«КП в Украине» (უკრაინა): შეკითხვა უკრაინელებს: თქვენი აზრით, რით დასრულდება ქართველი პოლიტიკოსის „უკრაინული სერიალი“?

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): აშშ, რუსეთი, სანქციები და ჩრდილო კორეელები „სოხუმის რივიერაში“

—————–

«КП в Украине» (უკრაინა), 30 იანვარი, 2018 წელი
https://kp.ua/life/598932-a-chem-po-vashemu-ukraynskyi-seryal-hruzynskoho-polytyka-zakonchytsia
შეკითხვა უკრაინელებს: თქვენი აზრით, რით დასრულდება ქართველი პოლიტიკოსის „უკრაინული სერიალი“?

მასალაში გადმოცემულია უკრაინელი პოლიტიკოსების, ექსპერტ-პოლიტოლოგებისა  და რიგითი მოქალაქეების (როგორც მომხრეების, ასევე მოწინააღმდეგეების) თვალსაზრისი მიხეილ სააკაშვილის მომავალი ბედის, მისი საქმიანობის პერსპექტივის თაობაზე.

ვიტალი კუპრი, ვერხოვნა რადას (პარლამენტის) წევრი: „ამჟამად მიხეილ სააკაშვილის დეპორტაციისათვის საფუძველი არ არსებობს, საქმე გაყალბებულია. ამიტომაც ჭიანურდება სასამართლო პროცესები. ამასთან, დეპორტაციის გამორიცხვა მაინც არ შეიძლება – უკრაინის ხელისუფლებას შეუძლია პრეცედენტის განხორციელება, რათა აქტიური ოპონენტი თავიდან მოიშოროს. თუმცა, თუ ამას გააკეთებს, ასეთი ნაბიჯი უკრაინაში და მთელ მსოფლიოში დიდ [ნეგატიურ] რეზონანსს გამოიწვევს“.

რუსლან ბორტნიკი, პოლიტოლოგი (კიევი): „მოსახლეობის 60% მიიჩნევს, რომ ეს პოლიტიკური სერიალი ხელისუფლებასთან მიხეილ სააკაშვილის შერიგებით დასრულდება და საქართველოს ექს-პრეზიდენტი უფრო დამყოლი გახდება. დანარჩენი 40%-ის აზრით, მას ჰოლანდიაში ან პოლონეთში გააძევენ, ან საქართველოს გადასცემენ“.

ლილია ბელცანი, ინჟინერ-ტექნოლოგი (ზაპოროჟიე): „კარგი სერიალი ან ქორწინებით მთავრდება, ან მთავარი ბოროტმოქმედის გამომჟღავნებით, ან დადებითი გმირის ბედნიერი ცხოვრებით. თუმცა, უმჯობესია, თუ ამას გაგრძელება არ ექნება“.

ოლღა მამედოვა, მენეჯერი (ლვოვი): „ჩემი აზრით, მიხეილ სააკაშვილს უკრაინიდან გააძევებენ, თუმცა, თუ იგი ხელისუფლებას შეურიგდება და დაარწმუნებს, რომ ჯერ კიდევ შეუძლია სასარგებლო საქმის გაკეთება, მაშინ დატოვებენ გარკვეული პერიოდის მანძილზე, სკანდალების გარეშე“.

მარინა დრობოში, ექიმი (დნეპროპეტროვსკი): „ნელ-ნელა სიტუაცია ჩაწყნარდება. მწვავე პროცესმა უკვე გაირა, მიხომ მომენტი ხელიდან გაუშვა, მხარდამჭერები აკლდება. ასე რომ, ამ სერიალში უკვე საინტერესო არაფერი არ იქნება“.

ვარვარა მასლობოინიკოვა, ექიმი (კიევი): „ადრე თუ გვიან ცოლთან ერთად ევროპას დაუბრუნდება და საერთოდ დაივიწყებენ“.

ილდარ ხალითოვი, მზარეული (კიევი): „ვფიქრობ, იგი პოლიტიკას ჩამოშორდება და რესტორანს გახსნის სახელწოდებით „ხინკალი მიხოსაგან“, სადაც ქართული სამზარეულოს საუკეთესო კერძები მომზადდება. მერწმუნეთ, გურმანების დიდი რიგი დადგება“.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 31 იანვარი, 2018 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/north-korean-illegal-workers-in-occupied-abkhazia-georgia/4230987.html

აშშ, რუსეთი, სანქციები და ჩრდილო კორეელები „სოხუმის რივიერაში“

ზაზა წულაძე

აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტმა გუშინ ღიად დაადანაშაულა რუსეთი, რომ გაეროს მკაცრი სანქციების მიუხედავად, მოსკოვი ჩრდილო კორეასთან ენერგეტიკული ნედლეულით, კერძოდ, ქვანახშირით ვაჭრობას უკანონოდ განაგრძობს. ამ განცხადებას წინ უძღოდა, რუსეთის საგარეო უწყების დემარში, რომ მოსკოვი არ შეუერთდება აშშ-ის ხაზინის დეპარტამენტის ახალ სანქციებს ჩრდილოეთ კორეის 16 მოქალაქის მიმართ, რომლებიც ჩინეთის, რუსეთისა და საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიაზე უკანონოდ მუშაობენ.

24 იანვარს ამოქმედებული სანქციები ჩრდილო კორეის სახელწიფო კოპორაციის Ryonbong-ის წარმომადგენლებს შეეხოთ. ყველა მათგანი ჩრდილო კორეის მმართველი შრომის პარტიის წევრია. აშშ ამ ადამიანების ფხენიანში დეპორტაციას ითხოვს.

Ryonbong ოფიციალურად ლითონების, მინერალებისა და ავტომანქანების ექსპორტისთვის იყო შექმნილი, თუმცა სინამდვილეში ჩრდილოეთ კორეის სამხედრო მრეწველობისთვის, მათ შორის, ქიმიური იარაღის შექმნისთვის აუცილებელი კომპონენტების საიდუმლო იმპორტით არის დაკავებული, რის გამოც 2006 წლიდან გაეროს სანქცია დაუწესდა.

ამის მიუხედავად, Ryonbong-ის დიპლომატიური იმუნიტეტით აღჭურვილი თანამშრომლები, ჩრდილოეთ კორეის საკონსულოს საფარქვეშ ჩინეთსა და რუსეთში მუშაობას მაინც განაგრძობენ. მათ კოორდინირებას ვლადივოსტოკში ჩრდილოეთ კორეის გენერალური კონსული ზო სეკ ჩხოლი უწევს.

ერთმა მათგანმა, ჩრდილო კორეელმა „დიპლომარტმა“ პაკ ტონგ სოკმა ოკუპირებულ სოხუმშიც კი ჩამოაღწია და საქართველოს კანონმდებლობის უხეში დარღვევით, წითელ ხიდთან სასტუმროს მშენებლობას კურირებს. აშშ-ს ხაზინის დეპარტამენტის მიერ გავრცელებულ ინფორმაციაში კერძოდ ნათქვამია:

„პაკ ტონგ სოკი არის Ryonbong-ის წარმოადგენელი აფხაზეთში, საქართველო. მანამდე იყო რუსეთის ქალაქ ნახოდკაში. 2017 წლის აგვისტოში, მან გაუწია ორგანიზება აფხაზეთში ჩრდილო კორეელი მუშების განთავსებას, რაც გაეროს უშიშროების საბჭოს 2371-ე რეზოლუციის დარღვევაა“.

როგორც „ამერიკის ხმამ“ გაარკვია, ჩრდილო კორეელი ინჟინრები და მუშები ოკუპირებულ სოხუმში, ტურბაზის ტერიტორიაზე, სასტუმრო „სოხუმის რივიერას“ მშენებლობაზე მუშაობენ. მათი რაოდენობა 40-დან 50-მდე მერყეობს.

„სოხუმის რივიერა“ რუსულმა არქიტექტურულმა სალონმა Boriev&Partners-მა დააპროექტა, რომელსაც ოფისები ნალჩიკსა და სოჭში აქვს. 2013-2015 წლებში სწორედ ეს სალონი მუშაობდა სოხუმის საფეხბურთო სტადიონის სრულ რეკოსტრუქციაზე, რაზეც რუსეთის ფინანსური დახმარებიდან 700 მილიონი რუბლი (12,5 მილიონი დოლარი) დაიხარჯა და აქედან 110 მილიონი (2 მილიონი დოლარი) უკვალოდ გაქრა.

ოფიციალურად, ხუთსართულიანი სასტუმრო, სადაც კორეელი მუშახელია დასაქმებული, სოხუმელ ბიზნესმენს ალისა გულარიას ეკუთვნის, თუმცა 186 მილიონი რუბლის (დაახლოებით 3,3 მილიონი აშშ დოლარის) ოდენობის შეღავათიანი კრედიტი მშენებლობისთვის ერთ-ერთმა რუსულმა ბანკმა გამოყო. მშენებარე „სოხუმის რივიერას“ გარდა გულარიას ასევე ეკუთვნის კაფეების ქსელი „დოლჩე ვიტა“ სოხუმში და ტურისტული კომპანია „აფხაზეთის ტური“.

გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ 2017 წლის აგვისტოსა და დეკემბერში მიღებული რეზოლუციები, ფხენიანისთვის ენერგომატარებლების მიწოდების მკვეთრი შემცირების გარდა, ჩრდილო კორეიდან შრომითი მიგრანტების მიღებასაც კრძალავს.

გაეროს წევრი ქვეყნები, მათ შორის, რუსეთიც, რომელმაც ამ რეზოლუციებს მხარი დაუჭირა, ვალდებულნი არიან ჩრდილო კორეელ მუშახელს სამუშაო ვიზები გაუუქმონ და უკან სამშობლოში გაამგზავრონ. ამ სანქციის მიზნებს საერთაშორისო მიმომხილველი ალექსეი კოვალი ასე განმარტავს:

„ჩრდილო კორეის ყველა მოქალაქე, რომლებიც დაქირავებულები არიან და უცხოეთში ერთ წელზე მეტხანს მუშაობენ, დეპორტირებულები უნდა იქნან უკან კორეაში. სწორედ ეს ადამიანები არიან კიმ ჩენ უნის რეჟიმისთვის უცხოური ვალუტის მთავარი შემომტანები. ჩრდილო კორეის რეჟიმი მონურ შრომითი მიგრაციას მთლიანად აკონტროლებს და ამ გზით, წელიწადში, დაახლოებით, 900 მილიონი დოლარის შემოსავალს იღებს. სწორედ ამ ფინანსური რესურსის შეზღუდვა სურთ აშშ-ს და სხვა ქვეყნებს“

საქართველოს და ჩრდილოეთ კორეას დიპლომატიური ურთიერთობა 1994 წლის მარტში აქვთ დამყარებული, თუმცა გასაგები მიზეზების გამო, არანაირი ოფიციალური კონტაქტი, თბილისსა და ფხენიანს შორის აღარ ყოფილა.

2017 წლის შემოდგომაზე, მას შემდეგ რაც რუსეთში ჩრდილო კორეის საელჩომ გაავრცელა განცხადება, რომ „ყირიმის რეფერენდუმის“ შედეგებს სცნობს და ყირიმს რუსეთის ნაწილად მიიჩნევს“, საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე გაჩნდა მოლოდინი რომ ფხენიანი “უფრო შორსაც წავიდოდა”.

ოკუპირებულ ცხინვალში ოსი სეპარატისტების ლიდერმა ანატოლი ბიბილოვმა იმ დროს განაცხადა, რომ „კორეელი ბიზნესმენები“ დაბა კვაისაში მიტოვებული სპილენძისა და თუთიის საბადოებითაც კი „დაინტერესდნენ“, თუმცა ამის იქეთ საქმე აღარ წასულა.

«The Heritage Foundation» (აშშ): ანგარიში: საქართველოს ნატოში გაწევრიანება აშშ-ისა და ევროპის ინტერესებში შედის

«Каспiй» (აზერბაიჯანი): სადაო ტრანზიტი // განა საქართველოს ინტერესებში შედის სომხეთ-რუსეთის კავშირების განმტკიცება? რატომ უნდა დაეხმაროს თბილისი ისეთ ქვეყანას, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში „მეხუთე კოლონისა“ და რუსეთის ერთგული ქოფაკის როლს ასრულებს?

«Radio New Zealand» (ახალი ზელანდია): ინტერვიუ ახალზელანდიელ მეცნიერთან: ნაურუ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ლობირების ცენტრში

—————–

«The Heritage Foundation» (აშშ), 29 იანვარი, 2018 წელი

https://www.heritage.org/defense/report/nato-membership-georgia-us-and-european-interest

ანგარიში: საქართველოს ნატოში გაწევრიანება აშშ-ისა და ევროპის ინტერესებში შედის

ამერიკულმა კვლევითმა ინსტიტუტმა Heritage Foundation-მა გამოაქვეყნა ექსპერტ ლუკ კოფის ანგარიში, რომელიც ამავე ინსტიტუტის საგარეო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორია.

ვრცელ პუბლიკაციაში მიმოხილულია საქართველო-აშშ-ის ურთიერთობა (მასში ნახსენებია 1918 წელიც), საქართველოს ნატოსთან ინტერგირების მიზნით გადადგმული ნაბიჯები და ნათქვამია, რომ რუსეთის მიერ საქართველოს წინააღმდეგ განხორციელებულმა აგრესიამ საქართველო ვერ აიძულა უარი ეთქვა დასავლეთთან კავშირების გამყარებაზე. „საქართველო ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოების მნიშვნელოვანი კონტრიბუტორია. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, საქართველო გახდა იმედის ნაპერწკალი რთულ რეგიონში. საქართველოში შედგა ძალაუფლების მშვიდობიანი გადაცემა, თავისუფალი და ღია არჩევნების გზით. ქვეყანამ გაატარა ეკონომიკური რეფორმები, რათა ეკონომიკის ლიბერალიზაცია მოეხდინა. აშშ-ის ეროვნულ ინტერესებშია, გააღრმაოს ორმხრივი ურთიერთობა საქართველოსთან, დაეხმაროს მას თავდაცვითი და სამხედრო შესაძლებლობების განვითარებაში და ხელი შეუწყოს საქართველოს ნატოში გაწევრიანებას“, – წერს ამერიკელი ექსპერტი.

ანგარიშის ავტორის აზრით, მნიშვნელოვანია, რომ ნატოს 2018 წლის სამიტზე კიდევ ერთხელ გაუსვან ხაზი, რომ საქართველო იმსახურებს ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში გაწევრიანებას. ავტორი წერს, რომ აშშ-ის გეოპოლიტიკური ამოცანებისთვის საქართველოს სტრატეგიული მდებარეობა ისევე მნიშვნელოვანია, როგორც საქართველოს დემოკრატიული გარდაქმნის პროცესი, რაც რეგიონისთვის მაგალითს წარმოადგენს.

ამავე დროს, როგორც ლუკ კოფი აღნიშნავს, „ნატოს ზოგიერთი წევრი შიშობს, რომ საქართველოს ალიანსში მიღება მოსკოვის მიერ ოკუპირებული ცხინვალისა და აფხაზეთის რეგიონების გამო, რუსეთთან ავტომატურ ომს გამოიწვევს. საქართველოს ოფიციალური პირები პირად საუბრებში აცხადებენ, რომ მოხარულები იქნებიან, დათანხმდნენ ნატო-ს წევრობას კომპრომისის საფუძველზე. საუბარია იმაზე, რომ ალიანსის მეხუთე მუხლი, რაც კოლექტიურ თავდაცვას და უსაფრთხოების გარანტიას გულისხმობს, დროებით არ გავრცელდეს რუსეთის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიებზე, სანამ ეს საკითხი რუსეთთან მშვიდობიანი მოლაპარაკებების გზით არ გადაწყდება“.

პუბლიკაციაში აღნიშნულია, რომ ასეთ შემთხვევაში რუსეთის მიერ ოკუპირებული ცხინვალისა და აფხაზეთის რეგიონზე გავრცელდება ნატოს წესდების მეექვსე მუხლის შესწორება. ამის პრეცედენტი უკვე არსებობს. ანალოგიური შესწორება მიიღეს 1951 წელს, როდესაც ალიანსს საბერძნეთი და თურქეთი შეუერთდნენ. „ეს იქნებოდა მხოლოდ დროებითი ზომა, სანამ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა საერთაშორისოდ აღიარებულ საზღვრებში აღდგება“, – ნათქვამია Heritage Foundation-ის საგარეო პოლიტიკის ცენტრის დირექტორის მიერ მომზადებულ ანგარიშში.

«Каспiй» (აზერბაიჯანი), 30 იანვარი, 2018 წელი

http://www.kaspiy.az/pages/q.pdf

სადაო ტრანზიტი

განა საქართველოს ინტერესებში შედის სომხეთ-რუსეთის კავშირების განმტკიცება? რატომ უნდა დაეხმაროს თბილისი ისეთ ქვეყანას, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში „მეხუთე კოლონისა“ და რუსეთის ერთგული ქოფაკის როლს ასრულებს?

აზერბაიჯანულ პრესაში გრძელდება სტატიების ბეჭდვა ე.წ. „სავაჭრო დერეფნების“ თაობაზე, რომლებიც, სავარაუდოდ, სომხეთს რუსეთთან საქართველოს რეგიონების – აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის გავლით დააკავშირებს. პუბლიკაციებში ყურადღება ექცევა აგრეთვე რუსეთის გადაწყვეტილებას ოკუპირებულ ტერიტორიებზე საბაჟო პუნქტების გახსნის შესახებ და ამასთან დაკავშირებით საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ გაკეთებულ ოფიციალურ განცხადებას.

„საქმე იმაშია, აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში „საბაჟო პუნქტები“ სწორედ ე.წ. „სავაჭრო დერეფნების“ ამოქმედების წინ გაიხსნა. მართალია, საქართველომ სატრანზიტო ვაჭრობაზე თანხმობა განაცხადა (რაც ძალიან აწყობს სომხეთს), მაგრამ კატეგორიულად გამოდის მოსკოვის მიერ ამ შეთანხმების ინტერპრეტაციის წინააღმდეგ. არადა, სწორედ ეს აღნიშნა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ გრიგორი კარასინმა – „2011 წელს ხელმოწერილმა შეთანხმებამ საბაჟო ადმინისტრირებისა და ვაჭრობის მონიტორინგის შესახებ სინათლე შეიტანა საქართველოს საბაჟო საზღვრების დადგენის საკითხში: საზღვრები უკვე გამოკვეთილია – ესაა ყაზბეგის რაიონში და მდ.ენგურთანო“, – წერს აზერბაიჯანის გაზეთი «Каспiй» (სტატიის ავტორი – რაუფ ტოფიკოღლუ).

დამოუკიდებელი ანალიტიკოსები თვლიან, რომ შეთანხმების პროექტში თავიდანვე იყო ჩადებული ისეთი პუნქტები, რომლებიც მხარეებმა შეიძლება ორაზროვნად აღიქვან და მათი ინტერპრეტირება მოახდინონ.

პოლიტოლოგ კახა გოგოლაშვილის თქმით, „ერთი მხრივ, იმის მიუხედავად, რომ რუსეთს აღიარებული აქვს აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი, ჩვენ თითქოსდა რუსეთს ვაჩვენეთ, რომ გვაქვს ლეგიტიმური უფლება კონფლიქტურ რეგიონებში ტვირთები გავაკონტროლოთ, მაგრამ მეორე მხრივ, ჩვენ ვაღიარეთ, რომ ამ რეგიონებს ვერ ვაკონტროლებთ. თავის დროზე [2011 წელს] მხარეები მიიჩნევდნენ, რომ ეს ნეიტრალური დოკუმენტი იყო, მაგრამ პრაქტიკამ გამოავლინა, რომ ეს ასე არაა – როცა საქმე საქმეზე მიდგა, გაირკვა, რომ საქართველო და რუსეთი დოკუმენტის არსს სხვადასხვანაირად აღიქვამენ. ასე რომ, გრიგორი კარასინი თუ იტყვის, მას ჩვენი წარმომადგენლის კომენტარი მოჰყვება და ა.შ.  ვფიქრობ, რომ მომავალშიც ასე გაგრძელდება. აქედან გამომდინარე, გაურკვეველია, როდის მოხდება შეთანხმების პირობების რეალიზება“.

პოლიტოლოგი კორნელი კაკაჩიაც ასევე თვლის, რომ შეთანხმებაში ბევრი „წყალქვეშა ქვა“ დევს: „რუსეთი ამ დოკუმენტის რეალიზებით არის დაინტერესებული და, ჩემი აზრით, ალბათ მოსკოვიც გააფორმებს შესაბამის კონტრაქტს შვეიცარიულ კომპანიასთან. ვფიქრობ, „გამჭოლი დერეფნების“ ამოქმედებას რუსეთი საქართველოზე ზეწოლის ერთ-ერთ ინსტრუმენტად განიხილავს („რბილი ძალის“ სახით), ანუ მაქსიმალურად ცდილობს ისარგებლოს ეკონომიკური და ჰუმანიტარული კავშირებით ორი რეგიონის ოკუპირების  პირობებში. მეორე მხრივ, ტრანზიტის პრაქტიკული რეალიზება ხელს შეუწყობს აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის ილუზიების განმტკიცებას, თითქოსდა ისინი დამოუკიდებელები არიან. რამდენად მომგებიანი ეს საქართველოსთვის? კითხვა საინტერესოა, განსაკუთრებით იმ ფონზე, როცა რუსულ მასმედიაში იქაური მაღალჩინოსნების კომენტარებს ბოლო არ უჩანს. ექვსი წლის განმავლობაში ჩვენ ვერ მოვესწარით იმას, რომ საქართველოს ხელისუფლების მხრიდან [2011 წლის შეთანხმების] ანალიზი გავიგონოთ და გვითხრან, თუ რამდენადაა ჩვენთვის ეს დოკუმენტი სასარგებლო“.

მართალია ექსპერტი. აბა, ვის უნდა ჭირდებოდეს ეს ტრანზიტი, თუა არა მხოლოდ სომხეთს? საკითხავია, რატომ უნდა დაეხმაროს თბილისი ისეთ ქვეყანას, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში „მეხუთე კოლონისა“ და რუსეთის ერთგული ქოფაკის როლს ასრულებს? იმ ქვეყნის ქოფაკისა, რომლსაც საქართველოს ორი რეგიონი აქვს ოკუპირებული? დიახ, ხელშეკრულება 2011 წელს დაიდო, მაგრამ ხომ არსებობს საერთაშორისო იურიდიული მექანიზმები მსგავსი დოკუმენტების გაწყვეტისათვის? თანაც მხედველობაშია მისაღები, რომ საქართველოს ორი რეალური სავაჭრო-ეკონომიკური პარტნიორი – აზერბაიჯანი და თურქეთი ნამდვილად არ იქნებიან აღფრთოვანებულნი იმით, რომ სომხეთს, რომელიც სამხრეთ კავკასიაში კრემლის ინტერესების გამტარებელია და რომელიც ღიად აცხადებს პრეტენზიებს მეზობლების მიწებზე, დამატებითი ეკონომიკური მკვებავი წყარო გამოუჩნდება „სავაჭრო დერეფნების“, ანუ ახალი „სიცოცხლის გზის“ სახით. განა ეს თვით საქართველოს ინტერესებში შედის?

«Radio New Zealand» (ახალი ზელანდია), 29 იანვარი, 2018 წელი

https://www.radionz.co.nz/international/programmes/datelinepacific/audio/2018629837/nauru-at-centre-of-lobbying-by-abkhazia-and-south-ossetia

ინტერვიუ ახალზელანდიელ მეცნიერთან: ნაურუ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ლობირების ცენტრში

საქართველოს სეპარატისტული „რესპუბლიკების“ – აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრები ნაურუში იმყოფებიან და იმედი აქვთ, რომ ეს კუნძულოვანი სახელმწიფო ლობირებას გაუწევს მათ დამოუკიდებლობას წყნარის ოკეანის რეგიონში.

ტუვალუმ და ვანუატუმ აფხაზეთთან და სამხრეთ ოსეთთან კავშირები ჯერ კიდევ 2014 წელს გაწყვიტეს და მას შემდეგ არცერთ რომელიმე სხვა ქვეყანას მათი დამოუკიდებლობა აღარ უღიარებიათ.

როგორც ახალი ზელანდიის მესის უნივერსიტეტის (ქალაქ პალმერსტონ-ნორტში) თავდაცვისა და უსაფრთხოების კვლევის ცენტრის დირექტორმა რუბენ აზიზიანმა ახალი ზელანდიის რადიოს კორესპონდენტს ვალტერ ცვეიფელს განუცხადა, კავკასიაში ამჟამად შექმნილი პოლიტიკური სიტუაცია საკმაოდ რთულია, რომელიც [დიდ სახელმწიფოებს შორის არსებულ] კონკურენციას უკავშირდება.

გთავაზობთ ამონარიდს ინტერვიუდან:

რუბენ აზიზიანი: მათი [აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის] შესაძლებლობები ძალიან შეზღუდულია. ჯერ ერთი, რომ მსოფლიოს ამ ნაწილში კარგად ვერ გაუგიათ მათი სტატუსის თაობაზე და შესაბამისად, ორივე სეპარატისტული რეგიონის მხარდასაჭერად რაიმე ძლიერი  მოძრაობა არ შეიმჩნევა. მთავარი, რისი იმედიც მათ აქვთ, ეს ფინანსური საკითხია, რომელიც ამ კუნძულოვანი სახელმწიფოების და სხვა მსგავსი მცირე ქვეყნების მოწყვლადი წერტილია. მათ შეუძლიათ ფულის შეთავაზება, ქრთამის სახით, როგორც ეს ადრე ხდებოდა. ამავე დროს, აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის [საერთაშორისო სტატუსი] საქართველოსაგან ძლიერ ზეწოლას განიცდის – ამ საკითხში თბილისს დასავლეთის სახელმწიფოებიც მხარს უჭერენ, რომლებიც ამ ორი რეგიონის დამოუკიდებლად აღიარების წინააღმდეგ გამოდიან. ამრიგად, ეს არის მინიატურული სახე იმ დიპლომატიისა, რომელიც საბანკო ჩეკზეა დაფუძნებული  და რომელსაც ჩინეთი და ტაივანი ახორციელებენ.

ვალტერ ცვეიფელი: თუ გავითვალისწინებთ იმ ფაქტს, რომ რამდენიმე წლის წინათ ტუვალუმ და ვანუატუმ გააუქმეს აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის აღიარება, თქვენი აზრით, არის იმის შანსი, რომ მათი აღიარების პროცესი სხვა ქვეყნების მიერ კიდევ გაგრძელდება?

რუბენ აზიზიანი: ვეჭვობ, რომ ეს ასე მოხდეს. მიზეზები საკმაოდ არსებობს. პირველი – ფაქტია, რომ ზოგიერთი აქაური სახელმწიფო, შეიძლება ითქვას, „წინ და უკან დადის“: ისინი ერთ დღეს აფხაზების დამოუკიდებლობას აღიარებენ, მეორე დღეს კი მათ საქართველო აცდუნებს და თავიანთი აღიარება უკან მიაქვთ. ასე რომ, არ ვფიქრობ, რომ ამ ორ ქვეყანას რაიმე დიდი შანსი აქვთ – იმის გათვალისწინებით, რომ აქ ბევრს ვერ გაუგია, თუ რა ხდება სინამდვილეში; მეორე – მართალია, აფახზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ზურგს უკან რუსეთი დგას, მაგრამ ჩვენს რეგიონში რუსეთის გავლენა მაინცდამაინც დიდი არ არის, ის შეზღუდულია. საქართველოს კი, პირიქით – ჩემი აზრით, მას უფრო ძლიერი მხარდაჭერა აქვს, საქართველოს დამოუკიდებლობასა და ტერიტორიულ მთლიანობას გვერდში უდგანან დასავლეთის ქვეყნების დიდი უმრავლესობა, რომლებმაც აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი არ აღიარეს. ამრიგად, სახეზეა დასავლეთისა და რუსეთის დაპირისპირება და მე არ ვფიქრობ, რომ ამ საკითხში რუსეთს უფრო მეტი გავლენა აქვს, ვიდრე დასავლეთის დაჯგუფებას.

რასაკვირველია, რუსეთი კვლავაც მხარს დაუჭერს აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთს და დაეხმარება წინსვლაში, საქართველოსთან კონფრონტაციის ფონზე. რუსეთს მიაჩნია, რომ საქართველო სხვა პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკებისათვის მისაბაძი არ არის, რადგან თბილისს კურსი ევროკავშირისა და ნატოსაკენ აქვს აღებული, დასავლური საგარეოპოლიტიკური ვექტორი კი რუსეთის პრეზიდენტის ვლადიმერ პუტინისათვის მიუღებელია. ასე რომ, მე ვთვლი, რომ მოსკოვი მაინცდამაინც დიდად აღარ შეეცდება აფხაზეთ-სამხრეთ ოსეთის [ლობირებას], რადგან რუსეთის ეროვნული ინტერესების გატარებაში ისინი მაინცდამაინც დიდ როლს არ ასრულებენ. თუმცა, ისიც ცხადია, რომ რუსეთი აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის მხარდაჭერით საქართველოს დასავლური კურსის დაბლოკვას ცდილობს. ჩემი აზრით, სწორედ ესაა მათი მოქმედების ძირითადი არსი.

«ТВ Мир-24» (რუსეთი//დსთ): მიხეილ სააკაშვილი – უკრაინის პოლიტიკის სუპერვარსკვლავი

«Эхо» (აზერბაიჯანი): სომხეთის „დერეფნული იმედი“ კრახს განიცდის // რატომ შეხვდა სომხეთის ელჩი თბილისის მერს?

—————–

«ТВ Мир-24» (რუსეთი//დსთ), პროგრამა «Вместе», 28 იანვარი, 2018 წელი

https://mir24.tv/articles/16289052/superzvezda-ukrainskoi-politiki-mihail-saakashvili

მიხეილ სააკაშვილი – უკრაინის პოლიტიკის სუპერვარსკვლავი

ეკატერინე აბრამოვა,

საინფორმაციო-ანალიტიკური პროგრამა «Вместе»-ს წამყვანი

პოლიტიკოსი მიხეილ სააკაშვილი რეგულარულად ფიგურირებს სკანდალურ ქრონიკებში და საერთოდ, ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ მასზე მუდმივად ილაპარაკონ. ბოლო დროს იგი ვარსკვლავად იქცა, თანაც ზღვის ვარსკვლავად. საქართველოს ყოფილმა პრეზიდენტმა შავი ზღვის ნაპირზე ვარსკვლავის პოზა მიიღო. ისე გამოდის, რომ ყველას შეუძლია რაც სურს, ის გააკეთოს. ამ შემთხვევაში საქმე ეხება იმ დოკუმენტური ფილმის კულმინაციურ ფინალს, რომელიც, რასაკვირველია, თვითონ მიხომ გადაიღო საკუთარ თავზე. ექს-პრეზიდენტის ქცევას რომ აკვირდები, უნებლიედ ფიქრობ, რომ მიხომ პროფესია შეცდომით აირჩია: პოლიტიკოსის ნაცვლად იგი მსახიობი უნდა ყოფილიყო, რაშიც «Мир-24»-ის კორესპონდენტი მიხეილ რობაქიძეც დარწმუნდა.

რეპორტაჟი:

„ეს სულ სხვა რაღაცაა! შეხდეთ! ეს სივრცე და თავისუფლებაა! ეს სასწაულია! შეხედეთ, ხალხო!“ – ამბობს მიხეილ სააკაშვილი ფილმის „უკრაინის აღორძინების“ ფინალურ კადრში. საქართველოს ექს-პრეზიდენტი და უკრაინის ოდესის ოლქის ექს-გუბერნატორი თავის აღფრთოვანებას არ მალავს. ზღვის ნაპირზე მიმავალი რაღაც მომენტში წონასწორობას კარგავს და ვარდება. აშკარაა, რომ „ევროპის უკანასკნელ ხელუხლებელ პლაჟზე“, ოდესიდან ერთი საათის სავალზე, უკეთესია დაწვე და ისიამოვნო. ამინდს მნიშვნელობა არ აქვს.

ფილმს უკვე რიმეიკები გამოუჩნდა: ზღვის ვარკვლავის ფორმამიღებულმა მიხეილ სააკაშვილმა ბევრი დააინტერესა და გულგრილი არ დატოვა. აი, კადრი რიმეიკიდან: კოვბოი ზღვის ნაპირზე მოსიარულე მიხოს შაშხანას უმიზნებს, ისვრის და მიხოს ქვიშაზე ვარდება. ხუმრობა ხუმრობაა, სერიოზულად კი – ნაპრეზიდენტალ-ნაგუბერნატორალი ქართველი პოლიტიკოსი თავისი დღევანდელი სამშობლოს – უკრაინის მომავალზე თორმეტი წუთის განმავლობაში საუბრობს, რომლის არსი მარტივია: „ახლა საქმე ცუდადაა, მაგრამ ყველაფერს გამოვასწორებ!“ (კადრი ფილმიდან: მიხო ოდესის ერთ-ერთ ქუჩაში დგას და ამბობს: „მე ამის გამოცდილება მაქვს. თბილისის ქუჩა, სადაც მე დავიბადე, ასევე დანგრეული იყო. ჩვენ ყველაფერი აღვადგინეთ. ძველი ოდესა იგივე სახით აღდგება მსოფლიოსათვის, როგორც ადრე იყო“).

მიხეილ სააკაშვილი სხვადასხვა აუდიტორიაზე მუშაობს, მაგრამ აქცენტს მაინც უფრო ახალგაზრდებზე აკეთებს (კადრი ფილმიდან: მიხო მოზარდებთან დგას – „აქ ახალი ანტალია იქნება. ანტალიაც ასე იწყებოდა, მაგრამ აქ უფრო მაგარი გარემოა, ვიდრე ანტალიაში. უბრალოდ, უნდა იცოდე, როგორ დაიწყო და განავითარო…“.

„მიხეილ სააკაშვილი მშვენივრად აპიარებს იმას, რაც მას სჭირდება. თუმცა, მიშა რომ იგივე ხაზს ატარებდეს უკრაინაში, რაც მან თავის დროზე ბათუმში და საქართველოს სხვა საკურორტო ადგილებში გაატარა, ეს ნორმალური იქნებოდა“, – ამბობს ჟურნალისტი ლალი მოროშკინა, საქართველოს ექს-პრეზიდენტზე შექმნილი სკანდალური წიგნის ავტორი.

