„კვირის პალიტრა“: ინტერვიუ გია ხუხაშვილთან: როგორ „იჭრება“ „შავი“ ფული ქართულ პოლიტიკაში

„კვირის პალიტრა“: ინტერვიუ ალეკო ელისაშვილთან: „დამარცხებას ღირსეულად ვაღიარებ“ // „ერთ მხარეს იყო დიდძალი როგორც ლეგალური, ისე არალეგალური ფული, მეორე მხარეს კი – უფულო დამოუკიდებელი კანდიდატი“

„კვირის პალიტრა“: ინტერვიუ ზაალ უდუმაშვილთან: „ხელისუფლებასთან ენის მოჩლექით საუბარს არ ვაპირებ“ //  „მიუხედავად ყველაფრისა, ახლა გაათმაგებული ენერგიით დავუპირისპირდები ქვეყანაში არსებულ უსამართლობას”

„კვირის პალიტრა“: ინტერვიუ ხათუნა ლაგაზიძესთან: „თვითმმართველობაში მივიღეთ „ქართული ოცნება“ „ნაციონალური ფრთებით“… // „ჩვენ უნდა ვილაპარაკოთ არა იმდენად ხელისუფლების გამარჯვებაზე, რამდენადაც ოპოზიციის მარცხზე” // რატომ ვერ მიიყვანეს დანარჩენმა ძალებმა უბნებში უფრო მეტი ამომრჩეველი?

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ხათუნა ლაგაზიძესთან: „კახა კალაძე იქნება ან წარმატებული მერი, ან პოლიტიკურ კარიერას დაასრულებს“ // „2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე  „ოცნების“ ბედი კალაძეზე იქნება დამოკიდებული“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ თორნიკე შარაშენიძესთან: „ალეკო ელისაშვილი ისევ მოჩხუბარი უნდა დარჩენილიყო. დასერიოზულებამ მას რეიტინგი დაუგდო“ // „ელექტრონულ ხმის მიცემაზე უნდა გადავიდეთ“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ თამარ ჩხეიძესთან: „რუსთავი-2“-მა „ქართულ ოცნებაზე“ იმუშავა“ // „თუ ახალი ფაქტორები არ გამოიკვეთა, მომავალშიც ამავე შედეგებს მივიღებთ“

—-

„კვირის პალიტრა“: ინტერვიუ ლიტვის ელჩთან: „ევროკავშირი არ არის კეთილი ძიებისა და დეიდების კლუბი, იქ ძალიან მაღალია კონკურენციაა“ // „აუცილებლად გამოჩნდება ვინმე, ვინც გეტყვით, დაივიწყეთ ნატო და ევროკავშირიო, მაინც არავინ მიგიღებთო, მაგრამ ბოლომდე ერთგული უნდა იყოთ თქვენი ქვეყნის ამბიციების“

—————–

„კვირის პალიტრა, 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ გია ხუხაშვილთან: როგორ „იჭრება“ „შავი“ ფული ქართულ პოლიტიკაში

რუსუდან შელია

“პოლიტიკაში “შავი” ფულით ოპერ­ირება უკვე გამოცდილი სისტემით ხდება­ – ეს არის სისხლის სამართლის დანაშაული, რომელზეც მკაცრი სასჯელია გათვალისწინებული, თუმცა, არ მახსენდება შემთხვევა, როდესაც არალეგალურად, კრიმინალური გზებით ფინანსური უზრუნველყოფის გამო რომელიმე­ პარტია ან პოლიტიკოსი დასჯილიყოს. არადა, ყველა სპეცსამსახური როგორც “თეთრი”, ისე “შავი” ფულის დიდ ნაწილს აკონტროლებს და ოპერატიული ინფორმაცია აქვთ ფინანსური ოპერაციების შესახებ. ქართულ პოლიტიკაში ეს საერთო თამაშის ნაწილად იქცა. ყველამ ყველაფერი იცის, მაგრამ არავინ მიიჩნევს, რომ კრიმინალთან აქვს საქმე”.

სახელმწიფო აუდიტის სამსახური პოლიტიკურ პარტიებში ე.წ. შავი ფულის შესაძლო არსებობაზე მიანიშნებს – პოლიტიკური პარტიების მონიტორინგის სამსახურის უფროსი ზურაბ აზნაურაშვილის განცხადებით, უკვე დაწყებულია მუშაობა არალეგალური ფულის აღმოსაჩენად, რომლის ფარგლებშიც 14 ფიზიკური პირი უკვე გამოჰკითხეს, ჯამში კი უწყებაში 31 საეჭვო შემოსავლების მქონე პირის დაბარება იგეგმება.

აუდიტის სახელმწიფო სამსახურის განცხადებასა და პოლიტიკაში არსებულ­ არალეგალურ ფინანსებზე “კვირის პალიტრასთან” ექსპერტი გია ხუხაშვილი საუბრობს:

- ყველამ კარგად ვიცით, რომ ქართულ პოლიტიკაში “შავი” ფული დიდი ხანია ტრიალებს. ვერავინ დამაჯერებს, რომ პარტიული აქტივი, მათ შორის, აგიტატორები თუ საარჩევნო უბნებზე ორგანიზაციული ჯგუფები ენთუზიაზმით მუშაობენ. პარტიისთვის ეს ქვედა რგოლი ერთ-ერთ მნიშვნელოვან

ფუნქციას ასრულებს, შესაბამისად, ნებისმიერი პოლიტიკოსისთვის მათი ფინანსურად უზრუნველყოფა პრიორიტეტია. როგორ უნდა დააფინანსოს ისინი პარტიამ, რომელსაც არა აქვს შესაბამისი ლეგალური ფინანსები? სწორედ ამ დროს ჩნდება “შავი” ფულის საჭიროება და არალეგალური გზებით თანხების მოძიება.

ფაქტობრივად, პარტიასა და საარჩევნო ჯგუფებს შორის ე.წ. ჩუმი შეთანხმება ფორმდება, რომ ანაზ­ღაურება არა საბანკო ანგარიშებით, არამედ ნაღდი ანგარიშსწორე­ბით გაიცემა და ამის შესახებ ინფორმაცია დახურული უნდა იყოს. ეს არის მთავარი მიზეზი, რის გამოც ფინანსური ქვედა დინებები ყოველთვის არჩევნების წინ აქტიურდება.

არ იფიქროთ, რომ ამ არალეგალურ მეთოდებს მხოლოდ ოპოზიციური პარტ­იები­ იყენებენ, რომლის დამფინან­სებ­ლებისთვისაც­ ოფიციალურად თანხის შეწირვა საფრთხის შემცველია,­ რადგან, შესაძლოა, ხელისუფლების ზეწოლის ობიექტები აღმოჩნდნენ, მმართველი გუნდიც აქტიურად იღებს ფინანსებს.­ თუნდაც თვითმმართველობის არჩევნებზე “ქართულმა ოცნებამ” ოფიციალურად­ 7 მილიონ ლარზე მეტი შემოწირულობა­ მიიღო, რაც ერთი პარტიისთვის სოლიდური თანხაა.

- რა სქემით ტრიალებს სახელისუფლებო პარტიასა თუ ოპოზიციურ პოლიტიკურ ძალებში “შავი” ფული? რამდენად შესაძლებელია უცხო ქვეყნიდან, მათ შორის, რუსეთიდან შემოდიოდეს არალეგალურად?

- პოლიტიკაში “შავი” ფულით ოპერ­ირება უკვე გამოცდილი სისტემით ხდება­ – ეს არის სისხლის სამართლის დანაშაული, რომელზეც მკაცრი სასჯელია გათვალისწინებული, თუმცა, არ მახსენდება შემთხვევა, როდესაც არალეგალურად, კრიმინალური გზებით ფინანსური უზრუნველყოფის გამო რომელიმე­ პარტია ან პოლიტიკოსი დასჯილიყოს. არადა, ყველა სპეცსამსახური როგორც “თეთრი”, ისე “შავი” ფულის დიდ ნაწილს აკონტროლებს და ოპერატიული ინფორმაცია აქვთ ფინანსური ოპერაციების შესახებ. ქართულ პოლიტიკაში ეს საერთო თამაშის ნაწილად იქცა. ყველამ ყველაფერი იცის, მაგრამ არავინ მიიჩნევს, რომ კრიმინალთან აქვს საქმე.

- არალეგალურ ფინანსებზე მიანიშნა საპარლამენტო უმრავლესობის ლიდერმა­ არჩილ თალაკვაძემ. მან “ნაცმოძრაობისთვის” თვის განმავლობაში შეწირული­ 5 ათასი­ ლარი საეჭვოდ მიიჩნია. ეს მხო­ლოდ განცხადება იყო განცხადებისთვის, თუ აუდი­ტის სამსახურის მუშაობის შემდეგ პოლიტიკური ჯგუფების პასუხისმგებლობაში­ მიცემას უნდა ველოდოთ?

