარ, მეტი აქტივობა იქნებოდა ამომრჩევლების მხრიდან. ეს ნიშნავს იმას, რომ თვითმმართველობის იდეაც საჭიროებს გაძლიერებას და განვითარებას, თუ ამის საჭიროებას მისცემენ.“

2017 წლის თვითმმართველობის არჩევნებმა აჩვენა, რომ მოქალაქეების ნების კონტროლის მცდელობას კვლავ აქვს ადგილი, მხოლოდ სახეცვლილი ფორმით. საიას ხელმძღვანელი მოწყვლად ჯგუფებად გამოჰყოფს საჯარო მოხელეებსაც, რომელთა ნებაზეც ზემოქმედებასაც ადგილი აქვს ხელისუფლებისგან.

„ჩვენს საზოგადოებაში კვლავ რჩებიან არა მხოლოდ მოწყვლადი ადამიანები, არამედ მოწყვლადი ჯგუფები, რომელთაც არჩევნებზე „იყენებენ“. მაგალითად, საჯარო სექტორში დასაქმებულ ადამიანებს, ან მათ, ვისაც ოდესმე კანონთან პრობლემა ჰქონიათ, პრობაციონერებს და ასე შემდეგ, ვისზე ზემოქმედებაც არ არის რთული. ეს ადრეც ვიცოდით, მაგრამ ამ არჩევნებმა კიდევ ერთხელ მკვეთრად დაგვანახა ეს პრობლემა. ერთია, როდესაც ვიღაც ცდილობს ამომრჩევლის ნების გაკონტროლებას და მეორე, როდესაც ამომრჩევლის ნაწილი ექვემდებარება ამ კონტროლს და აძლევს უფლებას ხელისუფლებას თუ სხვა ვინმეს, აკონტროლოს. ეს მასშტაბური თემაა, არჩევნების ფარგლებს სცდება და დემოკრატიის მოწყვლადობას აჩვენებს. თუ არ გყავს თავისუფალი მოქალაქე, ვინც არჩევნებზე საკუთარ, დამოუკიდებელ ნებას გამოავლენს, ეს არის სუსტი რგოლი და ვიღაც ამ სუსტ რგოლს აუცილებლად გამოიყენებს.“

თვითმმართველობის იდეა რომ ბუნდოვანია ამომრჩევლების დიდი ნაწილისთვის და ამით შეიძლება აიხსნას დაბალი აქტივობა და მოქალაქეთა ნაკლები ინტერესი არჩევნებში მონაწილეობის მიმართ, ამას მხოლოდ საიაში არ აფიქსირებენ. საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველოს წარმომადგენელი ლევან ნატროშვილი ჩვენთან საუბრისას ამბობს: „ახალი ის ვნახეთ ამ არჩევნებზე, რომ საარჩევნე უბნებზე მისულ მოქალაქეებს აღრიცხავდნენ „ახალი მეთოდით“. ადრე თუ უბნის გარეთ იდგნენ ეგრეთ წოდებული კოორდინატორები, პოლიტიკური პარტიების წარმომადგენლები (ძირითადად, სახელისუფლებო პარტიიდან), ახლა უბანში, შიგნით იმყოფებოდნენ და გაცილებით მეტ პრობლემას ქმნიდნენ, ვიდრე სხვა დროს, რაც არ იყო სასიამოვნო ამომრჩევლისთვის. პირდაპირ ზეწოლას ჰქონდა ადგილი ერთის მხრივ და მეორეს მხრივ, პერსონალური მონაცემების გაჟონვის საფრთხე შეიქმნა, რადგან პირდაპირ რეგისტრატორების სამაგიდო სიებთან ჰქონდათ წვდომა. ეს წინა არჩევნებისგან განსხვავებული პრაქტიკაა.“

ცესკოს ცნობით, 3 440123 ამომრჩევლიდან არჩევნებში მონაწილეობა 1 570563 ადამიანმა მიიღო, რაც 45.65 პროცენტიანი აქტივობის მაჩვენებელია. გამოიკვეთა შედარებით აქტიური და პასიური რეგიონებიც. ამ თვალსაზრისით ლიდერობენ ქვემო და შიდა ქართლი 40 და 41 პროცენტიანი მაჩვენებლით. ყველაზე მოტივირებული ამომრჩეველი კი რაჭა–ლეჩხუმში იყო, სადაც მოსახლეობის 60–მა პროცენტმა გამოხატა საკუთარი ნება.

საქართველოს დიდ ქალაქებში მაცხოვრებელმა მოქალაქეებმა თვითმმართველობის არჩევნებზედაბალი აქტივობა აჩვენეს. ქუთაისში საარჩევნო უბნებზე მოსახლეობის 35.36 პროცენტი მივიდა, ბათუმში 36.37, რუსთავში 38.66, ზუგდიდში კი 37.99. ასევე დაბალი აქტივობა დაფიქსირდა გარდაბანში – 36.6 პროცენტი.

ყველაზე მონდომებული ამომრჩეველი ასპინძაში იყო – 69.37 პროცენტიანი მაჩვენებლით. ქედაში კი მოსახლეობი 66 პროცენტმა იაქტიურა. ადიგენსა და ჩოხატაურს 65 და 64 პროცენტიანი აქტივობა აქვს, მესტიას, ამბროლაურს, ხარაგაულს და ხონს კი 63 პროცენტიანი.

წლევანდელ თვითმმართველობის არჩევნებს ორი ერთი ხმით გამარჯვებული კანდიდატი ჰყავს. ერთი ზემოთხსენებული თამაზ მეჭიაურია თიანეთში (თუმცა საქმე კვლავ სასამართლოშია და შესაძლოა, ვითარება შეიცვალოს), მეორე კი მაჟორიტარი მესტიაში ლერი კვიციანი. მათი ოპონენტები არჩევნებზე „ქართულ ოცნებას“ წარმოადგენდნენ.

«El Pais» (ესპანეთი), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://politica.elpais.com/politica/2017/10/25/actualidad/1508958307_955473.html

ვლადიმერ პუტინი და კატალონიის დამოუკიდებლობა

რატომ ჩავიდა დიმიტრი მედოევი ბარსელონაში?

„ერთ-ერთი პოლიტიკოსი, რომელიც ახლოს დგას რუსეთის პრეზიდენტ ვლადიმერ პუტინის გარემოცვასთან და მნიშვნელოვან როლს ასრულებს იმ სტრატეგიის რეალიზებაში, რომელიც პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკების ანექსიისკენაა მიმართული, ამ კვირაში ბარსელონაში იმყოფებოდა, „კრემლის ორბიტაზე“ კატალონიის სავარაუდო დამოუკიდებლობის მიბმის მიზნით“, – ნათქვამია გაზეთში გამოქვეყნებულ სტატიაში (ავტორი – დავიდ ალანდეტე).

პუბლიკაციაში, რომელიც სადაზვერვო ცნობებს იმოწმებს, აღნიშნულია, რომ სამხრეთ ოსეთის ირედენტული რესპუბლიკის დე-ფაქტო საგარეო საგარეო საქმეთა მინისტრი დიმიტრი მედოევი, ორშაბათს კატალონიას „ოფიციალური“ ვიზიტით ეწვია და იქ ორმხრივი ურთიერთობის დაწყების მიზნით ოფისი გახსნა. დიმიტრი მედოევის ვიზიტს კერძო დღის წესრიგი ჰქონდა. იგი ადგილობრივ მეწარმეებს შეხვდა „ორმხრივი კავშირების ხელშეწყობის მიზნით კულტურის, ჰუმანიტარულ [და ვაჭრობის] სფეროებში“.

სტატიაში მოხსენიებულია რუსული მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების მიერ გამოქვეყნებული დიმიტრი მედოევის სიტყვები ე.წ. „წარმომადგენლობის“ საზეიმო გახსნის დროს, რომელშიც ერთგვარი პარალელებია გავლებული ესპანეთის შემადგენლობაში მყოფი კატალონიის კაზუსსა და პრორუსულად განწყობილი, თეორიულად დამოუკიდებელი, რეალურად კი მოსკოვის მიერ ანექსირებული ე.წ. სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკას შორის: „26 წლის წინათ სამხრეთ ოსეთის ხალხმა იგივე პოლიტიკური ნაბიჯი გადადგა საკუთარი სახელმწიფოებრიობის განმტკიცებისთვისო“, – განაცხადა დიმიტრი მედოევმა.

სამხრეთ ოსეთმა (53 ათასი მცხოვრებით) და აფხაზეთმა (240 ათასი მცხოვრებით) საქართველოსაგან დამოუკიდებლობა 1990-იან წლებში გამოაცხადეს. „რუსეთმა ხელი შეუწყო საქართველოს დაშლას, რადგან ამ ქვეყანამ, 3,7 მილიონიანი მოსახლეობით, დასავლეთთან დაახლოება დაიწყო. მოსკოვმა იგივე გააკეთა 2014 წელს უკრაინასთან მიმართებითაც (42,5 მილიონი მოსახლეობით) და უშუალოდ მიიერთა ყირიმის ნახევარკუნძული“, – აღნიშნულია სტატიაში.

დიმიტრი მედოევი ეწვია იტალიის პროვინციებს – ლომბარდიასა და ვენეტოს, შეხვდა რეგიონული და ადგილობრივი ხელისუფლების სხვადასხვა წარმომადგენლებს. რაც შეეხება კატალონიას, ოთხშაბათს არც კატალონიის და არც სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის ხელისუფლებას არ დაუდასტურება და არ უარყვიათ [დიმიტრი მედოევის] რაიმე შეხვედრის ფაქტი კატალონიის მთავრობის მაღალჩინოსნებთან ან კანონმდებლებთან“, – წერს დავიდ ალანდეტე. ავტორი მკითხველს ახსენებს, რომ ჯერ კიდევ 25 სექტემბერს სამხრეთ ოსეთმა განაცხადა – „კატალონიელ ხალხს აქვს დამოუკიდებლობის მოთხოვნის უფლება, ხოლო [ესპანეთის ხელისუფლების მიერ გატარებული] რეპრესიები და [დასავლეთის] ორმაგი სტანდარტები მიუღებელიაო“.

პუბლიკაციაში ყურადღება აქვს დათმობილი თვით კრემლის „ორმაგ სტანდარტებსაც“ ქვესათაურით „რუსეთის ორმაგი დიპლომატიური თამაშები“. ავტორი, კერძოდ, აღნიშნავს: „მართალია, რუსული დიპლომატია საჯაროდ აცხადებს, რომ კატალონიის კრიზისი ესპანეთის საშინაო საქმეაო, რუსეთის პრეზიდენტი პირიქით, უფრო კრიტიკულად მიუდგა საკითხს და პირდაპირ თქვა სოჭში ახლახანს გამართულ საერთაშორისო ფორუმზე, რომ კატალონიაში მომხდარი ამბები ევროპის პოლიტიკის ბრალიაო – იმ ევროპისა, რომელმაც თავის დროზე დაუფიქრებლად და უსიტყვოდ დაუჭირა მხარი კოსოვოს გამოყოფას. ევროპამ გახსნა „პანდორას ყუთი“, რითაც ხელი შეუწყო მსგავს პროცესებს სხვადასხვა რეგიონებში – უფრო მდიდარ ქვეყნებშიც, როგორიც ესპანეთია და იქაური მყიფე სტაბილურობა საფრთხის ქვეშ დააყენა… ყველამ ყველაფერი იცოდა, მაგრამ მაინც სიხარულით მხარი დაუჭირეს ქვეყნების დაშლას“, – განაცხადა ვლადიმერ პუტინმა.

იქვე სტატიის ავტორი, რუსეთის პრეზიდენტის განცხადების პასუხად, შენიშვნის სახით წერს, რომ ესპანეთს მხარი არ დაუჭერია სერბეთისაგან კოსოვოს გამოყოფისათვის და, დასავლეთის სხვა სახელმწიფოებისაგან განსხვავებით, მადრიდს კოსოვოს დამოუკიდებლობა დღემდე არ უღიარებია.

«Крымские известия» (რუსეთი), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://new.crimiz.ru/rubriki/96-kurorty-i-turizm/5665-gruziya-umom-ne-ponyat-tolko-serdtsem

საქართველოს გონებით ვერ გაიგებ, მხოლოდ გულით…

„მე საქართველოში ყოფნით მინდოდა ჭეშმარიტება საკუთარი თვალით მენახა. ეს ქვეყანა ბავშვობიდან მახსოვდა მხიარული, გულღია ხალხით, მახსოვდა გიორგი დანელიას „მიმინოთი“, სხვა ფილმებით. ვოცნებობდი საქართველოში ჩასვლაზე, რომელიც ოდითგანვე განთქმული იყო თავისი სტუმართმოყვარეობით, ღვინით, სუფრით და ტემპერამენტიანი ქართველებით“, – წერს ყირიმის ოფიციალური გაზეთის „კრიმსკიე იზვესტიას“ რედაქტორის მოადგილე ოლღა საფრონოვა.