მიშიკო თავის ფილმში არა მხოლოდ თითქმის მშობლიურ ოდესაში ჩნდება, არამედ უკრაინის სხვა ადგილებშიც. მშვიდი ტონი, აუჩქარებელი ნაბიჯები, ლირიკული მუსიკის ფონი. იგი არ ჰგავს იმ მიხეილ სააკაშვილს, რომელიც სახურავზე დაძვრება და საპროტესტო აქციებს ხელმძღვანელობს. ლალი მოროშკინა დარწმუნებულია, რომ ფილმზე ოკეანისიქითა იმიჯმეიკერებმაც წაიმუშავეს: „რასაკვირველია, მიშას მათ ურჩიეს და უთხრეს: „ცოტა გაზს დაუწიეო“ და მიშამაც დაუწია, მშვიდ ადამიანად იქცა, რომელსაც უკრაინის აყვავება სურს. რატომაც არა!“.

აუდიტორია მიხეილ სააკაშვილისათვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ფაქტორია. თავისი პოლიტიკური საქმიანობის გარიჟრაჟზე მიშა თბილისის ფილარმონიის დარბაზს ხალხით ავსებდა ხოლმე, როცა ედუარდ შევარდნაძის პარტიას – „მოქალაქეთა კავშირს“ აპიარებდა და ხალხში აგიტაციას ეწეოდა, რამდენიმე წლის შემდეგ კი იგი უკვე პრეზიდენტის წინააღმდეგ გამოვიდა.

ტელევიზიის ძალა მიხეილ სააკაშვილმა ჯერ კიდევ „ვარდების რევოლუციის“ დროს შეაფასა. 2003 წლის ნოემბერში, თავის მომხრეებთან ერთად, იგი პარლამენტის დარბაზში სწორედ იმ დროს შევარდა, როცა პრეზიდენტ ედუარდ შევარდნაძის გამოსვლა პირდაპ[ირი ეთერით გადაიცემოდა; მთელმა საქართელომ უცებ გაიგო რევოლუციონერების გამარჯვება, თუმცა იმ მომენტში ჯერ კიდევ არავის ესმოდა, თუ რით დამთავრდებოდა ყველაფერი.

„მიხეილ სააკაშვილს სჯერა, რომ პოლიტიკა მუდმივ პიარს წარმოადგენს. მისთვის სულ ერთია. მას შეუძლია დღეს ერთი გააკეთოს, ხვალ კი მეორე, რომლებიც ერთმანეთისაგან სრულიად განსხვავდებიან“, – ამბობს პეტრე მამრაძე, მართვის სტრატეგიის ინსტიტუტის დირექტორი.

ნათლისღებისას დნეპრის ყინულიან წყალში ჩაყვინთვაც მისთვის „სულ სხვა რაღაცაა“, რომელიც აუდიტორიის მუდმივ ინტერესს განაპირობებს. საქართველოში ამგვარი ვედოები არ უკვირთ, რადგანაც მათ კარგად ახსოვთ მიშას „მაიმუნობები“ (კადრები: შიშველი მიხო ბათუმის პლაჟზე, „დაბოლილი“ მიხო პატრიარქის სავარძელში,  მიხო გირებით, მიხო ჰალსტუხს ღეჭს, მიხო თვითმფრინავის საჭესთან, მიხო ვენახში, მიხო ყურძენს წურავს, მიხო ღვინის ფიალით ხელში…).

თუმცა მიხეილ სააკაშვილს უკვე სცენარების არცევა უჭირს: იგი გაწამებულია მის წინააღმდეგ დაწყებული სასამართლო პროცესებით როგორც თბილისში, ასევე კიევში. სასამართლო მას დიდ დროს ართმევს და ნერვებს უწეწავს. და თუ კიეველმა თემიდამ მას მხოლოდ ღამით გარეთ გასვლა აუკრძალა, თბილისში მიხოს უარესი ელოდება – პატიმრობის სამწლიანი სეზონი. თუმცა „ზოგი ჭირი მარგებელიაო“, ნათქვამია: რაც მეტი სკანდალი, მით მეტი დიდება და სახელი. სხვაგვარად მიშას არსებობა ვაითუ დაავიწყდეთ.

«Эхо» (აზერბაიჯანი), 28 იანვარი, 2018 წელი
http://ru.echo.az/?p=66838
სომხეთის „დერეფნული იმედი“ კრახს განიცდის
რატომ შეხვდა სომხეთის ელჩი თბილისის მერს? ალბათ იმიტომ, რომ კახა კალაძეს „ქართულ ოცნებაში“ გავლენა შენარჩუნებული აქვს

ნურანი – ტოფიგა კასიმოვა

(შემოკლებით)

საქართველოსა და სომხეთის ურთიერთობა კვლავ ყურადღების ცენტრშია: სომხეთის რესპუბლიკის ელჩი რუბენ სადოიანი თბილისის მერს შეხვდა, რომლის დროსაც ორი ქვეყნის დედაქალაქების – ერევნისა და თბილისის თანამშრომლობის საკითხები განიხილეს, გამოხატეს მზადყოფნა კონტაქტების გაღრმავების მიზნით. რუბენ სადოიანმა კახა კალაძე ერევნის 2800 წლისთავთან დაკავშირებით დაგეგმილ სადღესასწაულო ღონისძიებებზე მიიწვია.

რა თქმა უნდა, ერევნის 2800-წლოვანი იუბილეს თაობაზე ელჩმა რუბენ სადოიანმა ტყუილი იკადრა: ისტორიული ქრონიკები მოწმობენ, რომ ირევნის ციხე-სიმაგრე 1504-1511 წლებშია აშენებული ისმაილ-შაჰისა და მისი სარდლის რევანგულ-ხანის მიერ. სომხები მითებს იგონებენ, რომ ერევნის სომხურობა დაამტკიცონ: ქალაქის გარეუბანში ერთ-ერთ ბორცვზე  ლურსმულდამწერლობიანი ქვა „აღმოაჩინეს“ და გამოაცხადეს – ერევანი ძველი ურარტუს ქალაქია და ჩვენს ერამდე 782 წელს არის დაარსებულიო! რასაკვირველია, სერიოზულ მკვლევარებს ამ თეორიის არ სჯერათ, მაგრამ სომეხი ფალსიფიკატორები არ ჩერდებიან.

კაცმა რომ თქვას, ამ შემთხვევაში მთავარი სულ სხვაა: რუბენ სადოიანისა და კახა კალაძის შეხვედრა მოხდა იმ დროს, როცა საქართველო-სომხეთს შორის არაერთგვაროვანი პროცესები მიდის. კახა კალაძე, რა თქმა უნდა, თბილისის მერია და იგი საგარეოპოლიტიკურ საკითხებს არ წყვეტს, მაგრამ, ცხადია, მას მმართველ „ქართულ ოცნებაში“ გარკვეული გავლენა შენარჩუნებული აქვს. ერევანი კი, შეგახსენებთ, „ქართული ოცნებისაგან“ „სომხური ოცნების“ – „ზემო ლარსის ალტერნატიული გზის“ საკითხთან დაკავშირებით გაგრძელებას ელოდებიან.

ამ დღეებში „ქართულ დერეფნებში სომხური ოცნების“ განხორციელებაზე ლაპარაკი თვით პრემიერ-მინისტრმა კარენ კარაპეტიანმაც დაიწყო: დავოსში ყოფნისას მან ქართველ ჟურნალისტებს ასე განუცხადა – „სომხეთს სურს რომ საქართველოზე გამავალი სატრანზიტო გზა სტაბილური იყოს, რადგან მასზე ქვეყნის ეკონომიკაა დამოკიდებულიო“. თუმცა მან ცხინვალის მიმართულებაზე დასმულ კითხვას ორჭოფულად უპასუხა – „ბუნებრივია, ჩვენ ვთხოვთ მეზობლებს და მეგობრებს, რათა ტვირთების მოძრაობა არ შეფერხდეს და ეს ორივე მხარისთვის კარგი იქნება – როგორც ქართველებისთვის, ასევე სომხებისთვისო“. მოკლედ, კარენ კარაპეტიანმა დაკონკრეტებისაგან თავი შეიკავა.

ექსპერტები ამბობენ, რომ „ზემო ლარსის“ ერთადერთი რეალური ალტერნატივა მხოლოდ ცხინვალის მარშრუტია – „ტრანსკამი“, ანუ ტრანსკავკასიური ავტომაგისტრალი. ამ გზასთან დაკავშირებით კი ბოლო დროს უამრავი მითქმა-მოთქმა და ხმები დადის. სომხები იმედები აქვთ, მაგრამ, როგორც ჩანს, მათი ოცნება სამომავლოდ ვერ განხორციელდება. და ეს თვით რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ გრიგორი კარასინმა დაადატურა გაზეთ „კომერსანტის“ ინტერვიუში: „ჩვენ საქართველოს ხელისუფლება თავიდანვე გავაფრთხილეთ, რომ რუსეთთან ურთიერთობის აღდგენა არ ეხება დამოუკიდებელი  აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთისადმი ჩვენი დამოკიდებულების შეცვლას. ეს მათ ხარჯზე არ მოხდება“. ცხადია, ამ პირობებში კომპრომისების მიღწევის შესაძლებლობა ნულის ტოლია.

ამას წინათ სიტუაცია უფრო მეტად გაამწვავა თვითონ რუსეთის მოქმედებამაც: სახელმწიფო სათათბირომ რუსეთ-სამხრეთ ოსეთის 2017 წელს ხელმოწერილი შეთანხმების რატიფიცირება მოახდინა, რომელიც ე.წ. „სამხრეთ ოსეთის“ („ვაი-სახელმწიფოს“) სამხედრო ქვედანაყოფების რუსეთის არმიაში გაერთიანებას ითვალისწინებს. ბუნებრივია, ამის თაობაზე საქართველოს საგარეო საქმეტა სამინისტრომ პროტესტი განაცხადა (…).

განა ასეთ სიტუაციაში სომხეთს რუსეთისაკენ საქართველოზე გავლით სატრასპორტო დერეფნების სწრაფი გახსნის იმედი უნდა ჰქონდეს? საკითხი კვლავ ღიად რჩება, მით უმეტეს, რომ ეს დერეფნები საქართველოს იმდენად არ სჭირდება, რამდენადაც თვითონ სომხეთს. შესწირავს თუ არა თბილისი მეზობლის სურვილებს თავის საკუთარ ეროვნულ ინტერესებს? აი, ეს კითხვა უკვე რიტორიკულია.

——–

შენიშვნა: ამავე თემას ეხება აგრეთვე კიდევ ერთ აზერბაიჯანულ გაზეთ «Каспiй»-ში გამოქვეყნებული სტატია „ვარიანტები არ არის: რუსეთმა სომხეთის თხოვნას ყურადღება არ მიაქცია“ (ავტორი – თამილა ნურიევა). წყარო: http://www.kaspiy.az/news.php?id=75422

«Независимая газета» (რუსეთი): „პორტირებული კოორდინატორები“ // საქართველოში გამართული არჩევნების მთავარი შედეგი – თბილისის მერის დამოუკიდებელი კანდიდატის დამარცხება მისი გამარჯვების ტოლფასია

«Огонек» (რუსეთი): „წარჩინებულნი: კახაბერ კალაძემ თბილისის მერის არჩევნები წმინდად მოიგო“

«Day» (აზერბაიჯანი): ვინ და როგორ უშლიდა ხელს აზერბაიჯანის ტრიუმფს // ორიოდე სიტყვა ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის არაკეთილმსურველებსა და უიღბლოებზე
«Каспiй» (აზერბაიჯანი): „პროცესი დაიწყო: ბაქო-თბილისი-ყარსი ევროპასა და აზიას შეაერთებს“
«ТВ Первый канал» (რუსეთი): მიხეილ სააკაშვილი და მისი მომხრეები პეტრო პოროშენკოს ანგარიშსწორებით ემუქრებიან. რით უპასუხებს უკრაინის პრეზიდენტი საქართველოს ექს-პრეზიდენტს?

«КоммерсантЪ» (რუსეთი): მიხეილ სააკაშვილს ციხის კომფორტული საკანი ელოდება; თბილისი ექს-პრეზიდენტის მისაღებას ემზადება

«The Washington Post» (აშშ): უკრაინას იგი არ უნდა, საქართველოს კი მისი დაპატიმრება სურს. მიხეილ სააკაშვილი სიტუაციას ამწვავებს

——————–

«Независимая газета» (რუსეთი), 30 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.ng.ru/courier/2017-10-30/11_7105_georgia.html

„პორტირებული კოორდინატორები“

საქართველოში გამართული არჩევნების მთავარი შედეგი – თბილისის მერის დამოუკიდებელი კანდიდატის დამარცხება მისი გამარჯვების ტოლფასია

სტატიაში საუბარია საქართველოში ჩატარებული მუნიციპალურ (ადგილობრივი თვითმმართველობის) ორგანოთა არჩევნების მიმდინარეობა და შედეგები, მოცემულია ცალკეული პოლიტიკოსებისა და პოლიტიკური პარტიების პერსპექტივა 2018 წლის საპრეზიდენტო და 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებისათვის (ავტორი – გია ფაცურია, ა/ო საქართველოს კონსტიტუციის დამცველი კავშირის თავმჯდომარე).

პუბლიკაციაში, რომლის ავტორი თვითონ იყო დამკვირვებლის როლში, ყურადღება განსაკუთრებით აქვს დათმობილი დამოუკიდებელ კანდიდატ ალექსანდრე ელისაშვილს (თბილისის მერის თანამდებობაზე), რომელმაც, პოლიტიკური პარტიის არქონის პირობებში, შეძლო და მეორე ადგილი დაიკავა, ანუ უკან ჩამოიტოვა მთავარი ოპოზიციური პარტიის – „ერთიანი ნაცმოძრაობის“ წარმომადგენლები. „დანარჩენების, მათ შორის პარლამენტის ექს-სპიკერების ნინო ბურჯანაძისა და დავით უსუფაშვილის პარტიების წარმომადგენლებმა ისეთი შედეგები აჩვენეს, რომ ალბათ, მათ თვითონვე რცხვენიათ“, – წერს ავტორი.

სტატიაში გადმოცემულია ფრაგმენტი ალექსანდრე ელისაშვილის ბიოგრაფიიდან, როცა მან, ახალგაზრდა ჟურნალისტმა, რომელიც საქართველო-რუსეთის 2008 წლის აგვისტოს ომის დღეებში რეზერვისტად იყო გაწვეული, არ შეშინდა და ტელევიზიით გამოსვლისას ნარკოტიკების მოხმარებაში ამხილა თავდაცვის მაშინდელი მინისტრი დავით კეზერაშვილი: „ჩვენ, რეზერვისტები, გორში ვიყავით შეკრებილები, მეთაურების მიერ მიტოვებულები და არ ვიცოდით, რა გაგვეკეთებინა. ამ დროს ჯიპით მოვარდა დავით კეზერაშვილი, გადმოვიდა, ვიღაცას ტელეფონით დაელაპარაკა, შემდეგ კი ყურადღებას არავისთვის მიუქცევია, დააძრო შპრიცი და ყველას თვალწინ ვენაში ნარკოტიკი გაიკეთა“.

სტატიის ავტორის აზრით, ზემოთ აღწერილი ფაქტი ალექსანდრე ელისაშვილის პრინციპულობაზე და გამბედაობაზე მიუთითებს. იგი ამომრჩევლებში პოპულარობით სარგებლობდა და აქედან გამომდინარე, ექსპერტები აღნიშნავდნენ, რომ თბილისის მერის ასარჩევად მეორე ტური ჩატარდებოდა, თუმცა ხელისუფლებამ ყველა საშუალება გამოიყენა, რომ ენერგეტიკის ექს-მინისტრს და ექს-ფეხბურთელს კახა კალაძეს გაემარჯვნა (სტატიაში ასახულია „ქართული ოცნების“ მცდელობები მოწინააღმდეგე ბანაკიდან კონფორმისტთა გადაბირებისათვის, ე.წ. „კოორდინატორების“ მუშაობა, ადმინისტრაციული რესურსი როლი და ა.შ.).

„2018 წელს საქართველოში პრეზიდენტის არჩევნები უნდა ჩატარდეს. კონსტიტუციაში შეტანილი ცვლილებების თანახმად, პრეზიდენტის როლი მხოლოდ ფორმალურია. ალბათ,  ახალი ქართველი პოლიტიკური ვარსკვლავის [იგულისხმება ალექსანდრე ელისაშვილი] პოზიცია მომავალი საპრეზიდენტო არჩევნებისათვის ბევრ საკითხს გაარკვევს. მით უმეტეს, რომ მილიარდერმა ბიძინა ივანიშვილმა არჩევნებში ჩარევისაგან დისტანცირება გადაწყვიტა. ყოველ შემთხვევაში, იგი ამ არჩევნებში არსად გამოჩენილა და ალბათ, სამომავლოდაც არ გამოჩნდება, თუ მას პირადი პრობლემები არ წარმოექმნება.

ამავდროულად, ყურადღების ფოკუსში თანდათან შედის 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნები, რომელიც უფრო საინტერესო იქნება: ისე ჩანს, რომ ძველი პარტიები ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების არჩევნების დროს „უკვე მიიცვალნენ“, ახლები კი ჯერ არ გაჩენილან. როგორც ერთმა პოლიტოლოგმა შენიშნა, „მართალია, საქართველო ძლიერი არაა დემოკრატიული ტრადიციებითა და სხვა ინსტიტუტებით, მაგრამ ჩვენთან მოწყენილობას ვერავინ შეეგუება“. ამის მთქმელს ვერ შეედავები“, – ნათქვამია სტატიის დასასრულს.

————

საქართველოში გამართული არჩევნები თემა 30 ოქტომბრის რუსული პრესის სხვა პუბლიკაციებშიცაა გაშუქებული, კერძოდ, ჟურნალ «Огонек»-ში გამოქვეყნებულია სტატია სათაურით „წარჩინებულნი: კახაბერ კალაძემ თბილისის მერის არჩევნები წმინდად მოიგო“ (ავტორი – მიხეილ დმიტრიევი).

„იტალიის „მილანს“, რომელმაც მსოფლიო ფეხბურთის ვარსკვლავთა მთელი პლეადა გამოზარდა, პოლიტიკური კადრების სამჭედლოც შეიძლება ვუწოდოთ. რომ არაფერი ვთქვათ ექს-პრემიერ სილვიო ბერლუსკონის როლზე, ამ კლუბიდან გამოვიდნენ ჯორჯ ვეა (მას ლიბერიის პრეზიდენტობის დიდი შანსი აქვს), ანდრეი შევჩენკო (იგი უკრაინის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობდა) და კახა კალაძე, თბილისის მერი“, – წერს ავტორი და მკითხველებს ცნობილი ქართველი ფეხბურთელის სპორტულ-პოლიტიკური კარიერის დეტალებს აცნობს (წყარო: https://www.kommersant.ru/doc/3434558).

«Day» (აზერბაიჯანი), 30 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://news.day.az/politics/945481.html
ვინ და როგორ უშლიდა ხელს აზერბაიჯანის ტრიუმფს
ორიოდე სიტყვა ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის არაკეთილმსურველებსა და უიღბლოებზე

ლეილა ტარივერდიევა

(შემოკლებით)

დღეს, 30 ოქტომბერს, ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზა უნდა გაიხსნას. 2007 წლის 7 თებერვალს შექმნილმა სარკინიგზო დერეფნის პროექტმა, რეალიზების პროცესში, შეიძლება ითქვას, „მრავალი წამება და გაჭირვება გამოიარა“. განსაკუთრებით ეს ითქმის იმ ბარიერ- დაბრკოლებებზე, რომლებსაც მას სომხეთი უქმნიდა: ჯერ იყო და სომხეთმა ერთი ამბავი ატეხა – რა საჭიროა ახალი რკინიგზა, არის გიუმრი-ყარსის მარშრუტი და ის დავტვირთოთო (გასაგებია, რატომ არის დახურული თურქეთ-სომხეთის საზღვარი – სომხების მიერ მთიანი ყარაბაღის ოკუპირების გამო). მერე, რომ არაფერი გაუვიდა, ერევანმა უცხოეთში არსებული სომხური დიასპორა დაიხმარა, რკინიგზის საკითხი აშშ-ის კონგრესშიც კი განიხილეს, რის შემდეგაც ამერიკელი კანონმდებლები რკინიგზის მშენებლობის წინააღმდეგ გამოვიდნენ და განაცხადეს, რომ სომხეთის იზოლირება დაუშვებელიაო.

პრინციპში, აზერბაიჯანს სომხეთის იზოლაციის მიზანი არასოდეს ჰქონია. 1990-იან წლებში, როცა საექსპორტო ნავთობგაზსადენები შენდებოდა, აზერბაიჯანი მზად იყო მილი სომხეთის ტერიტორიის გავლით გაეყვანა, ოღონდაც ერევანს მთიანი ყარაბაღის ოკუპირება შეეწყვიტა და იქიდან თავისი სამხედრო ფორმირებები გაეყვანა. მაგრამ იოლი გამარჯვებით თავბრუდახვეულ სომხეთს იმედი ჰქონდა, რომ   ყველაფერს ერტად მიიღებდა და უკან არ იხევდა. საბოლოოდ, სომხეთი მილსადენების პროექტის გარეშე დარჩა: „ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანისა“ და „ბაქო-თბილისი-ერზერუმის“ მილსადენებისაგან დივიდენდებს საქართველო იღებს. რაც შეეხება რკინიგზას, სომხეთი ამ პროექტის რეალიზების საკითხშიც მოტყუვდა: მიუხედავად იმისა, რომ ამერიკელი კონგრესმენებმა მისი საერთაშორისო დაფინანსება დაბლოკეს (სომხეთის ლობირების გამო ევროკავშირმაც უარი განაცხადა), მშენებლობისთვის საჭირო ფული მაინც გამოიძებნა. არ გამართლდა ერევნის იმედები საქართველოს რკინიგზის აფხაზური მონაკვეთის ამუშავების შესახებაც, შედეგები ვერ გამოიღო ვერც საქართველოს სამცხე-ჯავახეთის მხარის სომხური მოსახლეობის პროტესტებმა, რომლებიც ერევნიდან იყო ინიცირებული – თითქოსდა რკინიგზა რეგიონის ეკოლოგიურ სიტუაციას საფრთხე უქმნისო.

დღეს ჯავახეთის სომხურმა თემმა სრულიად დაივიწყა „ეკოლოგიური პრობლემები“ და ახლა მხოლოდ იმაზე ფიქრობს, რამდენად კარგად ისარგებლონ ადგილობრივმა სომეხმა ბიზნესმენებმა ახალი რკინიგზის პერსპექტივით. აქვე ხაზი უნდა გავუსვათ: აზერბაიჯანს არასოდეს არ ჰქონია უარყოფითი აზრი რკინიგზის გამოყენების თაობაზე სამცხე-ჯავახეთის რეგიონის სასარგებლოდ, პირიქით – ბაქო მიიჩნევდა, რომ რკინიგზა საქართველოს ეკონომიკას მნიშვნელოვან წარმატებას მოუტანდა. პროექტის მიზანიც სწორედ ეს იყო, მაგრამ მსგავსი დამოკიდებულება არანაირად არ ვრცელდება სომხეთზე, რომლის ეკონომიკის ხელშეწყობას აზერბაიჯანი არ გეგმავს და არც უვალდებულია.

დღეს რკინიგზა იხსნება. ეს ნიშნავს, რომ პროექტი შედგა. აზერბაიჯანმა, თურქეთის მონაწილეობით, თავის თავზე აიღო რკინიგზის ძირითადი ნაწილის დაფინანსება და ამოცანა შეასრულა, გარედან დახმარების გარეშე. სომხების პროტესტებმა და ანტიაზერბაიჯანულმა ლობიზმმა პროექტის რეალიზება არა მარტო ჩვენი ეკონომიკური ინტერესების, არამედ პრინციპის საქმედ გადააქცია. ჰოდა, დღეს პრინციპიც და ინტერესებიც დაკმაყოფილებულია. ყველაფრის მიუხედავად.

———-

ბაქო-თბილისი-ყარსის რკინიგზის გახსნის თემა 30 ოქტომბრის აზერბაიჯანული პრესაში გამოქვეყნებულ სხვა სტატიებშიც არის გაშუქებული, კერძოდ, გაზეთ «Каспiй»-ში გამოქვეყნებულ მასალაში სათაურით „პროცესი დაიწყო: ბაქო-თბილისი-ყარსი ევროპასა და აზიას შეაერთებს“ (ავტორი – ალი საიდოვი). პუბლიკაციაში აღნიშნულია, რომ რკინიგზის საზეიმო გახსნაში ოთხი ქვეყნის – თურქეთის, საქართველოს, აზერბაიჯანისა და ყაზახეთის ხელმძღვანელთა მონაწილეობა სიმბოლურია: ეს სატრანსპორტო მაგისტრალი ჩინეთის სტრატეგიული პროექტის – აბრეშუმის დიდი გზის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან შემაკავშირებელ რგოლს შეადგენს“ (წყარო: http://www.kaspiy.az/news.php?id=69967).

«ТВ Первый канал» (რუსეთი), 29 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://www.1tv.ru/news/2017-10-29/335334
მიხეილ სააკაშვილი და მისი მომხრეები პეტრო პოროშენკოს ანგარიშსწორებით ემუქრებიან. რით უპასუხებს უკრაინის პრეზიდენტი საქართველოს ექს-პრეზიდენტს?

რუსეთის ტელეარხის «Первый канал»-ის პროგრამა «Воскресное «Время»-ს ეთერში გადაიცა რეპორტაჟი უკრაინაში არსებული პოლიტიკური სიტუაციის შესახებ, რომელშიც ყურადღება ძირითადად საქართველოს ყოფილ პრეზიდენტს მიხეილ სააკაშვილს დაეთმო (ავტორი – ალენა გერმანოვა).

გთავაზობთ ამონარიდს ვრცელი ვიდესიუჟეტიდან:

„უკრაინის სახელმწიფო უუნაროა, მას თავისი ფუნციების შესრულება აღარ შეუძლია. უკრაინის სახელმწიფოს ავანტიურისტ მიხეილ სააკაშვილის მორჯულების თავიც კი აღარ აქვს, რომელიც კიევში მორიგი რევოლუციური მაიდნის მოწყობას ცდილობს. საქართველოს ექს-მეთაურსს უკრაინის ხელისუფლებამ თავშესაფრის მიცემაზე უარი განუცხადა და სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობაში დაადანაშაულა. სავარაუდოდ, მიხეილ სააკაშვილს მალე ან პოლონეთში დააბრუნებენ, საიდანაც უკრაინაში შევიდა, ან ისტორიულ სამშობლოს გადასცემენ, სადაც მის წინააღმდეგ სისიხლის სამართლის საქმეა აღძრული.

მიხეილ სააკაშვილი აბსოლუტურად უიღბლო და ბედგამწყრალი კაცია. ყველა საქმე იფუშება, რომელსაც კი იგი ხელს მოკიდებს: საქართველოს პრეზიდენტობაც ხომ ჩააფლავა! თბილისის ბაზარზე რომ ემუშავა მემწვადედ, იქ უფრო მეტ სარგებლობას მოიტანდა: იგი ენერგიული, ექსტრავაგანტური ტიპია და საქმე კარგად წაუვიდოდა…

„დობროგო რანკუ! (დილა მშვიდობისა!), მე წუხანდელი ღამე კარავში გავათენე“, – ცოტა გამოუძინებელი, მაგრამ თვითკმაყოფილი სახით ამბობს მიხეილ სააკაშვილი. თავის „ბურჟუიკა“ ღუმელს ჩახუტებული იგი უკვე მეხუთე დღეა პოზიორობს. აი, ფოტომისალმება – „სიყვარულით უკრაინელ ხალხს – მიმართვა კარავიდან“.

საერთოდ, მიხეილ სააკაშვილის აპარტამენტები ელიტური არ არის, მაგრამ სრულიად ნორმალურია: საქმე იმაში გახლავთ, რომ ექს-პრეზიდენტი კარავს მხოლოდ ფონის მისაცემად იყენებს, სინამდვილეში კი სასტუმრო „კიევში“ სძინავს. ჟურნალისტებმა რამდენჯერმე გამოიჭირეს შესასვლელში. არადა, ხომ ამბობდა – კარავში ყოფნა უფრო უსაფრთხოაო, ახლა კი რადიკალების ზურგსუკან იმალება. ასეთი მოქმედება მიხეილ სააკაშვილმა მას შემდეგ დაიწყო, რაც უკრაინის მიგრაციის სამსახურმა თავშესაფრის თხოვნაზე უარი განუცხადა.

მოქალაქეობისა და ლტოლვილის სტუსისი გარეშე მიშას მხოლოდ ერთი გზა აქვს დარჩენილი – პირდაპირ აეროპორტში, სპეცრეისით კიევი-თბილისი, რომლითაც მისი რამდენიმე თანამებრძოლები უკვე გაისტუმრეს საქართველოში. წინა წლებში ოდესის ოლქის ექს-გუბერნატორმა საკმაოდ ბევრი ხალხი ჩაიყვანა საქართველოდან. ასე რომ, დეპორტი ბევრ ქართველს ელოდება. „ქართველები მე არ ჩამომიყვანია, ისინი პეტრო პოროშენკომ ჩამოიყვანა. ისინი სამსახურში მე არ დამინიშნავს. რამდენადაც ვიცი, პრეზიდენტი მათ რამდენჯერმე თვითონ შეხვდა“, – ამბობს მიხეილ სააკაშვილი.

(…)

პეტრო პოროშენკომ არ უნდა დაივიწყოს, ვისთან აქვს საქმე. მიხეილ სააკაშვილმა ამ კვირაში დემონსტრაციულად იწვევდა ამერიკელ პოლიტიკოსებსა და ევროპელ დეპუტატებს კიევში, რათა მათთან ერთად კიეველების წინაშე რეფორმებზე ელაპარაკა. საქართველოს ექს-პრეზიდენტი უკრაინის გადარჩენის რეცეპტებს ისე წერდა, თითქოსდა მის ბიოგრაფიაში არ იყოს ჩადენილი დანაშაულობები სხვისი ქონების მითვისებაზე, ბიუჯეტის განიავებაზე, სამსახურებრივი (თანამდებობრივი) მდგომარეობის ბოროტად გამოყენებაზე…

„იგი ელიტარული კორუფციის არქიტექტორია. მიხეილ სააკაშვილს არ უკრაინულ, არც ქართულ და არც სხვა უცხო ქვეყნის პოლიტიკაში არანაირი პერსპექტივა არ აქვს. მისი ერთადერთი პერსპექტივა არევ-დარევის მოწყობაა, რომელსაც იგი ყველგან ცდილობს“, – ამბობს გიორგი ხაინდრავა, რომელიც 2004-2006 წლებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი იყო.

მიხეილ სააკაშვილის მოთხოვნები, რომლითაც იგი უკრაინის პოლიტიკაში „შევარდა“, უკრაინისთვის მნიშვნელოვანია: გაეროს მონაცემებით, მოსახლეობის 60% სიღარიბის ზღვრის მიღმა ცხოვრობს. აქ ევროპის მასშტაბით ხელფასის ყველაზე დაბალი დონეა, სამაგიეროდ, უკრაინა ყველაზე კორუმპირებული ქვეყნების სიის პირველ ათეულშია. „რასაკვირველია, ის პოლიტიკა, რომელსაც პეტრო პოროშენკო ატარებს, დასავლელ პარტნიორებს არ მოსწონთ. ამიტომაც მათი ხელშეწყობით ხდება ძალის პარალელური ცენტრის ჩამოყალიბება, რომელიც ანტიკორუფციული სასამართლოების, დეპუტატთა ხელსეუხებლობის გაუქმებაში გამოიხატება. ეს ყველაფერი პრეზიდენტის უფლებამოსილებას ზღუდავს“, – განმარტავს პოლიტოლოგი დენის დენისოვი.

და მართლაც, პეტრო პოროშენკოსა და მისი გარემოცვის ნერვები მუდამ დაჭიმულია: ჯერ მიხეილ სააკაშვილის ტრიუმფალური დაბრუნება უკრაინაში, მერე მისი პოლიტიკური გასტროლები მთელ ქვეყანაში, ახლა კი – კარვები დედაქალაქის ცენტრში. და რაც უფრო დიდხანს გრძელდება  „კარვებში დგომა“, მით უფრო მკაცრი ხდება აქციის მონაწილეთა მოთხოვნები: „ბატონო პრეზიდენტო, პარლამენტში იმპიჩმენტის კანონი უნდა შეიტანოთ განსახილველად. თუ ჩვენს მოთხოვნებს არ დააკმაყოფილებ, გაჩვენებთ, რა შეგვიძლია… ნუ გვაიძულებთ, პეტრო ალიქსეევიჩ! გაიხსენეთ რუმინეთის პრეზიდენტის ნიკოლე ჩაუშესკუს ბედი“.

თვითონ პრეზიდენტი პეტრო პოროშენკო ამ კვირაში დონბასში, დაპირისპირებულ მხარეთა დაშორიშორების ხაზზე იმყოფებოდა და სამხედროებს საჩუქრებს და ჯილდოებს ურიგებდა, თითქოს ამით მიხეილ სააკაშვილს აჩვენებდა, არმია ჩემს მხარეზეაო. თუმცა ისიც აღსანიშნავია, რომ ამ არმიის  არასაბრძოლო დანაკარგებმა ათი ათასი ადამიანი შეადგინა, ანუ ორჯერ მეტი, ვიდრე ბრძოლის დროს. უკრაინის არმიას ღუპავს ტოტალური ლოთობა, უდისციპლინობა და ერთმანეთში კონფლიქტი იარაღის გამოყენებით. ასეთი არმიით მიხეილ სააკასვილს ვერ შეაშინებ. „ყველაზე გავლენიანი და ცნობილი ბომჟი მსოფლიოში“ (ასე უწოდებენ მიხეილ სააკაშვილს უკრაინაში) თავს ისე გრძნობს, როგორც თევზი წყალში და კარვების ბანაკის არებას არ აპირებს“.

«КоммерсантЪ» (რუსეთი), 30 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.kommersant.ru/doc/3454126

„მიხეილ სააკაშვილს ციხის კომფორტული საკანი ელოდება; თბილისი ექს-პრეზიდენტის მისაღებას ემზადება“

„მიხეილ სააკაშვილის განცხადება – უკრაინის გენერალური პროკურატურა ჩემს დასაპატიმრებლად და თბილისში ექსტრადირებისთვის დოკუმენტებს ამზადებსო, საქართველოს პროკურატურამ დაადასტურა – „მიხეილ სააკაშვილი ექტრადირების შემთხვევაში საგამოძიებო იზოლატორში იქნება მოთავსებულიო“, – ნათქვამია სტატიაში (ავტორი – გიორგი დვალი).