- თალაკვაძისა და სხვა სახელისუფლებო ლიდერების განცხადებები რიტორიკას არ გასცდენია და მსგავსი დამოკიდებულება არც მომავალში შეიცვლება – როგორც ხელისუფლება, ისე ოპოზიციაც “შავ” ფულზე” შეთანხმებული არიან და ამ საკითხს მხოლოდ პოლიტიკური დღის წესრიგისთვის იყენებენ. დარწმუნებული ვარ, აუდიტის სამსახურმა დარღვევები რომც გამოავლინოს, სამართლებრივი პროცესი არ დაიწყება – ასეთ ქვეყანაში ვცხოვრობთ­ და ვეჭვობ, ტენდენცია მომავალშიც გაგრძელდება.

ყველაზე სამწუხარო ის არის, რომ მსგავსი უკანონო ქმედებებით ხელისუფლებაში მოსული პოლიტიკური ძალა არც ძალაუფლების ხელში ჩაგდების შემდეგ მოიქცევა პატიოსნად, პირიქით, რაც მეტი შესაძლებლობა ექნება, სხვადასხვა მიზნისთვის “შავ” ფულს ბევრად მასობრივად გამოიყენებს. კი ბატონო, მეც არ მჯერა, რომ “ნაციონალურმა მოძრაობამ” სულ რაღაც ასი ათასი ლარით ჩაატარა წინასაარჩევნო კამპანია, თუმცა, ხელისუფლებამ სხვისკენ თითი მაინც არ უნდა გაიშვიროს, რადგან თავადაც იმავეს აკეთებს.

- “ნაციონალურ მოძრაობაში” აცხადებენ, რომ მწირი შემოწირულობის გამო რეგიონებში ოფისები და მოძრავი ქონება გაყიდეს­ და ამ თანხით დააფინანსეს წინასაარჩევნო კამპანია. ამასთან, რა სქემაზე მიუთითებთ “ქართულ ოცნებაზე” საუბრისას?

- “შავი” ფულის”ანალოგია შემოწირულობები, რომლებსაც ბიზნესი სახელისუფლებო პარტიებს გულუხვად აძლევს, რასაც მმართველი უტიფრად ამართლებს­ – ბიზნესი გავაბედნიერეთ და სოლიდური შემოწირულობები არ უნდა გაგიკვირ­დეთო. სააკაშვილიც იმავეს ამბობდა, მაგრამ მისი განცხადებები რეალობასთან ახლოს იყო? ბიზნესის ბუნებას კარგად ვიცნობ და ვიცი, რატომ შეიძლება მან ფული გასცეს,­ მით უმეტეს, პოლიტიკური პარტიის დასაფინანსებლად. ვგულისხმობ კორუფციულ გარიგებებს, ე.წ. ატკატებს, კეთილგანწყობის ყიდვას და ა.შ.

რაც შეეხება “ნაციონალურ მოძრაობას”, შესაძლოა, მანქანებიც და ოფისებიც გაყიდონ, თუმცა, ეს მაინც არ არის საკმარისი თანხა პოლიტიკისთვის, მით უმეტეს, ისეთი აქტიური კამპანიისთვის, როგორიც ამ პარტიას ჰქონდა. ფაქტია, ყველა პარტია ლაფშია ამოსვრილი და არც ერთს არა აქვს მორალური უფლება, თითი ერთმანეთისკენ გაიშვიროს. ეს არის დანაშაული, რომელიც, ფაქტობრივად, ჩრდილოვანი კანონის დონეზე მოქმედებს. თუ “შავი” ფული ოფიციალურად, შესაბამისი მექანიზმებით არ გაკონტროლდა, სახელმწიფოს მნიშვნელოვან საფრთხეს შეუქმნის.

დღეს ეს საკითხი მწვავედ არ დგას, თუმცა, მომავალში აუცილებლად გაჩნდება რისკი, რომ ქვეყანაში დიდძალი არალეგალური რუსული ფული შემოვიდეს და ეს შესაბამის პოლიტიკურ დღის წესრიგსაც შექმნის – ქართველი ამომრჩევლის ფინანსურად მართვა ხომ პოლიტიკოსებისთვის ყველაზე იოლი ამოცანაა?! თანაც მხოლოდ რუსეთის პოლიტიკური ელიტა არ ქმნის ამ მხრივ საფრთხეს, იგივე შეიძლება ითქვას თურქეთსა და ირანზეც.

———

“კვირის პალიტრა” აუდიტის სამსახურის პოლიტიკური პარტიების ფინანსური საქმიანობის მონიტორინგის სამსახურის უფროსს ზურაბ აზნაურაშვილს დაუკავშირდა.

- ბატონო ზურაბ, როგორც აღნიშნეთ, პოლიტიკურ პარტიებში ე.წ. შავი ფულის არსებობის გამოსაკვლევად 14 პირია დაკითხული და კიდევ 31 პირის მიმართ არსებ­ობს შეკითხვები. კონკრეტულად, რა კითხვები გაუჩნდა აუდიტის სამსახურს და რომელი პოლიტიკური ძალების მიმართ?

- აუდიტის სამსახურის ანგარიშში საუბარია წინასაარჩევნო პროცესებში ყველა შესაძლო დარღვევის შესწავლაზე. ასევე შევისწავლით როგორც შემოწირულობებს, ისე ღონისძიებებზე დახარჯული თანხების დეკლარირების პროცესს. ამ პროცესში არის ალბათობა, გამოყენებული იყოს არადეკლარირებული ხარჯები, რადგან კამპანია საკმაოდ დიდ მასშტაბებზეა გასული და ყველა მუნიციპალიტეტის ყველა სოფელს მოიცავს.

შემომწირველებთან დაკავშირებითაც არსებობს კითხვები. ამიტომაც ვთხოვთ შემომწირველებს აუდიტის სამსახურში­ გამოცხადებას. შუალედურ ანგარიშში აღნიშნული 31 ფიზიკური პირი “ქართული ოცნებისა” და “ევროპული საქართველოს” შემომწირველია. მოკვლევა გრძელდება სხვა სუბიექტების შემომწირველებთან დაკავშირებითაც და მომდევნო დღეებში გაანალიზებული იქნება სექტემბრის ბოლოსა და ოქტომბრის თვეში განხორციელებული გადარიცხვებიც.

კითხვები არადეკლარირებული თანხების შესახებ არსებობს როგორც მედიაში გავრცელებული ინფორმაციის საფუძველზე, ასევე მონიტორინგის პროცესში სხვადასხვა­ დამკვირვებლის მიერ გამოვლენილ სავარაუდო დარღვევებზე. ასევე საუბარია სარეკლამო ხარჯებზე, პლაკატებისა თუ ვიდეორგოლების დამზადებისა და განთავსების ხარჯებზე, რომლებიც არ ასახულა დეკლარაციის გრაფაში.

- როდის აპირებთ დასკვნის გასაჯაროებას და უკვე არსებული მასალებით თუ იკვეთება დანაშაულის ნიშნები?

- აუდიტის სამსახური სისტემატურად აქვეყნებს მონაცემებს. პერ­იოდულად გასაჯაროვდება ინფორმაცია თითოეული განცხადების შესწავლისა და პირების დაჯარიმების შესახებაც. დარღვევის არსებობის შემთხვევაში პასუხისმგებლობის ზომა ადმინისტრაციულ­ ჯარიმას გულისხმობს, რომელიც შესაძ­ლებელია დახარჯული თანხის ორმაგი ოდენობა იყოს. იმ შემთხვევაში, თუ ადმინისტრაციული წარმოების ფორმით ვერ მოხდება­ საკითხის შესწავლა, საქმის მასალები მთავარ პროკურატურას გადაეგზავნება, მაგრამ ამ ეტაპზე ამის საჭიროება არ არის.

„კვირის პალიტრა“, 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ალეკო ელისაშვილთან: „დამარცხებას ღირსეულად ვაღიარებ“ // „ერთ მხარეს იყო დიდძალი როგორც ლეგალური, ისე არალეგალური ფული, მეორე მხარეს კი – უფულო დამოუკიდებელი კანდიდატი“

თბილისის მერობის ყოფილი კანდიდატი ალექსანდრე ელისაშვილი ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც კონკურენტს, უკვე თბილისის მერ კახა კალაძეს არჩევნებში გამარჯვება მიულოცა:

- პოლიტიკაში მოსვლის დღიდანვე ვთქვი, რომ ჩემი მთავარი ამოცანა არა ზიზღისა თუ სიძულვილის ენაზე კონკურენტებთან საუბარი, არამედ ახალი, ცივილიზებული პოლიტიკური კლასის დამკვიდრება იქნებოდა. ცივილიზებული კონკურენციის მეთოდები ჩემმა კონკურენტებმა ვერ აითვისეს, თუმცა პრინციპებს არასოდეს ვღალატობ – პოლიტიკური კულტურა დამარცხების აღიარებასაც გულისხმობს და მე ამ დამარცხებას ღირსეულად ვაღიარებ. ვულოცავ კახა კალაძეს გამარჯვებას და გულწრფელად მინდა, ის დედაქალაქის წარმატებული მერი იყოს, თუმცა აქვე გულდაწყვეტილი გეტყვით, რომ თბილისი მომდევნო ოთხი წლის განმავლობაში “ქართული ოცნების” ხელში ნამდვილად მენანება.