„ჩვენ ავტომობილით შევედით საქართველოში, ამიტომაც, ბუნებრივია, ჩემი აღქმა ქართული სინამდვილისა უფრო ღრმა და ძლიერი იქნებოდა, ვიდრე ეს თვითმფრინავით ჩასულებს აქვთ ხოლმე. საქართველოს სამხედრო გზაზე, ხეობაში არსებულ საკონტროლო-გამსვლელ პუნქტთან მოხუცი მთიელის მკაცრი მზერა შევამჩნიე. მეგონა, ხმალს იძრობს და  გამისწორდება-მეთქი. ამგვარი გრძნობა თავიდანვე დამყვა და ვფიქრობდი, ვერაფერი გამიქარვებდა… მაგრამ შემდეგ გზადაგზა შეხედულება შემეცვალა. კავკასიის მთების მკაცრი და იმავდროულად დიდებული პეიზაჟების ფონზე, სადაც სამყაროს შემქმნელის სიბრძნეა გამოხატული, იმ მოხუცის მზერა სრულიად ბუნებრივად და ჰარმონიულად მივიჩნიე“, – წერს სიმფეროპოლელი რუსი ჟურნალისტი.

ოლღა საფრონოვა მკითხველს თავის შთაბეჭდილებებს უზიარებს თბილისისა და ბათუმის შესახებ, ხედავს პოზიტიურ და ნეგატიურ მომენტებსაც: „აქ არის ჭეშმარიტად სუპერთანამედროვე თვალისმომჭრელი შენობები, სასტუმროები, ტურისტული ზონები, მყუდრო რესტორან-კაფეები, მრავალსაუკუნოვანი ტაძრები, მაგრამ იქვე მეზობლად თქვენ დაინახავთ ავარიულ სახლებს, ბოძებშეყენებული ძველ შენობებს, უშნოდ მიშენებ-მოშენებულ „ხრუშჩოვკებს“, „ბრეჟნევკებს“, ბეტონის ჩონჩხებს… გაკვირვებული ვარ კონსტრასტებით: ტურისტებისათვის ყველა პირობაა შექმნილი, ყველაფერი კარგადაა მოწყობილი, მაგრამ როგორც კი ახალმშენებლობეისაკენ გაიხედავ, შეამჩნევ, თუ როგორაა მირეულ-მორეული სამშენებლო ტერიტორია, თითქოსდა აქაურობას პატრონი არ ჰყავს, არ არის არქიტექტორი, რომელიც საქმეს ლამაზად გააკეთებს. და მთავარი – თითქოსდა არ არის ის ადამიანი, რომელსაც ურბანული სივრცის პროფესიულად დაპროექტება შეუძლია. ამ მხრივ საქართველოს კურორტები ძალიან ჰგავს ყირიმის კურორტებს.

სამაგიეროდ, ღამით ყველაფერი იცვლება. სიბნელე ძველ შენობებს მალავს, აღარ ჩანს ბზარები და დაბრეცილი ფანჯრები. ქუჩები ძალიან ოსტატურადაა განათებული, რომლებიც არასასიამოვნო რეალობას კი არ გამოკვეთს, არამედ ანეიტრალებს. აქცენტი იმაზე კეთდება, რაც თვალს ესიამოვნება. ასეთ შარა-შუკებში და ლაბირინთებში სეირნობისას თავი სიზმარში გგონია და ნანგრევების სილამაზითაც კი მოჯადოებული რჩები“.

ყველა ქვეყანაში, რომელსაც ტურისტი ეწვევა, მთავარი ხალხია – როგორ გხვდებიან, როგორი შთაბეჭდილება გრჩება მასპინძლებზე… საქართველოში ყოფნისას ჩემში ერთმანეთს ორნაირი გრძნობა ებრძოდა: დიდი სიმპათიები და სრული გაუგებრობა. არ მინდა პოლიტიკაში გადავვარდე, უბრალოდ, მთავარს ვიტყვი: ყოველთვის შეიძლება საერთო ენის მოძებნა ახალი საქართველოს იმ მოქალაქეებთან, რომლებიც საბჭოთა დროს დაიბად-გაიზარდნენ. ჯერ ერთი, რომ ისინი თავისუფლად ლაპარაკობენ რუსულად, მეორე კი – სიამოვნებით იხსენებენ აწ უკვე იმ შორეულ დროს, როცა რუსეთთან ერთად კარგად ცხოვრობდნენ. უფროს თაობას არ რცხვენია რუსეთის ქება, ხშირად ნოსტალგიურად იხსენებენ წარსულს და პირად საუბარში ცდილობენ გვერდი აუარონ ოკუპაციის ისტორიებს, რომელსაც თბილისის იგივე სახელის მქონე მუზეუმში ჰყვებიან. რუსთაველზე სეირნობისას ამ მუზეუმის აბრა რომ არ მენახა, თავს მართლაც ნამდვილად სახლში ვიგრძნობდი. საერთოდ კი, ქართველებს რუსი ტურისტების მოზღვავება მოსწონთ და ოკუპაციის გამოვლინების ფაქტებზე ვილაპარაკებთ, ეს სასტუმროებია, რომლებიც მართლაც ოკუპირებულია რუსების მიერ.

ქართველთა ახალგაზრდა თაობამ რუსული ენა არ იცის – ძნელია იპოვო ისეთი, ვისაც შეეკითხები და გიპასუხებს. საბაგირო გზით ნარიყალაზე ავდივართ, კაბინაში ხუთნი ვართ: მე და ჩემი მეგობარი ქალი, 30-35 წლამდე ასაკის ახალგაზრდა კაცი და მოზარდები – ბიჭი და გოგონა. ისინი თითქოსდა ყურადღებით გვისმენენ, როცა ჩვენ ვსაუბრობთ. შემდეგ რაღაცას ვეკითხებით და გვანიშნებენ, რუსული ენა არ ვიცითო. ახალგაზრდა კაცმა კი გვითხრა, რომ ჩვენი საუბრის შინაარსი ესმის, მაგრამ რუსულს ცუდად ფლობს.

ერთ-ერთ კაფეში კი პირიქით, სასიამოვნო ფაქტის მომსწრენი გავხდით: ოფიციანტი თავისუფლად ლაპარაკობდა რუსულ ენაზე: „ჩემი მშობლები მოსკოვში ხშირად დადიან, რუსულიც იქ ვისწავლე. მარტალია, დღეს ჩემნაირები ცოტაა, მაგრამ გეტყვით, რომ რუსული ენით დაინტერესება თანდათან მატულობს, რადგან სამსახურის მოძებნა იოლდება“.

„დიახ, ეს ბუნებრივი პროცესია: ყველაზე მეტი ტურისტი ჩვენთან სწორედ რუსეთიდან ჩამოდის“, – მეუბნება ჩემი ახალი თბილისელი ნაცნობი.

რასაკვირველია, რუსებს და რუსეთს ყველა ქართველი ტოლერანტულად არ უყურებს, განსაკუთრებით ისინი, ვისაც არ ახსოვს განვითარებული საქართველო საბჭოთა პერიოდში, ან თვალს ხუჭავს ისტორიაზე და იმდროინდელ პერიოდს დამცინავად „სოვკობას“ უწოდებს.

რას ვიზამთ, ეს ყველაფერი დრომ მოიტანა: ის ქარხანა-ფაბრიკები, რომლებიც საბჭოთა პერიოდში აშენდა და რომლითაც რესპუბლიკის ეკონომიკა ვითარდებოდა, დღეს გაჩერებულია ან ნანგრევებადაა ქცეული. დარჩა მხოლოდ ერთი მიმართულება – ტურიზმი. საქართველო დღეს აქცენტს ტურიზმზე აკეთებს. ეკონომიკის ეს დარგი კი, როგორც ცნობილია, პოლიტიკის გარეშე უნდა იყოს. ეს ნიშნავს, რომ ადრე თუ გვიან, ჩვენი ხალხები ერთმანეთს მაინც დაუახლოვდებიან. ნუ იქნება კინოფილმები, რომლებშიც ჩვენ ერთმანეთის ძმები ვართ, მაგრამ ვიყოთ კეთილი მეზობლები. ქართველები ამბობენ, რომ მათ, ისევე როგორც რუსებს, გონებით კი არა, მხოლოდ გულით გაუგებ. გულით გაგება კი ხშირად სისხლის ნათესაობაზე უფრო მტკიცეა“, – წერს გაზეთ „კრიმსკიე იზვესტიის“ ჟურნალისტი.

«BBC News» (დიდი ბრიტანეთი): არჩევნები საქართველოში: ბრიტანელი, რომელიც თბილისში აგიტაციას ველოსიპედით ატარებს

«Reuters» (დიდი ბრიტანეთი): არჩევნები საქართველოში: პირველი ჰომოსექსუალი პოლიტიკოსი ქალი კავკასიაში

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): საქართველო არჩევნებამდე ორი დღით ადრე // საინტერესო ტენდენცია, რაც მმართველ გუნდთან განდგომაში გამოიხატება: „ქართული ოცნების“ სიით გასული და თანამდებობაზე მყოფი პირები „ოცნების“ წინააღმდეგ გამოდიან

——————–

«BBC News» (დიდი ბრიტანეთი), 20 ოქტომბერი, 2017 წელი
http://www.bbc.com/news/world-europe-41664840

არჩევნები საქართველოში: ბრიტანელი, რომელიც თბილისში აგიტაციას ველოსიპედით ატარებს

რეიჰან დემიტრი

(შემოკლებით)

„საქართველოში შაბათს ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები ტარდება. მიმდინარე წელს მათ საკმაოდ არაჩვეულებრივი კანდიდატი ჰყავთ – იგი წარმოშობით დიდი ბრიტანეთიდანაა, ჯოზეფ ალექსანდრ სმიტი, რომელიც ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში საქართველოში ცხოვრობს. დღეს იგი, ველოსიპედზე მჯდარი, აგიტაციას ეწევა და ამომრჩევლებს ცვლილებებს პირდება.

ჯოზეფ სმიტი 32 წლისაა, იგი პირველი ბრიტანელია, რომელიც კენჭს ქალაქ თბილისის საკრებულოში იყრის. ეს საკმაოდ უჩვეულო მოვლენაა ყოფილი ლონდონელი ბიბლიოთეკარის კარიერაში, რომელიც დღეს საქართველოს მუნიციპალურ არჩევნებში დამოუკიდებელი კანდიდატის სტატუსით მონაწილეობს.

ჯოზეფ სმიტი საქარტველოში მას შემდეგ ჩავიდა, როცა „შემთხვევით აღმოაჩინა ეს უცნაური ქვეყანა, უცნაური დამწერლობით და უჩვეულო საჭმელებით – მაგალითად, ისეთით, როგორიცა პური შიგ ჩადებული ყველით“. როგორც ყველა პირველი ჩამსვლელი, მისტერ სმიტიც საქართველოთი მოხიბლული დარჩა. იგი დღეს თბილისის საბურთალოს რაიონის საარჩევნო ოლქში ველოსიპედით დადის და პირადად ეცნობა თავის პოტენციურ მხარდამჭერ ამომრჩევლებს. მათი პირველი რეაქცია: ისინი გაკვირვებულნი არიან, თუ როგორ სრულყოფილად ფლობს ინგლისელი ქართულ ენას, რომელიც, მისივე აღიარებით, „ყველაზე რთული ენაა იმ ენებს შორის, რომლის შესწავლა მოუწია“.

„მოდი, შვილო, მოგეხვიო“, – ამბობს 82 წლის ნანა ყავლაშვილი, როცა მან გაიგო, რომ მისი ბინის ზღურბლზე მდგარი მისტერ ჯოზეფ სმიტი ბრიტანელია, – მართალი გითხრა, ჩემთვის მოულოდნელია, რომ ქართულად ასე კარგად ლაპარაკობ. ძალიან გამაკვირვე“.

მომდევნო ბინის მცხოვრები ჩივის, რომ მას სარკმელი ვერ გაუღია, რადგან ქუჩიდან ავტომობილის გამონაბოლქვი გაზი შედის და სუნთქვა უძნელდება.

მართლაცდა, ჰაერის გაჭუჭყიანება საქარტველოს დედაქალაქ თბილისის ერთ-ერთ მთავარ პრობლემას წარმოადგენს. თბილისში ოფიციალურად ქვეყნის მოსახლეობის (3,7 მილიონი) ერთი მესამედი – 30% ცხოვრობს და მუშაობს, მაგრამ არაოფიციალურად – მათი რაოდენობა 40%-ზე მეტია. „ერთ-ერთი პრინციპი, რომლის მიხედვითაც ჩემს წინასაარჩევნო კაპმპანიას ვატარებ, სუფთა ჰაერით სუნთქვის უფლებაა. გარდა ამისა, მე წინააღმდეგი ვარ იმისაც, რომ სარკმლის გაღებისას თბილისელები მხოლოდ ახლადაშენებული შენობის ბეტონის კედლებს ხედავენ“, – ამბობს მისტერ ჯოზეფ სმიტი. მას კავშირი აქვს ადგილობრივ აქტივისტებთან, რომლებიც ებრძვიან სხვადასხვა სამშენებლო კომპანიების პროექტებს. „ჩვენ დავინტერესდით თბილისი საკრებულოს მუშაობით ამ მიმართულებით და საშინელი სურათი დავინახეთ“, – ამბობს დეპუტატობის კანდიდატი, – ამგვარ კომპანიებს არაფრად უღირთ ქალაქის სახის დამახინჯება, ისტორიული ადგილების თანამედროვე შენობებით განაშენიანება, ქალაქის ცენტრში მიწის პრივატიზება“.