პუბლიკაციის ავტორი ესაუბრება ქართველ პოლიტოლოგ გია ნოდიას, რომლის თქმით, საქართველოს ექს-პრეზიდენტი ექსტრადირებასთან ასე ახლოს არასოდეს ყოფილა, ანუ მისი გადმოცემის რისკი მატულობს. „თუმცა, ისე ჩანს, რომ საქართველოს ხელისუფლებას მიხეილ სააკაშვილის გადმოცემა არ აწყობს, რადგან ამით პრობლემები გაუჩნდება: მიშას მომხრეები, ცხადია, მიტინგებს მოაწყობენ და საპყრობილის დაბლოკვას შეეცდებიან. რასაკვირველია, ეს მთვარობისთვის არასასიამოვნო იქნება“.

ამასობაში ხელისუფლება სიტუაციის რადიკალური განვითარებისათვის ემზადება; «КоммерсантЪ»-ის ხელთ არსებული მონაცემებით, მატროსოვის ქუჩაზე მდებარე თბილისის საპყრობილეში, სადაც ექს-პრეზიდენტის ადმინისტრაციის ყოფილი მაღალჩინოსნები არიან გამომწყვდეულები, კიდევ ერთ კომფორტულ „ელიტურ საკანს“ ამზადებენ, რომელშიც მიხეილ სააკაშვილი ექსტრადირების შემდეგ იქნება მოთავსებული.

სტატიის ავტორი ესაუბრება „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ ერთ-ერთ ლიდერს ნუგზარ წიკლაურს, რომელიც ადასტურებს, რომ მიხეილ სააკაშვილის თბილისში ჩამოყვანის შემთხვევაში საპროტესო აქციების გამართვა გამორიცხული არაა: „ქართული საზოგადოება ვერ მოითმენს იმ სამსჯავროს, რომელსაც რუსი ოლიგარქი ბიძინა ივანიშვილი მოაწყობს კრემლის კარნახით“, – ამბობს ნუგზარ წიკლაური.

პრეზიდენტ გიორგი მარგველაშვილს თეორიულად შეუძლია თავისი წინამორბედის შეწყალება, მაგრამ როგორც «КоммерсантЪ»-ს უთხრეს პრეზიდენტის ადმინისტრაციაში, „მსგავსი შესაძლებლობა არ განიხილება“. არსებობს კანონით დადგენილი პროცედურა, მ.სააკაშვილს კი პრეზიდენტ გიორგი მარგველაშვილისათვის მოქალაქეობის დაბრუნების ან შეწყალების თაობაზე არ მიუმართავს“.

«The Washington Post» (აშშ), 29 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.washingtonpost.com/world/europe/ukraine-doesnt-want-him-georgia-wants-to-arrest-him-saakashvili-stirs-things-up/2017/10/29/135747

„უკრაინას იგი არ უნდა, საქართველოს კი მისი დაპატიმრება სურს. მიხეილ სააკაშვილი სიტუაციას ამწვავებს“

დევიდ სტერნი

(ამონარიდი)

„მიხეილ სააკაშვილის ბიოგრაფია ადასტურებს, რომ მან მიხვეულ-მოხვეულ გზა გაიარა. აშშ-ის კოლუმბიის იურიდიული სკოლის დასრულების შემდეგ, საქართველოში საქმიანობის პერიოდში, იგი „ვარდების რევოლუციას“ ხელმძღვანელობდა და პრეზიდენტ ჯორჯ ბუშის ადმინისტრაციისათვის ერთგვარი საერთაშორისო-საგამოფენო ნიმუში გახდა დემოკრატიის სფეროში (…) მან ქვეყანა პოლიციის მინის შენობებით მოფინა და ამით მიანიშნა, რომ  იგი გამჭვირვალე თანამედროვე ძალოვან სტრუქტურას აყალიბებდა.

2008 წელს მიხეილ სააკაშვილს კატასტროფული ომი ჰქონდა რუსეთის შემოჭრილ არმიასთან. 2013 წელს მან პრეზიდენტის პოსტი დატოვა, მისმა პარტიამ კი ხელისუფლება დაკარგა. ბრუკლინში ხანმოკლე ცხოვრების შემდეგ მიხეილ სააკაშვილი უკრაინაში ჩავიდა და პრეზიდენტ პეტრო პოროშენკოს ბრძანებით, ოდესის ოლქის გუბერნატორად დაინიშნა. დღეს საქართველოს ექს-პრეზიდენტი უკრაინის პრეზიდენტის მოწინააღმდეგეა.

მიხეილ სააკაშვილს უკრაინის გენპროკურორი იური ლუცენკო ექსტრადირებით ემუქრება (ექს-გუბერნატორს უარი უთხრეს თავშესაფრის მიცემაზე) და აცხადებს, რომ ექს-პრეზიდენტი სახელმწიფო გადატრიალების მოწყობას გეგმავს, გარდა ამისა, საქართველოში მას მრავალი სისხლის სამართლის დანაშაული აქვს ჩადენილიო, რასაც მიხეილ სააკაშვილი უარყოფს“, – ნათქვამია სტატიაში.

რაც შეეხება სავარაუდო დეპორტაციას, პუბლიკაციის ავტორი აღნიშნავს, რომ  მიხეილ სააკაშვილისათვის დეპორტაცია სამარცხვინო ფაქტი იქნებოდა.

«The News Minute» (ინდოეთი): დეპორტაცია უმიზეზოდ // რატომ უცხადებს უარს საქართველო ინდოელებს ქვეყანაში შესვლაზე?

«День» (უკრაინა): „მიხოს“ ისტორიის გაკვეთილები // რით დაზარალდა ქართველი რეფორმატორის იმიჯი უკრაინაში

——————–

«The News Minute» (ინდოეთი), 28 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.thenewsminute.com/article/we-got-deported-no-reason-why-georgia-refusing-entry-indians-70649

დეპორტაცია უმიზეზოდ

რატომ უცხადებს უარს საქართველო ინდოელებს ქვეყანაში შესვლაზე?

სტატიაში მოცემულია ინდოელი ტურისტების ისტორია, რომლებიც საქართველოს საიმიგრაციო სამსახურმა ქვეყანაში არ შემოუშვეს და თბილისის აეროპორტიდან უკან, ინდოეთში დააბრუნეს (ავტორი – ჰარიპრია სურეში).

როგორც პუბლიკაციაშია აღნიშნული, 19 ოქტომბერს ინდოეთის მოქალაქეთა ჯგუფი, რომლებმაც  საქართველოში შესასვლელი ვიზა ელექტრონული წესით აიღეს და რომლებთაც შვებულების გატარება ამ ქვეყანაში სურდათ, საიმიგრაციო სამსახურის ჩინოვნიკებმა ჯერ თბილისის აეროპორტში აყურყუტეს, შემდეგ კი, ემირატების გავლით, ინდოეთში დააბრუნეს, ანუ იქ, საიდანაც  საქართველოში გამოემზავრნენ.

სტატიის ავტორი მიუთითებს, რომ ინდოეთის მოქალაქეებს ბილეთები კოჩის აეროპორტში (ქერალას შტატი, სამხრეთი ინდოეთი) ჰქონდათ აღებული დაჯავნის წესით და თბილისში შარჟას გავლით ჩავიდნენ. „სამწუხაროდ, მათი სიხარული ხანმოკლე აღმოჩნდა: თბილისში ჩაფრენისთანავე ისინი დაუპატიჟებელი სტუმრების როლში აღმოჩნდნენ. „მართალია, კოჩის აეროპორტში გაგვაფრთხილეს, შეიძლება საქართველოში პრობლემები შეგექმნეთო, მაგრამ რადგანაც ჩვენ ყველა დოკუმენტი წესრიგში გვქონდა, საქართველოში წასვლა მაინც გადავწყვიტეთ“, – ამბობს ერთ-ერთი ტურისტი ჰარი.

როგორც ირკვევა, ინდოელებისთვის შარჟას აეროპორტშიც (არაბთა გაერთიანებული ემირატები) უთქვამთ ჩინოვნიკებს, რომ უკვე ტენდენცია შეიმჩნევა – საქართველოდან ინდოეთის მოქალაქეებს უკან აბრუნებენ და გაითვალისწინეთ – მეტი ტანსაცმელი, წამლები და ორი დღის საკვები პროდუქტები წაიღეთ, რადგან აეროპორტში ლოდინი მოგიწევთო.

ინდოელებს თბილისამდე მშვიდობიანად მოუღწევიათ და აეროპორტის შენობაში, საიმიგრაციო სამსახურთან რიგი დაუკავებიათ. თან ამჩნევდნენ, რომ ჩინოვნიკები ინდურ პასპორტებს ეჭვის თვალით უყურებდნენ. თითოეული ცალკე ოთახში მიჰყავდათ და იქ 15-20 წუთის განმავლობაში ესაუბრებოდნენ.

„მეკითხებოდნენ, თან რამდენი ფული მქონდა. ვუთხარი, რომ 200 დოლარი. ეგ არასაკმარისიაო. ვუპასუხე, რომ გარეთ ჩემი ძმა დგას და რომ ფულის დიდი ნაწილი – 3 ათასი დოლარი მას აქვს, თან საკრედიტო ბარათიც. ვაჩვენე ბანკის ანგარიშის ასლი, მაგრამ ჩინოვნიკები შეუვალი აღმოჩნდნენ – არა და არა… ჩემი ძმა ამერიკაში ცხოვრობს, ამიტომ მას ნება დართეს, მაგრამ მისი ცოლს უარი უთხრეს“, – ამბობს ჰარი.

მოკლედ, ინდოელები თბილისიდან იმავე რეისით უკან დააბრუნეს.

როგორც The News Minute-ს კორესპონდენტს კოჩის აეროპორტში დაუდასტურეს, მართლაც, ბოლო 3 თვის განმავლობაში მხოლოდ ამ აეროპორტის მეშვეობით საქართველოში წასული მოქალაქეებიდან 18 უკან იქნა დაბრუნებული. „საქართველომ თავისი იმიგრაციული წესები გაამკაცრა, მაგრამ არანაირი მკაფიო ახსნა-განმარტებას არ იძლევა, რატომ აბრუნებს უკან მაინცდამაინც ინდოელ მოქალაქეებს. როცა პასუხი მოვითხოვეთ, გვიპასუხეს, რომ უკანდაბრუნებულ მგზავრებს საქართველოში შესვლის უფლება არ ჰქონდათო“, – ამბობს გაზეთის ჟურნალისტთან საუბრისას ინკოგნიტო ჩინოვნიკი.

კიდევ ერთი წყარო, რომელსაც ინფორმაციაზე ხელი მიუწვდება, აცხადებს, რომ ბევრი მოქალაქე საქართველოს ტრანზიტის ქვეყნად იყენებს აშშ-ში გასამგზავრებლად. „ამის გამო საქართველოსა და აშშ-ის შორის დიპლომატიური პრობლემებიც წარმოიქმნა. ასე რომ, საქართველოს მოქმედება ამერიკის შეერთებული შტატების დასამშვიდებლადაა გამიზნული“, – გვეუბნება ინფორმატორი.

ჩვენს მკითხველს, ალბათ, ახსოვს, რომ საქართველოს ხელისუფლება პირველად არ აძევებს ქვეყნიდან ინდოელ მოქალაქეებს. ასე მოხდა, მაგალითად, ივნისში ჩვენი მოქალაქე ჰუშბუ ქოჩალის მიმართ, როცა იგი, ახალგაზრდა ქალი, საქართველოში ტურისტად წავიდა, თბილისის აეროპორტიდან კი გარეთ აღარ გაუშვეს, ცხრა საათი ალოდინეს და ბოლოს უკან დააბრუნეს. ჰუშბუ ქოჩალის დრამატული ამბავის მასმედიაში გახმიანების შემდეგ ბევრმა ინდოელმა განაცხადა, რომ მგავსი თავგადასავალი თბილისში მათაც გადახდათ.

დიდი ძიება არ ჭირდება იმას, რომ ბოლო თვეებში საქართველოდან გამოძევებულ ინდოელთა რაოდენობამ მკვეთრად იმატა. ერთ-ერთმა ტურისტმა ბლოგერმა შივა ნათხმა, რომელმაც თვითონ გამოსცადა საქართველოს სინამდვილე, რეაგირებისათვის ინდოეთის საგარეო საქმეთა მინისტრს სუშმა სვარაჯსაც მიმართა და საქმეში ჩარევა სთხოვა. ამის საპასუხოდ, ინდოეთის საელჩომ ერევანში (სომხეთი) მხოლოდ ის განაცხადა, რომ ინდოეთის მოქალაქეებმა უმჯობესია თავი შეიკავონ ელექტრონული ვიზის მეშვეობით საქართველოში.

«День» (უკრაინა), 27 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://day.kyiv.ua/ru/blog/politika/pouchitelnaya-istoriya-miho

„მიხოს“ ისტორიის გაკვეთილები

რით დაზარალდა ქართველი რეფორმატორის იმიჯი უკრაინაში

ვალენტინ ტორბა

(შემოკლებით)

მიხეილ სააკაშვილი არ ისვენებს, მისი სახელი მასმედიის ყოველდღიური ახალი ამბების ნაკადში მუდმივად ფიგურირებს: მიხო რაღაც მოთხოვნებს აყენებს პარლამენტის წინ მიმდინარე აქციაზე, მიხო ვეჩე-კრებებს მართავს, მიხო კარავში ათევს ღამეს და რა ვიცი… ახლახან გამოქვეყნდა რუსი ჟურნალისტის სერგეი მედვედევის ჩანაწერი სოციალურ ქსელში, რომლის კომპლიმენტარული ტექსტის თანახმად, მიხეილ სააკაშვილს საქართველოში თურმე ისეთი სახელმწიფო სისტემა შეუქმნია, რომელიც მოსახლეობას ემსახურება, ანუ „სახელმწიფო ხალხისათვის“ და ქართველები თურმე დღემდე მიხოს აშენებულ ქვეყანაში ცხოვრობენ.

„გაგიკვირდება, თუ როგორ შეძლო ერთმა კაცმა წინ აღდგომოდა [დრომოჭმულ] ათასწლოვან ქართულ ტრადიციებს, მთიულურ ფეოდალიზმს, ადგილუფროსობას, კლანობას, ნეპოტიზმს, ქურდობას, ფოლკლორად ქცეულ ქართულ სიზარმაცეს, მექრთამეობას. მიხეილ სააკაშვილმა თავისი მმართველობის შედეგით უარყო კულტურული დეტერმინიზმის თეორია და დაამტკიცა, რომ ხალხში ღრმად ფესვგადგმული კულტურა შეიძლება შეიცვალოს იმავე ხალხიდან მიღებული მანდატით, პოლიტიკური ნებით და სახელმწიფო ინსტიტუტების ეფექტური მუშაობით. მართალია, პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა ვერ მოასწრო ქვეყნის მთლიანი გარდაქმნა, მაგრამ ფაქტია, რომ საქართველოს უახლესი ისტორია დღეს მკაფიოდ იყოფა ორ ნაწილად – მიშამდე და მიშას შემდეგ. მიხეილ საკაშვილი უჩინრად, მაგრამ მუდამ იმყოფება  ქართულ პოლიტიკასა და ფოლკლორში, სადაც არ უნდა იყოს – პოლონეთში, აშშ-ში, ოდესაში თუ უკრაინის საზღვარზე“, – წერს სერგეი მედვედევი.

მაშ რა მოუვიდა საქართველოს ექს-პრეზიდენტს უკრაინაში? რატომ დაზარალდა მისი რეფორმატორობის იმიჯი? რა როლი მიუძღვის უკრაინის ხელისუფლებას?

ალბათ, ყველაფერი იმით დაიწყო, როცა მან და [მისმა მეგობარმა პეტრო პოროშენკომ] ფაქტიურად აბუჩად აიგდეს სახელმწიფოს საბაზო ინსტიტუტი – მოქალაქეობა. მიხეილ სააკაშვილმა უკრაინის მოქალაქეობა ძალიან იოლად მიიღო. შემდეგ ასევე ადვილად მიაღებინა უკრაინის პასპორტები თავის „ქართულ გუნდს“ ოდესის ოლქში. იმის მაგივრად, რომ მას ოდესის პრობლემები მოეგვარებინა, ბრძოლა დაიწყო თავის მეგობარ პეტრო პოროშენკოს კონკურენტებთან, ჩერნიგოვსაც კი მისწვდა. ისმება კითხვა: სად ოდესა და სად ჩერნიგოვი? თუმცა რას არ გააკეთებ მეგობრისათვის…

(…)

საინტერესოა, რომ ხელისუფლება, თავისი უგუნური პოლიტიკით, ხელს უწყობს მიხეილ სააკაშვილს. მაგალითად, ახლახან უკრაინიდან გააძევეს მიხოს გუნდის წევრები. გასაგებია, რომ ზოგიერთს, ალბათ, მართლაც ჰქონდა კანონთან პრობლემები, მაგრამ რატომ აგდებ ქვეყნიდან იმ ადამიანს, რომელიც უკრაინისთვის იბრძოდა? რომელსაც მონაწილეობა არ მიუღია პოლიტიკურ ინტრიგებსა და ბატალიებში? საქმე ეხება უკრაინის ნაცგვარდიის ინსტრუქტორს დავით მაყიშვილს, რომელიც მიხეილ სააკაშვილმა უკრაინაში ორი წლის ჩამოიყვანა. ხელისუფლება მიხოს იმიჯის დაჩრდილვას ცდილობს, სინამდვილეში საკუთარს კი აზიანებს. ამრიგად, შეიძლება ითქვას, რომ ხელისუფლებამ, თავისი შეცდომების წყალობით, თვითონ დაუკვეთა ვერხოვნა რადას წინ მიმდინარე „კონცერტი“ და ახლა თვითონ ცდილობს მის შეწყვეტას. მიხეილ სააკაშვილიც ამ კონცერტში მონაწილეობს, რითაც ხაზი გადაუსვა თავის „ქართულ ისტორიას“.

დასკვნა: სანამ ჩვენ თვითონ არ ვისწავლით წესიერად ცხოვრებას, ჩვენთან მუდამ შტორმი იქნება.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): საქართველოს მოქალაქე, როგორც სუსტი რგოლი მოწყვლად დემოკრატიაში

«El Pais» (ესპანეთი): ვლადიმერ პუტინი და კატალონიის დამოუკიდებლობა // რატომ ჩავიდა დიმიტრი მედოევი ბარსელონაში?

«Крымские известия» (რუსეთი): ყირიმელი ჟურნალისტი: საქართველოს გონებით ვერ გაიგებ, მხოლოდ გულით…

——————–

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/local-elections-in-georgia-lessons-learned/4087611.html

საქართველოს მოქალაქე, როგორც სუსტი რგოლი მოწყვლად დემოკრატიაში

ნინო დალაქიშვილი

საია, რომელიც საქართველოში არჩევნებზე ერთ–ერთი ყველაზე უფრო გამოცდილი დამკვირვებელია, ამჯერადაც სრულად იყო მობილიზებული. მათი ადვოკატირების შედეგად წელს თიანეთის მერობის კანდიდატმა თამაზ მეჭიაურმა გამარჯვება მოიპოვა. საიას ხელმძღვანელი ანა ნაცვლიშვილი ამერიკის ხმასთან საუბრისას რამდენიმე მნიშვნელოვან დაკვირვებას გვიზიარებს. „ამ არჩევნებმა გვაჩვენა ის, რომ ადამიანებისთვის თვითმმართველობის იდეა მაინც არის ბუნდოვანი. იდეაში, დემოკრატიულ და დეცენტრალიზებულ ქვეყანაში ამომრჩეველი უფრო აქტიური უნდა იყოს თვითმმართველობის არჩევნებზე, ვიდრე, ვთქვათ საპარლამენტო არჩევნების დროს, რადგან ადგილობრივი პრობლემების გადაჭრის კომპეტენცია, რაც დღეს მოსახლეობას ძალიან აწუხებს, თვითმმართველობას ეკუთვნის. ჩვენთან ადგილობრივი თვითმმართველობა რეალურად კარგად რომ მუშაობდეს, რეალურად რომ იყოს მოქალაქეების საჭიროებების მოგვარებაზე ორიენტირებული, დარწმუნებული ვარ, მეტი აქტივობა იქნებოდა ამომრჩევლების მხრიდან. ეს ნიშნავს იმას, რომ თვითმმართველობის იდეაც საჭიროებს გაძლიერებას და განვითარებას, თუ ამის საჭიროებას მისცემენ.“

2017 წლის თვითმმართველობის არჩევნებმა აჩვენა, რომ მოქალაქეების ნების კონტროლის მცდელობას კვლავ აქვს ადგილი, მხოლოდ სახეცვლილი ფორმით. საიას ხელმძღვანელი მოწყვლად ჯგუფებად გამოჰყოფს საჯარო მოხელეებსაც, რომელთა ნებაზეც ზემოქმედებასაც ადგილი აქვს ხელისუფლებისგან.

„ჩვენს საზოგადოებაში კვლავ რჩებიან არა მხოლოდ მოწყვლადი ადამიანები, არამედ მოწყვლადი ჯგუფები, რომელთაც არჩევნებზე „იყენებენ“. მაგალითად, საჯარო სექტორში დასაქმებულ ადამიანებს, ან მათ, ვისაც ოდესმე კანონთან პრობლემა ჰქონიათ, პრობაციონერებს და ასე შემდეგ, ვისზე ზემოქმედებაც არ არის რთული. ეს ადრეც ვიცოდით, მაგრამ ამ არჩევნებმა კიდევ ერთხელ მკვეთრად დაგვანახა ეს პრობლემა. ერთია, როდესაც ვიღაც ცდილობს ამომრჩევლის ნების გაკონტროლებას და მეორე, როდესაც ამომრჩევლის ნაწილი ექვემდებარება ამ კონტროლს და აძლევს უფლებას ხელისუფლებას თუ სხვა ვინმეს, აკონტროლოს. ეს მასშტაბური თემაა, არჩევნების ფარგლებს სცდება და დემოკრატიის მოწყვლადობას აჩვენებს. თუ არ გყავს თავისუფალი მოქალაქე, ვინც არჩევნებზე საკუთარ, დამოუკიდებელ ნებას გამოავლენს, ეს არის სუსტი რგოლი და ვიღაც ამ სუსტ რგოლს აუცილებლად გამოიყენებს.“

თვითმმართველობის იდეა რომ ბუნდოვანია ამომრჩევლების დიდი ნაწილისთვის და ამით შეიძლება აიხსნას დაბალი აქტივობა და მოქალაქეთა ნაკლები ინტერესი არჩევნებში მონაწილეობის მიმართ, ამას მხოლოდ საიაში არ აფიქსირებენ. საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველოს წარმომადგენელი ლევან ნატროშვილი ჩვენთან საუბრისას ამბობს: „ახალი ის ვნახეთ ამ არჩევნებზე, რომ საარჩევნე უბნებზე მისულ მოქალაქეებს აღრიცხავდნენ „ახალი მეთოდით“. ადრე თუ უბნის გარეთ იდგნენ ეგრეთ წოდებული კოორდინატორები, პოლიტიკური პარტიების წარმომადგენლები (ძირითადად, სახელისუფლებო პარტიიდან), ახლა უბანში, შიგნით იმყოფებოდნენ და გაცილებით მეტ პრობლემას ქმნიდნენ, ვიდრე სხვა დროს, რაც არ იყო სასიამოვნო ამომრჩევლისთვის. პირდაპირ ზეწოლას ჰქონდა ადგილი ერთის მხრივ და მეორეს მხრივ, პერსონალური მონაცემების გაჟონვის საფრთხე შეიქმნა, რადგან პირდაპირ რეგისტრატორების სამაგიდო სიებთან ჰქონდათ წვდომა. ეს წინა არჩევნებისგან განსხვავებული პრაქტიკაა.“

ცესკოს ცნობით, 3 440123 ამომრჩევლიდან არჩევნებში მონაწილეობა 1 570563 ადამიანმა მიიღო, რაც 45.65 პროცენტიანი აქტივობის მაჩვენებელია. გამოიკვეთა შედარებით აქტიური და პასიური რეგიონებიც. ამ თვალსაზრისით ლიდერობენ ქვემო და შიდა ქართლი 40 და 41 პროცენტიანი მაჩვენებლით. ყველაზე მოტივირებული ამომრჩეველი კი რაჭა–ლეჩხუმში იყო, სადაც მოსახლეობის 60–მა პროცენტმა გამოხატა საკუთარი ნება.

საქართველოს დიდ ქალაქებში მაცხოვრებელმა მოქალაქეებმა თვითმმართველობის არჩევნებზედაბალი აქტივობა აჩვენეს. ქუთაისში საარჩევნო უბნებზე მოსახლეობის 35.36 პროცენტი მივიდა, ბათუმში 36.37, რუსთავში 38.66, ზუგდიდში კი 37.99. ასევე დაბალი აქტივობა დაფიქსირდა გარდაბანში – 36.6 პროცენტი.

ყველაზე მონდომებული ამომრჩეველი ასპინძაში იყო – 69.37 პროცენტიანი მაჩვენებლით. ქედაში კი მოსახლეობი 66 პროცენტმა იაქტიურა. ადიგენსა და ჩოხატაურს 65 და 64 პროცენტიანი აქტივობა აქვს, მესტიას, ამბროლაურს, ხარაგაულს და ხონს კი 63 პროცენტიანი.

წლევანდელ თვითმმართველობის არჩევნებს ორი ერთი ხმით გამარჯვებული კანდიდატი ჰყავს. ერთი ზემოთხსენებული თამაზ მეჭიაურია თიანეთში (თუმცა საქმე კვლავ სასამართლოშია და შესაძლოა, ვითარება შეიცვალოს), მეორე კი მაჟორიტარი მესტიაში ლერი კვიციანი. მათი ოპონენტები არჩევნებზე „ქართულ ოცნებას“ წარმოადგენდნენ.

«El Pais» (ესპანეთი), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://politica.elpais.com/politica/2017/10/25/actualidad/1508958307_955473.html

ვლადიმერ პუტინი და კატალონიის დამოუკიდებლობა

რატომ ჩავიდა დიმიტრი მედოევი ბარსელონაში?

„ერთ-ერთი პოლიტიკოსი, რომელიც ახლოს დგას რუსეთის პრეზიდენტ ვლადიმერ პუტინის გარემოცვასთან და მნიშვნელოვან როლს ასრულებს იმ სტრატეგიის რეალიზებაში, რომელიც პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკების ანექსიისკენაა მიმართული, ამ კვირაში ბარსელონაში იმყოფებოდა, „კრემლის ორბიტაზე“ კატალონიის სავარაუდო დამოუკიდებლობის მიბმის მიზნით“, – ნათქვამია გაზეთში გამოქვეყნებულ სტატიაში (ავტორი – დავიდ ალანდეტე).

პუბლიკაციაში, რომელიც სადაზვერვო ცნობებს იმოწმებს, აღნიშნულია, რომ სამხრეთ ოსეთის ირედენტული რესპუბლიკის დე-ფაქტო საგარეო საგარეო საქმეთა მინისტრი დიმიტრი მედოევი, ორშაბათს კატალონიას „ოფიციალური“ ვიზიტით ეწვია და იქ ორმხრივი ურთიერთობის დაწყების მიზნით ოფისი გახსნა. დიმიტრი მედოევის ვიზიტს კერძო დღის წესრიგი ჰქონდა. იგი ადგილობრივ მეწარმეებს შეხვდა „ორმხრივი კავშირების ხელშეწყობის მიზნით კულტურის, ჰუმანიტარულ [და ვაჭრობის] სფეროებში“.

სტატიაში მოხსენიებულია რუსული მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების მიერ გამოქვეყნებული დიმიტრი მედოევის სიტყვები ე.წ. „წარმომადგენლობის“ საზეიმო გახსნის დროს, რომელშიც ერთგვარი პარალელებია გავლებული ესპანეთის შემადგენლობაში მყოფი კატალონიის კაზუსსა და პრორუსულად განწყობილი, თეორიულად დამოუკიდებელი, რეალურად კი მოსკოვის მიერ ანექსირებული ე.წ. სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკას შორის: „26 წლის წინათ სამხრეთ ოსეთის ხალხმა იგივე პოლიტიკური ნაბიჯი გადადგა საკუთარი სახელმწიფოებრიობის განმტკიცებისთვისო“, – განაცხადა დიმიტრი მედოევმა.

სამხრეთ ოსეთმა (53 ათასი მცხოვრებით) და აფხაზეთმა (240 ათასი მცხოვრებით) საქართველოსაგან დამოუკიდებლობა 1990-იან წლებში გამოაცხადეს. „რუსეთმა ხელი შეუწყო საქართველოს დაშლას, რადგან ამ ქვეყანამ, 3,7 მილიონიანი მოსახლეობით, დასავლეთთან დაახლოება დაიწყო. მოსკოვმა იგივე გააკეთა 2014 წელს უკრაინასთან მიმართებითაც (42,5 მილიონი მოსახლეობით) და უშუალოდ მიიერთა ყირიმის ნახევარკუნძული“, – აღნიშნულია სტატიაში.

დიმიტრი მედოევი ეწვია იტალიის პროვინციებს – ლომბარდიასა და ვენეტოს, შეხვდა რეგიონული და ადგილობრივი ხელისუფლების სხვადასხვა წარმომადგენლებს. რაც შეეხება კატალონიას, ოთხშაბათს არც კატალონიის და არც სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის ხელისუფლებას არ დაუდასტურება და არ უარყვიათ [დიმიტრი მედოევის] რაიმე შეხვედრის ფაქტი კატალონიის მთავრობის მაღალჩინოსნებთან ან კანონმდებლებთან“, – წერს დავიდ ალანდეტე. ავტორი მკითხველს ახსენებს, რომ ჯერ კიდევ 25 სექტემბერს სამხრეთ ოსეთმა განაცხადა – „კატალონიელ ხალხს აქვს დამოუკიდებლობის მოთხოვნის უფლება, ხოლო [ესპანეთის ხელისუფლების მიერ გატარებული] რეპრესიები და [დასავლეთის] ორმაგი სტანდარტები მიუღებელიაო“.

პუბლიკაციაში ყურადღება აქვს დათმობილი თვით კრემლის „ორმაგ სტანდარტებსაც“ ქვესათაურით „რუსეთის ორმაგი დიპლომატიური თამაშები“. ავტორი, კერძოდ, აღნიშნავს: „მართალია, რუსული დიპლომატია საჯაროდ აცხადებს, რომ კატალონიის კრიზისი ესპანეთის საშინაო საქმეაო, რუსეთის პრეზიდენტი პირიქით, უფრო კრიტიკულად მიუდგა საკითხს და პირდაპირ თქვა სოჭში ახლახანს გამართულ საერთაშორისო ფორუმზე, რომ კატალონიაში მომხდარი ამბები ევროპის პოლიტიკის ბრალიაო – იმ ევროპისა, რომელმაც თავის დროზე დაუფიქრებლად და უსიტყვოდ დაუჭირა მხარი კოსოვოს გამოყოფას. ევროპამ გახსნა „პანდორას ყუთი“, რითაც ხელი შეუწყო მსგავს პროცესებს სხვადასხვა რეგიონებში – უფრო მდიდარ ქვეყნებშიც, როგორიც ესპანეთია და იქაური მყიფე სტაბილურობა საფრთხის ქვეშ დააყენა… ყველამ ყველაფერი იცოდა, მაგრამ მაინც სიხარულით მხარი დაუჭირეს ქვეყნების დაშლას“, – განაცხადა ვლადიმერ პუტინმა.

იქვე სტატიის ავტორი, რუსეთის პრეზიდენტის განცხადების პასუხად, შენიშვნის სახით წერს, რომ ესპანეთს მხარი არ დაუჭერია სერბეთისაგან კოსოვოს გამოყოფისათვის და, დასავლეთის სხვა სახელმწიფოებისაგან განსხვავებით, მადრიდს კოსოვოს დამოუკიდებლობა დღემდე არ უღიარებია.

«Крымские известия» (რუსეთი), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://new.crimiz.ru/rubriki/96-kurorty-i-turizm/5665-gruziya-umom-ne-ponyat-tolko-serdtsem

საქართველოს გონებით ვერ გაიგებ, მხოლოდ გულით…

„მე საქართველოში ყოფნით მინდოდა ჭეშმარიტება საკუთარი თვალით მენახა. ეს ქვეყანა ბავშვობიდან მახსოვდა მხიარული, გულღია ხალხით, მახსოვდა გიორგი დანელიას „მიმინოთი“, სხვა ფილმებით. ვოცნებობდი საქართველოში ჩასვლაზე, რომელიც ოდითგანვე განთქმული იყო თავისი სტუმართმოყვარეობით, ღვინით, სუფრით და ტემპერამენტიანი ქართველებით“, – წერს ყირიმის ოფიციალური გაზეთის „კრიმსკიე იზვესტიას“ რედაქტორის მოადგილე ოლღა საფრონოვა.

„ჩვენ ავტომობილით შევედით საქართველოში, ამიტომაც, ბუნებრივია, ჩემი აღქმა ქართული სინამდვილისა უფრო ღრმა და ძლიერი იქნებოდა, ვიდრე ეს თვითმფრინავით ჩასულებს აქვთ ხოლმე. საქართველოს სამხედრო გზაზე, ხეობაში არსებულ საკონტროლო-გამსვლელ პუნქტთან მოხუცი მთიელის მკაცრი მზერა შევამჩნიე. მეგონა, ხმალს იძრობს და  გამისწორდება-მეთქი. ამგვარი გრძნობა თავიდანვე დამყვა და ვფიქრობდი, ვერაფერი გამიქარვებდა… მაგრამ შემდეგ გზადაგზა შეხედულება შემეცვალა. კავკასიის მთების მკაცრი და იმავდროულად დიდებული პეიზაჟების ფონზე, სადაც სამყაროს შემქმნელის სიბრძნეა გამოხატული, იმ მოხუცის მზერა სრულიად ბუნებრივად და ჰარმონიულად მივიჩნიე“, – წერს სიმფეროპოლელი რუსი ჟურნალისტი.

ოლღა საფრონოვა მკითხველს თავის შთაბეჭდილებებს უზიარებს თბილისისა და ბათუმის შესახებ, ხედავს პოზიტიურ და ნეგატიურ მომენტებსაც: „აქ არის ჭეშმარიტად სუპერთანამედროვე თვალისმომჭრელი შენობები, სასტუმროები, ტურისტული ზონები, მყუდრო რესტორან-კაფეები, მრავალსაუკუნოვანი ტაძრები, მაგრამ იქვე მეზობლად თქვენ დაინახავთ ავარიულ სახლებს, ბოძებშეყენებული ძველ შენობებს, უშნოდ მიშენებ-მოშენებულ „ხრუშჩოვკებს“, „ბრეჟნევკებს“, ბეტონის ჩონჩხებს… გაკვირვებული ვარ კონსტრასტებით: ტურისტებისათვის ყველა პირობაა შექმნილი, ყველაფერი კარგადაა მოწყობილი, მაგრამ როგორც კი ახალმშენებლობეისაკენ გაიხედავ, შეამჩნევ, თუ როგორაა მირეულ-მორეული სამშენებლო ტერიტორია, თითქოსდა აქაურობას პატრონი არ ჰყავს, არ არის არქიტექტორი, რომელიც საქმეს ლამაზად გააკეთებს. და მთავარი – თითქოსდა არ არის ის ადამიანი, რომელსაც ურბანული სივრცის პროფესიულად დაპროექტება შეუძლია. ამ მხრივ საქართველოს კურორტები ძალიან ჰგავს ყირიმის კურორტებს.