- არჩევნების დღეს აცხადებდით, საარჩევნო უბნებზე დარღვევებია, ხელისუფლებას მეორე ტურის ეშინია, თუმცა ის მაინც ჩატარდებაო. მეორე ტურშიც ვერ მოხვდით. ეს რა გზავნილია თქვენთვის?

- ხელისუფლება არჩევნების დღეს სამარცხვინოდ მოიქცა, ამომრჩევლებს ძალით მიერეკებოდა საარჩევნო ყუთებთან, რაც დადასტურებულია ფაქტებით. არათანაბარ პირობებში ვიყავით წინასაარჩევნო პერიოდშიც, როდესაც ერთ მხარეს იყო დიდძალი როგორც ლეგალური, ისე არალეგალური ფული, მეორე მხარეს კი – უფულო დამოუკიდებელი კანდიდატი. უთანასწორო ბრძოლაში “ქართული ოცნება”"დაუსხლტა მეორე ტურს. რაც შეეხება კონკრეტულ გეგმებს, ბრძოლას ვაგრძელებ დედაქალაქის განვითარებისთვის – თბილისი უკეთესს იმსახურებს.

„კვირის პალიტრა“, 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ზაალ უდუმაშვილთან: „ხელისუფლებასთან ენის მოჩლექით საუბარს არ ვაპირებ“ //  „მიუხედავად ყველაფრისა, ახლა გაათმაგებული ენერგიით დავუპირისპირდები ქვეყანაში არსებულ უსამართლობას“

ალექსანდრე ელისაშვილისგან განსხვავებით, „ნაციონალური მოძრაობა“ სახელისუფლებო კანდიდატს გამარჯვებას არ ულოცავს, მეტიც – ზაალ უდუმაშვილი პოლიტიკურ ვაჭრობაზე მიანიშნებს:

- არჩევნები სამართლიან გარემოში რომ ჩატარებულიყო, შედეგი სულ სხვანაირი იქნებოდა. “ქართულმა ოცნებამ” არჩევნები კი არა, მთელი საქართველოს მასშტაბით სპეცოპერაცია ჩაატარა. მობილიზებული იყო ადმინისტრაციული რესურსი, დაფიქსირდა უამრავი დარღვევა, ადამიანებს აშინებდნენ, იყო”კარუსელის” შემთხვევები. ყველამ დაინახა ე.წ. მაყურებლების სრული მობილიზება. ადამიანები, რომლებიც აკონტროლებდნენ უბნებზე მოსულ პირებს, მათ მითითებებს აძლევდნენ და ვინც არ იყო საარჩევნო უბანთან მოსული, პირად ნომრებზე ურეკავდნენ და ხმის მისაცემად მისვლას აიძულებდნენ. საკუთარი ამომრჩეველი ძალით მიჰყავდათ არჩევნებზე. ყველაფერი გააკეთა “ოცნებამ”, რომ მეორე ტური არ დანიშნულიყო. კომისიის წევრები დაბარებული იყვნენ და შეჯამებული შედეგების გადასწორება მიდიოდა, რომ ცესკო-ს გამოცხადებული შედეგებისთვის მიეახლოებინათ.

მიუხედავად ყველაფრისა, ახლა გაათმაგებული ენერგიით დავუპირისპირდები ქვეყანაში არსებულ უსამართლობას, ხელისუფლებასთან ენით მოჩლექით საუბარს არც არასდროს ვაპირებდი და არც მომავალში ვაპირებ.

- რაზე მიანიშნებთ?

- ადგილებთან დაკავშირებით მიდის უღირსი პოლიტიკური ვაჭრობა და არ ვაპირებ ამის განხილვას.

„კვირის პალიტრა“, 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ხათუნა ლაგაზიძესთან: „თვითმმართველობაში მივიღეთ „ქართული ოცნება“ „ნაციონალური ფრთებით“… // „ჩვენ უნდა ვილაპარაკოთ არა იმდენად ხელისუფლების გამარჯვებაზე, რამდენადაც ოპოზიციის მარცხზე“ // რატომ ვერ მიიყვანეს დანარჩენმა ძალებმა უბნებში უფრო მეტი ამომრჩეველი?

მათია დოლიძე

საქართველოში ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები განსაკუთრებული ექსცესების გარეშე ჩატარდა. როგორც მოსალოდნელი იყო, “ქართულმა ოცნებამ” მთელი ქვეყნის მასშტაბით შთამბეჭდავი გამარჯვება მოიპოვა. ცენტრალური საარჩევნო კომისიის წინასწარი მონაცემებით, პროპორციული წესით არჩევნებში “ქართულმა ოცნებამ” ამომრჩეველთა ხმების 55,66% მიიღო, მეორე ადგილზეა “ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა” 17, 05%-ით, მესამე ადგილი და ამომრჩეველთა ხმების 10, 51% “ევროპულმა საქართველომ” დაიმსახურა. როგორც საარჩევნო გარემოს, ასევე ხმის მიცემის პროცესს “კვირის პალიტრასთან” ინტერვიუში ექსპერტი ხათუნა ლაგაზიძე აფასებს:

- ყველაფერი შედარებითია, მაგრამ ჩემი აზრით, ამ არჩევნების “ნაციონალური მოძრაობის” მმართველობისას ჩატარებულ არჩევნებთან შედარება სრულიად არაადეკვატური იქნება – დღევანდელი პროცესები არსებითად განსხვავდება იმისგან, რაც იმჟამად ხდებოდა. ის იყო პირდაპირ შანტაჟითა და ტერორით ჩატარებული არჩევნები, დღეს, რა თქმა უნდა, იყო დარღვევები, ხარვეზებიც, მაგრამ ეს იყო ცალკეული შემთხვევა და არა – სისტემური პრობლემა. ამიტომ, მოდი, თვითმმართველობის არჩევნები შევადაროთ “ქართული

ოცნების” პირობებში ჩატარებულ სხვა არჩევნებს. შეგვიძლია თამამად ვთქვათ, რომ მათგან ყველაზე თავისუფალი იყო საპრეზიდენტო არჩევნები, როდესაც გამარჯვება “ქართული ოცნების” კანდიდატს გარანტირებული ჰქონდა და ხელისუფლებას ჩარევა არ დასჭირვებია, ყველაზე უარესი კი იყო 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნები – ვგულისხმობ უკიდურესად დამთრგუნველ ფსიქოლოგიურ გარემოს, ოპონენტების წინააღმდეგ სოციალური ქსელებით გაჩაღებულ აღვირახსნილ კამპანიას.

ჩემი შეფასებით, 21 ოქტომბრის არჩევნები არის სადღაც ამ ორს შორის, როგორც თავისუფლების ხარისხით, ისე – მედიასივრცის ხელმისაწვდომობით… არ ყოფილა კორცხელის მსგავსი ინციდენტები. პროცესმა, ძირითადად, ძალადობრივი ფაქტების გარეშე ჩაიარა, იშვიათ გამონაკლისს თუ არ ჩავთვლით. გარდა ამისა, მნიშვნელოვანია, რომ შავი პიარისთვის არ მიუმართავს არც ერთ მხარეს, თუ რამდენიმე ღიმილის მომგვრელ შემთხვევას არ გავიხსენებთ, რაც წინასაარჩევნო კამპანიის მიწურულს სოციალური ქსელებით ვიხილეთ. შეიძლება ითქვას, რომ ამ არჩევნებისას იყო უფრო ეთიკური გარემო. გარდა ფინანსური რესურსისა, ყველა პოლიტიკურ ძალასა და სუბიექტს ჰქონდა თანაბარი პირობები წინასაარჩევნო კამპანიის წარმოებისას. მედიასივრცე იყო ღია ყველასთვის.

რა თქმა უნდა, დიდი როლი ენიჭება ფინანსებს და “ქართული ოცნების” გამარჯვებაში ამან უდიდესი წვლილი შეიტანა, მაგრამ ვერ ვიტყოდი, რომ მხოლოდ ეს იყო გადამწყვეტი.
ჩვენ უნდა ვილაპარაკოთ არა იმდენად ხელისუფლების გამარჯვებაზე, რამდენადაც ოპოზიციის მარცხზე. საზოგადოებამ უნდა გააანალიზოს ოპოზიციური პოლიტიკური სპექტრი – როგორ განლაგდა და განაწილდა ამ არჩევნების შემდეგ და რა პერსპექტივები აქვს ამა თუ იმ ოპოზიციურ პარტიასა თუ კანდიდატს მომავალ საპრეზიდენტო თუ საპარლამენტო არჩევნებზე.