არჩევნებამდე რამდენიმე დღით ადრე ოპოზიციამ ერთ-ერთი ამგვარი პროექტი გააპროტესტა. საქმე ეხება თბილისის საკრებულოს გადაწყვეტილებას დედაქალაქის ცენტრში მიწის ნაკვეთის გაყიდვის თაობაზე იმ კომპანიისათვის, რომელიც ყოფილ პრემიერ-მინისტრს, მილიარდერ ბიძინა ივანიშვილს ეკუთვნის. ოპოზიციის მტკიცებით, ეს გარიგება კორუფციის დამადასტურებელი ფაქტია (მიწა გაიყიდა 1 ლარად (ანუ 31 პენსად, 40 კაპიკად), მაგრამ ხელისუფლებამ მაინც თავისი გაიტანა. უფრო მეტიც – სიტუაცია ისე წარმოაჩინა, რომ თურმე ეს პროექტი თბილისისთვის „ყველაზე სტრატეგიულად მნიშვნელოვან ინვესტიციას წარმოადგენს“. ქალაქში, სადაც მშენებლობის ბუმი მიმდინარეობს, სადაც ახალი სახლები სოკოსავით მრავლდება, მისტერ ჯოზეფ სმიტის პროგრამას მიესალმებიან.

მაგრამ როგორც თბილისის პოლიტიკის ინსტიტუტის პოლიტოლოგი კორნელი კაკაჩია ამბობს, ეს ყველაფერი დეპუტატად ასარჩევად შეიძლება არასაკმარისი აღმოჩნდეს: „მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო ევროკავშირისკენ ისწრაფვის და ჩვენში უკვე ევროპიზაციის პროცესი დაწყებულია, მე მაინც ვფიქრობ, რომ ჩვენი საზოგადოება ჯერ მზად არ არის ასეთი კანდიდატის არჩევისათვის. თბილისელებისათვის ეს ახალი და უჩვეულო მოვლენაა“. და მართლაც იმდენად უჩვეულო, რომ ზოგიერთებმა საკრებულოს კანდიდატში, ბრიტანული წარმოშობის საქართველოს მოქალაქეში უცხოელი ჯაშუში დაინახეს: ფეისბუქის ერთ-ერთი მომხმარებლის კომენტარში ჯოზეფ სმიტის მისამართით ნათქვამია: „თქვენ ან რუსები გაფინანსებენ დიდი ბრიტანეთიდან, ან სომხების მხარეზე ხართ“.

ამასთან, კორნელი კაკაჩიას თქმით, ქართული საზოგადოება დაიღალა ძველი სახეებით, მუდმივი მოთამაშეებით, ქართველ ამომრჩეველს ახალი სახეები სურთ. შესაბამისად, მისტერ ჯოზეფ სმიტს შეიძლება გარკვეული შანსიც კი ჰქონდეს.

21 ოქტომბრის არჩევნებში მთავარი კონკურსი ქალაქის მერის პოსტის დასაკავებლად გაიმართება, რომელზეც პრეტენზია 13 კანდიდატს აქვს, მათ შორის ყოფილ პროფესიონალ ფეხბურთელს კახა კალაძეს, რომელსაც მხარს მმართველი პარტია და ბიძინა ივანიშვილი უჭერს. როგორც ჯოზეფ სმიტი ამბობს, იგი არცერთ პოლიტიკურ პარტიას არ წარმოადგენს და ეს გარემოება მას ძალასა და რწმენას მატებს. კანდიდატს მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი, რომ უბრალო ადამიანების ხმა ხელისუფლებამ გაიგონოს: „მოსახლეობისათვის საინტერესოა უცხოელის (ბრიტანელის) და იმავდროულად საქართველოს მოქალაქის, ქართულ ენაზე მოლაპარაკე ადამიანის მონაწილეობა არჩევნებში. ისინი ჩემს უცხოელობას სწრაფად ხვდებიან, როგორც კი გვარს გაიგებენ. ამასთან, ვცდილობ, ყურადღება არ გავამახვილო ჩემს ეთნიკურ წარმომავლობაზე, რადგან მე აქ მოხეტიალე-მოგზაური ცირკის წარმომადგენელი კი არ ვარ, არამედ კანდიდატი ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, რომელსაც ნამდვილად სურს ქალაქში ცვლილებების განხორციელება“.

«Reuters» (დიდი ბრიტანეთი), 20 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://in.reuters.com/article/georgia-lgbt-vote/georgias-first-openly-gay-politician-tests-homophobia-in-caucasus-idINKBN1CO20T

არჩევნები საქართველოში: პირველი ჰომოსექსუალი პოლიტიკოსი ქალი კავკასიაში

სტატიაში საუბარია საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში მონაწილე ერთ-ერთ უჩვეულო კანდიდატზე – ნინო ბოლქვაძეზე, რომელიც ლესბოსელი, ანუ არატრადიციული სექსუალური ორიენტაციის მქონე მოქალაქე გახლავთ (ავტორი – უმბერტო ბაკი).

ნინო ბოლქვაძე ერთ-ერთი პირველი ლესბოსელია, რომელიც თავის არატრადიციულ სექსუალურ ორიენტაციას არ მალავს და ამას სატელევიზიო გამოსვლებშიც აცხადებს. ეს ფაქტი უჩვეულოა პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკისათვის, სადაც ჰომოსექსუალიზმი აკრძალული იყო და სისხლის სამართლის წესით ისჯებოდა.

სატელეფონო ინტერვიუში ნინო ბოლქვაძე ლაპარაკობს თავის შთაბეჭდილებებზე, როცა იგი ამომრჩევლებს ხვდება: „მეგონა, რომ ისინი კარებს დამიხურავდნენ, მაგრამ ძალიან გაეხარდათ, როცა დამინახეს და მითხრეს, რომ ტელევიზიით გიყურეთო“, – ამბობს დეპუტატობის კანდიდატი. ასეთი შეხვედრა 40 წლის ადვოკატისათვის სასიამოვნო იყო – იგი მიხვდა, რომ მის მიერ წარმოებულმა საარჩევნო კამპანიამ თბილისის საკრებულოში ადგილის მოსაპოვებლად  ნაყოფი გამოიღო.

საქართველო, რომელიც კავკასიის მთებში, აღმოსავლური და დასავლური სამყაროების ერთმანეთთან შეხვედრის ადგილზე მდებარეობს, ბოლო ათი წლის მანძილზე, რადიკალური რეფორმების გატარებისა და სწრაფი მოდერნიზაების პერიოდში, კულტურათა შეჯახების არენად იქცა – ლიბერალურ ძალებსა და რელიგიურ კონსერვატორებს შორის.

როგორც უფლებადამცველი ორგანიზაციები აცხადებენ, მართალია, საქართველოს ლიდერები აქტიურად მუშაობენ ქვეყნის დასავლური იმიჯის გასამტკიცებლად, მაგრამ ჰომოფობია მაინც ფართოდაა გავრცელებული.

ქართული საზოგადოება წინააღმდეგობრივადაა განწყობილი: ერთი მხრივ, უკვე მიღებულია ანტიდისკრიმინაციული კანონი (ევროკავშირთან ინტეგრირების მიზნით), მეორე მხრივ კი, ქვეყნის კონსტიტუცია, მმართველი პარტიის „ქართული ოცნების“ ინიციატივით, კრძალავს ერთსქესიანთა ქორწინებას.

ნინო ბოლქვაძეს, რომელიც დეპუტატობის კანდიდატად მცირერიცხოვანმა  პოლიტიკურმა ორგანიზაციამ – რესპუბლიკურმა პარტიამ წამოაყენა, იმედი ჰქონდა, რომ იგი საზოგადოების ყურადღებას ჰომოსექსუალთა უფლებების დაცვაზე მიაპყრობდა და ქართველებში „ლგბტ“ ადამიანების მიმართ მოძველებულ წარმოდგენებს შეცვლიდა.

მას რთული ამოცანა აქვს მიზნად დასახული. 2011 წლის მონაცემების მიხედვით, ყოველ ცხრა ქართველს ათიდან მიაჩნია, რომ ჰომოსექსუალიზმს გამართლება არ აქვს. „ლგბტ“ პირებს თავს ესხმიან, კლავენ კიდეც, როგორც ეს 2016 წელს მოხდა. ამ ფონზე ნინო ბოლქვაძეს ეშინოდა, ვაითუ უარყოფითი რეაქცია გამოეწვია მის სექსუალურ ორიენტაციას. „მეგონა, რომ ავტობუსითაც კი ვერ ვიმგზავრებდი“, – ამბობს იგი სატელეფონო ინტერვიუში.

ნინო ბოლქვაძე თავის საარჩევნო კამპანიაში აცხადებს, რომ შეეცდება ხელის შეუწყოს სპეციალური საპოლიციო ქვედანაყოფის ჩამოყალიბებას, რომელიც სიძულვილისა და სექსუალური ორიენტაციის ნიადაგზე ჩადენილ დანაშაულობებს აღკვეთს. იგი ასევე შექმნის სპეციალურ თავშესაფრებს  იმ „ლგბტ“ პირებისათვის, რომლებიც თავიანთი ორიენტაციის გამო ოაჯახიდან არიან გარიყულნი.

ნინო ბოლქვაძემ საკუთარ თავზე გამოსცადა ის მძიმე და გაუსაძლისი სიტუაცია, რომელშიც ჰომოსექსუალისტებს არიან ჩავარდნილნი. ბავშვობაში მშობლები არ იწონებდნენ მისი როგორც გოგონას ჩხუბისთავობას და აიძულებდნენ კაბა ეტარებინა. 14 წლის ასაკში, სკოლაში სწავლის დროს, ნინო ბოლქვაძე თანაკლასელ გოგონასთან რომანში ამხილეს და დასცინოდნენ. ამ ამბიდან ორი წლის შემდეგ ნინო მშობლებმა, მისი სურვილის წინააღმდეგ, ათი წლით უფროს მამაკაცზე გაათხოვეს. „თუმცა იმ დროს მეგონა, რომ ჩემი სექსუალური ორიენტაცია ავადმყოფობა იყო და ვფიქრობდი, გათხოვება მიშველიდა… ჩემი მიზანი იყო როგორმე ყველაფრისთვის გამეძლო“. ცოლ-ქმარს ორი შვილი შეეძინათ, რომლებიც ახლა მოზარდები არიან. მეუღლეები ერთმანეთს ათი წლის დაშორდნენ. „ჩემთვის ეს ძნელი იყო, თუმცა შვილებთან ურთიერთობა მაქვს“.

ნინო ბოლქვაძემ თავისი ლესბოსელობა იურისტ თანამშრომლებთან 2012 წელს გაამხილა, მშობლების გარდაცვალების შემდეგ. სამი წლის წინ კი ტელევიზიითაც გამოვიდა, ჰომოსექსუალიზმის პრობლემებზე მიძღვნილ თოქ-შოუში.

ნინო ბოლქვაძეს საკუთარი ღვიძლი ძმა დღემდე არ ელაპარაკება.

ბოლო წლებში იგი „ლგბტ“ საზოგადოების არაფორმალური ხელმძღვანელი გახდა, რომელიც დისკრიმინაციის წინააღმდეგ იბრძვის და სასამართლოებში ჰომოსექსუალისტებს უფლებების დაცვაში ეხმარება. ნინო ბოლქვაძის წვლილია იმ მიტინგის ორგანიზებაში, რომელიც 2013 წელს სამღვდელოების წარმომადგენლებმა დაარბიეს.

რესპუბლიკური პარტიის ზოგიერთ წარმომადგენელს არ სურდა, რომ დედაქალაქის მინიციპალური საკრებულოს წევრობის კანდიდატად ლესბოსელი ქალი ჰყოლოდათ, მაგრამ ახლა, როგორც ჩანს, ზოგადად მათმა ნაბიჯმა გაამართლა, თუმცა გამარჯვების შანსი მცირეა.

რესპუბლიკურ პარტიას მხოლოდ 3%-იანი რეიტინგი აქვს. არჩევნებში, როგორც ჩანს, მმართველი პარტია „ქართული ოცნება“ გაიმარჯვებს. სავარაუდოდ, ასევე ამ პარტიის კანდიდატი იქნება თბილისი მერიც – ყოფილი ფეხბურთელი კახა კალაძე.

მაგრამ ყველაფერი ხომ გამარჯვებით არ იზომება.