სამაგიეროდ, ღამით ყველაფერი იცვლება. სიბნელე ძველ შენობებს მალავს, აღარ ჩანს ბზარები და დაბრეცილი ფანჯრები. ქუჩები ძალიან ოსტატურადაა განათებული, რომლებიც არასასიამოვნო რეალობას კი არ გამოკვეთს, არამედ ანეიტრალებს. აქცენტი იმაზე კეთდება, რაც თვალს ესიამოვნება. ასეთ შარა-შუკებში და ლაბირინთებში სეირნობისას თავი სიზმარში გგონია და ნანგრევების სილამაზითაც კი მოჯადოებული რჩები“.

ყველა ქვეყანაში, რომელსაც ტურისტი ეწვევა, მთავარი ხალხია – როგორ გხვდებიან, როგორი შთაბეჭდილება გრჩება მასპინძლებზე… საქართველოში ყოფნისას ჩემში ერთმანეთს ორნაირი გრძნობა ებრძოდა: დიდი სიმპათიები და სრული გაუგებრობა. არ მინდა პოლიტიკაში გადავვარდე, უბრალოდ, მთავარს ვიტყვი: ყოველთვის შეიძლება საერთო ენის მოძებნა ახალი საქართველოს იმ მოქალაქეებთან, რომლებიც საბჭოთა დროს დაიბად-გაიზარდნენ. ჯერ ერთი, რომ ისინი თავისუფლად ლაპარაკობენ რუსულად, მეორე კი – სიამოვნებით იხსენებენ აწ უკვე იმ შორეულ დროს, როცა რუსეთთან ერთად კარგად ცხოვრობდნენ. უფროს თაობას არ რცხვენია რუსეთის ქება, ხშირად ნოსტალგიურად იხსენებენ წარსულს და პირად საუბარში ცდილობენ გვერდი აუარონ ოკუპაციის ისტორიებს, რომელსაც თბილისის იგივე სახელის მქონე მუზეუმში ჰყვებიან. რუსთაველზე სეირნობისას ამ მუზეუმის აბრა რომ არ მენახა, თავს მართლაც ნამდვილად სახლში ვიგრძნობდი. საერთოდ კი, ქართველებს რუსი ტურისტების მოზღვავება მოსწონთ და ოკუპაციის გამოვლინების ფაქტებზე ვილაპარაკებთ, ეს სასტუმროებია, რომლებიც მართლაც ოკუპირებულია რუსების მიერ.

ქართველთა ახალგაზრდა თაობამ რუსული ენა არ იცის – ძნელია იპოვო ისეთი, ვისაც შეეკითხები და გიპასუხებს. საბაგირო გზით ნარიყალაზე ავდივართ, კაბინაში ხუთნი ვართ: მე და ჩემი მეგობარი ქალი, 30-35 წლამდე ასაკის ახალგაზრდა კაცი და მოზარდები – ბიჭი და გოგონა. ისინი თითქოსდა ყურადღებით გვისმენენ, როცა ჩვენ ვსაუბრობთ. შემდეგ რაღაცას ვეკითხებით და გვანიშნებენ, რუსული ენა არ ვიცითო. ახალგაზრდა კაცმა კი გვითხრა, რომ ჩვენი საუბრის შინაარსი ესმის, მაგრამ რუსულს ცუდად ფლობს.

ერთ-ერთ კაფეში კი პირიქით, სასიამოვნო ფაქტის მომსწრენი გავხდით: ოფიციანტი თავისუფლად ლაპარაკობდა რუსულ ენაზე: „ჩემი მშობლები მოსკოვში ხშირად დადიან, რუსულიც იქ ვისწავლე. მარტალია, დღეს ჩემნაირები ცოტაა, მაგრამ გეტყვით, რომ რუსული ენით დაინტერესება თანდათან მატულობს, რადგან სამსახურის მოძებნა იოლდება“.

„დიახ, ეს ბუნებრივი პროცესია: ყველაზე მეტი ტურისტი ჩვენთან სწორედ რუსეთიდან ჩამოდის“, – მეუბნება ჩემი ახალი თბილისელი ნაცნობი.

რასაკვირველია, რუსებს და რუსეთს ყველა ქართველი ტოლერანტულად არ უყურებს, განსაკუთრებით ისინი, ვისაც არ ახსოვს განვითარებული საქართველო საბჭოთა პერიოდში, ან თვალს ხუჭავს ისტორიაზე და იმდროინდელ პერიოდს დამცინავად „სოვკობას“ უწოდებს.

რას ვიზამთ, ეს ყველაფერი დრომ მოიტანა: ის ქარხანა-ფაბრიკები, რომლებიც საბჭოთა პერიოდში აშენდა და რომლითაც რესპუბლიკის ეკონომიკა ვითარდებოდა, დღეს გაჩერებულია ან ნანგრევებადაა ქცეული. დარჩა მხოლოდ ერთი მიმართულება – ტურიზმი. საქართველო დღეს აქცენტს ტურიზმზე აკეთებს. ეკონომიკის ეს დარგი კი, როგორც ცნობილია, პოლიტიკის გარეშე უნდა იყოს. ეს ნიშნავს, რომ ადრე თუ გვიან, ჩვენი ხალხები ერთმანეთს მაინც დაუახლოვდებიან. ნუ იქნება კინოფილმები, რომლებშიც ჩვენ ერთმანეთის ძმები ვართ, მაგრამ ვიყოთ კეთილი მეზობლები. ქართველები ამბობენ, რომ მათ, ისევე როგორც რუსებს, გონებით კი არა, მხოლოდ გულით გაუგებ. გულით გაგება კი ხშირად სისხლის ნათესაობაზე უფრო მტკიცეა“, – წერს გაზეთ „კრიმსკიე იზვესტიის“ ჟურნალისტი.

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ზაქარია ქუცნაშვილთან: „თამაზ მეჭიაურს უნდა, რომ გამარჯვება მოსტაცოს ლელა ქიტესაშვილს ცილისწამების ხარჯზე“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ დავით ლორთქიფანიძესთან: „თამაზმა და ზაქრომ ერთმანეთს ტალახი არ უნდა ესროლონ“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ დავით ზურაბიშვილთან: „კახა კალაძე სისტემის წინააღმდეგ უნდა წავიდეს“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ნანა კაკაბაძესთან: „მოაყრიდნენ ამ საწამლავს საჭმელს, რომელიც შორენას შეჰქონდა პატრიარქთან და მერე დაბრალდებოდა შორენას“ // „ციანიდის საქმეში“ მამა გიორგი მამალაძე დამნაშავე მგონია“

„ვერსია“: ინტერვიუ გოჩა თევდორაძესთან: „პატრიოტთა ალიანსი“, მთავრობის გადადგომის მოთხოვნით, მასშტაბურ აქციას გეგმავს!

—————–

„ახალი თაობა“, 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ზაქარია ქუცნაშვილთან: „თამაზ მეჭიაურს უნდა, რომ გამარჯვება მოსტაცოს ლელა ქიტესაშვილს ცილისწამების ხარჯზე“

თამაზ მეჭიაურის და ზაქარია ქუცნაშვილის დაპირისპირებამ კულმინაციას გადაცემა არჩევანის ეთერში მიაღწია, სადაც ოპონენტებს ერთმანეთის გასალანძღად სიტყვები არ დაუშურებიათ. ვინ ვინ ამოათრია ჭაობიდან, ვინ ვის დაეხმარა, ვინ ვისი ნათესავი იყო და ასე შემდეგ. ამ ყველაფერს ქართველი ამომრჩეველი პირდაპირ ეთერში ისმენდა. ამ დაძაბულობის ფონზე, მცხეთის სასამართლომ თიანეთის არჩევნებში გამარჯვებულად თამაზ მეჭიაური ცნო. თუ რა პოზიცია აქვს პარლამენტის დეპუტატს ამ ყველაფერთან დაკავშირებით, „ახალი თაობა“ ამის გასარკვევად ზაქარია ქუცნაშვილს ესაუბრა.

- ბატონო ზაქარია, ოპონენტები ღიად გადანაშაულებენ ნეპოტიზმში, ზაქარია ქუცნაშვილმა ეს პირდაპირ ეთერში თავად აღიარაო. რით უპასუხებთ მათ?

- მე ვუპასუხებ მხოლოდ სიმართლით. მე ხალხს არასდროს არ ვატყუებ. როცა ხალხს აინტერესებს, ვინ სად როგორ მოხვდა, მე ვლაპარაკობ სიმართლეს. სამწუხაროდ, ეს ჩემი შეცდომა იყო და ამ შეცდომას ვაღიარებ ჩემი მხრიდან.

- რას თვლით საკუთარ შეცდომად, რომ თამაზ მეჭიაურს დაეხმარეთ და „ოცნებაში“ მიიყვანეთ?

- დიახ, ეს ჩემი მხრიდან შეცდომა იყო.

- თუმცა თქვენი ოპონენტები ამას ნეპოტიზმს უწოდებენ. ზაქარია ქუცნაშვილმა თავადვე აღიარა, თამაზ მეჭიაური ჩემი ნათესავია და ამიტომ დავეხმარეო. არ არის ეს ნეპოტიზმი?

- თქვენ შეიძლება ნეპოტიზმი უწოდოთ, მე შეცდომას ვეძახი. რაც გინდათ, ის დაარქვით, ეს თქვენი შესაფასებელია.

- უმრავლესობა დუმს, თქვენს განცხადებებზე შეფასებები არ მოგვისმენია. მიიღეთ საყვედური ამ ყველაფრის გამო?

- საყვედურს ვერ მივიღებ, რადგან ეს არის ჩემი შეცდომა და მე ამას ვაღიარებ. ვერ ვხვდები, რატომ უნდა მივიღო საყვედური?!

- თუნდაც იმის გამო, რაც გადაცემაში მოხდა. თქვენ პარლამენტის დეპუტატი ბრძანდებით...

- თქვენი აზრით, კიდევ მე მეკუთვნის საყვედური?! ჩემთვის არავის არ უსაყვედურია და ვერც მისაყვედურებს!

- რეალურად რა მოხდა თიანეთში? თამაზ მეჭიაური უკვე თამამად აცხადებს, რომ მან გაიმარჯვა და თქვენ დამარცხდით...

- სამართლებრივი ბრძოლა ჯერ არ დასრულებულა! თამაზ მეჭიაურს უნდა, რომ გამარჯვება მოსტაცოს ქალბატონ კანდიდატს, შეურაცხყოფის და ცილისწამების ხარჯზე, რითაც ის ცნობილია მთელს რაიონში. ეს არის და ეს. მე გუშინ შტაბში ვიყავი მიმაგრებული, ვერ მივაქციე სათანადო ყურადღება და ამდენი ცილისწამებებით და შეურაცხყოფებით, ამ ქალბატონი კანდიდატის მიმართ მეჭიაურმა ყველაფერი იკადრა.

- სამართლებრივი დავა ჯერ არ დასრულებულაო, ქალბატონს გამარჯვება უნდა რომ მოსტაცოს მეჭიაურმაო. ანუ არ იზიარებთ მცხეთის სასამართლოს გადაწყვეტილებას?

- რატომ უნდა ვიზიარებდე სასამართლოს გადაწყვეტილებას, როცა არც მოსარჩელე ვარ და არც მოპასუხე.

- მაშინ რამდენად სამართლებრივად მიგაჩნიათ აღნიშნული გადაწყვეტილება?

- ეს მხარეებმა უნდა შეაფასონ! მე მხარეს არ წარმოვადგენ. ამ შემთხვევაში ვარ „ქართული ოცნების“ კანდიდატების გამარჯვების მომხრე და არა ცხრა პარტია გამონაცვალი ხალხის, არაკომპეტენტური და უზრდელი ხალხის გამარჯვების მომხრე.

- მოვისმინეთ შეფასებები, რომ „ახალგაზრდა კაცი ხართ, საქართველოს პარლამენტის წევრი და ასე არაკორექტულად არ უნდა ესაუბრაო, „მეჭიაური ლოთი იყო“ და მსგავსი განცხადებები არ უნდა გაეკეთებინა ქუცნაშვილსო“. ნანობთ ამ გამონათქვამებს, თუ იგივეს გაიმეორებდით თუ საჭიროდ ჩათვლიდით?

- ეს არაკორექტული შეკითხვაა, არ გიპასუხებთ.

- რა ხდება დღეს თიანეთში? საუბარია, რომ იქ მთლიანად თქვენ მართავთ სიტუაციას, ასეა?

- ეს შეკითხვაც არაკორექტულია. მთლიანად თქვენ მართავთ, ეს ნიშნავს, რომ მე არ ვიცი, სახელმწიფო რა კანონებით იმართება და ვინ რაზეა პასუხისმგებელი!

- მოსახლეობის განწყობაზე რას იტყვით? ყველგან მოიგო „ქართული ოცნების“ მერობის კანდიდატმა, თიანეთში კი დამარცხდა. ეს რაზე მიუთითებს? ხალხი თქვენით უკმაყოფილოა?

- ბოდიშს ვიხდი, მაგრამ 49% მიიღო მაგ უზრდელმა ვაჟბატონმა! ასევე 49% მიიღო გაერთიანებულმა ოპოზიციამ თბილისშიც, ამის გამო თბილისზე უარი ვთქვათ?! ეს არის გაზვიადებული შეფასებები. ეს ერთი კანდიდატი იყო და მთელი ოპოზიცია მის გარშემო იყო გაერთიანებული, რა ვქნათ ახლა, ამის გამო თიანეთს გავუბრაზდეთ?! თიანეთში კარგი და წესიერი ხალხი ცხოვრობს. იციან მათ, ვინ საქმის გამკეთებელია და ვინ არაკომპეტენტური და კორუმპირებული.

- როდის დაიძაბა თქვენსა და თამაზ მეჭიაურს შორის ურთიერთობა? რაც „ქართული ოცნება“ დატოვა? თუ რა გახდა ამის მიზეზი? როგორც თავად აღნიშნავთ, ახლო ნათესავები ხართ.

- ამ კითხვაზე არ გიპასუხებთ! ნახვამდის.

„ახალი თაობა“, 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ დავით ლორთქიფანიძესთან: „თამაზმა და ზაქრომ ერთმანეთს ტალახი არ უნდა ესროლონ“

მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი, „ქართული ოცნების“ წევრი დავით ლორთქიფანიძე საუბრობს იმ უხერხულობებზე, რომლებიც ადგილობრივი არჩევნებზე წარმოიშვა.

- ბატონო დავით, საკმაოდ რთული პროცესი იყო. ადგილობრივი არჩევნები ჩატარდა. შედეგებით კმაყოფილი ხართ?

- საქართველოში არჩევნები ნამდვილად შედგა. ამას ამომრჩეველიც ხედავს. საერთაშორისო ორგანიზაციებმაც შეაფასეს. თუმცა, არის გარკვეული უხერხულობები. დამარცხებული პოლიტიკური ძალები ცდილობენ, დისონანსი შემოიტანონ. მათ უფლება აქვთ გააპროტესტონ, მაგრამ მათი პროტესტი არ მესმის მაშინ, როცა მთელი ქვეყნის მასშტაბით 500-მდე საჩივარია შესული. ეს მიუთითებს, რომ არჩევნები ჩატარდა ნორმალურ სამართლებრივ გარემოში. ამიტომ ყველაფერი სამართლებრივ ჩარჩოებში უნდა მოექცეს. პროტესტის, გამოსვლის არავის ეშინია. ამ დღეებში დანარცხებული პოლიტიკური ძალების წარმომადგენლები არაერთ ტელევიზიით გამოდიონენ და ცდილობდნენ საზოგადოებაში დაემკვიდრებინათ აზრი, რომ არჩევნები გაყალბდა, რაც სიცრუეა.

- ყველაზე მეტად არასაპარლამენტო ოპოზიციაა განაწყენებული, არჩევნების წინა პერიოდში ლიდერთა საბჭო რომ შექმნეს. ისინი ამბობენ, რომ ხელისუფლებამ არჩევნები გააყალბა. გამორიცხავთ, რაიმე საფუძველი არ შეიძლება ჰქონდეს მათ განცხადებებს?

- 2008 წელს მიხეილ სააკაშვილის სისხლიანი რეჟიმის პირობებში მე ვიყავი მაჟორიტარი დეპუტატობის კანდიდატი. შედეგები გამიყალბეს, ოქმები გადაწერეს, მაგრამ არ დამიწყია ტელევიზიებში სიარული, არც არავინ შემიშვებდა ტელევიზიებში. სამართლებრივად დავიწყე ბრძოლა, სასამართლომ არ გამამართლა, გავასაჩივრე სააპელაციოში, მათაც ნაციონალების გამარჯვება დატოვეს ძალაში, მაგრამ სასამართლოს გადაწყვეტილება ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში გავასაჩივრე. დღეს თუკი ვინმეს რაიმე საფუძველი აქვს, საშუალება აქვთ სამართლებრივი გზით იბრძოლონ. საუბარი იმაზე, ჩივილს აზრი არ აქვს, სასამართლო მაინც არ გამოიტანს დადებით გადაწყვეტილებასო, სიმართლე არ არის. თუმცა, ჩემი ნათქვამი ბევრ ოპონენტს არ მოეწონება. მაშინ საპროტესტო აქციები მოაწყონ და თავიანთი ამომრჩეველი გამოიყვანონ ქუჩაში, რაც მათ არ შეუძლიათ. არც სამართლებრივად უნდათ ბრძოლა და არც მხარდამჭერები ჰყავთ.

- ნინო ბურჯანაძემ ბიძინა ივანიშვილს მიმართა, პოლიტიკიდან ჩემ გაყვანას ვერ ეღირსებიო. ნეტა, ბიძინა ივანიშვილს მართლა სურს ნინო ბურჯანაძის პოლიტიკიდან წასვლა?

- ნინო ბურჯანაძე იქნება თუ სხვა ვინმე, მათ პოლიტიკაში ყოფნა-არყოფნას ქართველი ამომრჩეველი განსაზღვრავს. ჩვენს ამომრჩეველთან უფრო მეტად უნდა ვიმუშაოთ. მეტი რესურსი უნდა ჩადონ ამომრჩეველთან ურთიერთობაში. ადგილებზე, მუნიციპალიტეტებში და საარჩევნო უბნებზე უნდა ჰყავდეთ ის ადამიანები, რომლებიც მათი პარტიის მხარდამჭერები არიან. მათ კი ისეთი წარმომადგენლები ჰყავთ საარჩევნო უბნებზე, რომლებსაც ფეხებზე ჰკიდიათ, არჩევნების დღეს მათი წარმდგენი პოლიტიკური ძალა რა შედეგს დადებს. არჩევნებს მაინც ვერ მოვიგებთ, აზრი არ აქვსო.

- ამის თქმის რა საფუძველი გაქვთ?

- ვიცი, რაიონებში რა ხდება. არ მინდა მათთან პოლემიკაში შესვლა, მაგრამ თუ დაგაინტერესებთ, შეგიძლიათ მათი სიები ნახოთ – ზოგიერთ მუნიციპალიტეტში მათ მიერ წარდგენილ სიებში შეყვანილი ადამიანები ხშირ შემთხვევაში იქ, ადგილზე, არ ცხოვრობენ. ისინი მოტივირებული არ არიან.

- პოლიტიკური პარტიები აცხადებდნენ, რომ მათ არ ჰქონდათ ფულადი რესურსი. აქედან გამომდინარე არც ადამიანური რესურსი ჰყავდათ, რომ უბნებზე მათი ინტერესების ერთგული დამცველი ჰყოლოდათ...

- როცა ადამიანური რესურსი არ გაქვს, მაშინ არ უნდა გქონდეს პრეტენზია, რომ განსაკუთრებულ შედეგს დადებ. ოპოზიციის წარმომადგენლებიც გავიდნენ საკრებულოებში. მაგალითად, ნინო ბურჯანაძის პარტიიდან ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში მერობის კანდიდატია, მეორე ტური დაინიშნა. არიან ავტორიტეტული კანდიდატები, რომლებიც იბრძვიან გამარჯვებისთვის. ბორჯომში „პატრიოტთა ალიანსის“ კანდიდატი გავიდა მეორე ტურში. თუ არ ვცდები, „პატრიოტთა ალიანსმა“ საკრებულოში 7 თუ 8 მაჟორიტარი გაიყვანა. ბორჯომში, საერთოდ, ოპოზიციური საკრებულოა, უმრავლესობა ოპოზიციას აქვს.

- ოპოზიციური საკრებულოაო, მათში „ნაცმოძრაობასაც“ გულისხმობთ?

- რამდენადაც ვიცი, ბორჯომის საკრებულოში „ნაცმოძრაობისა“ და „ევროპული საქართველოს“ წარმომადგენლებიც არიან. თუმცა, მე ნაცმოძრაობასა და ევროპულ საქართველოს პოლიტიკურ ძალად ვერ აღვიქვამ, რაც უნდა დაირქვან.

- თურმე იყო შემთხვევა, როცა ერთი პარტიის წარმომადგენელი მეორე პარტიას უჭერდა მხარს და ურეკავდა. თქვენ ვის მიეცით ხმა?

- მე ხმა მივეცი საქართველოს უკეთეს მომავალს და ხელისუფლების კანდიდატს.

- მხარდაჭერას რა განაპირობებდა? რატომ დაუჭირეს ხელისუფლებას მხარი და რატომ არ დაუჭირეს მხარი, ვთქვათ, ნინო ბურჯანაძის პარტიას?

- ადგილობრივ არჩევნებში მოსახლეობა მხარს უჭერს ადგილზე წარმოდგენილ კანდიდატურებს. თუ სოფლებში და თემებში კარგი კანდიდატები გყავს წარდგენილი, დაუჭერს მხარს. ხელისუფლების კანდიდატებს, რომლებსაც სოფლებში რაღაც უკეთებიათ, ამომრჩეველმა მხარი დაუჭირა. ძალიან ბევრი რამ გავაკეთეთ ჩვენ ამ ხნის განმავლობაში. უბრალოდ, ძალიან გული მწყდება, რომ პიარში მოვიკოჭლებთ და საზოგადოებამდე ყველაფერი ვერ მივიტანეთ, რაც ჩვენ გავაკეთეთ.

- არჩევნების წინა პერიოდში მუდმივად საუბრობდნენ სახელისუფლებო რესურსის გამოყენებაზე. როცა თქვით, გარკვეული უხერხულობები იყოო, ამას ან საარჩევნო უბნებთან კოორდინატორების ყოფნას ხომ არ გულისხმობდით?

- უხერხულობა არ მიხმარია უარყოფით კონტექტში. კოორდინატორების ყოფნა საარჩევნო უბნებთან კანონით აკრძალული არ არის.

- მაშინ უხერხულობებში რას გულისხმობდით?

- ვგულისხმობდი იმას, რომ, ვთქვათ, თიანეთის არჩევნებში ერთი მხარე ამტკიცებდა, რომ თვითონ იყო გამარჯვებული, ბიულეტენების გადათვლა მოხდა და გამარჯვებული მეორე კანდიდატი გამოვიდა. არის უხერხულობები, როცა ერთი მხარე ამტკიცებს, რომ გამარჯვებულია, მეორე მხარეც ამტკიცებს, რომ თვითონ არის გამარჯვებული.

- სასამართლომ თამაზ მეჭიაური აღიარა გამარჯვებულად...

- ეს თქვენგან გავიგე. თქვენ იცით ჩემი მდგომარეობა, 10 დღეა, მამა რეანიმაციაში მყავს და ყოველწუთიერად არ ვარ ჩართული ამ პროცესში. ანუ თამაზ მეჭიაური ჩაითვალა გამარჯვებულად?

- დიახ, ერთი ხმით...

- ზუსტად ეს ვიგულისხმე, როცა უხერხულობაზე ვსაუბრობდი. რადგან უხერხულობა შეიქმნა, ეს უხერხულობა ვიღაცამ შექმნა. ამიტომ უპრიანი იქნება, ამ უხერხულობის შემქმნელ ადამიანებს დავუსვათ კითხვა, რატომ გააკეთა მან ეს. ისე, მეორე მხარეს აქვს უფლება, ზემდგომ ინსტანციაში გაასაჩივროს და, როგორც ჩანს, პროცესი გაგრძელდება. გამარჯვებული აბსოლუტურად სამართლიანად უნდა იყოს გამოცხადებული. ჩემთვის უცხო არც ერთი მხარე არ არის. ამიტომ მე აბსოლუტურად კეთილგანწყობილი და ნეიტრალური ვარ. ამიტომ მინდა გაიმარჯვოს თიანეთელი ხალხის ნებამ. მივესალმები მოსახლეობის გადაწყვეტილებას.

- თამაზ მეჭიაური ზაქარია ქუცნაშვილს აბრალებდა საარჩევნო პროცესში ჩარევას და თავდაპირველი შედეგის შეცვლას. ასეთ დამოკიდებულებას ემიჯნებით?

- მე ვგმობ ასეთ დამოკიდებულებას და არ მომწონს. თამაზი, ზაქრო და ჩვენ 2012 წლიდან ერთად ვიდექით ბატონ ბიძინა ივანიშვილის გვერდით. ერთმანეთს დაუმსახურებლად ტალახი არ უნდა ვესროლოთ. არ მომწონს, რომ ტელეეკრანებიდან ირჩეოდა ეს საკითხი. სასამართლოს გადაწყვეტილებას უნდა დალოდებოდნენ. იმედია, სასამართლო გადაწყვეტილებას ორივე მხარე შეხვდება ისე, როგორც კაცებს ეკადრებათ. საბოლოოდ სამართალმა უნდა გაიმარჯვოს.

„ახალი თაობა“, 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ დავით ზურაბიშვილთან: „კახა კალაძე სისტემის წინააღმდეგ უნდა წავიდეს“

რესპუბლიკური პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი დავით ზურაბიშვილი „ახალ თაობასთან“ ინტერვიუში ახალი მერის პერსპექტივებზე საუბრობს.

- ბატონო დავით, კახა კალაძემ განაცხადა, რომ მერიაში აუცილებლად იქნება ცვლილებები, განხორციელდება რეფორმები, მთავარი ყურადღება გადატანილი იქნება პროფესიონალიზმსა და პატიოსნებაზე. როგორი მერი იქნება კალაძე, რა მოლოდინი გაქვთ?

- თავიდან ყველა კარგი დაპირებით მოდის, ვნახოთ, რას გააკეთებს.

- გუნდს რამდენად აქვს მნიშვნელობა? ამბობენ, რომ ნარმანია პატიოსანი კაცი იყო, მაგრამ არ ჰყავდა კვალიფიციური გუნდი...

- რა თქმა უნდა, გუნდს მნიშვნელობა აქვს, მაგრამ გუნდს თავად ლიდერი ირჩევს. ნარმანიას პრობლემა თუ ის იყო, რომ გუნდი ვერ შექმნა, ეს მისი პრობლემაა. მერის საქმიანობაში ჩარევები იყო და ამას მუდმივი ხასიათი ჰქონდა. ვერ მოახერხა, რომ ეს პროცესი საკუთარი თავისთვის დაექვემდებარებინა. ვერც აღუდგა და არც ილაპარაკა ამ პრობლემაზე ღიად, არც პროტესტი გამოთქვა, დინებას დაჰყვა. ბოლოს უკვე პრაქტიკულად არც არაფერი ეკითხებოდა, სრულიად სხვა ადამიანები, რომელთა სახელი და გვარი შეიძლება არც კი ვიცოდეთ, ზოგადად კლანური, ახლობლურ-ნათესაური, ნომენკლატურული ინტერესები განაგებდა იქ ყველაფერს.

- კახა კალაძე რამდენად შეძლებს, რომ ასეთი გავლენებისგან თავისუფალი იყოს?

- არ ვიცი, სულ ცოტა ხანში გამოჩნდება. ახლა მოქმედი სისტემა არის ის, რაც მოგახსენეთ. ამ შემთხვევაში კახა კალაძეს ამ სისტემის წინააღმდეგ მოუწევს წასვლა. წინააღმდეგ შემთხვევაში მოქმედ სისტემას შეეგუება. ვნახოთ, ამ ყველაფერს დრო გვიჩვენებს.

- მთავარი სიმპტომი, სიგნალი რა იქნება, მაგალითად, გუნდის წევრები, ვინ იქნებიან საქალაქო სამსახურების ხელმძღვანელები და ა.შ.?

- უფრო დამოკიდებული იქნება თუ რა პროექტები განხორციელდება, როგორ განხორციელდება. რამდენად იქნება ქალაქზე ორიენტირებული ეს პროექტები, რა ინტერესები იქნება გატარებული. მშენებლობების საკითხი, ეკოლოგიის პრობლემები, თუნდაც „სითი-პარკის“ საკითხი. რამდენად გაუმკლავდება ამ პრობლემებს, ამ ყველაფერს მალე დავინახავთ. ნარმანიაც იძლეოდა დაპირებებს, რომ ამ პრობლემებს მოევლებოდა, მაგრამ არათუ არ მოევლო, პირიქით. ჩვენ, რესპუბლიკელები, 2016 წლამდე უმრავლესობის წევრები ვიყავით საკრებულოში, მაგრამ პრაქტიკულად ოპონირების რეჟიმში ვიყავით, ოპოზიცია ვიყავით, ასე გვიწევდა, რადგან ეს პროცესი ნარმანიამ ვერ თუ არ შეაჩერა.

- ექსპერტები ამბობენ, რომ კალაძეს აქვს შანსი, იყოს წარმატებული მერი, რომ მას აქვს ამბიცია...

- შანსი აქვს, თუ გამოიყენებს ამ შანსს. შანსი ნარმანიასაც ჰქონდა, ყველას აქვს შანსი, მთავარია, როგორ გამოიყენებ. შეძლებს კი დაუპირისპირდეს ამ ყველაფერს, მე მთლად დარწმუნებული არ ვარ, სიმართლე გითხრათ, ვნახოთ.

- საკრებულოს თავმჯდომარე გიორგი ტყემალაძე იქნება. მას როგორ შეაფასებთ?

- პიროვნულად არაფერი საწინააღმდეგო არ მაქვს. საკმაოდ კვალიფიციური და კორექტული ადამიანია, მაგრამ ვინც არ უნდა იყოს თავმჯდომარე, ის გაატარებს იმ პოლიტიკას, რაც ზოგადად ხელისუფლებას ექნება. აქ მე ცვლილებას არ ველი. საკრებულო ვერ წარმომიდგენია მერიისგან და ხელისუფლებისგან, თუნდაც უმრავლესობის შიგნით, რაღაცნაირად ავტონომიური იყოს. ამ მხრივ არსებითი ცვლილება არ მოხდება, იქნება ის, რასაც „ზევიდან“ ეტყვიან.

- რას იტყვით არჩევნების შედეგებზე, რამდენად ელოდით, რომ თუნდაც თქვენი პარტიისთვის ასეთი შედეგით დასრულდებოდა არჩევნები?

- რესპუბლიკურმა პარტიამ უფრო სამომავლო განაცხადი გააკეთა. ჩვენ უფრო ღირებულებით არჩევანზე შევჩერდით. ჩვენ გავაკეთეთ განაცხადი იმ თემებზე, რასაც ქართული პოლიტიკური სპექტრი თავს არიდებს. არა იმიტომ, რომ ეს მნიშვნელოვანი არ არის, პირიქით, ძალიან მნიშვნელოვანია, მაგრამ არაპოპულარულ თემებად თვლიან. ჩვენმა ახალგაზრდა ლიდერებმა, რომლებიც გამოჩნდნენ ამ არჩევნებზე, პრეზენტაცია მოახდინეს ამ თემების.

- მაგრამ ამ თამამმა განცხადებებმა ეკლესიის მიმართულებით, პიროვნების თავისუფლების მიმართულებით მოგიტანათ ის შედეგი, რასაც ელოდით?

- ჩვენ ვთვლით, რომ იმ განაცხადით, რაც გავაკეთეთ, ელექტორალური შედეგი ანუ ხმებში ასახული შედეგი 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებისთვის გვექნება. ახლა ჩვენ დიდი ოპტიმისტური მოლოდინი არ გვქონდა. ის პრობლემები, რომლებზეც ჩვენ ვისაუბრეთ, ეკლესიის ჩარევა პოლიტიკაში თუ დაფინანსების საკითხი, უმცირესობების უფლებები, მათ შორის სექსუალური უმცირესობების უფლებები, კონკრეტულად მხოლოდ უმცირესობებს არ აღელვებს, აღელვებს უმრავლესობას. ადამიანები თვლიან, რომ თუ ნორმალურ სახელმწიფოში გვინდა ცხოვრება, ეს უფლებები უნდა იყოს დაცული. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ასეთი ელექტორატი არსებობს საქართველოში და არც ისე ცოტა, მაგრამ კონკრეტულად ეს ელექტორატი შენი ამომრჩეველი რომ გახდეს, ამას მუშაობა და დრო სჭირდება. ეს ის გზაა, რაც ჩვენ იმ შედეგამდე მიგვიყვანს, რაც გვინდა.

„ახალი თაობა“, 26 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ნანა კაკაბაძესთან: „მოაყრიდნენ ამ საწამლავს საჭმელს, რომელიც შორენას შეჰქონდა პატრიარქთან და მერე დაბრალდებოდა შორენას“ // „ციანიდის საქმეში“ მამა გიორგი მამალაძე დამნაშავე მგონია“

„ახალი თაობა“ უფლებადამცველ ნანა კაკაბაძეს ესაუბრება:

- ადგილობრივი არჩევნები ავად თუ კარგად ჩატარდა, თქვენ, როგორც არასამთავრობო ორგანიზაციის წარმომადგენელი, რას იტყოდით ამ არჩევნების შესახებ?

- საზოგადოებაში აღარაა მოლოდინი, რომ არჩევნებით რაიმეს შეცვლის. ეს ძალიან ცუდია, რადგან ადამიანები ნელ-ნელა რწმუნდებიან, რომ მათი არჩევანის გაკეთება არაფერს ნიშნავს, რა შედეგიც უნდა ხელისუფლებას, იმას დაიწერს. ეს საშიში ტენდენციაა, რაც კარგამდე არ მიგვიყვანს. ამავე დროს, უკვე იმდენად დახვეწილია გაყალბების და ზეწოლის მექანიზმები, რომ კონკრეტული პიროვნების დაჭერა და დადანაშაულება ძალიან ძნელია. ეს უკვე მეორე მხარეა, რატომაც საზოგადოებას არჩევნებისადმი ნიჰილიზმი აქვს ჩაბუდებული.