- ფინანსები ახსენეთ და, გასულ კვირას “საერთაშორისო გამჭვირვალობა – საქართველომ” 2017 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებისთვის პოლიტიკური პარტიების დაფინანსების შესახებ მომზადებული შუალედური კვლევა გამოაქვეყნა, რომლის მიხედვით 1-ლი ივნისიდან 1-ლ ოქტომბრამდე კვალიფიციურმა საარჩევნო სუბიექტებმა და თბილისის მერობის დამოუკიდებელმა კანდიდატმა ალექსანდრე ელისაშვილმა 10 319 998 ლარი შემოწირულობა მიიღეს, რომლის 93% წავიდა “ქართული ოცნების” ყულაბაში. დადასტურებულია ისიც, რომ დამფინანსებელი კომპანიების მნიშვნელოვანი ნაწილი ხშირად გვევლინება სახელმწიფო შესყიდვებისას გამარჯვებულად… ისე ჩანს, რომ რაღაც ჯადოსნურ წრეზე დავდივართ…

- ქართული ბიზნესი, ისევე როგორც მთლიანად ქართული სახელმწიფო – საზოგადოება და პოლიტიკური სპექტრი – ჩამოყალიბების პროცესშია; ასე ვთქვათ, საყმაწვილო სახადის პერიოდი გვიდგას. ბიზნესს მაინცდამაინც არ სჯერა საკუთარი თავის, როგორც პოლიტიკური სივრცის ერთ-ერთი მაორგანიზებელი ძალის, ბიზნესი ვერ ხედავს პოლიტიკურ ელიტას და სამოქალაქო საზოგადოებას, როგორც საკუთარი ინტერესების დაცვის მთავარ ბერკეტს. ბიზნესი მიდის ისევ მისთვის ცნობილი ერთადერთი გზით – ეს არის ხელისუფლების კეთილგანწყობის ყიდვის გზა.

ამას ბევრი მიზეზი აქვს, უპირველესად, ალბათ, ის, რომ გამოუცდელობით ბიზნესი ვერ ხვდება, რომ მისი დაცვის მთავარი ბერკეტი არის სწორედ მაქსიმალურად პლურალისტურ პოლიტიკურ და მედიაგარემოში… ხელისუფლებაზე ორიენტირებულობის მიზეზი ისიც უნდა იყოს, რაც გამოიარა ბიზნესმა “ნაციონალების” მმართველობისას, ანუ ის მიაჩვიეს ხელისუფლების მორჩილებას, რაც მას ძალიან მძიმე ტვირთად მოჰყვება.

კიდევ ერთი უმნიშვნელოვანესი ფაქტორი, რაც განსაზღვრავს იმას, რომ ბიზნესი, ძირითადად, ხელისუფლების კეთილ ნებას არის მიკედლებული, არის ოპოზიციურ პოლიტიკურ სპექტრში არჩევანის სიმწირე.

გადავხედოთ დღევანდელ პოლიტიკურ სივრცეს – რომელ პოლიტიკურ ძალას აქვს შნო და მარიფათი, რომ, თუნდაც დაფინანსების შემთხვევაში, შეძლოს ბიზნესის ინტერესების დაცვა? კერძო ბიზნესი არ არის სახელმწიფო ბიუჯეტი, რომ ერთკაციანი “ფსევდოპარტიების” დაფინანსებაში ჩაყაროს ფული.

- დავუბრუნდეთ ხმის მიცემის პროცესს და იქ აღნუსხულ დარღვევებს. ყველაზე დიდი უკმაყოფილება გამოიწვია საარჩევნო უბნებში “ქართული ოცნების” და არა მხოლოდ მისი კოორდინატორების აქტიურობამ, რომლებიც ცდილობდნენ, აღერიცხათ საარჩევნო უბანზე მისული თავიანთი მხარდამჭერები, რაც, არასამთავრობო ორგანიზაციების ნაწილის აზრით, ამომრჩევლის ნებაზე ზემოქმედების მცდელობა იყო… ალეკო ელისაშვილმა ეს პროცესი შეაფასა, როგორც “შეხვედრა წარსულთან“, რადგან ამგვარი კოორდინატორები გაჩნდნენ სწორედ “ნაციონალური მოძრაობის” დროს, ოღონდ ისინი საარჩევნო უბნების გარეთ გვხვდებოდნენ, ძირითადად…

- გამიჭირდება გადაჭრით რამის თქმა. ჯობს, ამ პროცესის შეფასება სპეციალისტებს მივანდოთ. ჩვენ ვნახეთ, რომ “ქართულმა ოცნებამ”, “ნაციონალურმა მოძრაობამ” და მისმა განაყოფმა “ევროპულმა საქართველომ” მოახერხეს საკუთარი ამომრჩევლის რესურსის სრულად მობილიზება. სწორედ ამას ემსახურებოდა კოორდინატორთა აქტიურობაც და ეს, როგორც ჩანს, მართლაც სჭირდებოდათ. ცესკო-მ არჩევნების მიმდინარეობისასვე, ასე, ნაშუადღევს, განაცხადა, ეს კანონდარღვევა არ არისო… შესაბამისად, ალეკო ელისაშვილსაც რომ ჰქონოდა ასეთი რესურსი, ალბათ, გამოიყენებდა, რადგან თუ არ ეკრძალებოდა ეს “ქართული ოცნების” დამკვირვებელს, ვერც სხვას აუკრძალავდნენ…

- ფაქტია, რომ არჩევნებიდან არჩევნებამდე არ იკლებს იმ ამომრჩეველთა რაოდენობა, ვინც საარჩევნო ურნასთან არ ცხადდება. ამჯერადაც დაბალი იყო აქტივობა. რატომ ვერ ახერხებენ პოლიტიკური ძალები ამომრჩევლის გააქტიურებას?

- მიმაჩნია, რომ “ქართულმა ოცნებამ” და “ნაციონალურმა ფრთებმა” (მე ასე მოვიხსენიებ “ნაციონალურ მოძრაობასა” და მის განაყოფ “ევროპულ საქართველოს”) არჩევნებზე მიიყვანეს საკუთარი მხარდამჭერების მაქსიმალური რაოდენობა. ეს, ჩემი აზრით, მათთვის არის ოპტიმალური შედეგი… რატომ ვერ მიიყვანეს დანარჩენმა ძალებმა უბნებში უფრო მეტი ამომრჩეველი? პასუხი მარტივია: მათ ეს ამომრჩეველი არ ჰყავთ… შესაბამისად, უკვე მერამდენედ, ქართველი ამომრჩეველი ადასტურებს, რომ ამ ერთკაციან პოლიტიკურ პარტიებს პერსპექტივა არა აქვთ.

რაც შეეხება ალეკო ელისაშვილს, მან მოახერხა გარღვევა, როცა მთელი პოლიტიკური ისტებლიშმენტის დაპირისპირების პირობებში – ვგულისხმობ “ქართულ­ ოცნებასა”­ და “ნაციონალურ ფრთებს”, რომელთაც კატეგორიულად არ აძლევდა ხელს ელისაშვილის მეორე ადგილი – შეძლო დიდი მხარდაჭერის მოპოვება. დღევანდელი მდგომარეობით ის მეორე ადგილზეა. რომც შეიცვალოს ეს მონაცემები და უდუმაშვილმა რაღაც მეათედებით აჯობოს, ეს ვერაფერს დააკლებს ელისაშვილის წარმატებას…

თუმცა, დარწმუნებული ვარ, მისი პოტენციური ამომრჩევლის ბაზა უფრო დიდი იყო. სამწუხაროდ, მან ვერ შეძლო, ეს მხარდაჭერა საარჩევნო ხმებად ექცია. მთელი საარჩევნო პროცესის განმავლობაში ვამბობდი, რომ ეს იყო ელისაშვილის მთავარი გამოწვევა… ვერ მოახერხა იმიტომ, რომ მას არ ჰყავდა პარტია და არ ჰქონდა არჩევნებისთვის საჭირო საორგანიზაციო რესურსი, საარჩევნო გამოცდილება და ფინანსები.

არადა, არჩევნებისას ორგანიზაციული რესურსი უმნიშვნელოვანესია, რაც აქვს “ქართულ ოცნებას” და გადაჭარბებულად – “ნაციონალურ მოძრაობას”.

მიუხედავად ამ შედეგისა, ალეკო ელისაშვილს აქვს პერსპექტივა. მან თბილისში შეძლო უდიდეს ისტებლიშმენტურ, პარტიულ ინტერესებთან გამკლავება, მეტწილად – შიშველი ხელებით და ძალიან საინტერესო, პროფესიონალი ადამიანები ამოიყენა გვერდში. დიახ, კალაძემ გაიმარჯვა და გახდა მერი, მაგრამ ალეკო ელისაშვილი დამარცხებული ნამდვილად არ არის.