„მე ბედნიერი ვარ, რომ დიდი მხარდაჭერა დავინახე. თავს ისეთ ადამიანად ვგრძნობ, რომელიც საკუთარ უფლებებშია დარწმუნებული. ვფიქრობ, რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი გავაკეთეთ“, – ამბობს ნინო ბოლქვაძე ინტერვიუში.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 20 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/upcoming-local-elex-georgia/4078015.html

საქართველო არჩევნებამდე ორი დღით ადრე: საინტერესო ტენდენცია, რაც მმართველ გუნდთან განდგომით გამოიხატება. „ქართული ოცნების“ სიით გასული და თანამდებობაზე მყოფი პირები „ოცნებას“ უპირისპირდებიან

ნინო დალაქიშვილი

221 ოქტომბერს საქართველოში ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები ტარდება. პრემიერმა გიორგი კვირიკაშვილმა მთავრობის სხდომაზე ხელისუფლების პასუხიმგებლობის საკითხზე გაამახვილა ყურადღება და მინისტრებს ძალადობის პრევენციის შესახებ მითითება მისცა: „ერთხელ და სამუდამოდ წარსულს ჩაბარდეს ძალადობრივი არჩევნები და საერთოდ დავიწყებული იქნას სიტყვა, რასაც ერქვა წარსულში გაყალბებული ძალადობრივი არჩევნები. მინდა, მოვუწოდო ძალოვანებს, რომ არ მისცეთ საბაბი არავის, თქვას ერთი სიტყვაც კი სახელმწიფო რესურსის გამოყენების თაობაზე. განსაკუთრებით მოვუწოდებ პოლიციას, რომ ნებისმიერი ძალადობა იქნას პრევენციულად აღკვეთილი, იმისთვის,რომ კიდევ ერთხელ ვამბობ, არავის არ მიეცეს, საბაბი თქვას, რომ რაიმე ჩრდილი მიადგა ამ არჩევნებს. თანდათან უნდა განმტკიცდეს კავშირი ამომრჩევლის ნებასა და ხელისუფლების პასუხისმგებლობას შორის. ეს კავშირი არის ყველაზე მნიშვნელოვანი და ეს ისაა, რაც ჩვენმა ხელისუფლებამ შექმნა. მე დარწმუნებული ვარ, ეს არჩევნები ამის ნათელი მაგალითი იქნება“.

ზოგადად, წინასაარჩევნო გარემო მშვიდია, თვითმმართველობისწინა არჩევნებთან შეადარებით, თუმცა საერთაშორისო ორგანიზაციები სიძულვილის ენის ჭარბად გამოყენების თაობაზე ყურადღებას მაინც ამახვილებენ.

„ამერიკის ხმა“ წინასაარჩევნო კამპანიის შეფასებისთვის „სამართლიან არჩევნებს“ დაუკავშირდა, რომელიც ერთ–ერთი ყველაზე უფრო გამოცდილი არასამთავრობო როგანიზაციაა საქართველოში ამ მიმართულებით. მისი ხელმძღვანელი მიხეილ ბენიძე ჩვენთან საუბრისას ამბობს:

„არჩევნების დღის მოახლოვებასთან ერთად, განსაკუთრებით გაზრდილია ზეწოლა–მუქარის ფაქტები, შეიძლება არ გვაქვს ღია და შესამჩნევი ძალადობის ფაქტები, მაგრა მუქარის წესით მოქალაქეების თუ ოპოზიციური პარტიების და მათ მხარდამჭერების დაშინება, იძულება მაინც სახეზეა და შესამჩნევია. განსაკუთრებით პრობლემურია, რომ 6 საარჩევნო ოლქში კანდიდატურები მოხსნეს ოპოზიციურმა, დამოუკიდებელმა კანდიდატებმა და ამ კონკტერულ შემთხვევაში იკვეთება გარემოებები, რაც ზეწოლაზე სავარაუდო მიუთითებს. ასევე არსებობენ პირები, ვინც საუბრობს მათ მიმართ განხორციელებულ მუქარაზე კანდიდატურის მოხსნის მიზნით. გარდა ამისა, ზეწოლა–მუქარის ფაქტები გვაქვს საჯარო მოხელეების, პედაგოგების იძულება მმართველი პარტიის სასარგებლოდ ჩაერთონ წინასაარჩევნო კამპანიაში, ან მითითებებს იღებენ, რომ მმართველ პარტიაზე უნდა იმუშაონ“.

მიმდინარე არჩევნებისთვის საინტერესო ტენდენცია გამოიკვეთა, რაც მმართველ გუნდთან განდგომით გამოიხატება. „ქართული ოცნების“ სიით გასული და თანამდებობაზე მყოფი პირები „ოცნებას“ უპირისპირდებიან და ოპოზიციურ კანდიდატებად გვევლინებიან. მაგალითად, ასეთია ასპინძის გამგებელი ლევან ცაბაძე, რომელიც ახლა 41 კი არა, 42 ნომრით პოზიციონირებს საარჩევნო კამპანიაში. მისი არჩევანის გამო იგი ზეწოლაზე საუბრობს ძალოვანი სტრუქტურების მხრიდან, რომლებმაც მის მხარდამჭერ შვიდ თანამშრომელს თანამდებობის დატოვება აიძულეს: „არანაირი სასწრაფო საჭიროება არ იყო იმისთვის, რომ შვებულებაში მყოფ ადამიანებს დაეწერათ განცხადება სამსახურიდან განთავისუფლების თაობაზე. თვითონ აცხადებენ, რომ სახელწიფო უსაფრთხოების სამსახურის მიერ ხორციელდებოდა ზეწოლა მათზე. ამის თაობაზე მითხრეს თვითონ, პირად საუბრებში. აშეინებდნენ შვილებით, მომავლით, დაჭერით“…

პარტიის მიტოვების ანალოგიური მდგომარეობა ფიქსირდება გორში, სადაც „ოცნების“ სიით გასული გამგებელი დავით ონიაშვილი ახლა „შენების“ მოძრაობაში გადავიდა. ზეწოლა მის თანამშრომლებზეც ხორციელდებოდა, როგორც გამგებელი გვეუბნება, „ქართული ოცნების“ გორის ორგანიზაციის აღმასრულებელი მდივნის გელა კაპანაძის მხრიდან, რომელსაც დავით ონიაშვილის მოადგილის პოსტი ეკავა. მხოლოდ ამჯერად სწორედ ეს უკანასკნელია განთავისუფლებული თანამდებობიდან ონიაშვილის ბრძანებით. აი, რას ამბობს მოქმედი ოპოზიციონერი გამგებელი ჩვენთან საუბრისას:

„ჩემს თანამშრომლებთან ძალოვანი სტრუქტურების თანამშრომლები რომ აქტიურობდნენ მუქარით, დაშინებით, ამას ვერ დავადასტურებ. მაგრამ, როგორც ჩანს და სიგნალები მოდის მოსახლეობიდანაც ამის თაობაზე, რომ თვითონ ოცნების ხალხი აქტიურობს. დადიან, სოციალურს მოგიხსნით, ამას ვიზამთ, იმას ვიზამთ, აშინებენ, ოცნების ვიღაცეები, არა ძალოვანები. ეს ზოგადად და კონკრეტულად, მე რაც ვიცი, ზეწოლის შემთხვევა თანამშრომლებზე დადასტურდა გელა კაპანაძის მხრიდან, ოცნების მდივანისგან გორში. ის ეუბნებოდა, რომ გაათავისუფლებდა სამსახურიდან, თუ ოცნებას არ დაუჭერდნენ მხარს. ის ჩემი მოადგილე იყო და ეს როდესაც გავიგე, სანამ ეგ ვინმეს გაათავისუფლებდა, მე გავუშვი.“

კიდევ ერთი ნოუჰაუ, რაც მიმდინარე წინასაარჩევნო პერიოდისთვისაა თვალშისაცემი, კონკურენტების დისკრედიტაციისთვის სოციალური მედიის გამოყენებას უკავშირდება. მიხეილ ბენიძე ამბობს, რომ ყალბი გვერდები და ანგარიშები სპეციალურად იქმნება იმ მიზნით, რომ სხვადასხვა საარჩევნო სუბიექტის საზიანოდ იმუშაოს. ამისთვის კამპანიებში თანხებიც გამოიყოფა, მაგრამ ამ ეტაპზე, მეთოდიკისა და პრაქტიკის არარსებობის გამო, რთულია კონკრეტული „დამნაშავეების“ აღმოჩენა.

თუმცა საქმე ისაა, რომ დამრღვევებისა და „დამნაშავეების“ მხოლოდ იდენტიფიცირება წინასაარჩევნო პერიოდში საკმარისი სულაც არ გახლავთ. როგორც პრაქტიკა აჩვენებს, საარჩევნო დარღვევების გამოძიებისა და პასუხისმგებლობის საკითხი ბოლომდე ისეთ შემთხვევებშიც არ მიდის, სადაც კითხვის ნიშნები აღარ დგას. მაგალითად, კორცხელის ინციდენტიც საკმარისია, რომელთან დაკავშირებული სასამართლო პროცესი დღემდე არ დასრულებულა.

«Каспiй» (აზერბაიჯანი): ქიმერის დევნაში: სომხებს ლოგიკისა და ანგარიშის დეფიციტი აქვთ // „გვჯერა, ქართველები აზერბაიჯანთან ურთიერთობას მსხვერპლად არ შეწირავენ ორპირ სომხებს, რომლებსაც ქართულ მიწებზეც აქვთ თვალი დადგმული“

«Day» (აზერბაიჯანი): აზერბაიჯანის წარმატებები მტრებს სიმშვიდეს უფრთხობს: ვის უშლის ხელს ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზა?

«Областная газета» (რუსეთი): ინტერვიუ ავთანდილ ვარსიმაშვილთან: „რუსეთი მხოლოდ ის ქვეყანა არაა, რომელსაც „ენ-ტე-ვე“-თი აჩვენებენ“

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): რუსეთი ქართულ „მეხუთე კოლონას“ აძლიერებს

——————–

«Каспiй» (აზერბაიჯანი), 19 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.kaspiy.az/pages/swf.php

ქიმერის დევნაში: სომხებს ლოგიკისა და ანგარიშის დეფიციტი აქვთ

„გვჯერა, ქართველები აზერბაიჯანთან ურთიერთობას მსხვერპლად არ შეწირავენ ორპირ სომხებს, რომლებსაც ქართულ მიწებზეც აქვთ თვალი დადგმული“

„რაც უფრო ახლოვდება ბაქო-თბილისი-ახალქალაქის რკინიგზის გახსნის თარიღი, სომეხთა მხრიდან მით უფრო ხშირად ისმის კითხვები – ექნებათ თუ არა მათ „სიცოცხლის გზით“ სარგებლობის შესაძლებლობა? მაგრამ რადგანაც იციან, რომ აზერბაიჯანი ერევანს ამის ნებას არ მისცემს, სომხებმა ჩვენი ქვეყნის წინააღმდეგ ისტერიული კამპანია დაიწყეს“, – ნათქვამია სტატიაში, რომელშიც რკინიგზასთან დაკავშირებული სიტუაციაა განხილულ-გაანალიზებული (ავტორი – მარიამ გულამოვი).

„აზერბაიჯანის პოზიცია ნათელია: საგარეო საქმეთა სამინისტროს წარმომადგენელმა ჰიქმეთ გაჯიევმა განაცხადა, რომ სომხეთს, ცხადია, ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზით და სხვა რეგიონული პროექტებით სარგებლობა შეუძლია, მაგრამ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ოკუპირებული ტერიტორიებიდან ჯარს გაიყვანსო. მართლაცდა, რა არის ამაზე იოლი და კარგი – გაიყვანე ჯარი და ისარგებლე ყველა სიკეთით, რომელშიც კაპიკი არ დაგიხარჯავს!

ჩვენი ქვეყანა, რომელმაც ყველაზე მეტი ფული დახარჯა ამ რკინიგზის მშენებლობაში, სამართლიანად თვლის, რომ რკინიგზის ექსპლოატაციაში შესვლა მისი დიპლომატიური გამარჯვებაა. და როგორც არ უნდა იეშმაკოს სომხურმა მასმედიამ, კერძოდ, გაზეთმა Lragir-მა – „საქართველოს არ აქვს იმის მექანიზმი, რომ ხელი შეუშალოს ახალი რკინიგზით სომხური ტვირთების გადატანასო“, სომხეთი აზერბაიჯანის ნებართვის გარეშე „ბაქო-თბილისი-ყარსის“ სატრანსპორტო მაგისტრალით სარგებლობას ვერ შეძლებს, სანამ სხვისი მიწების ხელში ჩაგდებას არ შეეშვება და ოკუპირებულ ტერიტორიებს არ დატოვებს.

ქართული მხარესთან სომეხთა თხოვნა-პრეტენზია უადგილოა, რადგან ყველაფერს აზერბაიჯანი წყვეტს. აზერბაიჯანმა საქმით დაამტკიცა მოძმე საქართველოსთან მეგობრული დამოკიდებულება. ისიც არ უნდა დავივიწყოთ, რომ აზერბაიჯანი საქართველოს ეკონომიკის მთვარი ინვესტორია. და საერთოდ, სომხეთმა თურქეთისგანაც უნდა აიღოს ნებართვა.

სხვათა შორის, ეჭვი არ გვეპარება იმაში, რომ თუ ჩვენ დაგვჭირდება, მოძმე საქართველო მიიღებს საჭირო პოლიტიკურ გადაწყვეტილებას და სომხებს ახალქალაქი-ყარსის რკინიგზით სარგებლობას აუკრძალავს. ამ შემთხვევაში არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს ევროკავშირთან დადებულ ასოცირების შეთანხმებას. აზერბაიჯან-საქართველოს ურთიერთობა არამარტო საქართველოსთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელ ტრანსეროვნულ პროექტებს ეფუძნება, არამედ გულწრფელ, ჭეშმარიტად ძმურ მეგობრობას. ჩვენ გვჯერა, რომ ქართველები ამ ყველაფერს მსხვერპლად არ შეწირავენ ორპირი სომხების გულისთვის – იმ სომხებისთვის, რომლებსაც ქართულ მიწებზეც აქვთ თვალი დადგმული.