- თქვენ ხელისუფლებას ადანაშაულებთ?

- არა, მე ვადანაშაულებ ყველას, ვინც არჩევნებში მონაწილეობს, ვინც ტყუის და ყველა ხერხით ცდილობს ხელისუფლებაში მოსვლას და ხალხის თავზე წამოჯდომას. აქ ხელისუფლებაც და ოპოზიციაც, ვისაც როგორ შეუძლია, ისე სცოდავს.

- მაშინ ალბათ კანონმდებლობის შეცვლაა საჭირო?

- დიახ, საჭიროა კანონის და მისი რეგულაციების შეცვლა. მე ამ საქმის სპეციალისტი არ ვარ და როგორც ჩვეულებრივი მოქალაქე, ვლაპარაკობ, მაგრამ აშკარაა, რომ კანონმდებლებმა, თუ მათ არ სურთ ქვეყანა თავზე დაგვექცეს, საჭირო ცვლილებები უნდა გააკეთონ. საერთოდ, ჩვენთან მხოლოდ არჩევნები კი არა, სხვა ბევრი რამეც დასახვეწი და გასასწორებელია, თუნდაც სამართალდამცავი სტრუქტურები და სასამართლო, რაშიც ციანიდის საქმემაც კიდევ ერთხელ დამარწმუნა.

- განაჩენის უკმაყოფილო ხართ?

- ვფიქრობ, ეს საქმე ბოლომდე გაუხსნელი დატოვა ხელისუფლებამ. რაც სახალხოდ გამოიტანეს, ეს იყო ნაწილობრივი სიმართლე. ის, რომ შორენა თეთრუაშვილის მკვლელობა მზადდებოდა, ნაკლებად დამაჯერებელია საზოგადოებისათვის.

- დიახ, ნაკლებად დამაჯერებელი ჩანს...

- ის ძალები, ნაციონალური მოძრაობა თუ სააკაშვილი სარგებლობს იმით, რომ არადამაჯერებელი შედეგი დაიდო. ამიტომ ისიც კი, რაც მართალია და რეალური, კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება.

- რა შუაშია აქ ნაცმოძრაობა და სააკაშვილი?

- ეს აშკარაა თუნდაც რუსთავი 2-ის ქმედებით, რომელიც მედია საშუალებად კი არა, მხარედ წარმოჩინდა. მათი დაინტერესება ამ საქმით უფრო მეტი იყო, ვიდრე თვითონ გიორგი მამალაძის საქმის გამოძიება. სასაცილოა, როდესაც ნაციონალური მოძრაობა მართლმადიდებელი მოძღვრის უფლებებს იცავს და მისი გამართლებისთვის იბრძვის, ეს არის აბსურდი. გახსოვთ ალბათ, ნეოლიბერალური პოზიციებიდან როგორ დასცინოდნენ ჩვენს რწმენას და როგორ სვრიდნენ ტალახში მართლმადიდებლობას. ათეულობით სასულიერო პირი იხდის დღეს სასჯელს და შეიძლება ითქვას, ზოგი მათგანი ციხეში დაუსაბუთებლად ზის, მაგრამ რუსთავი-2-ს და ნაცმოძრაობას ხმაც არ ამოუღიათ მათ დასაცავად. თუნდაც მამა პეტრეს თავგამოდება რად ღირს, ვითომ სიმართლის ძიების ბრძოლა, ის ხომ პირდაპირ არის გაიგივებული ნაციონალებთან.

- ირაკლი მამალაძეზე რას იტყვით, რომელმაც ეს ამბავი სამართალდამცველებამდე მიიტანა და საიდანაც დაიწყო ეს პროცესი?

- ზუსტად უფლის ნება იყო, რომ ვიღაცამ მასალები გარეთ გამოიტანა, რათა ეს ბოროტი და საშინელი საქმე არ მომხდარიყო. უფლის ნება მგონია ეს, ვინ გააკეთებდა და გამოიტანდა ამას, მნიშვნელობა არ აქვს. რაც შეეხება ირაკლი მამალაძეს, მისი როლიც დამაფიქრებელია, რადგან იგი არ გამოიყურება, როგორც მიუკერძოებელი ადამიანი. აშკარა არის, რომ მის უკან ვიღაცები დგანან, მაგრამ რაც მან გამოიტანა და გაასაჯაროა, სიმართლეა. ეს დაადასტურა პროკურატურის მიერ გამოქვეყნებულმა მამა გიორგის ნათქვამმა.

- რამდენად დამნაშავეა ამ საქმეში მამა გიორგი?

- დამნაშავე ჩანს. პროკურატურის გამოქვეყნებულ მასალებშიც იკვეთება, რომ მამა გიორგი ამ პროცესში იყო ჩართული და ცუდი როლი ჰქონდა ამ საშინელ საქმეში. მან ძალიან კარგად იცოდა, რისთვის და რატომ სჭირდებოდა ეს ციანიდი. მის ბრალეულობას ადასტურებს მისი ძმის ჩანაწერიც, რომელიც პატრიარქთან შეხვედრის დროს ჩაიწერა. პატრიარქი ამბობს: `რატომ იტყუებით, უფლის არ გეშინიათ?~ იქვე პატრიარქი ეკითხება ფულის გადარიცხვებთან დაკავშირებით, რაზედაც მამა გიორგის ძმა პასუხობს, 50 მილიონი კი არა, მხოლოდ 4 მილიონი ევრო უნდა გადმორიცხულიყო პირველ ეტაპზეო. ამით დასტურდება, რომ ძმამაც კარგად იცოდა თანხის შესახებ. გინახავთ სადმე, ამდენ ფულს მღვდელს ურიცხავდნენ? აშკარაა, რომ ამ უკეთურ საქმეში გავლენის დიდი ჯგუფი მონაწილეობდა, უზარმაზარი თანხითა და შორსმიმავალი ინტერესებით. მამა გიორგი არ იყო დამოუკიდებელი ფიგურა, უბრალოდ, ხელისუფლებამ არ ჩათვალა საჭიროდ ბოლომდე გამოეაშკარავებინა შიშველი სიმართლე.

- შეიძლება ჩავთვალოთ, რომ სასამართლოს შეეშინდა ამდენი სიბინძურის გამოაშკარავების?

- შესაძლებელია, რა თქმა უნდა, ალბათ იმიტომაც იყო დახურული განხილვა, რომ მასალების საჯაროდ ჩვენება და განხილვა ზიანს მიაყენებდა სახელმწიფოს ინტერესებს და ხალხის რწმენას. მაგრამ რწმენა მაინც შეირყა და სააკაშვილი და ნაციონალები ამით ზეიმობენ. თქვენ გგონიათ, მამა გიორგის გარდა, ოხანაშვილი და ტარას შავშიშვილი არ არიან დამნაშავეები? ეს ის ტარასია, რომელმაც თბილისის სკოლის დირექტორობის პერიოდში, თავისი მოსწავლე ციხეში გაუშვა. ის იყო სააკაშვილის და ახალაიების ძირითადი საყრდენი, მას უნდა მოეხდინა რეპრესიები განათლების სისტემაში და პირდაპირ იყო გაიგივებული ნაცმოძრაობასთან. ყველაფერი მეტყველებს იმაზე, რომ ამ საქმის სიღრმეები, ამ საქმის არსი გაცილებით უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე გამოჩნდა.

- ვინ უნდა მოეკლათ, შორენა თუ პატრიარქი?

- ეს უწმინდესის წინააღმდეგ იყო მიმართული, ოღონდ შორენას ხელით უნდა მომხდარიყო. ამით ორ კურდღელს იჭერდნენ, პატრიარქის განეიტრალება და შორენას ჩამოშორება ხდებოდა. მოაყრიდნენ ამ საწამლავს საჭმელს, რომელიც შორენას შეჰქონდა პატრიარქთან და მერე დაბრალდებოდა შორენას. საწამლავის რაღაც ნაწილი შორენას ბარგში აღმოჩნდებოდა და ასე … მადლობა ღმერთს, უფალმა ეს საქმე არ დაუშვა.

„ვერსია“, 24-26 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ გოჩა თევდორაძესთან: „პატრიოტთა ალიანსი“, მთავრობის გადადგომის მოთხოვნით, მასშტაბურ აქციას გეგმავს!

თათია გოჩაძე

29 ოქტომბერს ,,პატრიოტთა ალიანსი” თბილისში მასშტაბურ აქციას გეგმავს. პარტიის წევრები და მხარდამჭერები 21 ოქტომბრის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში მიღებული შედეგებით უკმაყოფილონი არიან, საქართველოს პარლამენტთან შიმშილობას განაგრძობენ და გრანდიოზული აქციითაც იმუქრებიან. ,,ვერსია” ,,პატრიოტთა ალიანსის” ერთ-ერთ ლიდერს, გოჩა თევდორაძეს ესაუბრა, რომელიც აცხადებს, რომ ნაციონალური მოძრაობისგან განსხვავებით, „პატრიოტთა ალიანსი“ ბრძოლას განაგრძობს, ბორჯომის მუნიციპალიტეტში გამოცხადებული არჩევნების მეორე ტურში მონაწილეობასაც აუცილებლად მიიღებს და სახელისუფლებო კანდიდატსაც დაამარცხებს.

- ბატონო გოჩა, სხვა ოპოზიციური პარტიებისგან განსხვავებით, არჩევნებში ბევრად უკეთესი შედეგები გაქვთ. რატომ არ წყვეტთ საპროტესტო აქციებს, რისი მიღწევა გსურთ?

- ეს აქციები პირდაპირ საარჩევნო კამპანიაზე მიბმული არ ყოფილა. აქციებს 9 მოთხოვნით ვმართავთ – ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა, კონსტიტუციასთან, მიწის საკითხთან, საარჩევნო თემატიკასთან, სოციალურ პრობლემატიკასთან, ბანკებისგან შევიწროებულ მოქალაქეებთან დაკავშირებით. აქედან არც ერთი პრობლემა არ გადაჭრილა და არაფერს აკეთებს ხელისუფლება, მთავრობა, რომლის ხელმძღვანელიც არის გიორგი კვირიკაშვილი, ამიტომ მოთხოვნებს დაემატა მთავრობის გადადგომა.

- ისეთ ფუნდამენტურ პრობლემებს ასახელებთ, გგონიათ, მათი მოგვარება ხელის ერთი მოსმით შეიძლება?

- შეიძლება, ხელის ერთი მოსმით ამ პრობლემების მოგვარება რთული იყოს, მაგრამ ხელისუფლებამ ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის კუთხით ნაბიჯების გადადგმა უნდა დაიწყოს. ამ მხრივ არც ერთი ნაბიჯი, პოზიტივი არ გვაქვს – ყოველდღე ვხედავთ „მცოცავ ანექსიას“, ამაზე მეტი უბედურება რა უნდა გვჭირდეს?!

- რას სთავაზობთ ხელისუფლებას?

- როცა გაჩნდა ინიციატივა სამმხრივი ფორმატისა – ნატო-საქართველო-რუსეთი, მას პირდაპირი წინააღმდეგობა არც ერთი მხარისგან არ შეხვედრია. არადა, თუ ხელისუფლებამ პოლიტიკური ნება არ გამოხატა, ამ ფორმატის მხარდასაჭერად მოქმედება არ დაიწყო, ოპოზიციური ძალები შეთანხმებას ვერ მიაღწევენ. წინასაარჩევნო პერიოდში, სოციალური დახმარება დაუნიშნეს მოქალაქეებს, მათი ხმები რომ მიეღოთ, რაც, ფაქტობრივად, ერთჯერადი დახმარებებით მათი მოსყიდვის ტოლფასია. ხელისუფლებას ამ კრიტერიუმების შეცვლაზე უნდა ეფიქრა, კანონპროექტი წარედგინა და კანონად ექციათ, ამ შეჭირვებულებს შვება რომ ჰქონოდათ. გაუსაძლის მდგომარეობაშია და ბანკების ,,მძევალია”, მოსახლების 70-80%, რაც ბანკების მაღალი საპროცენტო განაკვეთის შედეგია.

- ბანკების საქმიანობაში სახელმწიფოს ჩარევა ნორმალურად მიგაჩნიათ?

- მოქალაქეს თუნდაც სხვა ფირმა რომ ატყუებს, ხომ შეიძლება ამ კუთხით ჩაერიოს და უთხრას, არ მოატყუოს თუნდაც, სესხის პროცენტებთან დაკავშირებით მაინც?!
ასევე, ვაპროტესტებთ იმას, რომ ხელისუფლებამ საარჩევნო კოდექსი საკუთარ თავზე მოირგო. რომ არ ყოფილიყო მუხლი, რომლითაც მეორე დღესვე ,,ოცნების” კომისიის წევრებს აქვთ უფლება, დამოუკიდებლად შეცვალონ დამდგარი შედეგები საარჩევნო უბანზე და ახალი ოქმი დაწერონ, ხომ არ გაგრძელდებოდა სამი დღე არჩევნები? ,,ოცნების” კომისიის წევრები ისხდნენ და სადაც არ მოეწონათ საკუთარი ხმები, ახალი ოქმები წერეს.

- ბატონო გოჩა, ოპოზიციის ნაწილი აცხადებს, რომ თქვენ და სხვა საპარლამენტო პარტიები ხიბლში ხართ და მიღებული შედეგით კმაყოფილდებით…

- ვინ არის ხიბლში?! ჩვენი შედეგები გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე ცენტრალური საარჩევნო კომისიის მიერ გამოქვეყნებული ციფრები აჩვენებს. ცხადია, ეს არჩევნები ტოტალური გაყალბების, ზეწოლის, ძალადობის ფონზე ჩატარდა და გამოიგონეს ამომრჩევლის ნების კონტროლით გაყალბების ახალი სქემა. ვგულისხმობ სარეგისტრაციო მაგიდის უკან მდგომ კოორდინატორებს, რომლებიც ხმის მისაცემად მისულ ამომრჩეველს აღრიცხავდნენ. თუ არა საჯარო მოხელეებზე, პედაგოგებსა და ხელისუფლებასთან დაკავშირებულ პირებზე ზეწოლა, გაუგებარია, რაში სჭირდებოდათ ამგვარი კონტროლი. როცა ამომრჩეველზე ამ სახის ზეწოლა ხორციელდება, ვერ ვიტყვით, არჩევნებმა ქვეყნის დემოკრატიულ განვითარებას ბიძგი მისცაო. უამრავი საჩივარი გვაქვს დარღვევებთან დაკავშირებით; მაგალითად, ,,პატრიოტთა ალიანსის” მაჟორიტარი კანდიდატი 1 ხმით აგებს თურმე ხელისუფლების კანდიდატთან, ასპინძაში კი 2 ხმით. არადა, წინა დღეს გვიცხადებდნენ, გაიმარჯვეთო. როცა ასეთი შემთხვევა ბევრია, ცხადია, ვასაჩივრებთ.

- როცა გაყალბებაზე საუბრობთ, არ ფიქრობთ, რომ თქვენი ხმები საარჩევნო კომისიებში პარტიის წარმომადგენლებს უნდა დაეცვათ?

- ზუსტად ამაზე ვსაუბრობდი, როცა საარჩევნო კოდექსის მორგება ვახსენე. როგორ დაიცავდა, როცა კომისიაში საკუთარი წევრების რაოდენობა 9-მდე აიყვანა ხელისუფლებამ. ოქმებზე შენიშვნებში მიწერილია კომისიების ჩვენი წევრებისგან, რომ არ ეთანხმებიან შედეგებს, მეტი რა უნდა ექნათ?!

- აქციაზე რამდენი ადამიანის გამოყვანას აპირებთ?

- რამდენი ათასი იქნება, ვერ გეტყვით, მაგრამ პირველი ოქტომბრის აქციაზე არა ნაკლებ 15 000 ადამიანი მოვიდა. არჩევნები ახალი ჩავლილია, მოსახლეობა დაღლილია წინასაარჩევნო კამპანიით, თუმცა ვიცი, რომ რამდენიმე ათასი კაცი ნამდვილად შემოგვიერთდება.

- წინა მიტინგზე განაცხადეთ, რომ 22 ოქტომბერს ირმა ინაშვილი და პარტიის სხვა საპარლამენტო დეპუტატები შიმშილობას დაიწყებდნენ. რატომ გადაიფიქრეს?

- 22-ში არ ჩავატარეთ აქცია, რადგან 21-ში არჩევნები იყო. დილამდე გაგრძელდა შედეგების დათვლა, ჩვენი კომისიის წევრები, წარმომადგენლები, საარჩევნო შტაბები მთლიანად ჩართული იყო საარჩევნო პროცესში და მეორე დღეს აქციას ვერ გავმართავდით.

- ანუ, 29-ში დაიწყებენ შიმშილობას ინაშვილი და სხვა დეპუტატები?

- არაფერს გამოვრიცხავთ, 29-ში დაიწყებს თუ არა შიმშილობას, ეს ირმას გადასაწყვეტია. ფაქტია, აქცია დაანონსებულია და მოთხოვნებიც გაფართოებულია მთავრობის გადადგომის მოთხოვნით.

- თქვენი პროტესტი მხოლოდ კვირიკაშვილის წინააღმდეგაა მიმართული, ოპონენტები ვარაუდობენ, რომ ეს აქციები პრემიერ-მინისტრის წინააღმდეგ დაგეგმილი სცენარის ნაწილია…

- ჩვენ ქვეყნის მთავრობის გადადგომაზე ვსაუბრობთ და მისი ხელმძღვანელი კვირიკაშვილია. მისი გადადგომა ყველა მინისტრის გადადგომას გამოიწვევს. როცა ხელისუფლება გადადგება, არ გამოვრიცხავთ, მოვუწოდოთ პარლამენტს, თვითლიკვიდაცია გამოაცხადოს ან პრეზიდენტს მოვუწოდოთ არაქმედუნარიანი პარლამენტის დაშლისკენ… არც რიგგარეშე არჩევნებს გამოვრიცხავთ.

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ): არჩევნების შემდეგ: სადამდე შეიძლება „გაიქცეს“ ლარი?

«Комсомольская правда» (რუსეთი): მიშა კარავში

«Deutsche Welle» (გერმანია): მიხეილ სააკაშვილი – „ტარანი“ უკრაინული ოპოზიციისათვის

——————–

«Radio Voice of America – რადიო ამერიკის ხმა» (აშშ), 25 ოქტომბერი, 2017 წელი

https://www.amerikiskhma.com/a/georgian-lari-has-again-fallen-in-price/4086210.html

არჩევნების შემდეგ: სადამდე შეიძლება „გაიქცეს“ ლარი?

ზაზა წულაძე

ეროვნულმა ვალუტამ ტრადიციას არ უღალატა და გაუფასურება ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნების შემდეგაც გაანგრძო. ერთი ამერიკული დოლარის ოფიციალურმა კურსმა უკვე 2.5206 ლარს მიაღწია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ლარი კიდევ 0,4 პუნქტით დაეცა. Agora Finance-ს მონაცემებით, წინასაარჩევნოდ, შვიდი დღის მანძილზე (16-21 ოქტომბერი) ლარი დოლართან 0,11 თეთრით გაუფასურდა. ეროვნულმა ბანკმა კურსის დასაჭერად სავალუტო ბაზარზე, ბოლოს, ივნისში იაქტიურა. მაშინ კობა გვენეტაძის უწყებამ რამდენიმე ტრანშად – 70 000 000 აშშ დოლარი იყიდა, თუმცა ამ ნაბიჯმა ლარის ვარდნის შეჩერება ვერ შეძლო. მას შემდეგ, ქვეყნის ცენტრალურ ბანკს ბაზარზე ინტერვენცია აღარ მოუხდენია.

ეროვნულმა ბანკმა ახალი კურსი 24 ოქტომბრის 17 საათზე გამოაცხადა, რასაც სავალუტო ბაზარზე მყისიერი გავლენა ჰქონდა. კომერციულ ბანკებში ერთი დოლარის ფასი უკვე 2,5650-დან (TBC ბანკი) 2,578-მდე (საქართველოს ბანკი) მერყეობს. სავალუტო ჯიხურებში კი ფასმა 2,58-ს გადააჭარბა. Bloomberg-ის სავაჭრო სისტემაში კურსი 2.5350-ს გადასცდა.

ეკონომიკური პოლიტიკის ექსპერტთა ცენტრის პრეზიდენტს ირაკლი მაკალათიას მიაჩნია, რომ ლარმა დიდი ხანია გადალახა 2,5-ის ფსიქოლოგიური ნიშნული და 2017 წლის ბოლომდე კიდევ უფრო გაუფასურდება: „ტრადიციულად ამ პერიოდში უცხოურ ვალუტაზე მოთხოვნა მაღალია, შესაბამისად ლარი უფასურდება და ეს გაგრძელდება, სულ მცირე 2018 წლის იანვრამდე. ეს არის ყოველწლიური ტრენდი, რაც უფრო ვუახლოვდებით საახალწლო პერიოდს იმპორტი იზრდება, გადმორიცხვები იზრდება და ლარის კურსი ეცემა. მთელი შემოდგომა ეს არის კრიტიკული პერიოდი, ლარის კურსის დაცემის პიკი, ჩემი აზრით, დეკემბრის შუა რიცხვებზე მოვა”.

მმართველ პარტია „ქართულ ოცნებაში“, მუნიციპალურ არჩევნებში გამარჯვების შემდეგ მიაჩნიათ, რომ „ქვეყანაში არც ეკონომიკური და არც პოლიტიკური თვალსაზრისით“ რაიმე ცვლილება არ მომხდარა, რასაც შეიძლება ლარის კურსის 4,5 პუნქტით გაუარესება გამოეწვია. ხელისუფლება ლარის კურსის გაუფასურებაში, ტრადიციულად, საგანგაშოს ვერაფერს ხედავს, დროებით, სეზონურ მოვლენად მიიჩნევს, ბაზარზე არსებულ სპეკულაციურ აჟიოტაჟსა და მოლოდინებს აბრალებს. ანალოგიური ვითარება იყო 2016 წელს, საპარლამენტო არჩევნების შემდეგაც, მაშინ გაუფასურების მაჩვენებელმა 0.0743 ლარი შეადგინა, ერთი დოლარი 2.3337-დან 2,4080 ლარამდე გაძვირდა.

ირაკლი მაკალათია მიიჩნევს, რომ მთავრობის მიერ 2017 წელს გადადგმულმა ნაბიჯებმა, იგივე „სესხების გალარების ერთჯერადმა პროგრამამ“, სავალდებულო ფასდადებამ ლარში, შესაბამისი ეფექტი ვერ მოიტანა, იმპორტი და დოლარზე დამოკიდებულება ისევ მაღალია, რაც ლარის გაცვლით კურსზეც აისახება: „გრძელვადიან პერსპექტივაში აუცილებელია ეკონომიკის ზრდის გაცილებით მაღალი ტემპი, ადგილობრივი წარმოების გაზრდის ხაჯზე ექსპორტის გაზრდა და უარყოფითი სავაჭრო სალდოს შემცირება. ეს საშუალებას მოგვცემს დოლარზე, იმპორტიორებზე და საერთაშორისო ბაზრის ნებისმიერ რყევაზე დამოკიდებულები აღარ ვიყოთ”.

2018 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის პროექტში ლარის გაცვლითი კურსი ამერიკულ დოლართან მიმართებაში ფინანსთა სამინისტროს 2.5 ნიშნულზე აქვს განსაზღვრული. სწორედ ამ კურსით გეგმავს, საქართველოს მთავრობა როგორც საშინაო, ისე საგარეო ვალის მომსახურებას, რომლის ზღვრულმა ოდენობამ 2018 წლის ბოლოსთვის, 18 მილიარდ 123 მილიონ 000 000 ლარს არ უნდა გადააჭარბოს.

შედარებითვის:

1997 წელს -1 დოლარის მაქსიმალური ფასი 1,311 ლარი იყო; 2003 წელს – 2, 2441; 2008 წელს – 1,668; 2012 წელს – 1,6751, 2014 წელს – 1,927, 2016 წელს – 2,7846 ლარი.

«Комсомольская правда» (რუსეთი), 26 ოქტომბერი, 2017 წელი
https://www.kp.ru/daily/26749.4/3777906/#print
მიშა კარავში

ალექსანდრე კოცი

(შემოკლებით)

ბნელი კიევური ღამე. რკინის კასრში („ბოჩკაში“) შეშა ტაკაცუნით იწვის, მას გარშემო რამდენიმე მოქუფრულსახიანი კაცი შემოსხდომია და თბებიან. მათ შორის ერთი ქართველია – მიხეილ სააკაშვილი.

- ორი დღის წინ დივანზე ვიწექი და როგორც კი თქვენი მოწოდება მოვისმინე, ავდექი და აქ მოვედი, – ამბობს ერთ-ერთი ცეცხლთან მჯდომი, რომელსაც სახე რატომღაც გაწითლებული აქვს.

- ვაჰ, მართლა კაცო? – ტაშს უკრავს ქართველი. მას სხვებიც აჰყვნენ.

- აქ რომ მოვდიოდი, არავის სჯეროდა, რომ მე მიხეილ სააკაშვილს ვნახავდი, მაგრამ აი, ხომ  გხედავთ… ახლა მაინც დამიჯერებენ, – სახე გაუნათდა წითელსახიანს.

- ძალიან მაგარია. მოდი, სურათი ერთად გადავიღოთ, – ამბობს მიხეილ სააკაშვილი.

ღამის კრების მონაწილეები იცინიან და იღბლიანს მხარზე ხელს ურტყამენ…

ეს სცენა მიხეილ სააკაშვილმა ფეისბუქის საკუთარ გვერდზე გამოაქვეყნა. მისი ნახვისას საბჭოთა სკოლაში ოდესღაც ნასწავლი მოთხრობა გამახსენდა: „გლეხები ილიჩთან რიაზანის, კურსკისა და კიევის გუბერნიის ყველაზე მიყრუებული სოფლებიდანაც კი მოდიან. ისინი შეგროვებული ფულით რევოლუციური აქციებით მოცულ დედაქალაქში ჩამოვიდნენ. ილიჩი მათ გულღიად, ალერსიანად ხვდება, რაც ადამიანებზე ზრუნვის გამოვლინებაა“.

ქართველ მოხეტიალე ყარიბს – მიხეილ სააკაშვილს კიევის „კარვების ქალაქში“ შეშის ღუმელიანი („ბურჟუიკა“) ერთი ბრეზენტის კარავი აქვს გამოყოფილი. ფეისბუქზე რამდენიმე ფოტო-სელფსაც დაინახავთ: „მიშიკო საძილე ტომრით“, „მიშიკო კარვიდან გამოსვლისას“, „მიშიკო აქციის მონაწილეებს ესალმება“…

„დღეს მე ღამე კარავში გავატარე, ვერხოვნა რადას წინ“, – აცხადებს მიშიკო ყურებამდე გაღიმებული სახით. ჟურნალისტებიც დადარაჯებულნი არიან და მის ყოველ სიტყვას ისე იჭერენ, თითქოსდა მსოფლიოში სხვა არაფერი ხდებოდეს, თან ზოგი ახელებს – „ამბობენ, კარავში კი არა, სახლში იყავიო“. მართლაცდა, მიშას მდიდრული ბინა კარვებიდან სულ რაღაც ათი წუთის სავალზეა, მაგრამ მოსახლეობისათვის ამის თქმა ეჭვის შემტანი იქნება: ეს იმას ნიშნავს, რომ ოთხი წლის ბავშვს უთხრა, კეთილი თოვლის პაპა არ არსებობსო.

მიხეილ სააკაშვილს დღეს ბევრი სადარდებელ-საზრუნავი აქვს – გენპროკურორი იური ლუცენკო საქართველოში ექსტრადირებით ემუქრება, მის თანამოაზრეებს „ტომრებს თავზე აცმევენ“ და საქართველოში ისე აძევებენ, ზოგს კი უკრაინაში გამოჩენას უკრძალავენ. რა ქნას მიშიკომ? საღამოობით ვიდეომიმართვებით ხალხს ევედრება – „მოდით, ვეჩე მაქვს და დაესწარით. ვისაუბროთ, მინდა ვიცოდე, რომ აქ ტყუილად არ ვზივართ“. ჯერ უკრაინულად ლაპარაკობს, მერე რუსულზე გადადის, ბოლოს ქართულად… რაღა ვლადიმერ მაიაკოვსკი და რაღა მიხეილ სააკაშვილი… თუმცა „ორივე დაბადებით ქართველები არიან“.

მიშიკოს დიდი საქმეები აქვს მოსაგვარებელი – ოლიგარქები უნდა დაამხოს, უკრაინა უნდა გადაარჩინოს… მაგრამ ეყოფა კი ძალა?

«Deutsche Welle» (გერმანია), 25 ოქტომბერი, 2017 წელი

http://www.dw.com/ru/комментарий-саакашвили-таран-для-украинской-оппозиции/a-41091030

მიხეილ სააკაშვილი – „ტარანი“ უკრაინული ოპოზიციისათვის

სერგეი რუდენკო, პოლიტიკუირი მიმომხილველი

(ამონარიდი პუბლიკაციიდან)

მიხეილ სააკაშვილის დაპირისპირება პეტრო პოროშენკოსთან – ეს უბრალო ბრძოლა არაა უკრაინის პრეზიდენტთან. ისინი ერთმანეთს კარგად იცნობენ ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროიდან, ორივე ვიქტორ იუშენკოს უახლოეს გარემოცვაში შედიოდა, ორივე „ნარინჯოვან რევოლუციაში“ მონაწილეობდა… პეტრო პოროშენკომ პირადად მიიწვია პრეზიდენტყოფილი მიხეილ სააკაშვილი უკრაინაში… ამიტომ მიშასათვის მოქალაქეობის ჩამორთმევა (თანაც ვისგან – პეტროსაგან!) პირად შეურაცხყოფად აღიქმება.

პეტრო პოროშენკოს წინააღმდეგ ბრძოლაში მიხეილ სააკაშვილი მზადაა ყველასთან გაერთიანდეს – „ბატკივშინის“ ლიდერ იულია ტიმოშენკოსთან, უშიშროების სამსახურის ექს-უფროს ვალენტინ ნალივაიჩენკოსთან, ლვოვის მერ ანდრეი სადოვოისთან. მიშასათვის ისინი – თანამგზავრები არიან, მათთვის კი მიშა იმ „ტარანის“ როლის შემსრულებელია, რომელსაც პრეზიდენტის კაბინეტის კარის შენგრევა და უკრაინაში პოლიტიკური სიტუაციის შეცვლა შეუძლია. ყოველი ზემოთ ჩამოთვლილი უკრაინელი პოლიტიკოსს იმედი აქვს, რომ მიხეილ სააკაშვილი მათ მხარს დაუჭერს საპრეზიდენტო-საპარლამენტო არჩევნების დროს, მაგრამ მათი „თამაში“ საქართველოს ყოფილ პრეზიდენტთან დროებითია – მიხეილ სააკაშვილი თვითონ აირჩევს ვისთან იყოს.

მიხეილ სააკაშვილს უკრაინაში ქართული რეფორმების წარმატების გამეორება სურს, მაგრამ მას ამის შესაძლებლობა ჯერ-ჯერობით არ აქვს და უცნობია, როდის ექნება. თუ იური ლუცენკოს განცხადებებს დავუჯერებთ, შესაძლოა იგი საქართველოში დააბრუნონ.

მიხეილ სააკაშვილის მიერ დეკლარირებული ლოზუნგი – „უკრაინა პოროშენკოს გარეშე“ არ იძლევა პასუხს კითხვაზე: კარგი, ვთქვათ, პეტრო პოროშენკო წავიდა, მაგრამ ვინ იქნება მის ნაცვლად? ვისთან ერთად ხედავს იგი უკრაინის მომავალს – იულია ტიმოშენკოსთან, ანდრეი სადოვოისთან, იგორ კოლომოისკისთან თუ მიხეილ სააკაშვილთან ერთად? ჯერ-ჯერობით ეს მნიშვნელოვანი საკითხი გარკვეული არ არის.

კი, უკრაინელები დაიღალნენ ომით და ხელისუფლების კორუმპირებულობით. კი, ყველას სურს სტაბილურობა და მშვიდი ცხოვრება… მაგრამ ისინი ჯერ მზად არ არიან ქუჩაში გამოსვლისა და მიხეილ სააკაშვილის მხარდასაჭერად.

საქართველოს ექს-პრეზიდენტის პოლიტიკური პერსპექტივა უკრაინაში (და აქედან გამომდინარე, პეტრო პოროშენკოს მომავალიც) დამოკიდებული იქნება იმაზე, თუ როგორი სტატუსით იქნება უკრაინაში მიხეილ სააკაშვილი. ჯერ-ჯერობით ხელისუფლება ფრთხილობს და ითმენს. პეტრო პოროშენკო და მისი თანამოზარეები ელოდებიან, როდის გამოიფიტება პოლიტიკურად მიხეილ სააკაშვილი, როდის გამოელევა ძალა და „დაიჩუტება“… მაგრამ, ალბათ, ეს მათი ყველაზე დიდი შეცდომაა: საქართველოს ექს-პრეზიდენტი დღეს ყველაზე არაპროგნოზირებადი პოლიტიკოსია და მისგან ყველაფერია მოსალოდნელი. მით უმეტეს, რომ მას მკაფიოდ გაცხადებული მიზანი აქვს – „უკრაინა პროშენკოს გარეშე“.

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ რომან გოცირიძესთან: „მეორე ტურში მონაწილეობას აზრი არა აქვს“ // უღალატა თუ არა „ნაციონალურმა მოძრაობამ“ თავის ამომრჩეველს?

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ შოთა მალაშხიასთან: „ქართული ოცნება“ მოქალაქეთა კავშირივით დაამთავრებს“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ანა ნაცვლიშვილთან: „არჩევნებზე კოორდინატორები ამომრჩევლებს აკონტროლებდნენ“

„საქართველო და მსოფლიო“: სოსო ოხანაშვილს რამდენიმე მეუფესთან ყოველდღიური კავშირი აქვს და ალტერნატიული საპატრიარქოს შექმნაზე მუშაობს

—————–

„ახალი თაობა“, 25 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ რომან გოცირიძესთან: „მეორე ტურში მონაწილეობას აზრი არა აქვს“ // უღალატა თუ არა „ნაციონალურმა მოძრაობამ“ თავის ამომრჩეველს?

„ახალი თაობის“ კითხვებს ფრაქცია ნაციონალური მოძრაობის თავმჯდომარე რომან გოცირიძე პასუხობს.