ასევე გამარჯვება იყო ეს არჩევნები “ევროპული საქართველოსთვის”, რაც მათ სწორად შეაფასეს. ამ ორგანიზაციამ “ნაციონალური მოძრაობიდან” დისტანცირების შემდეგ რამდენიმე თვეში მოახერხა საკუთარი ამომრჩევლის მობილიზება და ორგანიზაციული სტრუქტურების სწრაფად გამართვა, თუმცა ამას, რა თქმა უნდა, ხელს უწყობდა ფინანსური თვალსაზრისით შექმნილი სასათბურე პირობები. ჩვენ კი შედეგად მივიღეთ ის, რომ დღეს ქართულ პოლიტიკურ სპექტრში კვლავაც ცოცხალია “ნაციონალური მოძრაობა” თავისი განაყოფებით. მაგრამ გასათვალისწინებელია, რომ როგორც “ქართული ოცნების”, ისე – “ნაციონალური ფრთებისთვის” ეს მხარდაჭერა არის მაქსიმუმი. არადა, ამისთვის “ქართულმა ოცნებამ” განსაკუთრებულად დიდი ადმინისტრაციული და ფინანსური რესურსი გაიღო.
უხეშად რომ დავთვალოთ, ამჟამინდელი მონაცემებით, არჩევნებზე მივიდა ელექტორატის 45%, აქედან ხმების დაახლოებით 55% მიიღო “ქართულმა ოცნებამ”. ეს მთელი ელექტორატის დაახლოებით 25% თუ გამოდის. ამაში შედის ადმინისტრაციული რესურსიც – სახელმწიფო სტრუქტურებში დასაქმებული ადამიანები, მათი ოჯახის წევრები, ახლობლები… და განა რამდენი პროცენტი რჩება თავისუფალი, დამოუკიდებელი ამომრჩევლისთვის? ბევრი არაფერი.

მოდი, შევხედოთ “ნაციონალურ მოძრაობას”. მან, თავის განაყოფთან ერთად, ქუდზე კაცის გამოყვანით მიიღო დაახლოებით 25%-მდე, რაც შეიძლება ელექტორატის საერთო რაოდენობის 15%-იც არ იყოს… მათემატიკურ სიზუსტეზე პრეტენზია არ მაქვს, მაგრამ უხეში დათვლითაც კი გამოდის, რომ ელექტორატის დაახლოებით 40% თუ უჭერს მხარს ამ სამ პოლიტიკურ ძალას. დანარჩენი 60% ახალ პოლიტიკურ ძალას ელოდება და მას არ მოსწონს არსებული სტატუს-კვო, ანუ, ფაქტობრივად, ისევ ორპარტიული პოლიტიკური ელიტა.

“პატრიოტთა ალიანსი”, რომელსაც საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ ჰქონდა რეიტინგის გაზრდის სერიოზული შანსი, ძველ შედეგს დასჯერდა. მათ შანსის გამოყენება საკუთარი უმოქმედობის გამო ვერ მოახერხეს.

შედეგად თვითმმართველობაში მივიღეთ “ქართული ოცნება” “ნაციონალური ფრთებით”… ისინი ეცდებიან, უახ­ლოესი 5-10 წლის განმავლობაში შეინარჩუნონ ეს სტატუს-კვო და მხოლოდ თვითონ დარჩნენ ქართულ პოლიტიკურ ასპარეზზე წონიან მოთამაშეებად. ეს არის მათი სასიცოცხლო ინტერესი. ამიტომაც იყო, რომ ასეთი მშვიდი და გაღიმებული სახით შეხვდა ოპოზიცია არჩევნების შედეგებს, თუ არ ჩავთვლით “ნაციონალური მოძრაობის” ცოტა გაბრაზებულ რამდენიმე განცხადებას, რადგან მთლად უამისობაც არ იქნებოდა.

დანარჩენ პარტიებს რა პერსპექტივა აქვთ? მათ უმეტესობას პულსი არც კი ესინჯება. ერთადერთი გამოსავალია ანტიისტებლიშმენტური მოძრაობა, რომელიც ძალიან მოდური გახდა მთელ მსოფლოში და რომლის ტალღაზეც მოვიდა აშშ-ში ტრამპი, საფრანგეთში კი – მაკრონი. ვიმეორებ, “ქართული ოცნება” და “ნაციონალური ფრთები” ყველაფერს გააკეთებენ, რომ ახალი პოლიტიკური აქტორები სცენაზე არ შემოუშვან, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ახალ აქტორებს რესურსი არა აქვთ. ეს რესურსი ის მომლოდინე ამომრჩეველია, რომელიც არჩევნებზე არ მივიდა. ასევე, თუნდაც ბიზნესი, რომელიც თუ დაინახავს, რომ პოლიტიკური რესურსის მქონე ძალა გამოჩნდა, აუცილებლად ეცდება მის დახმარებას. მაგრამ ამ ეტაპზე, ჩემი აზრით, დასავლეთსაც უნდა აძლევდეს ხელს ის სტატუს-კვო, რაც ამ არჩევნების შედეგად შეიქმნა, იმიტომ, რომ საკრებულოებში, ოპოზიციის სახით, წარმოდგენილია ორი მსხვილი პროდასავლური ძალა. შედეგად, დასავლური ინტერესები საფრთხის ქვეშ არ დამდგარა, მაგრამ რამდენად ხელსაყრელია ან რას მოუტანს საქართველოს მოსახლეობას ეს შედეგი, საკითხავია…

ძალიან სამწუხაროა, მაგრამ უნდა ითქვას, რომ ამ არჩევნებმა მომავალი საპრეზიდენტო არჩევნების წინ აჩვენა ოპოზიციის სრული უპერსპექტივობა, ანუ შეიძლება ითქვას, რომ ამ შედეგმა განსაზღვრა საპრეზიდენტო არჩევნების ბედიც. ვგულისხმობ ოპოზიციის დაქსაქსულობასა და ურესურსობას. ოპოზიციის წიაღში ძნელად მეგულება ალტერნატიული საპრეზიდენტო კანდიდატი, რომელიც მთელი ოპოზიციის გაერთიანებას შეძლებს.

- ყველაზე დიდ ინტრიგას ინარჩუნებდა თბილისის მერის არჩევნები. ბევრს ბოლო წუთამდე სჯეროდა, რომ იქნებოდა მეორე ტური…

- მეორე ტური რომ ყოფილიყო, ეს ქართული დემოკრატიისთვის იდეალური იქნებოდა. რატომ არ შედგა მეორე ტური, ამასაც აქვს ლოგიკური ახსნა: მეორე ტურის პირობა იყო არჩევნებზე კალაძის მოწინააღმდეგე რაც შეიძლება მეტი ამომრჩევლის მოყვანა. ელისაშვილის გარდა, უბნებზე თავისი ამომრჩევლის მაქსიმუმი ყველამ მიიყვანა. მხოლოდ ელისაშვილს ჰქონდა მეტი ამომრჩევლის მობილიზებისა და პროცესის მეორე ტურამდე მიყვანისთვის საჭირო მხარდამჭერთა რესურსი, მაგრამ მან, მიზეზთა გამო, ეს ვერ შეძლო, რაზეც ზემოთ უკვე ვილაპარაკე…თუმცა, ამისთვის ძალიან ცოტა დააკლდა…

- ბიძინა ივანიშვილმა ხმის მიცემის შემდეგ საარჩევნო უბანზეც კი არ გააკეთა განცხადება. რატომ დადგა ის ამ არჩევნებისგან ასე შორს?

- ივანიშვილი დაიღალა საკუთარი პოლიტიკური გუნდის შეცდომებითა და ამაზე პოლიტიკური პასუხისმგებლობის აღებით. ამიტომაც გუნდი თავისუფალი ცურვისთვის მიუშვა. თან იცოდა ძალიან კარგად, რომ ამ არჩევნებზე მისი გუნდის წარმატებას საფრთხე არ ემუქრებოდა და არც აუტკივარი თავის ატკივება სჭირდებოდა. ამასთან, პასუხისმგებლობა მთლიანად გადააბარა “ქართული ოცნების” კანდიდატებს, განსაკუთრებულად – კალაძეს. ამიერიდან თბილისში ძალიან რთული იქნება ხელისუფლებისკენ მიმართული ისრების ივანიშვილისკენ გადამისამართება. წარმატების თუ წარუმატებლობის შემთხვევაში მთელი პასუხისმგებლობა კალაძეს დაეკისრება.

„ახალი თაობა“, 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ხათუნა ლაგაზიძესთან: „კახა კალაძე იქნება ან წარმატებული მერი, ან პოლიტიკურ კარიერას დაასრულებს“ // „2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე `ოცნების~ ბედი კალაძეზე იქნება დამოკიდებული“

პოლიტოლოგი ხათუნა ლაგაზიძე „ახალ თაობასთან“ ინტერვიუში თბილისის არჩევნების შედეგებზე საუბრობს.

- ქალბატონო ხათუნა, რამდენად ელოდით, რომ დედაქალაქში არჩევნების პირველივე ტურში გამოვლინდებოდა გამარჯვებული?