გავიხსენოთ სომხური ეკლესიის თვალთმაქცური პოზიციაც, რომელიც კუმურდოს ქართულ ტაძარზე პრეტენზიას აცხადებდა, შემდეგ კი – „არიქა, საქართველოს არ ვაწყენინოთო“, სასწრაფოდ უკან დაიხია. სომხები კიდევ გამოაჩენენ თავიანთ ეშვებს, როცა მიხვდებიან, რომ მათმა ხრიკებმა არ გაამართლა.

ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზას რომ დიდი მნიშვნელობა აქვს ჩვენი რეგიონისთვის და კერძოდ, სამი მოძმე ქვეყნისთვის, ამაზე ორი აზრი არ არსებობს. ყველასათვის ცნობილია, რომ რკინიგზის მშენებლობისათვის აზერბაიჯანმა საქართველოს საკმაოდ დიდი კრედიტი მისცა. რკინიზგის ელექტროფიცირებას ქართული კომპანია ATEF Georgia აწარმოებდა. ჰოდა, ცნობილი გახდა, რომ კომპანია გაქურდეს – მოიპარეს დაახლოებით ერთი მილიონი დოლარის ღირებულების სპილენძისა და ალუმინის სადენები, რომლებიც საქართველოსა და აზერბაიჯანის ერთობლივ საკუთრებას წარმოადგენს. ქურდობა ახალქალაქში მოხდა, ანუ სამცხე-ჯავახეთის მხარის რაიონულ ცენტრში, სადაც უმეტესად სომხები ცხოვრობენ. მოპარული სადენები ჯავახელმა სომხებმა სომხეთში წაიღეს და იქ გაყიდეს, ანუ ერევანმა თანამემამულეები აზერბაიჯანისთვის ზიანის მიყენებაში წაახალისა. ეს ფაქტი წმინდა წყლის პროვოკაციაა სომხეთის მხრიდან, რომელიც, თავისი პოლიტიკის წყალობით,  რეგიონული პროექტების მიღმა რჩება.

ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის წინააღმდეგ გამოდიოდა არა მხოლოდ სომხეთის მთავრობა, არამედ რუსეთში არსებული სომხური დიასპორაც; ჯერ კიდევ 2011 წლის აპრილში რუსეთში მცხოვრები სომხები, რომლებიც სამცხე-ჯავახეთიდან იყვნენ წასულნი, აცხადებდნენ, რომ რკინიგზის მშენებლობა ეწინააღმდეგება როგორც ჯავახეთის სომხების, ასევე თვით სომხეთის ინტერესებს, რადგან თურქეთის გავლენა გაიზრდება და ბლოკადა გამკაცრდებაო. და ახლა, როცა რკინიგზის გახსნის დრო მოახლოვდა, ეს მტრული წადილი  ახალი ძალით გრძელდება. სომხებს არაფრის კარგად გაკეთება არ შეუძლიათ. ისინი ზეწოლით ცდილობენ სასურველის მიღწევას, მაგრამ მათი ტაქტიკა ჩასაფუშადაა განწირული’, – აღნიშნულია პუბლიკაციაში.

«Day» (აზერბაიჯანი), 18 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://news.day.az/politics/942491.html

აზერბაიჯანის წარმატებები მტრებს სიმშვიდეს უფრთხობს: ვის უშლის ხელს ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზა?

რამდენად ისარგებლებს სომხეთი ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზით? რისი იმედები აქვს ერევანს, როცა აცხადებს, რომ საქართველო მის ინტერესებს მხედველობაში მიიღებს? ამ კითხვებზე აქვს პასუხი გაცემული სტატიაში, რომელშიც აზერბაიჯანელი პოლიტოლოგების თვალსაზრისია გადმოცემული (ავტორი – ლეილა ტარივერდიევა).

„არასერიოზული იქნება იმაზე ლაპარაკი, რომ რკინიგზით, რომელიც ფაქტიურად აზერბაიჯანის ფულით აშენდა, ისეთმა ქვეყანამ ისარგებლოს, რომელსაც მისი ტერიტორიის 20% აქვს ოკუპირებული. რა თქმა უნდა, სომხეთს აზერბაიჯანთან მოლაპარაკების იმედი არ აქვს, სამაგიეროდ ჰგონია, რომ საქართველოს შეუთანხმდება, თან თბილისზე მორალურ ზეწოლას ახორციელებს – „აბა რა, საქართველო ხომ ევროკავშირთანაა ინტეგრირებული, განა თბილისს საკუთარი ნება არ აქვს, რომ ყველაფერზე ბაქოს დაეკითხოს?“. გამოდის, რომ სომხეთი ქართველებს პირდაპირ უცხადებს – „თქვენ უფლება არ გაქვთ უარი გვითხრათ რკინიგზით სარგებლობაზეო“.

როგორც ცნობილია, ამჟამად სომხეთი და საქართველო ერთმანეთს რკინიგზით უკავშირდებიან. სომხური ტვირთები ქართული რკინიგზით გადაიზიდება. მათ ხელს არაფერი უშლით, რამდენიც უნდა გადაზიდონ, მაგრამ ეს არანაირად არ ეხება ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზას. აი, რას ამბობს ექსპერტ-პოლიტოლოგი ილგარ ველიზადე:

„საქმე იმაშია, რომ სომხებს „დავთარი აერიათ“, ერევანი ცნებებს ერთმანეთისაგან ვერ ანსხვავებს. „ბაქო-თბილისი-ყარსის“ მარშრუტის განვითარება განისაზღვრება საერთაშორისო დოკუმენტებით – ორმხრივი და სამმხრივი შეთანხმებებით, რომლის სუბიექტები არიან აზერბაიჯანი, საქართველო და თურქეთი. სწორედ ამ დოკუმენტებით იქნება რეგულირებული რკინიგზის შემადგენლობის მოძრაობა, ტარიფები, ტვირთების ტრანზიტი, გაფორმება და ა.შ. რასაკვირველია, ამ მარშრუტის ცალკეული მონაკვეთებით სარგებლობა ჩვეულებრივი წესით მოხდება, მაგალითად, აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე – ბაქო-განჯის ან საქართველოს ტერიტორიაზე – სადახლო-ბათუმის მონაკვეთები. მაგრამ ეს სულაც არ ნიშნავს სომხეთის რკინიგზის მიერთებას „ბაქო-თბილისი-ყარსის“ მარშრუტზე. სომხეთი რომ „ბაქო-თბილისი-ყარსის“ მარშრუტს „მიუერთდეს“, ანუ მის მთელ სიგრძეზე რომ სომხური ტვირთები იქნას გადატანილი და მგზავრებიც გადაყვანილი, ამისათვის ერევანმა აზერბაიჯანისა და თურქეთის თანხმობა უნდა მიიღოს. ამასთან, ერევანს შეუძლია საქართველოს რკინიგზის სხვა მონაკვეთებით სარგებლობა ჩვეულებრივი წესით.

რაც შეეხება იმას, აუკრძალავს თუ არა საქართველოს სომხეთს ახალი რკინიგზით სარგებლობას, ეს ჯერ ნაადრევია. ვფიქრობ, პრიორიტეტი ექნება იმ ტვირთებს, რომლებიც ბაქოდან ყარსის მიმართულებით უნდა იქნეს გადაზიდული და პირიქით. ასე რომ, თუ სომხეთიც მიიღებს რკინიგზის ექსპლოატაციაში მონაწილეობას, მაშინ ერევანმა ფეხი უნდა აუწყოს სატრანზიტო მატარებლების მოძრაობას“.

«Областная газета» (რუსეთი), 19 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://www.oblgazeta.ru/culture/35515/
ინტერვიუ ავთანდილ ვარსიმაშვილთან: „რუსეთი მხოლოდ ის ქვეყანა არ არის, რომელსაც „ენ-ტე-ვე“-თი აჩვენებენ“

რუსეთის ქალაქ ეკატერინბურგში (ყოფილ სვერდლოვსკში) თბილისის ალექსანდრე გრიბოედოვის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური რუსული დრამატული თეატრის გასტროლები მიმდინარეობს. ეკატერინბურგის საოლქო გაზეთის «Областная газета»-ს კორესპონდენტი პეტრე კაბანოვი თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელს ავთანდილ ვარსიმაშვილს შეხვდა და მას ინტერვიუ ჩამოართვა.

გთავაზობთ ამონარიდს ინტერვიუდან:

„ეკატერინბურგში ჩამოსვლა დიდი ხანია მსურდა. ჩვენ აქ ძალიან კარგად მიგვიღეს, საუკეთესო მაყურებელია. ერთ მცირე საიდუმლოს გაგიმხელთ“ ჩემი პირველი სიყვარული თქვენს ქალაქთანაა დაკავშირებული – „არტეკში“ ყოფნის დროს მერვეკლასელმა ბიჭმა [სვერდლოვსკელი] გოგონა გავიცანი… იმ დღიდან სვერდლოვსკი ჩემთვის სიყვარულისა და ბედნიერების სიმბოლოს წარმოადგენს. აქ რომ მოვდიოდი, ისეთი გრძნობა მქონდა, რომ ის გოგონა აეროპორტში დამხვდებოდა“, – ღიმილით ამბობს ავთანდილ ვარსიმაშვილი.

„ქართველი და რუსი ხალხები ერთმანეთთან მრავალსაუკუნოვანი ისტორიით არიან დაკავშირებულნი. ეს კავშირები დღესაც რჩება და ვიღაცეების სურვილზე არაა დამოკიდებული. მაგალითად, გრიბოედოვის თეატრს მიმდინარე წელს 175 წელი შეუსრულდა და ამ ხნის განმავლობაში მის კედლებს უამრავი ცნობილი რუსი მოღვაწე უნახავს. რომელი ერთი ჩამოვთვალო – მიხეილ შეპკინი, ალექსანდრე იუჟნი, ვსევოლოდ მეიერჰოლდი… აქ მუშაობდნენ გიორგი ტოვსტონოგოვი, არჩილ გომიაშვილი… ვისთან გაწყვეტ კავშირს, ასეთი ადამიანების ხსოვნასთან? ამ გასტროლებით ძველი კავშირები გრძელდება და მყარდება. ეს მნიშვნელოვანია ჩვენი ახალგაზრდა მსახიობებისთვისაც, რომლებმაც უნდა გაიცნონ რუსეთი, უნდა დაუმეგობრდნენ თავიანთ რუს კოლეგებს. გარდა ამისა, აქ ჩვენი ყოველი სპექტაკლი რუს ხალხთან პირდაპირ ურთიერთობას და ენობრივ პრაქტიკას ნიშნავს. ყოველთვის ვამბობ, რომ ჩვენს თეატრში ქართული აქცენტით მხოლოდ მე უნდა ვლაპარაკობდე-მეთქი… რასაკვირველია, რუსეთი მხოლოდ ის ქვეყანა არ არის, რომელსაც „ენ-ტე-ვე“-ს ეთერით ვხედავთ. როცა ჩვეულებრივ ადამიანებს ვესაუბრები, მე მათ მზერაში მტრულ გამოხედვას ვერ ვამჩნევ. იმედი მაქვს, თქვენი თეატრიც რომ ჩამოვა თბილისში, სტერეოტიპებს საბოლოოდ დავამსხვრევთ“, – ამბობს ინტერვიუში ავთანდილ ვარსიმაშვილი.

კითხვაზე, „რა მიგაჩნიათ რუსული თეატრის მთავარ პრობლემად საქართველოში“, სამხატვრო ხელმძღვანელი პასუხობს: „თავიდანვე გეტყვით: ჩვენ არავინ გვავიწროვებს და არავინ გვჩაგრავს. საქართველოს მთავრობას რომ ასეთი სურვილი ჰქონოდა, ამას ჯერ კიდევ 20 წლის წინ გააკეთებდა, მაგრამ ხელისუფლება ხვდება, რომ ჩვენ მას ვჭირდებით. თეატრს სახელმწიფო აფინანსებს. რასაკვირველია, ყველა თეატრს უნდა მეტი ფული ჰქონდეს გამოყოფილი, მაგრამ ფინანსურ საკითხზე ნამდვილად ვერ დავიჩივლებთ. ჩვენი მთავარი პრობლემა რუსულენოვანი მაყურებლის სიმცირეა. მოდის ახალი თაობა, რომელიც მშვენივრად ფლობს ინგლისურ ენას, მაგრამ სრულიად ვერ ლაპარაკობს რუსულ ენაზე. ამიტომაც ჩვენი თეატრის მისიაა ადამიანები რუსული ენისკენ მივიზიდოთ. არამხოლოდ თეატრალური სანახაობის ჩვენებაზე, არამედ ნამდვილად ენის დაუფლების მიზნით! ჩვენ დეკლარაციაც კი გვაქვს – ორიენტაცია მხოლოდ რუსულ კლასიკაზე“.