- ბატონო რომან, „ნაციონალური მოძრაობის“ პოლიტსაბჭოს გადაწყვეტილებამ საზოგადოებაში აზრთა სხვადასხვაობა გამოიწვია. როგორც ჩანს, თქვენს პარტიაშიც არ არის ერთსულოვნება. რა გახდა მეორე ტურში მონაწილეობაზე უარის თქმის მიზეზი და თქვენ რამდენად იზიარებთ ამ პოზიციას?

- პარტიაში ერთიანი პოზიცია არის ჩრდილოეთ კორეაში და `ქართულ ოცნებაში~. ამ გადაწყვეტილების მიღებამდე, ჩვენ ოთხსაათნახევარი ვმსჯელობდით პოლიტსაბჭოზე, სადაც ჩამოსული იყვნენ ქუთაისიდან და მარტვილიდან ჩვენი აქტივისტები, ასევე მეორე ტურში გადასული კანდიდატები. ჩვენ მოვისმინეთ ყველა აზრი. რა თქმა უნდა, კენჭისყრა არის ბუნებრივი შედეგი, ის არის საბოლოო გადაწყვეტილების დამაფიქსირებელი. ხმები გაიყო და უმრავლესობამ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ მეორე ტურში არ მივიღოთ მონაწილეობა. ეს იყო უმრავლესობის გადაწყვეტილება და სწორედ ეს არის დემოკრატიის მაჩვენებელი და არა ის, რომ ვიღაცებმა ვიწრო წრეში გადაწყვიტონ და მერე თავს მოახვიონ საზოგადოებას.

- თქვენ მომხრე იყავით თუ მოწინააღმდეგე?

- თუ პარტია გადაწყვეტს, რომ გასაჯაროვდეს, ვინ იყო მომხრე და ვინ მოწინააღმდეგე, მაშინ ჩვენ გამოვაქვეყნებთ პოლიტსაბჭოს სიაში კენჭისყრის შედეგებს. ჩვენთვის არც ეს არის პრობლემა. ზოგი წინააღმდეგი იყო, ზოგი მომხრე. უმრავლესობა იყო წინააღმდეგი, რომ პარტია გასულიყო მეორე ტურში, აი ეს არის და ეს.

- კეთდება შეფასებები, რომ ნაციონალური მოძრაობა უსამართლოდ მოექცა საკუთარ ამომრჩეველს ქუთაისში და მარტვილში. შესაძლოა შემდეგ არჩევნებში მათი ხმები დაკარგონო. ეს რამდენად გაიაზრეთ და გაითვალისწინეთ?

- ჩვენ დავეყრდენით სწორედ ქუთაისის პარტიული აქტივის პოზიციას. მათი პოზიცია იყო, რომ მეორე ტური არ ყოფილიყო, ხოლო მარტვილის აქტივი მოითხოვდა, რომ პირიქით, მეორე ტური გამართულიყო. პარტიამ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ მეორე ტური არ გამართულიყო. ეს, შესაძლოა, ჩვენი ამომრჩევლის ერთ ნაწილს მოეწონოს, მეორე ნაწილს არა. ეს რომ არ იყო მარტივი, ამიტომაც იყო, რომ ოთხ საათზე მეტი ვიმსჯელეთ ამაზე.

- რატომ ჩათვალეთ, რომ მეორე ტურში ბრძოლას აზრი აღარ ჰქონდა?

- პარტიამ ასე ჩათვალა. თუნდაც შარშანდელი გამოცდილებიდან. 45 კაცი გავიყვანეთ და იქაც კი, სადაც თითქმის ჩვენ ვიგებდით მეორე ტურს, ჩამოუარეს ოჯახებს, დააშინეს და არჩევნებზე არ მიიყვანეს ხალხი. როდესაც გვაქვს ცუდი გამოცდილება, ასევე ის, რაც ახლა მოხდა, ამ არჩევნებზე…

- ამ არჩევნებზე რა მოხდა? საუბარია, რომ ყველაფერი მშვიდ ვითარებაში ჩატარდა...

- ტოტალური მოსყიდვა მოხდა, ასევე თითოეული ადამიანის შანტაჟი, ფულით თუ ავტორიტეტებით. საჯარო სექტორში დასაქმებულების დაშინება, სამსახურებიდან გაგდების მუქარა და ასე შემდეგ. ჩავთვალეთ, რომ ამ შემთხვევაში გავრიდებოდით ამ პროცესებს და ზედმეტი წნეხის ქვეშ არ დაგვეყენებინა ჩვენი ამომრჩეველი. ამ უსამართლოდ ჩატარებული არჩევნების ფონზე, ჩვენ არ ჩავთვალეთ საჭიროდ, რომ ამ ორ ოლქში ყოფილიყო ზედმეტი დაძაბულობა. ჩვენ არჩევნებში გავიმარჯვებთ მაშინ, როდესაც მთლიანად ვამხელთ ამ ხელისუფლების უსამართლობას. უსამართლობას ხალხი არ პატიობს. ასე ხდება ყოველთვის და ასე იცვლებიან ხელისუფლებები.

- თქვენც ასე შეიცვალეთ?

- სწორედ ასე წააგო „ნაციონალურმა მოძრაობამ“ არჩევნები, როდესაც „ნაციონალურ მოძრაობას“ სურვილიც რომ ჰქონოდა, ვერ გააყალბებდა არჩევნებს. ვინაიდან მაშინ უზარმაზარი ხალხის მასა იყო მობილიზებული, რომ არჩევნები ყოფილიყო სამართლიანი.

- გამოდის, რომ ყველაფერი ხალხზეა დამოკიდებული და არა ხელისუფლების სურვილზე, მაშინ რატომ სდებთ ბრალს გაყალბებაში?

- თუ ხალხს უნდა, არჩევნები ჩატარდება სამართლიანად. ხალხმა რომ გაიგოს ქვეყანაში უსამართლობაა, რომ არჩევნები არასამართლიანია, ამისთვის საჭიროა მუშაობა და ახსნა-განმარტებები. ის, რომ არჩევნების დღეს სიმშვიდე იყო და გაღიმებული ხალხი იჯდა საარჩევნო უბნებზე და ყუთებში პირდაპირ არ ყრიდნენ ბიულეტენებს, ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ არჩევნები იყო სამართლიანი.

- თუ არ გაუყალბებიათ, ბიულეტენები არ ჩაუყრიათ, სიმშვიდე იყო, მაშინ უსამართლობა სადღა ნახეთ?

- ძალიან ბევრი რამ წყდებოდა არა ყუთთან, არამედ მანამდე. როდესაც ამას ხალხი გაიგებს, მაშინ ისინი დაიცავენ საკუთარ ინტერესებს. ისე, როგორც დაიცვა ნაციონალურმა მოძრაობამ, როცა შევარდნაძის რეჟიმი დაამარცხა და ისე, როგორც დაიცვა `ოცნებამ~, როცა ნაციონალური მოძრაობა დაამარცხა. 2012 წელს ნაცმოძრაობა მცირედით დამარცხდა, მას დიდი რესურსი ჰქონდა იმისა, რომ არჩევნებში მანიპულაცია გაეკეთებინა, მაგრამ ეს არ გააკეთა.

- თუ შეეძლო რატომ არ გააკეთა?

- ნაციონალები მიხვდნენ, რომ ხელისუფლების ცვლილების დრო იყო, მაგრამ სამწუხარო ის არის, რომ ეს ცვლილება რუსეთის მიერ ამ ჰიბრიდული ბრძოლის მეთოდებით იყო დაგეგმილი. ამ მეთოდებით მათ ყირიმიც კი ჩაიგდეს ხელში. რუსეთის აგენტურის მიერ დადგმულმა ქმედებებმა განაპირობა ის, რომ ჩვენ დავმარცხდით. გაიმარჯვა რუსეთის მიერ დაგეგმილმა ჰიბრიდული ომის ქართულმა ნაირსახეობამ და ხალხი იქნა მწარედ მოტყუებული! ხალხს დღესაც მწარედ ატყუებენ ამ შენიღბული სიმშვიდით, თითქოსდა უბნებზე რომ სიწყნარეა, ეს ნიშნავდეს არჩევნების სამართლიანად ჩატარებას.

- ამ დრომდე ნაციონალური მოძრაობა მთავარი ოპოზიციის სტატუსს ინარჩუნებდა, თუმცა თბილისში დამოუკიდებელმა კანდიდატმა ალეკო ელისაშვილმა დაგამარცხათ...

- ეს არაფერს ნიშნავს. ნაციონალური მოძრაობა ყველგან, უკლებლივ ყველა საკრებულოში შევიდა და აქედან 99%-ში ნაციონალური მოძრაობა გავიდა მეორე ადგილზე. რაც შეეხება მერის არჩევნებს, ეს იყო სპეციფიკური შემთხვევა და უბრალოდ „ქართული ოცნების“ მხარდამჭერების იმ ნაწილმა, რომელიც იყო განხიბლული და იმედგაცრუებული მმართველი პარტიის მიმართ, მხარი დაუჭირა ელისაშვილს და ეს სპეციფიკური შემთხვევა, რაც ყველა არჩევნებში ხდება. ეს ბევრს არაფერს არ ნიშნავს.

„ახალი თაობა“, 25 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ შოთა მალაშხიასთან: „ქართული ოცნება“ მოქალაქეთა კავშირივით დაამთავრებს“

ნაციონალური მოძრაობის გადაწყვეტილებით, პარტია არ მიიღებს მონაწილეობას ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნების მეორე ტურში. ამ და სხვა საკითხებზე „ახალი თაობა“ ესაუბრა ამ პარტიის პარტნიორი ორგანიზაციის, ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობის ლიდერ შოთა მალაშხიას. „მეორე ტურში მონაწილეობაზე უარი, ნაციონალური მოძრაობის პოლიტსაბჭოს აბსოლუტურად სწორი გადაწყვეტილებაა. ეს ზნეობრივადაც მართებულია, პოლიტიკურადაც და ემოციურადაც“, – ამბობს იგი.

- თუმცა, არჩევნების შედეგების მიმართ პროტესტის მიუხედავად, ნაციონალური მოძრაობა შედის საკრებულოებში. თქვენ თავის დროზე მათი პარლამენტში შესვლის წინააღმდეგი იყავით..

- პარლამენტში შესვლას სულ სხვა დატვირთვა აქვს. თუ არჩევნების შედეგს არ ეთანხმები, საკანონმდებლო და პოლიტიკურ ორგანოში ყოფნას არ უნდა დათანხმდე. ეს ნიშნავს იმას, რომ იქ ყოფნით ამართლებ ყველაფერს, რასაც ხელისუფლება აკეთებს – კონსტიტუციის მიღებით დაწყებული, ყველა სფეროში პოლიტიკის განსაზღვრით დამთავრებული.

- საკრებულოებში ყოფნა აუცილებელია?

- საკრებულოებში ყოფნა არ გულისხმობს ყველაფრის პოლიტიკურად „გაპრავებას“. ოპოზიციონერები საკრებულოებში შეასრულებენ მაკონტროლებლების ფუნქციას და ხალხს გამოუტანენ ინფორმაციას. ამიტომ, სწორად მიმაჩნია, რომ ნაციონალები, რომლებთან ერთადაც ამ არჩევნებში ერთ ბლოკში ვიყავი, თანხმდებიან საკრებულოებში შესვლას და არ თანხმდებიან მეორე ტურს.

- თქვენი ნათქვამიდან გამომდინარე, მიიჩნევთ, რომ არჩევნები გაყალბდა. აისახა თუ არა ეს შედეგზე?

- ეს შედეგი არ გამოხატავს ხალხის ნებას. ოფიციალური მონაცემებით, არჩევნებზე მოვიდა ამომრჩეველთა 45%. აქედან `ქართულ ოცნებას~ ხმა მისცა 55%-მა. ეს მოსახლეობის 25%-ია. ამ 25-დან 15%-ის მონაცემები ყალბია. ხელისუფლებამ კარგად ისარგებლა დიდი ფულით, ადმინისტრაციული რესურსით, ასევე კრიმინალური სამყაროს დახმარებით.

- კრიმინალური სამყაროს დახმარებაში რას გულისხმობთ?

- თბილისის არჩეული მერი ამაყობს თავისი კავშირებით შავი სამყაროს წარმომადგენლებთან და მას იყენებს კიდეც. ზოგადად, ხელისუფლებაში არიან ქუჩის მენტალიტეტის ადამიანები. ასეთები სახელმწიფოს როგორ გააძლიერებენ? „ქართული ოცნებისათვის“ ეროვნული გმირია ვლადიმერ ბედუკაძე, რომელიც ისევ სახელმწიფო დაცვით დადის. ამ ხელისუფლების სახეა მანანა ბერიკაშვილი, რომელიც ცილისმწამებელია. ის 2012 წელს ბავშვის მკვლელობას აბრალებდა ნაციონალურ მოძრაობას. მანანა ბერიკაშვილი კვლავინდებურად კულტურის მინისტრის მოადგილეა. „ოცნებამ“ ხალხს გააკეთებინა არჩევანი არა თავისუფლების, არამედ, მონობის სასარგებლოდ. მონობაში აღმოჩნდნენ არა მარტო ისინი, ვინც არჩევნების წინ დააშინეს, მოისყიდეს, ან უბანზე მკაცრად გააკონტროლეს, არამედ ისინიც, ვინც გაბრიყვდა. ზუსტი ინფორმაცია მაქვს იმაზე, რომ იმ სოფლებში, რომლებიც თბილისს შემოუერთეს, დარიგდა შეშა და ფული. ყველამ ვნახეთ კადრები, როგორ არიგებდა ერთ რეგიონში საარჩევნო უბანში მმართველი პარტიის წარმომადგენელი ფულს პირდაპირ საარჩევნო უბანზე და თან ირწმუნებოდა, წყლის ფულიაო. შეუძლებელია, ამ ყველაფერს ადამიანმა მუდმივად უყუროს და ეს ითმინოს. ხალხის უკმაყოფილება უფრო და უფრო მატულობს. ერთხელაც, ეს იფეთქებს.

- ხალხის განსაკუთრებულ გაღიზიანებას იწვევს ის, რომ საყოველთაო სიღარიბის ზრდის ფონზე, უცებ მდიდრდებიან თანამდებობის პირები და პარლამენტის წევრები, რომლთა ბოლო დროს შეძენილი უძრავი ქონება იმხელაა, რომ აღრიცხვა ჭირს...

- ქუჩის მენტალიტეტი, რომელიც ამ ხელისუფლებას ახასიათებს, შორსაა სახელმწიფოებრივი მიდგომებისგან. ამიტომ ინგრევა სახელმწიფო ინსტიტუტები – საბაჟო, პოლიცია და სხვა. ეკონომიკა უარესდება. „ოცნება“ ნაცმოძრაობას აკრიტიკებდა, შვილებს ამხელა ვალი დაუტოვაო. არადა, თვითონ ვალი გაზარდა. თუ ადრე მშპ-ის 34% იყო, ახლა 47%-ს შეადგენს. წინა ხელისუფლების დროს ვალით გზები იგებოდა, ინფრასტრუქტურა ეწყობოდა, ახლა, ფაროსანასაც ვერ მოუარეს.

- ფაროსანა უკვე თბილისსაც მოედო...

- მოედებოდა, აბა რა, როცა სახელმწიფოზე არ ზრუნავ, არაფერს გააკეთებ! თუ ადრე ფული გზების დაგებაზე მიდიოდა, ახლა ძირითადად ჯიბეებში ჩადის. ლამის ყველგან კორუფცია ყვავის. აქედან ჩნდებიან ძალიან მდიდრები, რომლების ერთ-ორ წელიწადში ნაშოვნი ქონება ასე აღიზიანებს მოსახლეობას. „ქართულმა ოცნებამ“ გააკეთა იმის საპირისპირო, რასაც ხალხს ჰპირდებოდა – თავისუფლების ნაცვლად, მონობაში ჩააგდო, ეროვნული ღირსების დამკვიდრების მაგივრად, სახელმწიფო მოუსპო, დემოკრატიული დასავლეთისკენ სვლის მაგივრად, რუსული ყაიდის არადემოკრატიული წყობა შეუქმნა.

- ამ არჩევნების შემდეგ ისევ აქტუალური გახდა პოლიტიკური ველის მოსუფთავების თემა. არაერთი ექსპერტი მოუწოდებს სუსტ პარტიებს, რომლებმაც არჩევნებში კარგი შედეგი ვერ აჩვენეს, დატოვონ პოლიტიკა. გამოითქმის აზრი, რომ ეს მოწოდებები პირადად ბიძინა ივანიშვილის დაკვეთაა...

- ტერმინი „სუსტი პარტია“ არ არის სწორი. „ქართულ ოცნებას“ სხვა პარტიებთან შედარებით უზარმაზარი, ასჯერ მეტი დაფინანსება აქვს. შედარება ასეთია – 1:100. თუ ადმინისტრაციულ, საბიუჯეტო, კრიმინალურ და სხვა ფაქტორებს დავუმატებთ, მმართველი პარტიის უპირატესობა ათასჯერ მეტი გამოვა. მმართველ პარტიას სხვა ორგანიზაციებთან შედარებით ათასჯერადი უპირატესობა აქვს და მათ მოუწოდებს, პოლიტიკიდან წავიდნენ. საინტერესოა, „ქართული ოცნება“ რომ ამყოფო ისეთ მდგომარეობაში, როგორშიც ე.წ. სუსტი პარტიები არიან, რა მოუვიდოდა? ეს პარტია ხუხულასავით დაიშლებოდა. ეს პარტიები კი არა, „ოცნება“ უნდა წავიდეს პოლიტიკიდან. „ქართული ოცნება“ მოქალაქეთა კავშირივით დაამთავრებს.

- ამ პარტიისაგან არაფერი დარჩება?

- მოქალაქეთა კავშირიც ფულის კეთებაზე იყო გადასული და ხალხთან კავშირი გაწყვეტილი ჰქონდა. განსხვავება ისაა, რომ მოქკავშირი დანგრეულ ქვეყანაში მოვიდა, „ქართული ოცნება“ კი აწყობილში და მეტს იპარავს.

- არჩევნების გამო გამოსვლები მოსალოდნელი არაა?

- ზოგადად, ხალხის პროტესტი მოსალოდნელია. უკმაყოფილება იზრდება. გამოსვლები შეიძლება დაუკავშირდეს არჩევნებს, ან არ დაუკავშირდეს. ხალხის მოთმინების ფიალა ივსება და არავინ იცის, როდის გადმოიღვრება.

„ახალი თაობა“, 25 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ანა ნაცვლიშვილთან: „არჩევნებზე კოორდინატორები ამომრჩევლებს აკონტროლებდნენ“

„ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის“ თავმჯდომარე ანა ნაცვლიშვილი „ახალ თაობასთან“ ინტერვიუში 21 ოქტომბრის არჩევნებზე დაფიქსირებულ დარღვევებზე საუბრობს.

- ქალბატონო ანა, როგორ შეაფასებთ საარჩევნო პროცესს, რამდენად იყო თავისუფალი, დემოკრატიული, არის თუ არა 21 ოქტომბრის არჩევნები, 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნებთან შედარებით, წინ გადადგმული ნაბიჯი თუ პირიქით?

- პირველ რიგში, ამ არჩევნებზე დაფიქსირდა სახეცვლილი მანკიერი ტრადიციის გაგრძელება, რომელსაც ჩვენ წლების განმავლობაში საარჩევნო უბნებს გარეთ ვაფიქსირებდით, როდესაც პარტიული კოორდინატები, არა მხოლოდ სახელისუფლო, არამედ ოპოზიციური პარტიების წარმომადგენლებიც, კალმებითა და ფურცლებით შეიარაღებულები იდგნენ საარჩევნო უბნის მიმდებარე ტერიტორიებზე და აღრიცხავდნენ, ვინ მოდიოდა არჩევნებზე. შემდეგ ხდებოდა რეკვები სახლებში, შეხმიანება იმ ადამიანებთან, ვისაც ჯერ თავისი არჩევანი არ ჰქონდა გაკეთებული. ამ პრაქტიკაზე, მანკიერ პრაქტიკაზე წლების განმავლობაში ვსაუბრობდით, მაგრამ განსხვავება, რაც წლევანდელმა არჩევნებმა გვაჩვენა, იყო ის, რომ ამ კონტროლის პროცესმა უბნის შიგნით გადმოინაცვლა. სამწუხაროდ, ამ ყველაფრის თანამონაწილე საარჩევნო ადმინისტრაციაც აღმოჩნდა.

გასულ წლებში, კომისიის თავმჯდომარეებსა და ზოგადად საარჩევნო ადმინისტრაციას არგუმენტი ჰქონდა, რითიც ასაბუთებდა, თუ რატომ ვერ ერეოდა ამ პროცესში. წელს ვიხილეთ, რომ ეს პროცესი უბნის შიგნით შემოვიდა და მისი თანამონაწილე გახდა თავისი უმოქმედობით და ამ პროცესის გამართლებით საარჩევნო ადმინისტრაცია. ეს პროცესი განსაკუთრებით მასშტაბურად თბილისში დავაფიქსირეთ, სადაც „ოცნების“ კოორდინატორები ადამიანების მონაცემებს აქტიურად აღრიცხავდნენ და გარეთ მყოფი კოორდინატორები შემდეგ ჯერ არ მისული ამომრჩევლის მობილიზებას ახდენდნენ. რეგიონებში ჯერ კიდევ ძველი პრაქტიკა რჩება, როდესაც კოორდინატორები გარეთ დგანან.

- ძალიან ბევრი ინტერპრეტირება მოჰყვა, იყო თუ არა კანონდარღვევა, უშვებს თუ არა ასეთ ლავირებას კანონი?

- ეს არის ამომრჩევლის ნების კონტროლი, რაც არის დაუშვებელი. ადამიანს აქვს სრული თავისუფლება როგორც ჩვენი კონსტიტუციით გარანტირებული, ასევე საერთაშორისო სტანდარტით. ადამიანი არის თავისუფალი, საერთოდ წავა თუ არა არჩევნებზე და ვის მისცემს ხმას. სწორედ ამ ფუნდამენტურ პრინციპს აზიანებს ეს ყველაფერი. საარჩევნო კოდექსი, მათ შორის ცესკოს დადგენილება ცალსახად ამბობს, რომ სამაგიდო სია, სადაც სისტემურად ხდებოდა ჩახედვა და ადამიანების მონაცემების ამოღება, ეს იყო დაუშვებელი, რადგან სამაგიდო სია არ არის საჯარო დოკუმენტაცია. შესაბამისად, ასეთი ტიპის წვდომა ანუ მუდმივი წვდომა ამ სიაზე და იქიდან მონაცემების შეგროვება წარმოადგენს კანონსაწინააღმდეგო მოქმედებას. ასევე საინტერესოა, რა მიზნით ხდებოდა ამ მონაცემების შეგროვება?!

- მიზანი რა შეიძლება ყოფილიყო?

- ჩვენ ვნახეთ არაერთი შემთხვევა რეგიონში, როდესაც ეს ადამიანები ამ კითხვაზე პასუხებს ვერ სცემდნენ და იძაბებოდნენ კიდეც. ხომ ძალიან არა ლოგიკურია, რომ ამდენი ადამიანი მობილიზებული იყო დილიდან საღამომდე და უმიზნოდ აგროვებდა ამ ინფორმაციას. ეს ხომ არავის არ სჯერა, ყოველ შემთხვევაში, ძალიან რთულად დასაჯერებელია. ჩვენმა დამკვირვებლებმა დააფიქსირეს უბნის გარეთ მიმდინარე საუბრები, როდესაც აქცენტი იყო: ვინ მოვიდა და ვინ არა, შემდეგ მათ მოყვანაზე იყო საუბარი. ჩვენს დამკვირვებელს თბილისში, ერთ-ერთმა გაბრაზებულმა კოორდინატორმა პირდაპირ უთხრა, რომ ინფორმაციას აგროვებს იმიტომ, რომ ამომრჩევლის კონტროლი მოახდინოს. ზუსტად ეს სიტყვა „კონტროლი“ იყო გამოყენებული.

ეს იყო ძალიან მნიშვნელოვანი პრობლემა, რომელიც ამ არჩევნებზე გამოჩნდა. ამ გარემოების დატოვება რეაგირების გარეშე, ძალიან სერიოზული დარტყმა იქნება სამართლიანი და თავისუფალი არჩევნების იდეაზე.

- ხომ არ აპირებთ პარლამენტისთვის მიმართვას, კანონპროექტის ინიცირებას, რომ საკანონმდებლო დონეზე მოხდეს ამომრჩევლის დაცვა, რომ საარჩევნო პროცესში თუ უშუალოდ არჩევანის გაკეთებისას, არ მოხდეს პირის იდენტიფიცირება?

- ჩვენ, რასაკვირველია, ვიფიქრეთ ამაზე, რა დამატებითი მექანიზმების შემოღება არის შესაძლებელი. თუმცა, უკვე მოქმედი კანონმდებლობით რაც მოხდა, არის უკანონო. ხელისუფლების წარმომადგენლები საკითხს აყენებენ, მცდელობა აქვთ, რომ თითქოს, საკანონმდებლო საფუძველი არ არსებობდა, ეს მოქმედება შეეზღუდათ და ახლა არის საჭირო რაღაცის დამატება, ეს მთლად ასე არ არის. შეიძლება უფრო გაძლიერდეს ამომრჩევლის დაცვის გარანტიები, მაგრამ უკვე მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზეც სრულიად შესაძლებელი და აუცილებელი იყო, რომ ცესკოს აღეკვეთა ის მოქმედება, რასაც ადგილი ჰქონდა.

- ცესკოს თუ მიმართეთ რეკომენდაციით?

- დიახ, საჯაროთაც და წერილობითაც, მაგრამ მათი მხრიდან გამოხმაურება მივიღეთ ჩვენც და საზოგადოებამაც, რომ თურმე ეს არანაირ კანონდარღვევას არ წარმოადგენდა.

- ქალბატონო ანა, თიანეთში განვითარებულ მოვლენებზეც მინდა გკითხოთ, როგორც ვიცი, თამაზ მეჭიაურს თქვენი ორგანიზაცია უწევს ადვოკატირებას. რამდენად იყო მართლაც ხელოვნური ჩარევა და მოახდინა თუ არა ამან რეალურ შედეგებზე გავლენა?

- ყველა ნიუანსის გააზრებით და იმ თანმიმდევრობით, რომელსაც ადგილი ჰქონდა, მართლაც ძალიან სერიოზული ეჭვი ჩნდება, რომ მოხდა ხელოვნური ჩარევა არჩევნების შედეგების შესაცვლელად. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ აქ საარჩევნო კანონმდებლობის ძალიან სერიოზულ დარღვევებს აქვს ადგილი და იკვეთება ქმედებები, რომელიც შესაძლოა ასევე წარმოადგენდეს სისხლის სამართლის დანაშაულს. ამიტომ, ჩვენ შეგვაქვს სარჩელი სასამართლოში და ვითხოვთ თიანეთის ოლქის მიერ მიღებული ორი განკარგულების ბათილად ცნობას. ასევე, ჩვენ მივმართავთ პროკურატურას, რათა დაინტერესდეს ამ ფაქტებით.

უბნის დონეზე, როდესაც დათვლა მოხდა, კომისიის წევრებს არავის პრეტენზია არ დაუფიქსირებია. რაც დაითვალა თითოეულ უბანზე შედეგები, უპირატესობა დაფიქსირდა ბატონი თამაზის სასარგებლოდ, მაგრამ ერთ-ერთ უბანზე, როდესაც შეჯამდა პროცესი, მიჩნეულ იქნა 24 ბიულეტენი ბათილად. ამასთან დაკავშირებით არც ერთ კომისიის წევრს, არც ერთ სადამკვირვებლო ორგანიზაციის წარმომადგენელს, არც ერთი სუბიექტის წარმომადგენელს არ დაუფიქსირებია არც წერილობითი და არც ზეპირი პრეტენზია, რომ იქ რაიმე არასწორად მოხდა. ერთხმად იქნა მიჩნეული, რომ ეს 24 ბიულეტენი ნამდვილად იყო ბათილი. მას შემდეგ, რაც ეს შედეგები უბნიდან გადავიდა ოლქში, აღმოჩნდა, რომ ამ 24 ბიულეტენიდან 5 ნამდვილად იქნა მიჩნეული და სწორედ ამან გადაწყვიტა შედეგების ბედი. ძალიან საეჭვო ვითარებაში მოხდა 5 ბათილად მიჩნეული ბიულეტენის ნამდვილად ცნობა.

საჩივარი, რომლის საფუძველზეც მოხდა ბიულეტენების გახსნა, გადათვლა და ნამდვილად მიჩნევა, დაიწერა წესის დარღვევით და იყო დაუსაბუთებელი, თუმცა დაკმაყოფილდა. ოლქში განხილვა წარიმართა დარღვევებით. სრულიად მიუღებელია, რომ ოლქში სხდომა გაიმართა პოლიციით გარშემორტყმულ შენობაში, სადაც არ უშვებდნენ კომისიის წევრებს, სუბიექტის წარმომადგენელს, არ მომხდარა უბნის კომისიის წევრების დაბარება, ანუ პროცესი ჩატარდა ყველა წესის დარღვევით, გაუმჭვირვალედ და ამ პროცესზე მოხდა ბიულეტენების აღდგენა მკვდრეთით.

- ხელახალ კენჭისყრას ითხოვთ?

- არა, ჩვენ ვითხოვთ უკანონო გადაწყვეტილების გაბათილებას. ჩვენი მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველზე ავტომატურად დგება ის შედეგი, რომელიც დგებოდა ხელოვნურ ჩარევამდე, რომლის მიხედვითაც თამაზ მეჭიაურს აქვს უფრო მეტი ხმა მიღებული, ვიდრე მის კონკურენტს.

„საქართველო და მსოფლიო“, 25-31 ოქტომბერი, 2017 წელი

სოსო ოხანაშვილს რამდენიმე მეუფესთან ყოველდღიური კავშირი აქვს და ალტერნატიული საპატრიარქოს შექმნაზე მუშაობს

ბესო ბარბაქაძე

ილია მეორის მოცილებით საქართველოს საპატრიარქოში მოვიდოდა ძალა, რომელიც გაცილებით შემწყნარებლური იქნებოდა ჰომოსექსუალების მიმართ და, დასავლეთის დაჟინებული მოთხოვნით, ერთი და იმავე სქესის პირებს შორის ქორწინების დაკანონება თვეების საკითხი გახდებოდა.

——

საპატრიარქოს გარშემო ატეხილი სკანდალი, ერთი შეხედვით, მინელდა. უფრო ზუსტად, ე.წ. ციანიდის საქმე ჩაცხრა და ახლა ადვოკატები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას ელოდებიან, მაგრამ ძნელი სავარაუდოა, სასამართლომ გადაწყვეტილება შეცვალოს და მამა გიორგი მამალაძე გაამართლოს. სამაგიეროდ, საპატრიარქოში დაწყებულმა დაპირისპირებამ პიკს მიაღწია და, შეიძლება ითქვას, წმინდა სინოდის წევრები წესების გარეშე ბრძოლაზე გადავიდნენ. ეს, რა თქმა უნდა, სინოდის ყველა წევრს არ ეხება, მაგრამ მათი ძირითადი ნაწილი არათუ ბინძურ საქმეებში გარეული აღმოჩნდა, არამედ ერთმანეთის საწინააღმდეგო კომპრომატებიც აქვთ ეპარქიებში “დასაწყობებული” და სწორედ ამ კომპრომატების გამოა, რომ ეპისკოპოსები ბევრ რამეზე ხუჭავენ თვალს…

11 ოქტომბერს სინოდის სხდომა მოიწვიეს. თბილისამდე ჩამოსვლა მხოლოდ ორი ეპარქიის ხელმძღვანელმა ვერ მოახერხა, დანარჩენები კი დათქმულ დროს გამოცხადდნენ და სახეზე ყველას გაოცება ეხატა – არავინ იცოდა, ასე მოულოდნელად რატომ მოიწვიეს წმინდა სინოდის სხდომა. ჩვენი წყაროს ინფორმაციით, წმინდა სინოდის სხდომის მოწვევა პატრიარქის ქორეპისკოპოსის, მეუფე იაკობის დაჟინებული მოთხოვნის შემდეგ გადაწყდა. როგორც გვითხრეს, მეუფე იაკობი ჭყონდიდის მიტროპოლიტის, მეუფე პეტრეს (ცაავა) პასუხისმგებლობის საკითხის დაყენებას აპირებდა; გადაწყვეტილი იყო, სინოდიდან გაერიცხათ და მღვდელთმსახურებაც აეკრძალათ. ამბობენ, მეუფე იაკობს ამის გარანტია სინოდის თითქმის მთელმა შემადგენლობამ მისცაო, მაგრამ, როგორი მოულოდნელიც იყო სინოდის სხდომის დანიშვნა, ისეთივე მოულოდნელი აღმოჩნდა გადაწყვეტილება, რომელიც სინოდმა მიიღო:

1) მთავარეპისკოპოს ექვთიმეს აღუდგეს ღვთისმსახურების უფლება.

2) მიტროპოლიტი სერაფიმე გამწესდეს მამათა მონასტერში და აღუდგეს მღვდელმოქმედების უფლება;

ბ) მიტროპოლიტ სერაფიმეს საქართველოს საპატრიარქოდან დაენიშნოს ყოველთვიური ფინანსური დახმარება;

3) ეპისკოპოს ქრისტეფორეს (წამალაიძე) მიეთითოს, რომ იგი უნდა დაემორჩილოს წმიდა სინოდის გადაწყვეტილებას, რომლის თანახმადაც იგი გამწესებული იყო მონასტერში სინანულისათვის; წინააღმდეგ შემთხვევაში წმიდა სინოდი განსახილველად აღარ დაუბრუნდება მის პერსონალურ საკითხს…”

აი, ეს იყო მთავარი საკითხები. სინოდმა იმსჯელა გიორგი მამალაძის საქმეზეც, მაგრამ გადაწყდა, რომ, სანამ სააპელაციო სასამართლო არ დასრულდება, ეკლესია არაფერს მოიმოქმედებს.

რა გამოვიდა? – ეპარქიებიდან მღვდელმთავრები სასწრაფოდ იმისთვის ჩამოიყვანეს, რომ ქრისტეფორე წამალაიძისთვის, რომელსაც ეკლესია გადაცდომას ედავებოდა, 18 წლის შემდეგ კიდევ ერთხელ ეთქვათ, მოინანიეო? მით უმეტეს, რომ 1999 წელს, სინოდის სხდომის გადაწყვეტილებით, მეუფე ქრისტეფორე ყველაფერში გამართლდა, ამის ოქმიც არსებობს, მაგრამ ის ოქმი ადრესატამდე, ანუ მეუფე ქრისტეფორემდე არ თუ ვერ მივიდა.