- სრულიად ლოგიკური შედეგი დაიდო. რაც შეეხება მეორე ტურს, მოსახლეობის განწყობიდან გამომდინარე, მეორე ტურის მოლოდინი იყო და მეც მქონდა, რაც კონკრეტულ მოცემულობაზე იყო დამოკიდებული: ორგანიზაციული სტრუქტურის ხარჯზე `ქართულმა ოცნებამ~ თავისი მხარდამჭერები გამოიყვანა უბნებზე, ისევე, როგორც ნაციონალური მოძრაობის ყველა ფრთამ. წვრილმა პარტიებმაც შეძლეს თავიანთი ამომრჩევლის მობილიზება, თუმცა მისული ამომრჩევლის ხარჯზე კალაძის ამომრჩევლის საერთო რაოდენობის შემცირების შესაძლებლობისა და მეორე ტურის შანსი მხოლოდ ალეკო ელისაშვილს ჰქონდა. თუმცა, ალეკო ელისაშვილის მთავარი გამოწვევა იყო ორგანიზაციული სტრუქტურების, ფინანსების არარსებობა და საარჩევნო პროცესის არასრული გამოცდილება. ეს არჩევნები კოორდინატორების არჩევნები იყო. ვისაც ჰყავდა კარგად მობილიზებული კოორდინატორი არჩევნებში, შედეგიც მან დადო. ასეთი საორგანიზაციო ქსელი ელისაშვილს არ ჰყავდა, შესაბამისად, მან ვერ მოახერხა სრულად იმ ამომრჩევლის მობილიზება და საარჩევნო ხმებად ქცევა, რომელიც მისი პოტენციური მხარდამჭერი იყო.

- ალეკო ელისაშვილი რომ ყოფილიყო მთელი ოპოზიციური სპექტრის კანდიდატი, კალაძე უფრო მეტი გამოწვევის წინაშე იდგებოდა?

- რთული სათქმელია. ასე მარტივად არ იკრიბება ეს ციფრები. მაგალითად, ნაციონალური მოძრაობის ამომრჩევლისთვის ისეთივე მოტივაცია იქნებოდა, როგორც უდუმაშვილის შემთხვევაში?! ან ნაციონალების პარტიული საორგანიზაციო სტრუქტურები ასე დაიხარჯებოდნენ?!

- კახა კალაძემ ბიძინა ივანიშვილის ფაქტორისგან რამდენად დამოუკიდებლად მოიგო ეს არჩევნები?

- რა თქმა უნდა, ბიძინა ივანიშვილის ფაქტორი მუშაობდა. კახა კალაძემ არჩევნები მოიგო, როგორც ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკური გუნდის ლიდერმა. რასაკვირველია, ივანიშვილის დახმარების წილი არ იყო ისეთი, როგორიც ნარმანიას, თუნდაც გიორგი მარგველაშვილის შემთხვევაში, როდესაც ივანიშვილს ვირჩევდით სხვა სახელითა და გვარით. ამ შემთხვევაში ჩვენ ავირჩიეთ კონკრეტული სახელისა და გვარის მქონე პიროვნება, რომელიც არის ივანიშვილის გუნდის ლიდერი. ამიტომ არის არსებითი განსხვავება. ერთადერთი, ვინც დამოუკიდებელი პოლიტიკური შტრიხები შესძინა საკუთარ თავს, ეს იყო კახი კალაძე. „ოცნების“ წიაღში ის იყო ერთადერთი, ვისაც შეეძლო ამ შედეგის დადება. ამიტომ მას შემდეგ, რაც კალაძემ თავისი კანდიდატურა დააყენა, მისი გამარჯვება იყო მოსალოდნელი ბევრი ფაქტორის გათვალისწინებით. მათ შორის ოპოზიციის დაქსაქსულობიდან, მისი სისუსტიდან გამომდინარე, თანაც საზოგადოებაში ძალიან მაღალი ნიჰილისტური განწყობებია სწორედ ოპოზიციის მიმართ, რაც კალაძის წისქვილზე ასხამდა წყალს. მიუხედავად ამისა, კალაძეს მარტივი ბრძოლა არ ჰქონია. ეს იყო პირველი არჩევნები, როდესაც ბიძინა ივანიშვილი პირდაპირ და უშუალოდ არ ჩაერთო პროცესში.

- როგორი მერი იქნება კალაძე? საკონსტიტუციო ცვლილებების შემდეგ ქვეყანაში სწორედ თბილისის მერი ხდება ყველაზე მაღალი ლეგიტიმაციის მქონე არჩეული პირი. ეს იქონიებს თუ არა გავლენას მის პოლიტიკურ ამბიციებზე?

- დღეს კახა კალაძე „ქართულ ოცნებაში“ ყველაზე მაღალი ლეგიტიმაციით არჩეული ლიდერია, რაშიც ლომის წილი თავად მას უდევს. კახა კალაძესა და მის შემდგომ ნაბიჯებზე ძალიან ბევრი რამ იქნება დამოკიდებული. 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე შეიძლება ის იქცეს ან განტევების ვაცად, ან „ქართული ოცნების“ წარმატების მთავარ მამოძრავებელ ღერძად.

- ამ გზაზე რა გამოწვევების წინაშე დგას კახა კალაძე?

- პირველი არის საკრებულო, რომელიც მივიღეთ „ოცნებითა“ და ნაციონალებით დაკომპლექტებული. სამწუხაროდ, რეალური ოპოზიციური ძალა, რომელსაც მერი ანგარიშს გაუწევს, საკრებულოში ვერ მოხვდა. შეიძლება კვლავ აქტუალური იყოს ცხრაწლიანი მმართველობის პერიპეტიები და მისი შეხსენება. საკრებულოში ძლიერი, მრავალფეროვანი ოპოზიციის არარსებობა კალაძეს კი მისცემს მერის პოზიციაზე მშვიდად არსებობის გარანტიას, მაგრამ ეს სიმშვიდე შეცდომებისთვის ყოველთვის არის კარგი საფანელი. უფრო მრავალფეროვანი, კონკურენტუნარიანი საკრებულოს შემადგენლობა მას აიძულებდა, უფრო ეფექტური ყოფილიყო. მეორე გამოწვევა არის ვალდებულებები საკუთარი პოლიტიკური გუნდის მიმართ. ეს იმაზეც იქნება დამოკიდებული, როგორი მადა ექნება „ქართულ ოცნებას“. ტენდერებს, სასათბურე პირობებს ვგულისხმობ, ასევე სამშენებლო ნებართვების გაცემას და ა.შ.

- გაუძლებს ამ გამოწვევებს?

- უნდა გაუძლოს. ის იძულებულია, იყოს წარმატებული მერი. სხვა შემთხვევაში, მას მერობის გზაზე ბარიერები და გამოწვევები საკმარისზე მეტი დახვდება. რამდენად იქნება წარმატებული მერი, მისი მოტივაციის მთავარი გამოწვევაა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ის დაასრულებს პოლიტიკურ კარიერას და 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნების წინ მასზე გადატყდება ჯოხი. სწორედ კალაძის წარმატება-წარუმატებლობაზე იქნება დამოკიდებული 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე „ქართული ოცნების“ ბედი.

- კახა კალაძე გუნდისგან, „ქართული ოცნებისგან“ რამდენად დამოუკიდებელ თამაშს წამოიწყებს?

- გააჩნია, დასჭირდება თუ არა ეს მას. თუ კალაძემ დაინახა, რომ „ქართული ოცნება“ მის პოლიტიკურ მომავალს საფრთხეს უქმნის, მაშინ რეალურად ძალიან მნიშვნელოვანი არჩევანის წინაშე დადგება – შეეწიროს და ჩაჰყვეს „ქართულ ოცნებას“ თუ საკუთარი პოლიტიკური კარიერის გადარჩენაზე იფიქროს.

„ახალი თაობა“, 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ თორნიკე შარაშენიძესთან: „ალეკო ელისაშვილი ისევ მოჩხუბარი უნდა დარჩენილიყო. დასერიოზულებამ მას რეიტინგი დაუგდო“ // „ელექტრონულ ხმის მიცემაზე უნდა გადავიდეთ“

არჩევნების შედეგებს „ახალ თაობასთან“ ინტერვიუში ექსპერტი საერთაშორისო საკითხებში თორნიკე შარაშენიძე აფასებს.

- ბატონო თორნიკე, წინასწარი პროგნოზები და ვარაუდები გამართლდა. „ქართულმა ოცნებამ“ არჩევნები პირველივე ტურში დიდი უპირატესობით მოიგო...

- არ იყო მაღალი აქტივობა და ამიტომაც მოიგო.

- შესაძლოა მეორე ტური რამდენიმე თვითმმართველ ქალაქში გახდეს საჭირო. კალაძეს მეორე ტური არ დასჭირდა. მეორე ადგილზე ალეკო ელისაშვილი გავიდა. რას იტყვით თქვენ?

- ნახევარი პროცენტით ელისაშვილი იქნება წინ თუ უდუმაშვილი, ეს არაფერს ცვლის. ელისაშვილი ამტკიცებდა, რომ საერთოდ მოიგებდა. აქ მთავარი ის არის, რომ მოგებასთან ახლოსაც ვერ მივიდა. არც უნდა მისულიყო, გამომდინარე იმ კამპანიიდან, რომელიც მან წარმართა.

- რას გულისხმობთ?

- იმას, რომ მან თავის დროზე პოპულარობა მოიპოვა, როგორც მოჩხუბარმა პოპულისტმა, დარბოდა ყველგან და ჩხუბობდა, ბოლოს კი, არჩევნები რომ მოახლოვდა, ერთბაშად დასერიოზულდა. დასერიოზულდა და მისი რეიტინგიც დავარდა.