გაზეთის ჟურნალისტი ავთანდილ ვარსიმაშვილს კითხვას უსვამს ქართული კინოსა და თეატრის აღორძინების შესახებაც. სამხატვრო ხელმძღვანელის თქმით, „რასაკვირველია, ქართული კინემატოგრაფი აღორძინების გზაზე დგას. ქართული თეატრებიც წელიწადში 150-ჯერ მიემგზავრებიან საზღვარგარეთ გასტროლებზე. ქართული თეატრი ევროპაში ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესოა“.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 18 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/georgian-fifth-column-and-wfys-2017-in-russia/4074140.html

რუსეთი ქართულ „მეხუთე კოლონას“ აძლიერებს

ზაზა წულაძე

რუსეთი ახალგაზრდობისა და სტუდენტობის მე-19 მსოფლიო ფესტივალს (WFYS) მასპინძლობს და 150 მონაწილე ქვეყნის ჩამონათვალში, კრემლის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორებზე თვითგამოცხადებული კვაზი-ანკლავების – „ლუგანსკის რესპუბლიკის“, „დონეცკის რესპუბლიკის“, აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთის“ გვერდით «Солнечная Грузия»-საც შეხდებით.

“საქართველოს ახალგაზრდულ დელეგაციას” სოჭში, რუსეთის მართლმსაჯულების სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებული, ყაზანში გაზრდილი ნესტან ჩიტაია ხელმძღვანელობს. მამამისი – სოხუმური ფესვების მქონე ზაური ჩიტაია, ამავე ინსტიტუტში კათედრის დოცენტი და თათრეთის რესპუბლიკაში ცნობილი იურისტია. არის რუსეთის მმართველი პარტია „ედიანია რასიას“ წევრი. თავად ნესტანი ბოლო დრომდე „რუსეთის ახალგაზრდობის კავშირის“ თათრეთის რეგიონული განყოფილების ხელმძღვანელი იყო და ცხოვრებისეული დევიზიც შესაბამისი ჰქონდა – «Россию строить молодым». თუმცა, შარშან, „ქართულ ფრონტზე“ გადმოისროლეს და ახალგაზრდობისა და სტუდენტობის მსოფლიო ფესტივალისთვის “საქართველოს დელეგაციის” ფორმირება დაავალეს.

ნესტან ჩიტაია ბედნიერია იმით, რომ საქართველოში 300 თანამოაზრე იპოვა და სოჭში 87 ქართველის წაყვანა მოახერხა: „ჩვენ ისეთი დელეგაცია გვყავს, რომ მხოლოდ დადებითი შედეგისთვის ვართ განწყობილნი. საქართველოს დელეგაციის წევრობაზე 300 განაცხადი იყო მთელი ქვეყნიდან შემოსული და 87 მონაწილე შეირჩა. ანუ ჩვენებს კარგად ესმით, მათი აქ ყოფნის ფასი“.

სოჭში გამგზავრებამდე „საქართველოს ახალგაზრდობის დელეგაციის“ წევრებმა რუსი ინსტრუქტორების დარიგებები მიიღეს. სპეციალურად ამ მისიით აგვისტოში თბილისს რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო სათათბიროსთან არსებული ახალგაზრდული პარლამენტის წევრი ელენა ერკინა ეწვია, რომელიც პარალელურად „რუსეთის მოხალისეთა კავშირის“ (Союз добровольцев России) მორდოვეთის ფილიალის თანათავმჯდომარეა.

აგვისტოშივე ნესტან ჩიტაიამ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ შეუძლია რუსეთის ერთწლიანი მულტივიზის აღებაში დახმარება, რომელიც საქართველოს მოქალაქეებს დაჩქარებული წესით, 600 აშშ დოლარი დაუჯდებოდათ.

„საქართველოს ახალგაზრდული დელეგაციის“ ფორმირების შემდეგ, „ეროვნულმა საორგანიზაციო კომიტეტმა“ განაცხადა, რომ დელეგაციის წევრები „საქართველოს თითქმის ყველა უმაღლეს სასწავლებელს და კუთხეს წარმოადგენენ“, თუმცა უსაფრთხოების მიზნით, საიდუმლოდ დატოვა, როგორც მათი, ისე, იმ „სპონსორთა“ ვინაობა, რომლებმაც სოჭში 87 ქართველი სტუდენტის ერთ კვირიანი ვოიაჟი დააფინანსეს. ინფორმაციისთვის, რუსეთის ბიუჯეტს WFYS-ის მასპინძლობა 4,5 მილიარდი რუბლი, დაახლოებით 80 მილიონი აშშ დოლარი უჯდება.

ახალგაზრდობისა და სტუდენტობის მე-19 მსოფლიო ფესტივალი სოჭში კვირას რუსეთის პრეზიდენტმა გახსნა და 20 000 მონაწილეს შემდეგი სიტყვებით მიმართა: „შექმენით თქვენი მომავალი, შეეცადეთ შეცვალოთ ეს სამყარო, გახადოთ ის უკეთესი. ყველაფერი თქვენს ძალაშია. მთავარია, ჯიუტად მხოლოდ წინ იაროთ.“

სოჭის ყინულის დარბაზ „ბოლშოიში“ პრეზიდენტ პუტინის ამ სიტყვებს „საქართველოს“ და „აფხაზეთის“ „ახალგაზრდობის დელეგაციები“ გვერდიგვერდ მჯდომნი უსმენდნენ და დროშებს აფრიალებდნენ. იქვე იყო დელეგაცია „სამხრეთ ოსეთიდანაც“.

საზეიმო ცერემონიის შემდეგ, ერთ-ერთი ოსი სტუდენტის კითხვაზე, შესაძლებელია თუ არა „სამხრეთ ოსეთის“ ჩრდილეოთ ოსეთთან გაერთიანება, WFYS-ის გახსნაზე მყოფმა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა სერგეი ლავროვმა სტუდენტებს ძირძველი ქართული მიწის ისტორიის „ახალი“ „რუსული ვერსია“ გააცნო:  „საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში ოსეთი ერთიანი იყო, შემდეგ გადაწყვიტეს და ოსეთი ორად გაყვეს. მაშინ ასეთი ფორმით ბევრი მიწა გადასცეს სხვა რესპუბლიკებს. ყირიმის მაგალითიც კმარა. მე ახლა გამოვდივარ იქედან, რომ დღეს სამხრეთ ოსეთი რუსეთის მიერ დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ არის აღიარებული. რუსეთის არმიამ არ დაუშვა, რომ საქართველოს მაშინდელ პრეზიდენტ სააკაშვილს ძალით გადაეჭრა ტერიტორიული პრობლემა. ჩვენ სამხრეთ ოსეთის სუვერენიტეტს პატივს ვცემთ და მომავალშიც დავიცავთ.“

ახალგაზრდობისა და სტუდენტობის მსოფლიო ფესტივალის იდეა სათავეს მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ იღებს. მის მედროშეებად „ახალგაზრდობის კომუნისტური ინტერნაციონალის“ (Young Communist International) მემკვიდრეები: „დემოკრატიული ახალგაზრდობის მსოფლიო ფედერაცია“ (WFDY) და „სტუდენტთა საერთაშორისო კავშირი“ (IUS) იქცნენ.

საბჭოთა კავშირის ფინანსური და იდეოლოგიური მხარდაჭერით, პირველად მსოფლიო ფესტივალი 1947 წელს, პრაღაში გაიმართა და მემარცხენე სტუდენტური ორგანიზაციების მთავარ არენად იქცა. მთავარი ლოზუნგი მაშინ იყო – „გაუმარჯოს ანტიმპერიალისტურ სოლიდარობას, მშვიდობას და მეგობრობას“. 2017 წლის ფესტივალის ლოზუნგი კი ასე ჟღერს: „გაუმარჯოს მშვიდობას, სოლიდარობას და სოციალურ სამართლიანობას! ჩვენ ვიბრძვით იმპერიალიზმის წინააღმდეგ – პატივს ვცემთ ჩვენს წარსულს და ვაშენებთ ჩვენს მომავალს!“

«Daily Sabah» (თურქეთი): თურქეთის „ახლო საზღვარგარეთი“ შავი ზღვის რეგიონში // ანკარა მოსკოვსა და კიევს შორის

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): 784 დღე ლიბიის ციხეში: მეზღვაურ სოსლან კაკაბაძის აფრიკული დრამა

——————–

«Daily Sabah» (თურქეთი), 17 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.dailysabah.com/op-ed/2017/10/16/turkeys-near-abroad-in-the-black-sea-ankaras-predicament-between-kiev-and-moscow

თურქეთის „ახლო საზღვარგარეთი“ შავი ზღვის რეგიონში

ანკარა მოსკოვსა და კიევს შორის

სტატიაში გაანალიზებულია თურქეთის საგარეო პოლიტიკა შავიზღვისპირეთში, კერძოდ, ყურადღება განსაკუთრებით დათმობილი აქვს უკრაინასთან ურთიერთობას: „ანკარას შეუძლია მნიშვნელოვანი როლი შეასრულოს ერთმანეთთან ადრე ძმურად, მაგრამ დღეს უკვე მტრულად განწყობილ სლავურ ქვეყნებს შორის“, – ნათქვამია მასალში (ავტორი – ეშრეფ იალინკილიჩლი).

პუბლიკაციაში აქცენტირებულია ყირიმის პრობლემა: „რადგან ყირიმში რუსეთის შავი ზღვის ფლოტის ყველაზე მძლავრი სამხედრო-საზღვაო ბაზაა დისლოცირებული (სევასტოპოლში), თურქეთისათვის, როგორც შავი ზღვის სახელმწიფოსა და იმავდროულად ნატოს წევრი ქვეყნისათვის ამ ფაქტორს უაღრესად დიდი მნიშვნელობა აქვს. რასაკვირველია, ყირიმის მიერთების ფაქტმა რუსეთი და უკრაინა ერთმანეთს დააშორა. უკრაინა ძალიან გადაიხარა დასავლეთისაკენ, თუმცა, რასაკვირველია, ორ სლავ ხალხს შორის უძველესი დროიდან არსებული ისტორიული კავშირების ერთ დღეში მოშლა შეუძლებელია. რუსეთი ხომ, ფაქტიურად, კიევიდან – რიურიკების დინასტიიდან ჩამოყალიბდა, იმ დროიდან ეზიარა რუსეთი ქრისტიანულ სამყაროსაც“.

ავტორის აზრით, უკრაინა უნდა დაუბრუნდეს ისეთი საგარეო პოლიტიკის გატარებას, როგორსაც პრეზიდენტი ლეონიდ კუჩმა ახორციერლებდა, ანუ დაბალანსებული დიპლომატიას მოსკოვსა და დასავლურ სახელმწიფოებს შორის. ასევე აუცილებელია საგარეო პოლიტიკის დივერსიფიცირება თურქეთის მიმართულებით: თურქეთი, როგორც ჩანს, ერთადერთი სახელმწიფოა, რომლესაც უკრაინისთვის დახმარების გაწევა შეუძლია ახლო აღმოსავლეთის, აფრიკის, კავკასიისა და ცენტრალური აზიის მიმართულებით.

„თურქეთი დიდი ხნის განმავლობაში არის ბოსფორ-დარდანელის სრუტეების  უსაფრთხოების გარანტი. მათი მეშვეობით თურქეთი იცავს შავიზღვისპირეთის ქვეყნების უსაფრთხოებასაც. ამ თვალსაზრისით ყირიმის ანექსია მხოლოდ უკრაინის უსაფრთხოებას არ ემუქრება, ყირიმი თურქეთისთვისაც პრობლემას წარმოადგენს. ისტორიულად სწორედ აქედან აწყობდა რუსეთი ოსმალეთის ტერიტორიებზე თავდასხმებს. რა თქმა უნდა, ყირიმის პრობლემა მომავალშიც შეასრულებს კიევ-ანკარის ერთმანეთთან ინტეგრირების როლს.

მართალია, თურქეთს რუსეთთან ახლო კავშირები აქვს და ამას ანკარაში ვლადიმერ პუტინის ამასწინანდელი ვიზიტიც მოწმობს, მაგრამ ამის მიუხედავად, ანკარას შეუძლია დაბალანსებული პოლიტიკა გაატაროს კიევსა და მოსკოვს შორის. თურქეთს კონფლიქტური სიტუაციებიდან გამოსვლისა და მათი გადაწყვეტის კარგი გამოცდილება აქვს, მაგალითად, სირიის საკითხში.

იმის გათვალისწინებით, რომ ევროკავშირი თითქმის ერთნაირი უნდობლობით ეკიდება თურქეთს და უკრაინას (კიევმა უვიზო რეჟიმი კი მიიღო, მაგრამ ბრიუსელმა მას ევროკავშირში წევრობაზე უარი განუცხადა), უკრაინამ თანამშრომლობა უნდა გააღრმავოს თურქეთთან, რათა წინ აღუდგეს ევროკავშირის პრეტენზიებს. თურქეთთან ურთიერთობა კიევისათვის საპირწონის როლს შესრულებს დასავლეთთან და რუსეთთან მიმართებით. მხედველობაშია აგრეთვე მისაღები თურქეთის როლი ნატოს გეგმებში შავი ზღვის რეგიონში.