როგორც ჩვენმა წყარომ გვითხრა, სხდომაზე საკმაოდ მწვავედ ისაუბრა მეუფე იაკობმა, მაგრამ მალე მიხვდა, რომ ჭყონდიდის მიტროპოლიტის წინააღმდეგ სინოდი კრინტს არ დაძრავდა. მეუფე პეტრე თურმე ირონიული ღიმილით უყურებდა არა მხოლოდ მეუფე იაკობს, არამედ რამდენიმე მღვდელმთავარსაც, რომლებზეც უამრავი კომპრომატი აქვს და ეს, პირველ რიგში, პატრიარქის ძმისშვილს, ბათუმის მიტროპოლიტს, მეუფე დიმიტრის ეხება.

საეჭვოა, მეუფე პეტრეს მეუფე დიმიტრი გაეწირა, რადგან ისინი, დიდი ხანია, ერთ ნავში სხედან და ნიჩბებსაც ერთად უსვამენ, მაგრამ, თუ დასჭირდებოდა, აუცილებლად იტყოდა, რომ მეუფე დიმიტრი უკანონო მიტროპოლიტია. დიდი სჯულის კანონის მიხედვით, “ეპისკოპოსმა არ უნდა დაასხას ხელნი და მიმადლოს ეპისკოპოსობის პატივი ძმას, შვილს, თავის ნათესავს ან სხვას, ვისაც უნდა, რადგან არ არის სამართლიანი, ეპისკოპოსობა მემკვიდრეობით გადასაცემ პატივად აქციოს და ღვთის საკუთრება ადამიანური ვნებების მისამადლებელი საჩუქარი გახადოს. თუ ვინმემ ჩაიდინოს ეს, მისი ხელდასმა იყოს დაუმტკიცებელი, ხოლო ის უზიარებლობით დაისაჯოს…”

მიტროპოლიტ დიმიტრის, დიდი ხანია, პატრიარქობა ესიზმრება და, ყველაზე კარგად თვითონ იცის, რომ ამის უფლება, უბრალოდ, არ აქვს, თუმცა მას არც ეპისკოპოსობის უფლება ჰქონდა, მაგრამ მიიღო. შესაბამისად, ვერავინ აუხსნა, რატომ არ უნდა მიეღო პატრიარქობა. აუხსნა კი არა, გასაგებად უთხრეს, რომ ყველაზე რეალური კანდიდატია და პატრიარქის ტახტისთვის უნდა ებრძოლა. ასე მოხვდნენ ერთ ნავში მეუფე პეტრე, მეუფე დიმიტრი, მეუფე სპირიდონი (სხალთის ეპარქიის ეპისკოპოსი), მეუფე გრიგოლი (ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტი)… მეუფე დიმიტრის მეცადინეობით, მისი სიძე, სოსო ოხანაშვილი, პატრიარქის დაცვის უფროსად დაინიშნა, ხოლო საპატრიარქოს ქონება ჩაიბარა მეორე სიძის ძმამ, დეკანოზმა გიორგი მამალაძემ.

ბევრს გაუკვირდა, უცერემონიოდ რატომ დაითხოვა ციანიდის სკანდალის შემდეგ პატრიარქმა თავისი პირადი დაცვის უფროსი სამსახურიდან და რატომ არავინ შეეწინააღმდეგა მის გადაწყვეტილებას. საქმე ის არის, რომ, როცა ოხანაშვილი პატრიარქის დაცვის უფროსად დაინიშნა, ქვეყანაში ძალიან აქტიურად განიხილებოდა პატრიარქის ჩანაცვლების საკითხი. ნაციონალების ზეობის პერიოდში სააკაშვილის გუნდი აკონტროლებდა ყველას და ყველაფერს, გარდა საპატრიარქოსი, ამიტომ გადაწყდა, საპატრიარქო ოხანაშვილის ხელით გაეკონტროლებინათ. ოხანაშვილის სანდოობაში “ნაციონალური მოძრაობის” ხელისუფლებას ეჭვი არ ეპარებოდა, რადგან ოხანაშვილს პრაქტიკა ამერიკის შეერთებულ შტატებში ჰქონდა გავლილი და ელიტური ამერიკული სპეცდანაყოფის – “მწვანე ბერეტების” წევრიც იყო. ჰოდა, ამერიკის საელჩოს მონდომებით, ადგილობრივი ხელისუფლებისა და მეუფე დიმიტრის ხელშეწყობით, სოსო ოხანაშვილი პატრიარქის დაცვის უფროსი გახდა. ციანიდის სკანდალის შემდეგ კი, როცა პატრიარქს თავისმა უახლოესმა გარემოცვამ ოხანაშვილზე ჩამოუგდო სიტყვა, ქართული ეკლესიის საჭეთმპყრობელი გაბრაზდა, მაგრამ მას ერთი უცნაური ფაქტი გაახსენეს: პატრიარქს, როცა მის გვერდით ოხანაშვილი იმყოფებოდა, ხელზე არ ეკეთა სპეციალური სამაჯური, რომელიც ვითომ მის ჯანმრთელობას აკონტროლებდა, ხოლო, როგორც კი ოხანაშვილი პატრიარქს მარტო ტოვებდა, ხელზე სამაჯურს უკეთებდა და ეუბნებოდა, რომ ეს იყო სწორედ ის, რაც მას მშვიდად ძილის შესაძლებლობას მისცემდა, რადგან სამაჯური პატრიარქის ჯანმრთელობას აკონტროლებდა. რეალურად კი ამერიკის საელჩოსა და ხელისუფლებას ყური პატრიარქის სასთუმალზე ედო და ისმენდა ყველაფერს, რასაც პატრიარქი ოხანაშვილის არყოფნისას საუბრობდა.

თუ გახსოვთ, „ციანიდის სკანდალიდან რამდენიმე საათში, ოპოზიციურმა ფლანგმა, ანუ ყოფილმა ნაციონალებმა, გიგა ბოკერიას მეთაურობით, განაცხადეს, ამ დანაშაულში რუსული კვალი იკვეთებაო. თუ დავუშვებთ, რომ პატრიარქის მოცილება რუსეთს სურდა და დეკანოზი მამალაძე რუსული სპეცსამსახურების კაცი იყო, ჩნდება კითხვა: რატომ დარბოდა ციანიდის საშოვნელად მამალაძე თბილისში, რა, რუსეთის სპეცსამსახურები ვერ მოახერხებდნენ ციანიდის საჭირო დოზის შოვნას თუ გადაცემა გაუჭირდებოდათ? აი ამ უბრალო არგუმენტით რუსული კვალი ქრება და წინა პლანზე იწევს ე.წ. ლიბერალური დაჯგუფებების სახეები.

საბერძნეთის მართლმადიდებლურმა ეკლესიამ 2016 წელს წინააღმდეგობა ვერ გაუწია ქვეყნის ხელისუფლებას და საბერძნეთის პარლამენტმა ერთი და იმავე სქესის პირებს შორის ქორწინება ოფიციალურად დააკანონა. საქართველოს სამოციქულო ეკლესიის გარდა, ერთადერთი ეკლესია, რომელიც ერთნაირსქესიანთა ქორწინების კატეგორიული წინააღმდეგია, რუსეთის მართლამდიდებელი ეკლესიაა. რა გამოდის – ილია მეორის მოცილებით საქართველოს საპატრიარქოში მოვიდოდა ძალა, რომელიც გაცილებით შემწყნარებლური იქნებოდა ჰომოსექსუალების მიმართ და, დასავლეთის დაჟინებული მოთხოვნით, ერთი და იმავე სქესის პირებს შორის ქორწინების დაკანონება თვეების საკითხი გახდებოდა.

„წმინდა სინოდში არიან მეუფეები, რომელთა იქ ყოფნა კანონით არ შეიძლება. სინოდში არის არასრულწლოვანის გაუპატიურებისთვის ნასამართლევი პირი, არის მამათმავალი, არის ქურდი, ყაჩაღი… ეს ყველაფერი ძალიან კარგად იცის მეუფე პეტრემ, რომელიც ახალაიების თვალი და ყური იყო სამეგრელოში. მეუფე პეტრე გახლდათ აწ გარდაცვლილი სულხან მოლაშვილის პირადი მოძღვარი და სწორედ მეუფე პეტრე სთხოვდა მოლაშვილს კატეგორიულად (ეს არ იყო რჩევა, ეს იყო მოთხოვნა), რომ მას სტრასბურგიდან სარჩელი გამოეტანა და “ნაციონალური მოძრაობის” წინააღმდეგ არ წასულიყო. მეუფე პეტრეს სინოდის ბევრ წევრზე იმდენი კომპრომატი აქვს, რამდენიც შეიძლება სამეგრელოს ტყეებში აღმოჩენილ კასრებშიც არ იყო და ამიტომ 11 ოქტომბერს გამართულ სხდომაზე ჭყონდიდის მიტროპოლიტზე აუგი არავის დასცდენია”, – გვითხრა ჩვენმა წყარომ.

როცა უმძიმეს დანაშაულში ბრალდებული მეუფეებით დავინტერესდით, გავარკვიეთ, რომ სხალთის ეპარქიის ეპისკოპოსი, მეუფე სპირიდონი, ერისკაცობაში გოჩა აბულაძე ახალგაზრდობაში არასრულწოვნის გაუპატიურების გამო იყო ნასამართლევი. მას ბრალი მეგობრის შვილის გაუპატიურებაში ედებოდა. უფრო საინტერესო კი ის არის, რომ საპატრიარქოში მეუფე დიმიტრიმ მიიყვანა, პატრიარქსაც მან გააცნო და…

საპატრიარქოს ვებგვერდზე გამოქვეყნებულ მეუფე სპირიდონის ბიოგრაფიაში ვკითხულობთ, რომ ის ბერად 2006 წლის 23 დეკემბერს აღიკვეცა, ერთი დღის შემდეგ კი, ანუ 2006 წლის 24 დეკემბერს ეპისკოპოსად აკურთხეს. ნამდვილად ვერ გეტყვით, აქვს თუ არა სხვა მეუფეს ერთ დღეში ასეთი კარიერული ნახტომი, მაგრამ, მეუფე დიმიტრის მეცადინეობით, ყოვლადუსამღვდელოესი სპირიდონისთვის გამონაკლისი დაიშვა.

ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტი, მეუფე გრიგოლი, ერისკაცობაში გურამ გრიგოლის ძე ბერბიჭაშვილი მანქანის ქურდობაზეა ნასამართლევი, უფრო ზუსტად, მანქანების ქურდობაზე. მეუფე გრიგოლი თავის დროზე ე.წ. პერეგონშიკი იყო და ამის გამო სასჯელიც მოიხადა, თუმცა ამას არ შეუშლია ხელი, მეუფე დიმიტრის მეშვეობით, პატრიარქთან დაახლოებულიყო. მეუფე სპირიდონისგან განსხვავებით, ბერად აღკვეცის შემდეგ მეუფე გრიგოლს ეპისკოპოსობა სამი დღით დაუგვიანდა. სავარაუდოდ, პატრიარქი მისმა გვარმა ჩააფიქრა, ალბათ, იმანაც, რომ ილია ჭავჭავაძეს ტყვია გიგლა ბერბიჭაშვილმა ესროლა და ახლა ბევრს ეხამუშებოდა, ისევ ილიასთან ახლოს ისევ ბერბიჭაშვილის ყოფნა, თუმცა მეუფე დიმიტრი შეუვალი იყო და საპატრიარქოში ილია ჭავჭავაძის მკვლელის მოგვარის მიყვანით პოზიციები კიდევ უფრო გაიმყარა. მეუფე დიმიტრი ხშირად ისე იქცეოდა, როგორც პატრიარქი, და ამას არც მალავდა. მეუფეებს არ სურდათ ილია მეორისთვის გულის ტკენინება და ამიტომ მეუფე დიმიტრის ბევრ რამეს მიუტევებდნენ, როგორც ჩანს, მიუტევებდა პატრიარქიც. სხვანაირად არ აიხსნება ის გარემოება, რატომ არ მოსთხოვა პასუხი პატრიარქმა ძმისშვილს, როცა მას წინ დაუდეს დოკუმენტები, რომელთა მიხედვით, მეუფე დიმიტრის მიერ აჭარაში გახსნილი საპატრიარქოს გიმნაზიის სახელით, უცხოეთიდან საქართველოში თამბაქო და ალკოჰოლური სასმელი შემოვიდა. მეუფეს გიმნაზია ეპარქიაზე აქვს მიბმული, ამის გამო საგადასახადო შეღავათებით სარგებლობს და, როგორც ჩანს, ბიზნესი დაატრიალა. ბიზნესსაქმიანობით არის დაკავებული მეუფე პეტრეც, რომლის სიმდიდრეზეც სამეგრელოში ლეგენდები დადის, თუმცა, კიდევ ვიმეორებთ, მღვდელმთავრები მასზე საუბარს კომპრომატების შიშით ერიდებიან.

“ყველა მღვდელმთავარმა იცის, რომ ციანიდი არა შორენა თეთრუაშვილის, არამედ პატრიარქის მოსაკლავად სჭირდებოდათ. იმასაც ამბობენ, რომ გერმანიაში, პატრიარქის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი გაკვეთის კატეგორიული წინააღმდეგი წავიდოდა, პირველ რიგში, მეუფე დიმიტრი და შემდეგ ის შემადგენლობა, რომელიც მას უჭერს მხარს. მოითხოვდნენ, რომ პატრიარქისთვის მხოლოდ რაიმე სინჯი აეღოთ, შემდეგ დაინიშნებოდა ექსპერტიზა და რამდენ ხანს გაჭიანურდებოდა, არავინ იცის. შემდეგ ეს სინჯები საქართველოში ჩამოვიდოდა, მანამდე ახალ პატრიარქსაც აირჩევდნენ და ამით დასრულდებოდა ის, რაც დაიწყეს და, საბედნიეროდ, არ გამოუვიდათ. ჰკითხეთ სხვა მეუფეებსაც, მათ, ვინც პატრიარქს უდგას გვერდით, ვისი მოკვლა სურდა გიორგი მამალაძეს და გეტყვიან. პრაქტიკულად ყველა მღვდელმთავარმა ნახა პროკურატურის მიერ ჩაწერილი კადრები, ის კადრები, რომლებიც ფართო საზოგადოებას არ უნახავს და ეჭვის შეტანა გამორიცხულია – ციანიდი პატრიარქისთვის იყო განკუთვნილი”, – გვითხრა ჩვენმა წყარომ.

მანვე ერთი საინტერესო ფაქტი გაგვახსენა: თუ გახსოვთ, სოსო ოხანაშვილმა, როცა საქართველოდან წავიდა, განაცხადა, რომ ეს არ იყო გაქცევა, გერმანიაში სამუშაოდ წავიდა, რათა მრავალსულიანი ოჯახი ერჩინა და, როცა უმუშევარი დარჩა, ფინანსური პრობლემები შეექმნა. ოხანაშვილმა იცრუა: ის გერმანიაში კი არ მუშაობს, არამედ საკუთარ ფეშენებელურ ვილაში ცხოვრობს და იქიდან ცდილობს საქართველოში ალტერნატიული საპატრიარქოს შექმნას. ანუ, ოხანაშვილს პეტრე ცაავასთან, თავის სიმამრ მეუფე დიმიტრისთან და კიდევ რამდენიმე მეუფესთან ყოველდღიური კავშირი აქვს და ალტერნატიული საპატრიარქოს შექმნაზე მუშაობს. ალტერნატიული საპატრიარქოს შექმნა და მეორე პატრიარქის არჩევა მართლმადიდებლური ეკლესიისთვის უცხო ხილი არ არის და ასეთი რამ სხვა ქვეყნებშიც მომხდარა, რასაც ეკლესიის დისკრედიტაცია და ავტორიტეტის განადგურება მოჰყოლია. ათეული წლების განმავლობაში პატრიარქის ურყევი ავტორიტეტი ბევრს უკარგავს მოსვენებას და, როგორც ჩანს, მისი მოკვდინება რომ ვერ მოახერხეს, ახლა სულიერ განადგურებას აპირებენ.

გადახედეთ სოსო ოხანაშვილის მიერ საპატრიარქოში მიყვანილ კადრებს და დარწმუნდებით, რომ ის ნაციონალების ხელის ბიჭი და ამერიკის საელჩოს მონა იყო. ავიღოთ თუნდაც ტარას შავიშვილი, რომელიც დიმიტრი შაშკინის კადრია, თვით შაშკინი კი ხელისუფლებაში ამერიკის საელჩოს რეკომენდაციით მივიდა. შავიშვილი, რომელიც ახლა თურმე სინანულით ამბობს, რომ საპატრიარქოში ილია მეორის მტრები მომრავლდნენ, ერთ–ერთი იყო, ვინც საპატრიარქოს ხარჯზე ბიზნესს აკეთებდა, ხოლო ახალგაზრდობაში კრიმინალსა და არასრულწლოვნებთან კავშირზეც არ ამბობდა უარს. ეს კაცი ნაცებმა 53-ე სკოლის დირექტორადაც კი დანიშნეს, მაგრამ მოსწავლეებისა და მშობლების პროტესტის შემდეგ იძულებული შეიქნენ, დირექტორობიდან გაეშვათ და… საპატრიარქოში განემწესებინათ. ჩვენმა წყარომ გვითხრა, ოხანაშვილ-შავიშვილის მიერ საპატრიარქოში დამონტაჟებულ მისაყურადებელ აპარატურას დღემდე პოულობენ და პატრიარქს უმალავენო.

ამ ყველაფერში თითქოს არ იკვეთება პატრიარქის მდივან-რეფერანტ შორენა თეთრუაშვილის დანაშაული, პირიქით, იგი ხელისუფლებას მსხვერპლად გამოჰყავს, მაგრამ პატრიარქის გარშემო შეკრებილ მეუფეთა მცირე ჯგუფი სულ უფრო ხშირად აპელირებს იმაზე, რომ თეთრუაშვილს ძალიან დიდი ძალაუფლება აქვს. საქმე ის არის, რომ ამ ქალბატონს ხელთ უპყრია საპატრიარქოს ბეჭედი და პატრიარქის ფაქსიმილე, ანუ ნებისმიერ მომენტში შეუძლია, საპატრიარქოს ბლანკზე პატრიარქის ხელმოწერით ნებისმიერი წერილი დაბეჭდოს, საპატრიარქოს ბეჭედი დაარტყას და გაგზავნოს… ვიღაც იტყვის, ამას როგორ იკადრებსო, მაგრამ უკვე იკადრა, ბატონებო! საქართველოს მაოხრებელ პრეზიდენტს, მიხეილ სააკაშვილს, ახალი წელი პატრიარქის სახელით მიულოცა და, როგორც გაირკვა, ტელეფონითაც ესაუბრა. რატომ მისტირის თეთრუაშვილი პრეზიდენტყოფილს, ნამდვილად ვერ გეტყვით, მაგრამ ის კი ცნობილია, რომ პატრიარქს რამდენიმე მეუფემ სთხოვა, ეგებ ქადაგებაში თქვა, საქართველოს ყოფილი პრეზიდენტი სამშობლოში უნდა დაბრუნდეს და არ იდევნებოდეს ზვიად გამსახურდიასავითო. საქართველოს პირველ პრეზიდენტზე აქცენტი შეგნებულად გაკეთდა, რადგან სურთ, სააკაშვლი გამსახურდიას შეადარონ და მერე მიშას “ბრალი” ეროვნულობაში დასდონ, თორემ აღმაშენებელს უკვე შეადარა მიტროპოლიტმა კალისტრატემ. იმ კალისტრატემ, რომელიც, შესაძლოა, ცოტა ხნით, მაგრამ პატრიარქად მაინც მოგვევლინოს. პატრიარქის გარდაცვალების შემთხვევაში (ღმერთმა დიდხანს აცოცხლოს!), პატრიარქის ანდერძს ხსნის სინოდის ქიროტონიით (ხელდახმით) უპირატესი ეპისკოპოსი, ამ შემთხვევაში მეუფე კალისტრატე. თუ პატრიარქის ანდერძში მემკვიდრეზე მინიშნება არ არის, წმიდა სინოდის მოწვევისა და ახალი პატრიარქის არჩევის მომენტამდე პატრიარქის მოვალეობას სწორედ ეს ეპისკოპოსი, ამ შემთხვევაში კალისტრატე, ასრულებს. სხვათა შორის, მეუფე კალისტრატეს ნაციონალები მომავალ პატრიარქად განიხილავდნენ, ამაზე დაუფარავად საუბრობდნენ და, როგორ გგონიათ, ყველაზე მეტად ვის ეწყინებოდა ხელისუფლების ცვლილება “გადამწყვეტ მომენტამდე” ცოტა ხნით ადრე?!

მთავარი, რაც არ გვითქვამს: ანდერძზე ხელი მიუწვდება სწორედ ქალბატონ შორენას, ანუ მას თავისუფლად შეუძლია, საცავიდან პატრიარქის ანდერძი გამოიღოს, გადაწეროს, ბეჭედი დაარტყას, ფაქსიმილეთი ხელიც მოაწეროს და არკვიე მერე ტყუილ–მართალი… მე თქვენ გეტყვით და, “პერეგონშიკ” გრიგოლს შეაწუხებს სინდისი, არასრულწლოვნებზე მოძალადე სპირიდონი გაწითლდება თუ მეუფე პეტრე იტყვის რამეს?! ან მეუფე დიმიტრი, რომლისკენაც მიდის ყველა ის გზა, რომელიც პატრიარქის მოკვდინებას უკავშირდება, ხმალს ამოიღებს და “მარჯვნივ და მარცხნივ აკაფავს მტერს?!” არა, ბატონებო, ყველა თავის გადარჩენისთვის დაიწყებს ბრძოლას, ყველას მოუნდება ტახტზე დაჯდომა და, ჩვენს ხელთ არსებული ინფორმაციით, ხელისუფლების მხარდაჭერას მიიღებს ის, ვინც ყველაზე ლიბერალად წარმოაჩენს თავს.

კიდევ ერთხელ შეგახსენებთ: დღეს მხოლოდ საქართველოსა და რუსეთის ეკლესიები ეწინააღმდეგებიან ერთი და იმავე სქესის პირებს შორის ქორწინების დაკანონებას, დანარჩენები დანებდნენ თავიანთ ხელისუფლებას. აქვე ისიც ვთქვათ, რომ რამდენიმე დღის წინათ სამხრეთ ოსეთის ე.წ. ხელისუფლებამ იეჰოვას მოწმეები სექტად გამოაცხადა და მათი მოღვაწეობა აკრძალა. ამ ამბავში ჩვენთვის სასიხარულო არის ის, რომ საქართველოს ტერიტორიის მცირე ნაწილზე, თუნდაც ოკუპირებულზე, სექტა აიკრძალა. ჩვენი ქვეყნის ხელისუფლებამ კი უკვე მართლა აღარ იცის, რომელი პოზა მიიღოს, ამერიკელ და ევროპელ პატრონებს რომ ასიამოვნოს…

როცა “დონ კიხოტს” იღებდნენ, მთავარი როლის შესასრულებლად, გენიალურმა ქართველმა მსახიობმა კახი კავსაძემ 45 კილოგრამი დაიკლო. ერთ-ერთ ეპიზოდში კახიზე მიუშვეს დამშეული ღორები, რომლებთანაც უნდა ეომა, მაგრამ ისე იყო დასუსტებული, მიხვდა, რომ ღორები შეჭამდნენ და გაქცევა დააპირა. რეჟისორი უყვიროდა, – ჩაუწექი კახი, ჩაუწექიო, – აქაოდა, კადრი არ გამიფუჭოო. და ბოლო ხმაზე იღრიალა თურმე მსახიობმა, – რომ ჩავუწვე, შემჭამენო. ჰოდა, ახლა, ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნების შედეგების გამოცხადების შემდეგ, ლოგიკურიც არის ხმამაღლა ვიყვიროთ: არ ჩაუწვე, შეგჭამენ! ისედაც ხომ ხედავთ, ბატონებო, რომ ეპარქიების ნაწილი მკვლელებს, მოძალადეებს, ქურდებსა და ავანტიურისტებს აბარიათ…

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ რამაზ საყვარელიძესთან: „ალეკო ელისაშვილმა აჩვენა, რომ პარტიების დრო წავიდა” // „ამ შედეგებით ნაციონალურ მოძრაობას უფრო მოუწევს დაფიქრება, ვიდრე „ევროპულ საქართველოს“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ გიორგი ვაშაძესთან: „აბა, სად არის მეორე ტური? აღარ უნდა გავიზარდოთ?!“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ბეჟან ნათელაშვილთან: „ბიძინა ივანიშვილს უნდა, რომ პოლიტიკაში მარტო „ოცნება“ და „ნაციონალები“ დარჩნენ“ // „მოღალატეები პოლიტიკურად უნდა ჩავაქვესკნელოთ“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ლევან ჩაჩუასთან: „2020 წელს ნაციონალები პარლამენტში უმრავლესობით მოვლენ“ // „ადგილობრივი ხელისუფლება ქვეყანაში ნაცქოცური დაჯგუფებით დაკომპლექტდა“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ვახტანგ მაისაიასთან: „მინდა, რომ ნაციონალები გაქრნენ პოლიტიკური რადარებიდან“

—————–

„ახალი თაობა“, 24 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ რამაზ საყვარელიძესთან: „ალეკო ელისაშვილმა აჩვენა, რომ პარტიების დრო წავიდა” // „ამ შედეგებით ნაციონალურ მოძრაობას უფრო მოუწევს დაფიქრება, ვიდრე „ევროპულ საქართველოს“

პოლიტოლოგი, ფსიქოლოგი რამაზ საყვარელიძე „ახალ თაობასთან“ ინტერვიუში ადგილობრივ არჩევნებში პოლიტიკური პარტიების მიერ დადებულ შედეგებზე საუბრობს.

- ბატონო რამაზ, თქვენ ამბობთ, რომ პარტია, რომელსაც არასდროს არ გაუმარჯვია, დროა სახლში წავიდეს. თბილისში უპარტიო კანდიდატის ალეკო ელისაშვილის მიერ დადებულმა შედეგმა მართლაც ხომ არ დააყენა ასე საკითხი, რომ დრომოჭმული პარტიების დრო დასრულდა?

- არის ეს განწყობა ანალიტიკოსებში და არის მოსახლეობაში, ეს აჩვენა თუნდაც ამ არჩევნებმა. თუმცა, წასვლაში ალბათ უფრო იგულისხმება ის, რომ რაღაც უნდა შეიცვალოს, უნდა დაფიქრდნენ და მიხვდნენ, რომ რაღაც ისე არ არის. ან შეიძლება გარკვეული ვაკუუმი გვქონდეს, რომ ახალი ძალები ბუნებრივად გაჩნდნენ, დაიბადონ, დაბადება მტკივნეული პროცესია, მაგრამ მას ალტერნატივა არ აქვს.

- ალეკო ლისაშვილის შედეგმა ეს სურათი კიდევ უფრო წარმოაჩინა, უფრო გაამძაფრა?

- დიახ, კიდევ უფრო გაამძაფრა. ელისაშვილის შედეგმა აჩვენა, რომ პარტიების დრო წავიდა. ელისაშვილს პარტიებმა გაუკეთეს შეთავაზება თავის დროზე, მაგრამ ელისაშვილმა კარგად გათვალა, რომ საქართველოში პარტიები პოპულარულები არ არიან და მან ეს ნაბიჯი არ გადადგა. თუ ელისაშვილი პარტიული კანდიდატი იქნებოდა, ამის ნახევარსაც ვერ აიღებდა. უფრო ინდივიდუალური პოლიტიკა მოდის წინა პლანზე. ადამიანებს მობეზრდათ პარტიები, რომლებიც პარტიების გადარჩენაზე უფრო არიან ორიენტირებულები, ვიდრე ქვეყნის განვითარებაზე, მის წინსვლაზე.

ინდივიდუალური პოლიტიკა წინა პლანზე მოდის ევროპულ ქვეყნებშიც. აღარაფერს ვამბობ ამერიკის შეერთებულ შტატებზე, სადაც მთლიანად სისტემა ინდივიდზე, მაჟორიტარზეა აწყობილი.

2016 წლის საპარლამენტო არჩევნები ოპოზიციისთვის ცივი შხაპი იყო. მე ვიტყოდი, არანაკლები ცივი შხაპი არის 21 ოქტომბრის არჩევნების შედეგები, მაგრამ აქ მოულოდნელი არაფერი არ იყო. ეს ყველაფერი წინასწარვე იყო ცნობილი, რომ ასე მოხდებოდა. მოხდა ის, რაც სრულიად კანონზომიერი იყო. მაგალითად, თბილისის საკრებულოში შედის დეპუტატთა უდიდესი ნაწილი მმართველი პარტიიდან და თითო-ოროლა ოპოზიციონერი დეპუტატის შესვლაზეა საუბარი.

ამ შედეგებმა პარტიებს მისცა შესაძლებლობა, რომ დაფიქრდნენ და შემდეგ ისე გადადგან ნაბიჯები. უნდა მიხვდნენ, რომ რაღაც შესაცვლელია.

- ამას 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნების შედეგებით ვერ მიხვდნენ, თუ პრობლემა უფრო ღრმაა და უფრო მეტია გასაკეთებელი?

- სავსებით გეთანხმებით, რომ პრობლემა უფრო ღრმა არის, მაგრამ ისინი არიან ოპოზიცია, ისინი არიან პარტიები და ეს მათი გასაკეთებელი საქმეა, სხვა ვერავინ გააკეთებს მათ მაგივრად.

- ნაციონალური მოძრაობის შედეგებზე რას იტყვით? მათ თბილისში მეორე ადგილი დათმეს მერის პოზიციაზე…

- ნაციონალურ მოძრაობას უფრო მეტად მოუწევს დაფიქრება, ვიდრე მათგან გამოყოფილ “ევროპულ საქართველოს”, რადგან აქ ზრდის ტენდენცია შეინიშნება, ნაციონალურ მოძრაობასთან კი პირიქით, კლების.

- შეიძლება ვთქვათ, რომ ალეკო ელისაშვილმა სერიოზული დარტყმა მიაყენა არა იმდენად ზაალ უდუმაშვილს, რამდენადაც ნაციონალურ მოძრაობას?

- სრულიად გეთანხმებით, სწორი ანალიზია. ნაციონალურმა მოძრაობამ ამომრჩევლის მიზიდულობა დაკარგა. ეს მიზიდულობა ზაალ უდუმაშვილს კი არ დაუკარგავს, პარტიამ დაკარგა.

- ამას რითი ხსნით?

- ამის ბევრი მიზეზი არის. პირველ რიგში, ინტერესი თავად მიხეილ სააკაშვილს გაუნელდა. სააკაშვილი გადაერთო უკრაინაზე, ნაციონალებისადმი თუნდაც მისი ერთგული ამომრჩევლის ინტერესი გაცივდა. ის მხარდაჭერაც, რაც დღეს ნაციონალებმა დადეს, მიხეილ სააკაშვილის რეიტინგია. თუ სააკაშვილმა კიდევ უფრო მკაფიო მოძრაობა გააკეთა, რითაც აჩვენებს, რომ კიდევ უფრო არ აინტერესებს მას ნაციონალური მოძრობა, მაშინ ნაციონალები ამ პროცენტულ მაჩვენებელსაც დაკარგავენ. პარტია ნაციონალურმა მოძრაობამ თავის ამომრჩეველს სიახლე ვერ შესთავაზა, სახეებს არ ვგულისხმობ, სახეები სწორედაც ახლები იყვნენ, მაგრამ ძველებური ინტონაციით, ნაცნობი ინტონაციით. მათ აგრესიულ სტილში არაფერი შეცვალეს, დატოვეს იგივე და პრობლემაც ამაშია.

- “ევროპული საქართველო” თავისი შედეგით უკმაყოფილო არ არის, ისინი ამბობენ, რომ ახალი პარტიაა და ეს მისაღები შედეგია. რატომ არის დღეს გიგა ბოკერიას, გიგი უგულავას პარტია ამომრჩევლისთვის მისაღები? აქ მთავარი ხომ არ არის, რომ მათ არ უჭირთ შეცდომების აღიარება?

- მერწმუნეთ, უფრო სრულფასოვანი აღიარება რომ ყოფილიყო მათი მხრიდან, უფრო შედეგიანი იქნებოდა მათი პარტია თუნდაც ამ არჩევნებზე. შეცდომებს აღიარებენ და არა დანაშაულს, სწორედ ამიტომ გაუჭირდა ამომრჩეველს ნდობის მანდატის მიცემა თუნდაც ელენე ხოშტარიასთვის, რომელიც მართლაც არ ასოცირდება არანაირ დანაშაულთან და არანაირ შეცდომასთან. ადამიანებს არ აქვთ გარანტია, რომ ეს ძალა თუ ხელისუფლებაში მოვა, არ გაიმეორებს იგივე დანაშაულს. სანამ თავად არ შეაფასებენ კარდინალურად თავიანთ დანაშაულს და ამას ხმამაღლა არ იტყვიან, არ მოიბოდიშებენ, გულწრფელი სინანული არ ექნებათ, მანამდე იქნება ეს უნდობლობა. მიუხედავად ამისა, ისინი კიდევ უფრო გააქტიურდებიან და „ევროპული საქართველო“ ალბათ კიდევ უფრო წამოიწევს წინ.

- „პატრიოტთა ალიანსიც“ არის ერთ-ერთი ის პარტია, რომელმაც ბარიერი გადალახა...

- სიმართლე გითხრათ, „პატრიოტთა ალიანსის“ მხრიდან უფრო მეტ შედეგს ველოდი. თუმცა, მათ მიერ ნაჩვენები შედეგებით ვნახეთ, რომ ისინიც უფრო დაბლა არიან, ვიდრე გაიზარდნენ.

- რატომ, რა არის ამის მიზეზი?

- დიდი მქუხარე განცხადებები, რომლებიც იყო თუნდაც საპარლამენტო არჩევნების წინ, შემდეგ შევიდნენ პარლამენტში, მაგრამ რა ნახა ხალხმა, რა შედეგი მიიღო ამით?! არ გამოვრიცხავ, რომ მათ თავიანთ სტრატეგიას გადახედონ, თუმცა, აქტიურობა, საპროტესტო აქციები, სკანდალური განცხადებები, როგორიც არის ნატო და რუსეთი ერთდროულად, მათი ნიშაა, მაგრამ რა დიდ დივიდენდებს მოუტანს, როგორც პარტიას, ეს არის აქ მთავარი.

ეს ოთხი პარტია პოლიტიკაში დარჩენის შანსს ინარჩუნებს. დანარჩენებს კი განაჩენი თავად ამომრჩეველმა გამოუტანა. თუ ოპოზიცია არ შეცვლის რადიკალურად თავის მიდგომებს, სტილს, რიტორიკას, სანამ რადიკალურად არ გადაჯგუფდება, მანამდე შედეგები ოპოზიციისთვის კიდევ უფრო დამანგრეველი იქნება.