- რატომ, ამომრჩეველს დასერიოზულებული აღარ მოეწონა?

- არა. ხალხს სერიოზული ელისაშვილი არ სჭირდება. ხალხს სჭირდება მოჩხუბარი ელისაშვილი. ეს იყო მისი სერიოზული შეცდომა. მე არ ვიცი, რატომ გაიპრანჭა ბოლოს. ეს ჩემთვის გაუგებარია. სწორედ ამის გამო დაკარგა რეიტინგი. თუმცა მისი მოგების შანსი ისედაც დაბალი იყო. ერთი ვარიანტი იყო, რომ მეორე ტურში გასულიყო ალეკო ელისაშვილი კალაძესთან ერთად. სხვა ვარიანტი არ არსებობდა და ეს ვარიანტიც ბოლომდე მოკვდა.

- ვინ ურჩია ელისაშვილს, რომ ტაქტიკა შეეცვალა და აღარ ეჩხუბა?

- როგორც ჩანს, ვიღაცამ ურჩია, აღარ იჩხუბოო და ისიც სერიოზული პოლიტიკოსის როლში შევიდა. სერიოზული ელისაშვილი კი ვის რაში სჭირდება?!

- პარლამენტის თავმჯდომარე აცხადებს, რომ „ქართულმა ოცნებამ“ დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვა და უმრავლესობით შევა საკრებულოში. გაყალბებასა და უხეშ დარღვევებს რამდენად ჰქონდა ადგილი?

- გაყალბება თვითონ ხმების დათვლის დროს ნაკლებად ხდება. მანამდე ხდება ამომრჩევლების დაშინება, ძველი ბიჭების ჩართვა საარჩევნო კამპანიაში, რომ მათ რაღაც ხმები მოიტანონ. ეს ძალიან სამარცხვინოა. აბა შენ უბნიდან რამდენ ხმას მოიტან და შენ _ რამდენს. თვითონ პროცესში გაყალბება ძნელია. მადლობა ღმერთს, აღარ ვართ იმ სიტუაციაში, რომ დათვლის დროს ყალბდებოდეს. ეს ვაიუშველებელი ისტერიკები რომ არ იყოს ყოველი არჩევნების დროს, კითხვები რომ არ გაჩნდეს, უნდა გადავიდეთ ელექტრონულ ხმის მიცემაზე! ხალხს აიდი ბარათის აღარ ეშინია, დაიჯერა, რომ იქ ეშმაკი არ ბუდობს და ასე შემდეგ. უნდა გადავიდეთ ელექტრონულ ხმის მიცემაზე. ყველაფერი დაწყნარდება და დამშვიდდება. გაყალბების შანსი, უბრალოდ, აღარ იარსებებს.

- ძველი ბიჭები ახსენეთ და მათი აქტიურობა თვალშისაცემი იყო ამ არჩევნებზე?

- რომ მიდიოდა ე.წ. დაკაჩავება, ეს ჩვეულებრივი თვალით კარგად ჩანდა. ხმა უნდა მისცე „ჩვენებს“, თუ არ მისცემ, ხომ იცი, რაც გელის. ბევრს ეშინია ამის. ერთ ისტორიას მოგიყვებით. სომხეთში ამერიკელებმა საარჩევნო უბნებზე დაამონტაჟეს კამერები, რათა გაეკონტროლებინათ პროცესი, რომ დარღვევები და გაყალბება არ ყოფილიყო. მმართველმა პარტიამ კი გენიალურად გამოიყენა ეს ამბავი. მათ გამოუცხადეს მოსახლეობას, ეს კამერები რომ დაყენდა, ამით ჩვენ გაგაკონტროლებთ, ვის მისცემთ ხმასო. ეს არის სამარცხვინო რეალობა. ხალხს განათლება და ინფორმირებულობა აკლია და ადვილად ხდება მისი დაშინება – მოტყუება.

- ძირითადად დაძაბულობა მაინც მარნეულსა და ისეთ ქალაქებში იყო, სადაც ეთნიკური უმცირესობები ცხოვრობენ. სპეცრაზმიც იყო მარნეულში მობილიზებული, თუმცა სერიოზულ გართულებას არ ჰქონია ადგილი. აქ ვერ აკონტროლებს ხელისუფლება სიტუაციას?

- მარნეულში მანამდე იყო დაძაბულობა. აქ ორი ფაქტორი თამაშობს როლს, პირველი, რომ მარნეულში დღემდე ინარჩუნებს გავლენას ნაცმოძრაობა თუ ყოფილი ნაცმოძრაობა და მეორე, მარნეულში არეულობა ძალიან საშიშია ეთნიკური განზომილების გამო. ეს ძალიან პრობლემატური იქნება.

- საბოლოო სურათი როგორი იყო? დიდი როლი ითამაშა ადმინისტრაციულმა რესურსმა და ქუჩის ბიჭების ფაქტორმა?

- ეს ორი ფაქტორი ისევ და ისევ მშვენივრად მუშაობს. ეს „ოცნების“ ინოვაცია არ არის, 90-იანი წლებიდან მუშაობს. ჩვენ რომ გვეგონა, ეს ძველი ბიჭები წავიდნენ და აქ ქურდულ სამყაროს გავლენა აღარ ჰქონდა, ასე არ ყოფილა. ძველი ბიჭების ფაქტორი ისევ ამუშავდა. აქ, როგორც ჩანს, კალაძის ფიგურაც თამაშობს როლს.

- რა თვალსაზრისით?

- კახა კალაძე, როგორც ვიცით, ძველ ბიჭებთან მშვენიერ ურთიერთობაშია…

- დახმარება აღმოუჩინეს პატივისცემის ნიშნად თუ ეს დავალება კახა კალაძისგან ჰქონდათ მიღებული?

- არა მგონია, უბრალოდ პატივსაცემად კეთდებოდეს. რა თქმა უნდა, რაღაც სამაგიეროს ელიან, სხვა თუ არაფერი.

- გაკეთდა შეფასებები, რომ რადგან ეს არჩევნები დიდი წარმატებით მოიგო „ოცნებამ“, არც 2020 წელს გაუჭირდებათ არჩევნების მოგება. თქვენ რას იტყვით?

- ბუნებრივია, 2020-შიც იგივე სქემა იმუშავებს. რამაც გაამართლა ერთხელ, ის მეორედაც გაამართლებს, მით უმეტეს, ოპოზიცია სუსტია და მარტივ მამრავლებად არის დაშლილი. ოპოზიციას არ ჰყავს ძლიერი ქარიზმატული ლიდერები, რომლებიც ხალხს ქუჩაში გამოიყვანენ და ფულიც ნაკლები აქვთ, ვიდრე `ქართულ ოცნებას~. როგორც ვნახეთ, ბიზნესმა ფული ძირითადად `ქართულ ოცნებას~ შესწირა.

- რამდენი ვადით უნდა ვუყუროთ „ქართულ ოცნებას“?

- რამდენი ვადითაც ქართველი ამომრჩეველი აიტანს. ჯერჯერობით იტანს. შაბათს ამომრჩეველი რომ დარაზმულიყო, მისულიყო და მიეცა ხმა კალაძის წინააღმდეგ, კალაძე ვერ გავიდოდა. კალაძე გავიდა იმიტომ, რომ ხალხი დარჩა სახლში, რადგან მან წესიერი ალტერნატივა ვერ დაინახა და ეს ფაქტი ოპოზიციამ უნდა აღიაროს.

- ზაალ უდუმაშვილი ვერ იჯერებს, რომ ყოველმა მეორე თბილისელმა კახა კალაძეს მისცა ხმა...

- ყოველმა მეორემ – არა, მაგრამ ყოველმა მეოთხემ ნამდვილად მისცა. ამომრჩევლის ნახევარი მივიდა არჩევნებზე და იქიდან ნახევარმა ხმა კალაძეს მისცა. თბილისს აღარ უნდოდა არათბილისელი მერი, მაგრამ, რა არჩევანიც იყო, მათაც იქიდან აირჩიეს. ნაცმოძრაობა თბილისში არ უყვართ, ელენე ხოშტარია ჯერჯერობით ისეთი პოპულარული და ძლიერი ფიგურა არ არის, თუმცა თავი ნორმალურად წარმოაჩინა და ვინღა დარჩა? ელისაშვილზეც ვისაუბრეთ უკვე. ამიტომ, კალაძეზე რომ მიდგებოდა საქმე, ფაქტია. მართალია, არათბილისელია, მაგრამ ცოტა მოძველბიჭოა და მან თვითონ მიაღწია ყველაფერს. ეს ფაქტორი ხალხზე კარგად მოქმედებს. მოხდა ის, რისი მოლოდინიც იყო და ამას ყველა შეგუებული იყო.

- საინტერესოა, ამის მერე რა მოხდება?