კრემლისათვის კატეგორიულად მიუღებელია უკრაინის წევრობა ევროატლანტიკურ ალიანსში. რუსეთმა ამგვარი „წითელი ხაზების“ არსებობა არაერთხელ გაახსენა დასავლეთს საქართველოს მიმართ გამოხატული ნეგატიური დამოკიდებულებით: როცა საქართველოს ხელისუფლებამ, ქვეყნის მაშინდელი პრეზიდენტის მიხეილ სააკაშვილის თაოსნობით (იგი დღეს უკრაინაში წინააღმდეგობრივ ოპოზიციურ პოლიტიკოსად ითვლება), ჯორჯ ბუშის ადმინისტრაცია შავიზღვისპირეთსა და კავკასიის ფარგლებს მიღმა გავლენის გაფართოების მიზნით მიიწვია, რუსეთმა ამით ისარგებლა და 2008 წლის აგვისტოში საქართველოს წინააღმდეგ სამხედრო ძალა გამოიყენა. რუსეთმა თავისი ნაბიჯით რეგიონში არამარტო ვაშინგტონის გავლენა გაანეიტრალა, არამედ ორი სეპარატისტული რესპუბლიკის – სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის დამოუკიდებლობის აღიარებით დიდი ზიანი მიაყენა საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობასაც, რაც დღემდე გრძელდება.

უკრაინის მიმართ რუსეთი დღეს მოლოდინშია. მოსკოვმა ლოდინის სტრატეგია აირჩია, დონბასის კონფლიქტი „გაყინა“. ის ამ სიტუაციით სარგებლობს, რათა უკრაინა თავის ორბიტაზე შეინარჩუნოს“, – აღნიშნავს ავტორი.

პუბლიკაციაში ხაზგასმულია: „მიუხედავად იმისა, რომ საერთაშორისო სამართლის მიხედვით, ყირიმი ჯერ კიდევ უკრაინის ტერიტორიადაა მიჩნეული, ილუზიები ნურავის ექნება, რომ რუსეთი ყირიმს დააბრუნებს. ეს ძალიან საეჭვოა, რადგან მოსკოვი ამ საკითხში შეუვალია. თუმცა არაა გამორიცხული თურქეთ-რუსეთის თანამშრომლობა კონფლიქტების მოგვარების სფეროში – როგორც უკვე ვთქვით, სირიის მსგავსად“.

სტატიის დასასრულს ავტორი უკრაინას და რუსეთს სთავაზობს თანამშრომლობას ყირიმელი თათრების სტატუსის საკითხშიც, რაშიც თურქეთსაც შეუძლია თავისი წვლილის შეტანა. წინააღმდეგ შემთხვევაში ეს საკითხი ყველა მხარისათვის დიპლომატიურ თავის ტკივილად დარჩება, განსაკუთრებით რუსეთისათვის. მოკლედ, რეგიონში ბევრი წყალქვეშა კლდეა, ხელშემშლელი პრობლემები, მაგრამ მათი მოგვარება ყველასათვის აუცილებელია“.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 16 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/georgian-sailor-2-years-and-2-months-sits-in-libya-prison/4072106.html

784 დღე ლიბიის ციხეში: მეზღვაურ სოსლან კაკაბაძის აფრიკული დრამა

ზაზა წულაძე

სოსლან კაკაბაძე მეზღვაურია. ბათუმში არსებული საკრუინგო კომპანია GeoBridge KA-ს მეშვეობით, 2015 წლის აგვისტოში, იგი კოკად (მზარეულად) დასაქმდა ტოგოს დროშის ქვეშ მცურავ მალტის მცირე ზომის სანავთობო ტანკერ Sovereign M-ზე.

მალტურ ტანკერს ეგვიპტელი კაპიტანი მართავდა, ეკიპაჟი კი თითო ხორვატი, მალტელი და ეგვიპტელი მეზღვაურისგან შედგებოდა. ქართველი სოსლან კაკაბაძე მათ 2015 წლის 12 აგვისტოს შეუერთდა, 24 აგვისტოს კი ლიბიის ქალაქ საბრათას პორტთან ახლოს, ცარიელი ტანკერი ადგილობრივმა სანაპირო დაცვამ დააკავა.

ლიბიური მხარის მტკიცებით, Sovereign M კონტრაბანდული ნავთობის გადაზიდვას გეგმავდა. დაკავების დროს მესაზღვრეებმა ტანკერის ეკიპაჟის წევრები სასტიკად სცემეს, ხუთ დღეში კი ტრიპოლის Tajoura-ს ციხეში გადაიყვანეს, რომელიც სისასტიკით ჯერ კიდევ ლიბიის ყოფილი დიქტატორის მუამარ კადაფის მმართველობის დროიდან არის ცნობილი.

სოსლან კაკაბაძე თავდაპირველად 60 პატიმართან ერთად ღია ცის ქვეშ, რკინის გალიაში, გაუსაძლის და აუტანელ პირობებში იყო გამოკეტილი. საქართველოს მოქალაქეს დღემდე აქვს საკვების, სამედიცინო დახმარებისა და თბილი ტანსაცმლის პრობლემა. ციხეში მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა უკიდურესად შეირყა, რასაც გაურკვევლობით და უიმედობით გამოწვეული უმძიმესი ფსიქოლოგიური სტრესიც ერთვის.

ეგვიპტეში საქართველოს საელჩომ სოსლან კაკაბაძეს ადვოკატი დაუქირავა, მაგრამ ლიბიაში სასამართლო სხდომა ამ დრომდე არ გამართულა და იურისტიც უძლურია კლიენტის უდანაშაულობა დაამტკიცოს.

დონარა გოგიტიძე, დაკავებულის მეუღლე ამბობს: „სოსლანის დაკავებიდან მესამე წელი დაიწყო, დრო გადის და შედეგი არანაირი არაა, ვერ ვეხმარებით. გვეუბნებიან, რომ ჩვენ მეტი არაფერი შეგვიძლია, იქ საელჩო არ გვაქვს და მეტით ვერაფრით დაგეხმარებითო“.

ტანკერ Sovereign M-ის საქმე, ლიბიის კანონმდებლობის მიხედვით, ქალაქ ზუვარას სასამართლომ უნდა განიხილოს (იმ ტერიტორიაზე, სადაც, ბრალდების მტკიცებით, „დანაშაული მოხდა“). ტრიპოლიდან ზუვარამდე 102 კილომეტრია, მაგრამ უსასტიკესი სამოქალაქო ომის გამო, ჩრდილოაფრიკის ამ სახელმწიფოში ცენტრალური ხელისუფლება იმდენად მოშლილია, პატიმრების უსაფრთხოდ გადაყვანაზე პასუხისმგებლობას ვერავინ იღებს.

ოქტომბრის დასაწყისში, სოსლან კაკაბაძესთან ერთად, ლიბიაში დატყვევებული ხორვატიის მოქალაქე – ივან ფურჩიჩის ძმამ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ დაკავებულებს ადგილი შეუცვალეს და ისინი ახლა სურმანის (Sorman) ციხეში იმყოფებიან, რომელიც ელ-ზავიასა და საბრათას შორის მდებარეობს. მანამდე, ხორვატიის მუსლიმი სასულიერო პირების თხოვნით, მათმა ნდობით აღჭურვილ პირმა, 44 წლის მეზღვაური ივან ფურჩიჩი ტრიპოლის ციხეში მოინახულა და მას წყალი და საჭმელი გადასცა. „იგი საოცრად შეცვლილია, დაპატიმრებამდე 90 კილოს იწონიდა, ახლა კი გამხდარ მოხუცს ჰგავს. ვიცი, რომ ციხეში ხშირად სცემენ“, – ამბობს მისი ძმა ტომისლავ ფურჩიჩი.

რაც დრო გადის, სიტუაცია სულ უფრო კრიტიკული ხდება. მოლაპარაკებებს დიდი ხანია გამოეთიშა მალტელი გემთმფლობელების – ჯოზეფ, სილვიო და მაიკლ მიცების ოჯახი. სოსლან კაკაბაძის ძმა, შორეული ნაოსნობის კაპიტანი ამირან კაკაბაძე შველას კიდევ ერთხელ სთხოვს საქართველოს ხელისუფლებას:  „ორი კვირის წინ ვიღაც-ვიღაცეებს ვთხოვეთ, ციხიდან ტელეფონით დაარეკინეს, მისი ხმა გვინდოდა გაგვეგო და დავრწმუნებულიყავით, რომ ცოცხალია. უმორჩილესად ვთხოვთ საქართველოს მთავრობას მხარში ამოგვიდგეს და დაგვეხმაროს!“

სოსლან კაკაბაძის გარდა, ლიბიაში სასამართლოს კიდევ სამი ქართველი მეზღვაური ელოდება. 48-ე დღეა ტრიპოლის ციხეში სხედან ბერძნული სანავთობო ტანკერ REX-ის კაპიტანი 55 წლის გენადი კომახიძე და მეზღვაურები – რომან კაკალაძე და ნუკრი ხოხბა. ბრალდება აქაც იდენტურია: ლიბიიდან დიდი ოდენობით დიზელის კონტრაბანდა. სასამართლო სხდომა ტრიპოლიში 17 ოქტომბერს არის ჩანიშნული.

ლიბიის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის ანგარიშის მიხედვით, 2012-2017 წლებში მათ, ნავთობის კონტრაბანდის ბრალდებით, ლიბიის ტერიტორიულ წყლებში, 80-ზე მეტი უცხოური გემი და 800-ზე მეტი მეზღვაური დააკავეს. დაპატიმრებულთა ნაწილი სასამართლო სხდომებს, ლიბიის სხვადასხვა ქალაქების ციხეებში გამოკეტილი დღემდე ელოდება.

ქართველი მეზღვაურების ტყვეობის (დაკავების) ყველაზე ხანგრძლივი და გახმაურებული შემთხვევები:

• სოსლან კაკაბაძე (ტანკერი Sovereign M, ლიბია) – 784 დღე, 24/08/2015 – დღემდე;
• სულხან ჯორბენაძე (ტანკერი African Pride, ნიგერია) – 767 დღე, 08/10/2003 – 14.12.2005;
• მემედ ზაქარაძე, შალვა ვერძაძე, თემურ ბედინაძე, თემურ მახარაძე, ანზორ ფართენაძე, დავით დევაძე, ზურაბ შერვაშიძე, გიორგი სირაძე, ჯაბა ქარჩავა, ნუკრი ჯიჯავაძე, ირაკლი ჯიქიძე, თემურ ვარშანიძე, ასლან დემურაძე, ჯიმშერ ასანიძე, გენადი ტიმოფეევი (ტანკერი OLIB G, სომალი) – 489 დღე, 08/09/2010 – 09/01/2012, მეკობრეებმა გაანთავისუფლეს გამოსასყიდის 3 000 000 აშშ დოლარის გადახდის შემდეგ;
• ივერი ყურაშვილი, გიორგი ყურაშვილი, ზურაბ გურალია, აკაკი ქაჯაია, ირაკლი დანელია (ტვირთმზიდი Vasilios N, ლიბია) – 324 დღე, 21/04/2010 – 10/03/2011, დაკავებულებმა გაქცევა მოახერხეს;
• არტურ არუთუნიანი, ზურაბ გიორგაძე, ნიკოლოზ პიჟოვი, ალექსანდრე ჩიჩაძე, ანატოლი არხანგოროდსკი, გულადი რუხაძე (ტანკერი Jenlil, სომალი) – 225 დღე, 30/07/2002 – 07/02/2003, მეკობრეების ტყვეობას თავი უპრეცედენტო გაქცევით დააღწიეს.

«Каспiй» (აზერბაიჯანი): ბაქოდან ყარსამდე // რკინიგზა ორ მოძმე ქვეყანას – აზერბაიჯანს და თურქეთს ერთმანეთთან დააკავშირებს

«Lragir» (სომხეთი): ახალქალაქი-ყარსის რკინიგზა: შეძლებს თუ არა ბაქო ხელი შეუშალოს სომხური ტვირთების გადაზიდვას?

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): რუსული ფანდები ჟენევაში და მის ფარგლებს გარეთ

——————–

«Каспiй» (აზერბაიჯანი), 15 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.kaspiy.az/pages/swf.php

ბაქოდან ყარსამდე

რკინიგზა ორ მოძმე ქვეყანას – აზერბაიჯანს და თურქეთს ერთმანეთთან დააკავშირებს

ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის გახსნის ოფიციალური ცერემონია 30 ოქტომბერს აზერბაიჯანის დედაქალაქში გაიმართება, – ასე განაცხადა ჟურნალისტებთან შეხვედრაზე სააქციო საზოგადოება „აზერბაიჯანის რკინიგზების“ თავმჯდომარემ ჯავიდ გურბანოვმა. როგორც მან აღნიშნა, გასული თვის ბოლოს თურქეთის, საქართველოს და აზერბაიჯანის წარმომადგენლებმა თბილისიდან ყარსამდე იმგზავრეს, რკინიგზის მდგომარეობა შეამოწმეს და დაადგინეს, რომ უკვე 30 ოქტომბერს სატვირთო მოძრაობის გაიხსნება. „ბაქოდან ყარსამდე მანძილს სატვირთო შემადგენლობა 24 საათში დაფარავს. უკვე მზადდება შეთანხმება საქართველოსა და თურქეთის რკინიგზებთან პირველი ტვირთების გასაგზავნად – ესაა რუსეთის მარცვლეული (დაახლოებით 400 ათასი ტონა), აგრეთვე ხე-ტყე და ქვანახშირი“, – ხაზი გაუსვა ჯავიდ გურბანოვმა.