მოგეხსენებათ, ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები ერთგვარი სამზადისია დიდი არჩევნებისთვის, საპარლამენტო არჩევნებისთვის. ეს იყო ტესტი, რომელიც ვნახეთ. საპარლამენტო არჩევნები 2020 წელს არის, იქამდე ჯერ კიდევ დიდი დროა და ოპოზიციამ რადიკალური ცვლილებები უნდა მოასწროს.

„ახალი თაობა“, 24 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ გიორგი ვაშაძესთან: „აბა, სად არის მეორე ტური? აღარ უნდა გავიზარდოთ?!“

„ახალი თაობის“ კითხვებს „ახალი საქართველოს“ ლიდერი გიორგი ვაშაძე პასუხობს.

- ბატონო გიორგი, „ქართულმა ოცნებამ“ დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვა, ოპოზიციას კი ძალიან დაბალი მაჩვენებელი აქვსო. თუ გამოიკვეთა ძირითადი პრობლემები?

- პირველ რიგში ეუთოს დასკვნა არის საინტერესო, რომელიც უფრო გაუარესებულია, ვიდრე წინა არჩევნების შეფასება. იმიტომ, რომ სიტყვა კონკურენტული, რომელიც ძალიან მნიშვნელოვანია არჩევნების შეფასების დროს, უკვე ამოღებულია ამ დასკვნაში. ფაქტია, რომ არაკონკურენტული გარემო იყო შექმნილი.

- შედეგებზე რას იტყვით?

- რაც შეეხება არჩევნების შედეგებს, ჩვენთვის, როგორც სტარტაპ პარტიისთვის, საკმაოდ საინტერესო შედეგებია. თბილისში 3,5%, რომელიც ავიღეთ, არის მთლიანად იდეის გარშემო შემოკრებილები, იდეის მხარდამჭერები, ვინც ხმა მოგვცა. ჩვენ ნამდვილად არ გვქონდა იმის რესურსი, რომ კარდაკარ გვევლო და თითოეული ამომრჩეველი გამოგვეყვანა. ბევრი ახალი რამ შევთავაზეთ ამომრჩეველს, მათ შორის ძალიან განსხვავებული პროგრამა, რომელიც ვფიქრობ, რომ ძალიან ბევრს დააფიქრებს შემდეგ არჩევნებზე, რომ უარი თქვან პოპულიზმზე, ისევე, როგორც ჩვენ ვთქვით უარი.

- რა გახდა ოპოზიციის მარცხის მიზეზი?

- თუ გახსოვთ, ჩვენ გაერთიანებას ვთავაზობდით პროდასავლურ ძალებს პრაიმერის მექანიზმთან დაკავშირებით, ისინი გვეუბნებოდნენ, რომ მეორე ტურში გავერთიანდეთ და ასე შემდეგ. აი, ესეც მათი მეორე ტური! ეს კიდევ ერთხელ მიანიშნებს, რომ აბსოლუტურად სწორი პოზიცია გვქონდა ჩვენ.

- რატომ არ წამოვიდა ოპოზიცია გაერთიანებაზე?

- სამწუხაროდ ვიწრო პარტიულ და ვიწრო პერსონალურ ინტერესებს ვერ გასცდნენ სხვა პოლიტიკური ძალები და ამიტომაც მივიღეთ ის შედეგი, რაც მივიღეთ. ჯამურად რომ დავთვალოთ ოპოზიციური ხმები, თითქმის იგივეა, თუნდაც ამ არათანაბარ პირობებში, რაც მიიღო მმართველმა ხელისუფლებამ. ოპოზიციური პარტიები რომ გავერთიანებულიყავით, შესაძლოა, გამარჯვებაზეც გვეფიქრა პირდაპირ პირველივე ტურში.

- იყო ამის შანსი?

- ამის რეალური შესაძლებლობა ნამდვილად იყო. დაქსაქსული ოპოზიციის პირობებში, როცა ყველა თავისკენ ექაჩებოდა და არა მხოლოდ ხელისუფლებასთან იყო კონკურენტი, არამედ ერთმანეთის კონკურენტი იყო, ხმების მობილიზება იყო რთული და ნაკლებად დამაჯერებელი იყო მოსახლეობისთვის, რომ ოპოზიციის რომელიმე ნაწილი შეძლებდა გამარჯვებას ამ არჩევნებში.

- უკვე მერამდენე არჩევნებში იგემა მარცხი ოპოზიციამ. ეს არის ლიდერომანიით შეპყრობილი ოპოზიცია თუ ისინი ხელისუფლების თამაშს თამაშობენ?

- ხელისუფლების გარკვეული ნაწილი ხელისუფლების თამაშს თამაშობს, ოპოზიციის მეორე ნაწილი უბრალოდ ჩაკეტილია საკუთარ ჩარჩოში და ვერ იხედება იმის გარეთ. იმისი ინტერესია, რომ თავისი ხუთი კაცი გაიყვანოს სადღაც. ზოგიერთის ინტერესია, რომ კვალიფიციური სუბიექტის დაფინანსება ჰქონდეს და მეტი არაფერი. აი, ეს არის სამწუხარო.

მე წუწუნი არ მახასიათებს და ამიტომ ვამბობ, „ქართული ოცნება“ რომ ადმინისტრაციულ რესურსს გამოიყენებდა, დიდ ფინანსურ რესურსს გამოიყენებდა, საარჩევნო დღეს რომ ყველაზე მეტად ორგანიზებული იქნებოდა, ეს ხომ ორჯერ ორი ოთხია?! ვინმე არ ელოდა ამას?! ამას, შესაძლოა, დაპირისპირებოდა ერთიანი ძალით მომუშავე ოპოზიციური პარტიები. თუ დამარცხებისთვის იბრძვიან და მეორე-მესამე ადგილისთვის, ითვალონ ახლა თავისი პროცენტები და იყვნენ. 7%-ს მიიღებ, 4%-ს თუ 14%-ს, მარცხი მარცხია! ამიტომ იყო ჩვენი მოწოდება, რომ გავერთიანებულიყავით. ჩვენ კარგი გამოცდილება მივიღეთ, შევიძინეთ იდეური მხარდამჭერები და ეს არის ჩვენთვის ძალიან ღირებული.

- ყველა ელოდა რატომღაც მეორე ტურს და ბევრს საუბრობდნენ ამაზე. რატომ შეცდა ოპოზიცია?

- ჯერ ერთი, მეორე ტური რომც ყოფილიყო, ხომ ყველას უნდა ესმოდეს, რომ მეორე ტურში არანაირი რესურსი ბრძოლისა არ არსებობს. მეორე დღეა და შეხედეთ, რა ხდება, ჩვენ გარდა, ყველა ოპოზიციურმა პარტიამ ღრმა ძილით დაიძინა. ახლა ალბათ ერთთვიან შვებულებებს გამოაცხადებს ყველა. მეორე ტურისთვის ბრძოლა თავიდანვე არის აზრს მოკლებული.

- რატომ არის აზრს მოკლებული?

- იმიტომ, რომ საქართველოში არჩევნები არის ერთი დღე. ეს არის ადამიანების ფსიქოლოგია. შემდეგ უკვე პირველ ტურში ვინც დიდი უპირატესობით იმარჯვებს, ის იმარჯვებს მეორე ტურშიც. ეს არის რეალობა. კალაძეს რომ 48% აეღო და ელისაშვილს 19%, მეორე ტურში ხომ მაინც კალაძე გაიმარჯვებდა?! აი, ეს არის რეალობა. ამიტომ ვამბობდით, რომ მოდით, ყველა ერთად მოვემზადოთ ამ ერთი დღისთვის. ერთადერთი შანსი ამ არჩევნებში გამარჯვების იყო ერთობლივი ბრძოლა.

- ექსპერტებიც აკეთებდნენ პროგნოზებს, რომ მეორე ტური შედგებოდა…

- იმ ექსპერტებს, რომლებიც თვლიდნენ, რომ ოპოზიცია არ უნდა გაერთიანებულიყო, არც პრაიმერი იყო საჭირო და მეორე ტური იქნებოდა მთავარი, ვეტყვი, რომ მოძველდნენ და სად არის მეორე ტური, რომელსაც თქვენ ამბობდით?!

- სერიოზულად გაიწმინდება პოლიტიკური ველი და ბევრი პარტია ჩაიძირება?

- ამ არჩევნებმა აჩვენა, რომ დიახაც, ძალიან დიდი ტექტონიკური ძვრები იქნება პოლიტიკურ სპექტრში. ის, რომ უსისტემო კანდიდატმა ალეკო ელისაშვილმა მიიღო ამხელა მხარდაჭერა, კარგი და ნათელი მაგალითია იმის, რომ ხალხს უნდა სიახლე. ახალი ადამიანები სჭირდებათ პოლიტიკაში. ამიტომ შემდეგ არჩევნებზე გამარჯვების ერთადერთი შანსია, რომ რაც შეიძლება მეტი ახალი ადამიანი პოლიტიკაში და მეტი ახლებური მიდგომა და სწორი სტრატეგიები. არ შეიძლება, რომ 5 წლის მანძილზე მუდმივად პოლიტიკური ძალები მარცხდებოდნენ არჩევნებში და ერთი და იგივე სცენარით მიდიოდნენ შემდეგ არჩევნებზე. ხომ უნდა გავიზარდოთ?! რა, ვინმეს სჯერა იმის, რომ მომდევნო წელს, საპრეზიდენტო არჩევნებზე, „ქართული ოცნება“ ადმინისტრაციულ რესურსს და ფინანსურ რესურსს აღარ გამოიყენებს?! ზუსტად იგივე მექანიზმებს გამოიყენებს და ამისთვის უნდა მოვემზადოთ.

„ახალი თაობა“, 24 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ბეჟან ნათელაშვილთან: „ბიძინა ივანიშვილს უნდა, რომ პოლიტიკაში მარტო „ოცნება“ და „ნაციონალები“ დარჩნენ“ // „მოღალატეები პოლიტიკურად უნდა ჩავაქვესკნელოთ“

რა დავალება მისცა ივანიშვილმა თავის ემისრებს, რა გეგმა აქვთ „ნაციონალებს“ და „ოცნებას“, ამ თემებზე „ახალ თაობას“ ლეიბორისტული პარტიის წევრი ბეჟან ნათელაშვილი ესაუბრება. „2012 წლიდან მოყოლებული დღემდე, საქართველოში 5 არჩევნები ჩატარდა და აქედან მხოლოდ ერთი არ გაუყალბებიათ. არჩევნები 2012 წელს არ გაყალბებულა. ის არჩევნები ნაციონალებმა და მათმა ცესკომ ჩაატარეს“, – ამბობს ბეჟან ნათელაშვილი.

- ნაციონალების ჩატარებული არჩევნები ახსენეთ და იყო დრო, როცა ლეიბორისტები მათ არჩევნების გაყალბებაში სდებდით ბრალს...

- ამ ბრალდებებს ახლაც გავიმეორებ – 2012 წლის 1 ოქტომბრამდე ნაციონალები ყოველთვის აყალბებდნენ არჩევნებს. მხოლოდ ერთხელ არ გააყალბეს და ქვეყნის სათავეში საუკუნის ყველაზე დიდი გამყალბებელი მოვიდა. ივანიშვილის მოსვლის შემდეგ, საქართველოში არჩევნები ყალბდება და ყალბდება. დროთა განმავლობაში გაყალბების მექანიზმი შეიცვალა. ადრე პრიორიტეტი სომხურ კარუსელს და ბიულეტენების გატაცებას, ასევე უბნებზე დენის გათიშვას ენიჭებოდა. დღეს არჩევნებზე უბრალოდ ყიდულობენ ამომრჩეველს. რეგიონებში ამის არაერთი ფაქტი გამოვლინდა. თბილისში ეს უფრო დახვეწილი მეთოდით გააკეთეს.

- დახვეწილ მეთოდში რას გულისხმობთ?

- არჩევნებამდე რამდენიმე დღით ადრე, მათ მისცეს ფულადი დახმარება. სამაგიეროდ, არჩევნების დღეს სიები ეკავათ ხელში და ვინც არ მოდიოდა, შავ დღეს აყრიდნენ. შალვა ნათელაშვილის თქმის არ იყოს, 41-ის შემოსახაზავად ხალხს ნახირივით მოერეკებოდნენ. მერე ვიღაცას შეიძლება ეწყინოს, ნახირი გვიწოდაო.

- მოდი და ნუ გეწყინება...

- საწყენი ისაა, რომ ხალხი ასეთ დამოკიდებულებას ითმენს. ადამიანისგან განსხვავებით, ძროხას ტვინი არა აქვს, ვერ ხვდება, რომ ერთი მუჭა ბალახის გამო მისი ხბოს წილი რძე პატრონს არ უნდა მისცეს. ადამიანი უნდა ხვდებოდეს, რომ ერთჯერადი ფულადი დახმარების მიღებით, ყაჩაღები მას 4 და 5 წელი მოწველიან. ამომრჩევლის მოსყიდვა კანონითაც აკრძალულია, მაგრამ ჩვენთან კანონებს ვინ იცავს. მაქსიმალურად გამოყენებული იქნა ადმინისტრაციული რესურსი, რაც ასევე კანონით აკრძალულია. ამ და სხვა მეთოდებით, ივანიშვილმა არჩევნები გააყალბა და მთელი საქართველოს უზურპაცია მოახდინა. ამის მწარე შედეგებს ხალხი რამდენიმე კვირაში მოიმკის. ჩემი სიტყვა დაიმახსოვრეთ, რამდენიმე კვირაში დენის, წყლის, დასუფთავების და ბუნებრივი აირის საფასური გაიზრდება. ლარის გაუფასურება ახალ მასშტაბებს შეიძენს. საბოლოოდ იქამდე მივა საქმე, რომ 41-ის შემოხაზვის ცოდვით დამძიმებული ადამიანები თვითონვე გამოვარდებიან კეტებით თავისი არჩეულების დასამხობად.

- თქვენ მართლა გჯერათ, რომ ხალხი სოციალური მოთხოვნებით ქუჩაში გამოვა?

- რა თქმა უნდა, გამოვა. მათ ხელისუფლებამ სხვა გამოსავალი არ დაუტოვა. ამ ქვეყანაში არჩევნები, ჩათვალეთ, რომ გაუქმებულია.

- რას ნიშნავს გაუქმებულია?

- ისეთი კანონები მიიღეს, რომ არჩევნების გზით ხელისუფლების შეცვლა წარმოუდგენელია. ასეთ დროს პროცესები ქუჩაში გადადის.

- ქუჩაში გამომსვლელი ჯერ არავინ ჩანს...

- აუცილებლად გამოვლენ. გაორმაგებული ქვითრები როცა მიუვათ, გამოვლენ. ყველაფერს თავისი დრო აქვს და ქუჩაში გამოსვლის დროც დადგება. ხელისუფლებამ უნდა იცოდეს, რომ რევოლუცია მოდის.

- არჩევნების დასრულების შემდეგ გამუდმებით მიდის მოწოდებები იმის შესახებ, რომ არჩევნებში დამარცხებული პარტიები პოლიტიკიდან უნდა წახვიდეთ. ამას თქვენ სოციალურ ქსელში საკმაოდ მწვავედ გამოეხმაურეთ...

- რა თქმა უნდა, მწარედ გამოვეხმაურე. ეს მოწოდებები უკვე მიზანმიმართული კამპანიის სახეს ატარებს. ეს მესიჯი პირდაპირ ბიძინა ივანიშვილისგან არის გაშვებული.

- ივანიშვილს რაში სჭირდება ამ პარტიების გაქრობა?

- მას პოლიტიკაში არ აწყობს ისეთი ხალხი, რომელიც მის წინააღმდეგ წავა. ძალიან მალე ყველაფერზე მოიმატებს ტარიფი და რაში აწყობს, რომ ამის წინააღმდეგ რომელიმე პარტიამ გაილაშქროს. ამის გარდა, დიდი შანსია, რომ ეს იყოს ნაციონალებთან გარიგება. ქოცებსაც და ნაცებსაც უნდათ, რომ ბურთი და მოედანი მათ დარჩეთ. ბიძინა ივანიშვილი ჯერ კიდევ როდის ითხოვდა, შუა უნდა გაიკრიფოსო.

- არადა იყო დრო, როცა ლეიბორისტებს გაბრალებდნენ ნაციონალებთან თანამშრომლობას...

- ეს საერთოდ ასეა, ადამიანს და პარტიას ის უნდა დააბრალო, რასაც მთელი ცხოვრება ებრძვის. ივანიშვილს მალე მოუწევს პოლიტიკურ პენსიაზე წასვლა და მერე მაგასთანაც დაგვაბრალებენ თანამშრომლობას. როცა ის პოლიტიკიდან წავა, მერე ნახავთ, როგორ გალანძღავს მას ის ხალხი, ვინც დღეს მის დაკვეთებს ასრულებს. ხალხი, რომელიც ოპოზიციურ პარტიებს სახლში წასვლისკენ მოგვიწოდებს, ოლიგარქის დამკვეთის შემსრულებელია. ისეთ საზოგადოებრივ აზრს ქმნიან, თითქოს პოლიტიკაში მხოლოდ ახალი სახეები უნდა დარჩნენ.

- „ოცნებაში“ და ნაციონალებში, გნებავთ „პატრიოტთა ალიანსში“ რომელია ახალი სახე?

- საქმეც ისაა, რომ სულ ძველები და გაცვეთილებია. ეგენი ძველ სახეებზე მეტად აქტიურ პოლიტიკოსებს ერჩიან. ივანიშვილი პოლიტიკას ისეთი ხალხისგან წმენდს, ვინც უსამართლობას ებრძვის.

- თქვენი აზრით, წავა რომელიმე პარტია პოლიტიკურ შვებულებაში?

- ვერ გეტყვით, საკმარისია, ოპოზიცია ოლიგარქის ნებას დაემორჩილოს, რომ ის მთელ საქართველოს საყდრისის საბადოსავით ააფეთქებს. ამიტომაც არ უნდა დარჩეს მას ბურთი და მოედანი. ივანიშვილმა რაც არ უნდა ახალი სქემა მოიფიქროს, აღარაფერი გამოუვა. არ გამოუვა იმიტომ, რომ თავად არის ძველი. ჩემი ვარაუდით, ოპოზიცია ფარ-ხმალს არ დაყრის და ბრძოლას გააგრძელებს. ჩვენ გაჩერების უფლება არა გვაქვს, რადგანაც ამის იქეთ არის ქვესკნელი. ჩვენ კი არ გვინდა ქვეყანა უფსკრულში გადაიჩეხოს. ახლა ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ, რომ ეს მოღალატეები პოლიტიკურად ჩაქვესკნელდნენ.

„ახალი თაობა“, 24 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ლევან ჩაჩუასთან: „2020 წელს ნაციონალები პარლამენტში უმრავლესობით მოვლენ“ // „ადგილობრივი ხელისუფლება ქვეყანაში ნაცქოცური დაჯგუფებით დაკომპლექტდა“

ადგილობრივი თვითმმართველობის შედეგებზე „ახალ თაობას“ მოძრაობა „ქართული იდეის“ ლიდერი ლევან ჩაჩუა ესაუბრა. „გამართლდა ის, რასაც ვამბობდი – ადგილობრივი ხელისუფლება ქვეყნის მასშტაბით ნაცქოცური დაჯგუფებით დაკომპლექტდა“, – ამბობს იგი.

- პირველ ადგილზე ყველგან მმართველი პარტიაა, ნაცმოძრაობის მეორე ადგილი კი უჩვეულო მოვლენა არ არის. სად ჩანს ნაცქოცური შეთქმულება?

- ამ არჩევნებში ნაციონალური მოძრაობა და მისი განშტოება, რომელსაც „ევროპული საქართველო“ დაარქვეს, ცალ-ცალკე გამოვიდა. ამ გზით ჯამში მათ დიდ წარმატებას მიაღწიეს და ერთად ბევრი მანდატი აიღეს. თუ ამას მივუმატებთ „ქართულ ოცნებას“, სადაც პორტირებული ნაციონალი უფრო მეტია, ვიდრე ნაცმოძრაობის მოწინააღმდეგე, აშკარად დავინახავთ, რაც მოხდა. ესაა გენერალური რეპეტიცია იმისა, რაც მომავალ საპარლამენტო არჩევნებში უნდა მოხდეს.

- იმ დროისთვის რა იგეგმება?

- თუ არ გამოვფხიზლდით, 2020 წელს ნაციონალები პარლამენტში უმრავლესობით მოვლენ და ნაციონალური მოძრაობა ცალკე, ან თავის განშტოებებთან ერთად, იქნება ხელისუფლებაში, „ქართული ოცნება“ კი მთავარი ოპოზიციის როლს შეასრულებს. ასეთია გეგმა. როგორც ჩანს, 2012 წელს ბიძინა ივანიშვილსა და ნაციონალურ მოძრაობას შორის შედგა გარიგება. ამ შეთქმულების თანახმად, ორი საპარლამენტო ვადის შემდეგ „ქართული ოცნება“ ხელისუფლებას ისევ ნაციონალურ მოძრაობას დაუთმობდა. ამ არჩევნებზეც ამ გარიგებული ხალხის ვირეშმაკობა ვნახეთ. ვერ გავიგე, რას ზეიმობენ სხვები. ყველგან ნაცქოცური შემადგენლობაა, მათგან მენტალურად განსხვავებული ოპოზიცია საკრებულოებს არ გააკარეს.

- დედაქალაქის საკრებულოში პატრიოტთა ალიანსიც ხომ მოხვდა?

- იმისთვის, რომ პატრიოტთა ალიანსს ორი კაცი შეეყვანა საკრებულოში, შიმშილობა და მიტინგები დასჭირდა.

- ეს პარტია საპროტესტო აქციებს ისევ აანონსებს...

- ეს ჩხუბის შემდეგ მუშტების ქნევას ჰგავს. პარტიები, რომლებიც ერთმანეთის ოპოზიციად ითვლებიან, როგორი შეხმატკბილებული არიან `ქართულ ოცნებასთან~! ნაციონალურმა მოძრაობამ ბიძინა ივანიშვილს ძეგლი უნდა დაუდგას, რომ ეს ძალა არა თუ გადაარჩინა, არამედ მთავარ ოპოზიციად დაგვიტოვა. როგორც ვვარაუდობდი, ამომრჩევლის უდიდესი ნაწილი არჩევნებზე არ მივიდა. ამ ადამიანებმა ვერ ნახეს ალტერნატივა, მესამე პოლუსი, რომელსაც ხმას მისცემდნენ. მმართველმა პარტიამ და ნაციონალურმა მოძრაობამ მოახდინეს თავიანთი მხარდამჭერების მობილიზება. ქვეყნის საუბედუროდ, ნაცმოძრაობას ისევ დარჩა მომხრეები. ამოქმედდა ადმინისტრაციული რესურსი, მოქალაქეების მოსყიდვა როგორც მმართველი პარტიის, ისე ნაცმოძრაობის მხრიდან და მივიღეთ სურათი, რომლის შესახებ ყველას ვაფრთხილებდი.

- ოპოზიციის ნაწილი, მათ შორის ნინო ბურჯანაძე, შალვა ნათელაშვილი და სხვები, ამ არჩევნების შემდეგ ალაპარაკდნენ იმაზე, რომ საქართველოში აღარ დარჩა ხელისუფლების არჩევნების გზით შეცვლის შესაძლებლობა...

- კარგი იქნებოდა, ქალბატონ ნინო ბურჯანაძეს ამგვარი განცხადება ჭეშმარიტი ოპოზიციის გარემოცვაში და არა ოდიოზური პოლიტიკოსების გვერდით გაეკეთებინა.

- ოდიოზური პოლიტიკოსები ვინ არიან?

- ისინი, ვინც ნაცმოძრაობასთან კავშირში იმყოფებოდნენ და ახლაც იმყოფებიან. ბაჩუკი ქარდავა იქნება ეს, პაატა დავითაია, ზურაბ ხარატიშვილი თუ შალვა ნათელაშვილი. მათთან არის მამუკა კაციტაძე, რომლის მოწონებული საარჩევნო სიებით ისევ ყალბდება არჩევნები. აუცილებელია ნამდვილი ოპოზიციის გაერთიანება, მძლავრი მესამე პოლუსის შექმნა, რომელიც ხალხს ნდობას აღუძრავს და არჩევნებზე მიიყვანს. სამწუხაროდ, ეს მოწოდება აქამდე არ იქნა შესმენილი.

- იმედოვნებთ, რომ თუ მძლავრი ოპოზიციური ერთობა ჩამოყალიბდა, ხელისუფლება არჩევნების გზით შეიცვლება?

- ეს მოხდება გარკვეული პირობების დაკმაყოფილების შემთხვევაში. ძლიერი გაერთიანების შექმნის შემდეგ ჩვენ ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესებისთვის. თუ საჭირო გახდა, ამ მოთხოვნით უნდა მოვაწყოთ საპროტესტო აქციები და ზემოქმედება მოვახდინოთ ხელისუფლებაზე.  საარჩევნო სიების გასწორებასთან ერთად, შესაქმნელია თანაბარი პირობები. ცესკო დასაკომპლექტებელია საზოგადოების სანდო წარმომადგენლებით. თუ საარჩევნო უბნებზე ვიდეოკამერებიც დაიდგმება, მაშინ არჩევნებს ვერ გააყალბებენ. უმნიშვნელოვანესია ამომრჩევლის დაინტერესება. თუ არამარიონეტი, არამართული ძალები გავერთიანდებით, ნდობას გავუჩენთ ადამიანებს. მაშინ არჩევნებზე შეიძლება ამომრჩევლის 80% მოვიდეს. თუ ამას საარჩევნო ცვლილებებიც დაერთო, შევძლებთ ხელისუფლების შეცვლას, დანაშაულებრივი კოაბიტაციის დასრულებას. ამით წერტილს დავუსვამთ ნაცქოცურ შეთქმულებას ქართველი ერის წინააღმდეგ.

„ახალი თაობა“, 24 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ვახტანგ მაისაიასთან: „მინდა, რომ ნაციონალები გაქრნენ პოლიტიკური რადარებიდან“

21 ოქტომბრის ადგილობრივ არჩევნებს „ახალ თაობასთან“ ექსპერტი სამხედრო-პოლიტიკურ და უსაფრთხოების საკითხებში ვახტანგ მაისაია აფასებს.

- ბატონო ვახტანგ, როგორ ჩატარდა ადგილობრივი არჩევნები?

- ამ არჩევნებმაც ის აჩვენა, რაც წინა არჩევნების დროს იყო.

- რას გულისხმობთ?

- საზოგადოება დაპირისპირებულია. არის ნაცმოძრაობის ელექტორატი და ანტინაცმოძრაობის ელექტორატი. ოთხი პოლიტიკური ძალა შევიდა საკრებულოებში. „ქართული ოცნება“ და „პატრიოტთა ალიანსი“ ანტინაციონალური ძალებია, ხოლო ნაცმოძრაობა, ე.წ. ევროპული საქართველო კი მათი მოწინააღმდეგე. შედეგები კვლავ ამ ოთხ ძალას შორის გადანაწილდა. საქართველო ვერ გასცდა მიშიზმის ფენომენს.

- იქნებ გარკვეულმა სუბიექტებმა სწორი საარჩევნო კამპანია ვერ აწარმოეს და იმის ბრალია არჩევნების შედეგებიც...

- არა. პოლიტიკურმა სუბიექტებმა საარჩევნო კამპანია სწორად აწარმოეს, მაგრამ მიშიზმი არის ქართული საზოგადოების მოუშუშებელი ჭრილობა. ამ არჩევნებმა კარგად გამოავლინა დუალიზმი, ანუ დაპირისპირება, საზოგადოების გახლეჩილობა.

- თუმცა, ისიც უნდა გავითვალისწინოთ, რამდენი ამომრჩეველი მივიდა უბნებზე, დაახლოებით 43 თუ 45%...

- აქტივობა საკმაოდ დაბალი იყო, ამომრჩევლის 55% ყველა პოლიტიკურ ძალას პროტესტს უცხადებს. ეს იმას ნიშნავს, რომ ჩვენ ვცხოვრობთ პოლარიზებულ საზოგადოებაში. ქვეყანა არის სამოქალაქო დაპირისპირების ქვეშ. საზოგადოება დაყოფილია მიშისტებად და ანტიმიშისტებად, ეს აშკარად გამოიხატა. ამას ყურადღებას არავინ აქცევს.

- მე მგონი, ზოგს შესაბამისი რეკლამაც არ ჰქონდა. მაგალითად, როდესაც რეკლამას იწყებ ფრაზით: „სოხუმს და ცხინვალს ვერ დავიბრუნებთ, თუ არ გვექნება დიალოგი…“-ო და ზაფრავ ადამიანებს, რა მოგებაზეა საუბარი?

- დიახ, პოლიტიკურ ტექნოლოგიებს სჭირდება განვითარება. პოლიტიკური მარკეტინგი ძალიან დაბალ დონეზეა, განუვითარებელია. ამომრჩევლისათვის გზავნილების მიწოდების ფორმა და შინაარსი საკმაოდ დაუხვეწავია, რაც პოლიტიკური სუბიექტების წინააღმდეგ მოქმედებს. არ შეიძლება ადგილობრივ არჩევნებში იყო ჩართული და ამომრჩევლებს ისეთ რაღაცას ჰპირდებოდე, რაც არ არის ადგილობრივი ხელისუფლების გადასაწყვეტი. ეს არის ანომალია.

- რამდენადაც ვიცი, ამერიკაში კონკრეტულ კანდიდატთან შესახვედრად მიდის მხოლოდ მისი მხარდამჭერი. აქ კი ამომრჩეველი ყველა კანდიდატთან მიდის შეხვედრაზე.

- გეთანხმებით, მაგრამ გააჩნია, ამომრჩეველი ვინ არის. თუმცა, პოლარიზაცია არსებობს. ისეთი კურიოზებიც იყო ამ არჩევნების დროს, რომ ერთი პოლიტიკური პარტიის წარმომადგენელი საწინააღმდეგო პარტიის წარმომადგენელს ურეკავდა, მიუხედავად ამისა, პოლარიზაცია არსებობს.

- ხმის მიცემის პროცესი როგორი იყო?

- ხმის მიცემის პროცესი მშვიდი იყო. მე რაიონში ვიყავი დამკვირვებელი და არჩევნების პროცესს ვესწრებოდი. გადაცდომები იყო, მაგრამ ისეთი მასშტაბის არა, რომ არჩევნების შედეგებზე გავლენა ჰქონოდა, როგორც მიშა სააკაშვილის პერიოდში, ადამიანებს ხმის მიცემის დროსაც რომ ატერორებდნენ.

- კურიოზული ის იყო, რომ „რუსთავი 2-ის“ დაკვეთით ჩატარებული ეგზიტპოლის შედეგებს არ დაეთანხმა თბილისის მერობის ნაცების კანდიდატი უდუმაშვილი, რომელიც შედეგით გაბრაზებული გახლდათ...

- ახალი ტექნოლოგია გამოიყენეს. უნდოდათ საზოგადოებისთვის დაენახვებინათ, რომ „რუსთავი 2“ სწორ ინფორმაციას გადმოსცემს, თორემ ამომრჩეველზე მიდიოდა ზეწოლა და ამიტომ მიიღეს დაბალი შედეგი.

- უდუმაშვილი რატომ იყო გაბრაზებული და რატომ ეგონა, რომ მოსახლეობა მასობრივად მხარს დაუჭერდა მაშინ, როცა თავის თავზე აიღო სააკაშვილის ცხრაწლიანი ჯალათური მმართველობის პასუხისმგებლობის ტვირთი?

- ახალი პოლიტტექნოლოგია იყო ამოქმედებული. ბუნებრივია, მას უნდა გამოეხატა პროტესტი. უნდოდათ ეჩვენებინათ, რომ არჩევნების პროცესზე იყო ზეწოლა, უბნებზე ამომრჩეველზე პირდაპირი დამუქრება ხდებოდა და მივიღეთ დაბალი პროცენტიო. ადრე სხვა ტექნოლოგია ჰქონდათ, ახლა სხვა ტექნოლოგია შემოიტანეს. არჩევნების ლეგიტიმურობაზე მუშაობდნენ როგორც ნაცები, ისე ევროპული საქართველო. ეს იყო ახალი მიდგომა.

- ამომრჩევლის 55%-ს დღეს არსებული პოლიტიკური სპექტრი არ მოსწონს. „ოცნებას“ საყვედურობენ, თავის დროზე სააკაშვილის რეჟიმი რომ არ გაასამართლა. ნაცრეჟიმი რომ გაესამართლებინათ და მისი წარმომადგენლებისთვის პოლიტიკური საქმიანობა გარკვეული ვადით აეკრძალათ, პოლიტიკურ ბაზარზე ახალი პოლიტიკური ძალები გაჩნდებოდა?

- ცხადია. გერმანელი ნაცისტები რომ არ გასამართლებულიყვნენ და ისე შექმნილიყო გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა, იქნებოდნენ ნაცისტები და ანტინაცისტები. იქაც ასეთი სურათი იქნებოდა. ნაციონალები რომ გასამართლებულიყვნენ და პოსტნაციონალების შემდგომი პერიოდი მათ გარეშე გაევლო საზოგადოებას, ბუნებრივია, გაჩნდებოდა არაერთი პოლიტიკური ძალა. ასეთ რეჟიმში ყოფნა კიდევ 3-4 არჩევნებზე მოგვიწევს.

- სანამ ნაციონალები იქნებიან, ნორმალური არჩევნები არ გვეღირსება?

- ნაციონალები რადარებიდან რომ გაქრებიან, მაშინაც იქნება მიშიზმის სინდრომი საზოგადოებაში. სამწუხაროდ, ასეა. საზოგადოება მიშიზმის სინდრომისგან უნდა გათავისუფლდეს.

- ნაციონალებისა და მათი განაყოფების მიერ მიღებული ხმები იმასაც ხომ არ აჩვენებს, რომ ნაცმოძრაობამ თავის დანაშაულებრივ საქმიანობაში საზოგადოების სერიოზული ნაწილი ჩაითრია?

- დიახ, გეთანხმებით, ეს ადამიანები არიან ჩემი პოლიტიკური მტრები. ვეთანხმები გია ხუხაშვილს, რომელმაც განაცხადა, რომ ეს ადამიანები არიან ჩემი პოლიტიკური მტრები და მათ ვერანაირად ვერ მივიღებ, რადგან ისინი მებრძოდნენო. აბსოლუტურად ვიზიარებ მის მოსაზრებას. მათთან არავითარი ურთიერთობა არ მაქვს. მინდა ისინი გაქრნენ პოლიტიკური რადარებიდან. მათთან ბრძოლა არ დასრულებულა. სანამ ბოლო ნაცისტი არ დაეცემა, ბრძოლა გრძელდება. მე მათ ქართველი საზოგადოების ნაწილად ვერ აღვიქვამ.