რაც შეეხება მგზავრთა გადაყვანას, ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზა მოსახლეობისათვის მზად 2018 წლისათვის იქნება: უკვე შესყიდულია 30-მდე სამგზავრო ვაგონი შვეიცარიაში, კომპანია Stadler-ისაგან. ეს ვაგონები ისეა აგებული, რომ შესაძლებელია რკინიგზის ლიანდაგის სწრაფი შეცვლა (თურქეთისა და საქართველო-აზერბაიჯანის რკინიგზებზე რელსებს შორის სიგანე ერთმანეთისაგან განსხვავდება – 1520/1435 სმ). ბაქოდან ყარსამდე მანძილს სამგზავრო მატარებელი სატვირთოზე ნაკლებ დროში გაივლის – 16-18 საათში. რკინიგზის ყველაზე დაბალსიჩქარიანი მონაკვეთი საქართველოს ტერიტორიაზეა – მაღალმთიანი და, შესაბამისად, რთული რელიეფის გამო მატარებლების სიჩქარე საათში მხოლოდ 60-70 კილომეტრი იქნება.

«Lragir» (სომხეთი), 15 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.lragir.am/index/rus/0/comments/view/58741

ახალქალაქი-ყარსის რკინიგზა: შეძლებს თუ არა ბაქო ხელი შეუშალოს სომხური ტვირთების გადაზიდვას საქართველოს რკინიგზით?

ნაირა აირუმიანი, მიმომხილველი

(მცირე შემოკლებით)

ახლოვდება ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის გახსნის ოფიციალური თარიღი – 30 ოქტომბერი. გახსნის ცერემონიას, სხვებთან ერთად, თურქეთის პრეზიდენტი რეჯეფ ერდოღანიც დაესწრება. აზერბაიჯანი ამ რკინიგზის ექსპლოატაციის დაწყებას თავის დიპლომატიურ გამარჯვებად მიიჩნევს. სხვა რომ არაფერი ვთქვათ, ისიც საკმარისია, რომ ბაქომ ამ რკინიგზის მშენებლობაში ყველაზე მეტი ფული დახარაჯა.

ბუნებრივია, ერევანს აინტერესებს, თუ რამდენად იქნება შესაძლებელი ბაქო-თბილის-ყარსის რკინიგზისთ სომხეთის კუთვნილი ტვირთების გადაზიდვა. როგორც აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს წარმომადგენელმა ჰიქმეთ გაჯიევმა განმარტა, „რასაკვირველია, სომხეთს თავისუფლად შეუძლია ამ რკინიგზით და სხვა რეგიონული პროექტებით სარგებლობა, მაგრამ მხოლოდ ოკუპირებული ტერიტორიებიდან ჯარის გაყვანის შემდეგ“.

თავის დროზე „ლრაგირი“ შეეცადა პასუხი მიეღო კითხვაზე – აქვს თუ არა საქართველოს ისეთი სამართლებრივი მექანიზმები, რომ ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზით სომხური ტვირთებიც გადაიტანოს? საქართველოს ოფიციალურმა პირებმა ასეთი მექანიზმების არსებობა უარყვეს.

სომხეთის რკინიგზების ტექნიკური მონაცემები პრაქტიკულად არ განხვავდება არც საქართველოსა და არც აზერბაიჯანის რკინიგზების მონაცემებისაგან (ამიერკავკასიის რკინიგზები ხომ 1990-იან წლებამდე ერთიან სატრანსპორტო სისტემას წარმოადგენდა) და თუ არ განსხვავდება, მაშინ ეს ნიშნავს, რომ საქართველოს მოუწევს მიიღოს პოლიტიკური გადაწყვეტილება სომხეთის ტვირთების გადაზიდვის აკრძალვის თაობაზე. ფაქტიურად, აზერბაიჯანი კვლავ შეეცდება საქართველოს ცუდი სახით წარმოაჩინოს. არადა, თბილისს ევროკავშირთან ასოცირების ხელშეკრულება აქვს გაფორმებული, რომელიც რეგიონული კომუნიკაციების თავისუფლად და ღიად სარგებლობას ითვალისწინებს.

აზერბაიჯანმა საქართველოს ამას წინათ ევროპის წინაშე კარგი სარმა გამოსდო, როცა თბილისში ოპოზიციური ჟურნალისტი აფგან მუხთარლი დააკავა. საქართველოს დღემდე არ განუმარტავს, რა იყო ეს – ჟურნალისტის დაკავება ქვეყნის სპეცსამსახურების ნებართვით მოხდა თუ აზერბაიჯანული ძალებს დაბრკოლების გარეშე შეუძლიათ თბილისის ცენტრში ადამიანის დაკავება და საზღვარზე გადაყვანა.

ახლა ბაქო თბილისს კვლავ უხერხულ სიტუაციაში აყენებს: განაცხადებს თუ არა საქართველო, აზერბაიჯანის მსგავსად, რომ რკინიგზით სომხეთის ტვირთების გადატანა მხოლოდ „ჯარის გაყვანის“ შემდეგ მოხდება?

გასულ თვეში თბილისმა ღირსეულად გაართვა თავი მსგავს სიტუაციას, როცა საქართველოს, აზერბაიჯანისა და თურქეთის საგარეო საქმეთა მინისტრების სეხვედრის შემდეგ ანკარამ სპეციალურად „ჩაუშვა“ ინფორმაცია, თითქოსდა გაეროს გენასამბლეის სდხდომაზე სამივე ქვეყანა ერთიანი პოზიციით გამოვაო ტერიტორიული მთლიანობის საკითხის თაობაზე. თუმცა, როგორც ცნობილი გახდა, საქართველომ ცალკე განცხადება გააკეთა, რომელიც მხოლოდ მის ტერიტორიულ მთლიანობას, მის კონფლიქტებს ეხებოდა და არა აზერბაიჯანის ტერიტორიულ მთლიანობას. ეს ყველაფერი მას შემდეგ მოხდა, როცა საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი ერევანში ჩამოვიდა და სომხეთის ხელმძღვანელებს ესაუბრა. ამის შემდეგ საქართველოს ელჩმა ბრიფინგი გამართა და ჟურნალისტებს სამხრეთ ოსეთსა და აფხაზეთში რუსეთის ოკუპაციის შედეგებზე ესაუბრა. მოგვიანებით ერევანს ეწვია საქართველოს კულტურის მინისტრიც, რომელმაც დაათვალიერა ქართულად მიჩნეული ეკლესიები და მათი რესტავრირების სურვილი გამოხატა.

მოკლედ, ბოლო დრომდე სომხურ-ქართული ურთიერთობების რეგულირება ერთმანეთის მიმართ პატივისცემის საფუძველზე ხდებოდა, 30 ოქტომბერს კი საქართველოს კიდევ ერთი ტესტის ჩაბარება მოუწევს.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 14 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/geneva-format-tbilisi-moscow/4069266.html

რუსული ფანდები ჟენევაში და მის ფარგლებს გარეთ

ნინო დალაქიშვილი

რუსული დელეგაცია მიიჩნევს, რომ ნატოსთან დაახლოების პოლიტიკა, რასაც საქართველოს მხრიდან აქვს ადგილი, აუფასურებს ჟენევის მოლაპარაკებების მნიშვნელობას და ზრდის დაძაბულობას რეგიონში. „მიუღებელი და პროვოკაციული ხასიათის მატარებელია ნატოს ბუქარესტის სამიტზე მიღებული რეზოლუცია“, – ნათქვამია ოფიციალურ ტექსტში.

რუსული მხარე აღნიშნავს, რომ დისკუსიის დროს ქართული მხარის გარდა, ყველა, მათ შორის ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისია, შეთანხმდა იმაზე, რომ ვითარება სამხრეთ ოსეთ-საქართველოსა და აფხაზეთ-საქართველოს საზღვრებთან არის სტაბილური და განჭვრეტადი.

ქართულმა მხარემ ჟენევის დისკუსიის დროს ერედვში ქართული კვალის განადგურების შემთხვევის შესახებ ისაუბრა და მოუწოდა საერთაშორისო მისიებს, მოინახულონ ეს ადგილები. ამ ფაქტის თაობაზე პრემიერმა გიორგი კვირიკაშვილმაც განაცხადა უსაფრთხოების საერთაშორისო კონფერენციაზე ბათუმში.

რუსული სიურპრიზები ამით არ დასრულებულა. რუსეთის მხრიდან მოლაპარაკებების უცვლელმა წევრმა ჟენევაშიც და პრაღაშიც, საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ გრიგორი კარასინიმ 10 ოქტომბერს „რია ნოვოსტისთვის“ მიცემულ ინტერვიუში მორიგი ქართულ–რუსული შეთანხმება ახსენა და ქართულ მხარეს დასდო ბრალი მის შეუსრულებლობაში. საუბარია 2011 წლის საქართველო–რუსეთის შეთანხმების თაობაზე როკთან და ფსოუსთან ტვირთების კონტროლის შესახებ. ამ დრომდე ქართული მხარე მუდმივად აცხადებდა, რომ მას ხელშეკრულებით ნაკისრი ყველა პირობა აქვს შესრულებული და საქმეს რუსეთი აჭიანურებს. ქეთევან ციხელაშვილი, შერიგებისა და სამოქალაქო თანასწორობის მინისტრი აცხადებს: „გაუგებარია ამ განცხადების შინაარსი ან კონტექსტი რაიმე რაციონალურ მიზეზთან იყოს დაკავშირებული. ცალსახად გიდასტურებთ, რომ ქართულ მხარეს თავისი ვალდებულებები აქვს შესრულებული და პროცესის დაჩქარებისთვის საჭიროა რუსული მხარის შემხვედრი ნაბიჯები გაფორმებული მემორანდუმის შეთანხმების ფარგლებში და იმ პირობების დაცვით, რომელიც 2011 წელს იქნა მიღებული.“

გრიგორი კარასინმა კი თქვა: „ამ საკითხებზე კითხვა ქართულ მხარეს უნდა დაუსვათ. ნამდვილად ატარებდა ოპტიმისტურ ხასიათს ჩემი და აბაშიძის დიალოგი ივლისში. გაჩნდა შეგრძნება, რომ საქართველოში, როგორც იქნა გადაიკითხეს 2011 წლის შეთანხმება რუსეთთან საბაჟო მონიტორინგისა და ვაჭრობის თაობაზე და გაიაზრეს ის, რაც ისედაც ცხადი იყო: ხელშეკრულება ორივე მხარეს აკისრებს პასუხისმგებლობას. შეგახსენებთ, რომ დოკუმენტი საქართველოსაც და რუსეთსაც ავალდებულებს (ორივეს საკუთარი ტერიტოეიბის ფარგლებში) დაემორჩილოს შვეიცარული მონიტორინგის კომპანიას. სამწუხაროდ, მალე გაირკვა, რომ თბილისის პოზიცია საერთოდაც არ შეცვლილა. იქ, ძველებურად სურთ, რომ რუსეთმა შეასრულოს შეთანხმება ცალმხრივად, საკუთარ პასუხისმგებლობაზე კი სიტყვის გაგონებაც არ სურთ. ცხადია, რომ ასე საქმე ვერ გამოვა. მთლიანობაში, არსებულ არც თუ იოლ სიტუაციაში სამხრეთ კავკასიაში 2011 წლის შეთანხმება იძლევა ადექვატურ სამართლებრივ საფუძველს რეგიონული ტრანზიტული ვაჭრობისთვის. მოვუწოდებთ თბილისს ყოველგვარი მიკიბვ–მოკიბვის გარეშე განაცხადონ მზაობის შესახებ და კეთილსინდისიერად შეასრულონ საკუთარი საერთაშორისო ვალდებულებები. ეს საშუალებას მოგვცემს რეგიონული ტრანზიტის საკითხი პრაქტიკულ სიბრტყეში გადავიტანოთ.“

ვიქტორ დოლიძემ, ევროპულ და ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში სახელმწიფო მინისტრმა განაცხადა: „როდესაც მათ ოკუპაციის შემდგომ შეცვალეს რეალური ვითარება ადგილზე, ბუნებრივია, შვეიცარულ კომპანიასთან ერთად მათ უნდა აკონტროლონ ეს ტვირთ–ბრუნვა. აქედან გამომდინარე, გაურკვეველია ჩვენთვის მათი განცხადება. ამას სჭირდება მხოლოდ ერთი რამ: დაიწყოს პროცესი. პროცესი რომ დაიწყოს რუსეთი უნდა დათანხმდეს და გადადგას შესაბამისი ნაბიჯები.“

რუსეთი კმაყოფილებას ვერ ფარავს აფხაზეთის მიმართულებით გადასასვლელი პუნქტების გაუქმების გამო და აცხადებს, რომ ამით სიტუაცია უფრო მოწესრიგებულია.

რუსული და ოსური მხარე აპროტესტებს ეგრეთ წოდებულ გამყოფ ხაზებთან გამართულ საპროტესტო აქციებს, უცხოელი დიპლომატების ვიზიტებს ამ ადგილებზე და იმუქრება, რომ მსგავსი პროპაგანდისტული აქციები სიტუაციის გამწვავებამდე მივა, რაშიც ქართული მხარე იქნება დამნაშავე.