- არც არაფერი მოხდება. ჯერჯერობით გავაგრძელებთ ცხოვრებას ჩვეულებრივად. ერთადერთი, რამაც შეიძლება დაამარცხოს „ქართული ოცნება“, ეს არის სააკაშვილის გაძლიერება უკრაინაში. თუ ის ხელისუფლებას ჩაიგდებს ხელში, აქ ნაცმოძრაობა ავტომატურად ძალიან გაძლიერდება. მეორე ვარიანტი, რამაც შესაძლოა „ოცნება“ დაასუსტოს, მათ წიაღში მწვავე კონფლიქტი იქნება.

„ახალი თაობა“, 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ თამარ ჩხეიძესთან: „რუსთავი-2“-მა „ქართულ ოცნებაზე“ იმუშავა“ // „თუ ახალი ფაქტორები არ გამოიკვეთა, მომავალშიც ამავე შედეგებს მივიღებთ“

ადგილობრივ არჩევნებს „ახალ თაობასთან“ აფასებს ყოფილი დისიდენტი და დეპუტატი თამარ ჩხეიძე.

- ბევრი მოელოდა, რომ თბილისის მერი მეორე ტურში გამოვლინდებოდა. ამის მიუხედავად, მაშინვე გამოცხადდა, რომ კალაძემ არჩევნები პირველივე ტურში დამაჯერებლად მოიგო...

_ აბსოლუტურად დარწმუნებული ვიყავი, რომ სახელისუფლებო კანდიდატი და „ქართული ოცნების“ წარმომადგენელი მერის არჩევნებში პირველივე ტურში გაიმარჯვებდა. ხელისუფლებას არჩევნებისათვის უამრავი უპირატესობა და მძლავრი ბერკეტი აქვს, რასაც ის თავის სასარგებლოდ იყენებს. ეს ჩანდა რეიტინგებიდანაც. ძალიან სამწუხაროა, რომ კრიტიკულ მომენტში „რუსთავი 2“-მა მმართველ პარტიაზე იმუშავა.

- ეგზიტპოლს გულისხმობთ?

- ძირითადად, ეგზიტპოლს, თუმცა მანამდე გამოცხადებული რეიტინგებითაც „რუსთავი 2“-მა ხელისუფლების წისქვილზე დაასხა წყალი. ყველაზე მოულოდნელი მაინც ის მაჟორული განწყობა იყო, რომელსაც ეს ტელეკომპანია ქმნიდა არჩევნების დამთავრებამდე ცოტა ხნით ადრე. კრიტიკულ მომენტში ყველაზე კრიტიკულმა ტელევიზიამ იმოქმედა ისე, როგორც უნდოდა „ქართულ ოცნებას“. მან ღიად იმუშავა „ოცნების“ თბილისის მერობის კანდიდატის სასარგებლოდ.

- ასეთი რამ ადრე არ მომხდარა?

- ამის ნიშნები ადრეც შემიმჩნევია. მაგალითად, ბოლო საპარლამენტო არჩევნების დღეს „რუსთავი 2“-ის ეთერით გავიდა კლიპი, რომელიც, ერთი შეხედვით, ზოგადად არჩევნების მხარდამჭერი იყო, თუმცა იქ კადრში ჩანდა ივანიშვილი, რაც, ფაქტობრივად, „ქართული ოცნების“ შეფარული რეკლამა იყო. უხეში გათვლით, მმართველ პარტიას მხარს უჭერს 20%. ესაა ბირთვი, რომელსაც შემდეგ სხვადასხვა მაქინაციით ემატება პროცენტები. ესაა როგორც გაყალბება, ისე მოსყიდვა და დიდი სახელმწიფო რესურსი. ამგვარად ეს 20% იმატებს და საბოლოოდ აღმოჩნდება ხოლმე, რომ მმართველ პარტიას ხმა მისცა 50-ზე მეტმა პროცენტმა. „ქართულ ოცნებას“ თავიდანვე ამაზე ჰქონდა გათვლა და მნიშვნელობა არა აქვს, რას ეუბნებოდა ამომრჩეველს კახა კალაძე ან ვარაუდობდა თუ არა ვინმე მეორე ტურს. სამწუხარო ისაა, რომ გადამწყვეტ მომენტში ამაში მონაწილეობს ის ტელევიზია, საიდანაც საზოგადოება იგებს სიმართლეს და ისმენს კრიტიკულ აზრს.

- რა იქნება ამ კუთხით მომავალში?

- მომავალში „რუსთავი-2“ გააგრძელებს თავის ჩვეულ საქმიანობას და ხელისუფლების კრიტიკას. ხელისუფლებას ოპოზიციური არხი სჭირდება კიდეც, მით უმეტეს, თუ ეს არხი კრიტიკულ მომენტში მის სასარგებლოდ იმუშავებს.

- არჩევნებამდეც იყო ისეთი შთაბეჭდილება, რომ „ქართული ოცნება“ და ნაციონალური მოძრაობა ერთმანეთის წახალისებას ახდენდნენ...

- ყოველ შემთხვევაში, „რუსთავი 2“ მაშინ მმართველ პარტიაზე არ მუშაობდა. სხვათა შორის, არაადეკვატურია ამ ტელეკომპანიის ეგზიტპოლზე „ევროპული საქართველოს’ რეაქცია, ანუ თანხმობა. ამ პარტიის წარმომადგენლებმა აღნიშნეს, რომ ამ გამოკითხვის დროს ხალხი შეშინებული იყო და სწორ პასუხებს არ იძლეოდა, არჩევნების შედეგი კი სხვა იქნებაო. ეს იყო ამ პარტიის თანხმობა. სხვებისაგან განსხვავებით, „ევროპულ საქართველოს“ არ ვთვლი იმ პარტიად, რომელიც ხელისუფლებას გაურიგდა. ამიტომ მათი შეფასებები არაადეკვატურად მეჩვენა.

- ამგვარი სურათი შეიძლება მომავალ საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნებზეც მივიღოთ?

- თუ არაფერი შეიცვალა, იმავე სურათს მივიღებთ. შესაძლოა, გამოიკვეთოს ახალი ფაქტორი, რომელიც გარდამტეხი აღმოჩნდება და პოლიტიკურ ვითარებას შეცვლის. სხვა შემთხვევაში, სულ ამ წრეზე ვიტრიალებთ.

„კვირის პალიტრა“, 23 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ლიტვის ელჩთან: „ევროკავშირი არ არის კეთილი ძიებისა და დეიდების კლუბი, იქ ძალიან მაღალია კონკურენციაა“ // „აუცილებლად გამოჩნდება ვინმე, ვინც გეტყვით, დაივიწყეთ ნატო და ევროკავშირიო, მაინც არავინ მიგიღებთო, მაგრამ ბოლომდე ერთგული უნდა იყოთ თქვენი ქვეყნის ამბიციების“

ვაჟა თავბერიძე

ლიტვა-საქართველოს სტრატეგიულ ურთიერთობასა და პარტნიორობაზე “კვირის პალიტრა” ლიტვის საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩს საქართველოში, გედრიუს პუოჯუნასს ესაუბრა.

- საქართველო-ლიტვის ურთიერთობების ერთ-ერთი ქვაკუთხედი ჩვენი ქვეყნის ევროატლანტიკური მისწრაფებებია. როგორ მოახერხა ლიტვამ ის, რასაც საქართველო, სამწუხაროდ, დღემდე ვერ ახერხებს?

- ამ კითხვაზე პასუხის წარსულში ძიებას, აჯობებს მომავლისკენ გაიხედოთ და წარმატებაც მოვა. ჩვენი, ლიტველების გზაც ევროკავშირისა და ნატოსკენ არ იყო ია-ვა­რდით მოფენილი. ლიტვური გამოცდილებიდან საქართველოს შეუძლია რამდენიმე გაკვეთილი გამოიყენოს. პირველ რიგში, აუცილებელია ერთსულოვნება. ყველას – პოლიტიკოსებს, საზოგადოებას, არასამთავრობო სექტორს, მედიას – ერთი გეოპოლიტიკური მიზანი უნდა ამოძრავებდეს. ჩვენ ვხუმრობთ ხოლმე, რომ ლიტვაში­ ორ კაცზე სამი პარტია მოდის, რომლებიც­ ვერასდროს რიგდებიან ერთმანეთში, მაგრამ, როცა საქმე გეოპოლიტიკურ მიზნებზე მიდგება, ყველანი ერთად ვდგავართ, ერთი ხმით ვსაუბრობთ. მეორე – უნდა იყოთ ამბიციური და არ უნდა მოსწყდეთ რეალობას. თუ გადაწყვეტილი გაქვთ, რომ ნატოსა და ევროკავშირის წევრები გახდებით, ესე იგი, ერთ დღეს ასეც მოხდება. უნდა იყოთ თანამიმდევრულები და აკეთოთ თქვენი საშინაო დავალება. წინ უნდა გაიხედოთ, ბევრი იშრომოთ, დასახული გზიდან არ გადაუხვიოთ და მიზანსაც მიაღწევთ. აუცილებლად გამოჩნდება, ასე ვთქვათ, შესაძლებლობათა ფანჯარა, რომელსაც საქართველო გამოიყენებს. ზოგჯერ გაურკვეველი მომავალი ძალიან დამთრგუნველია, მაგრამ მხნედ უნდა იყოთ – სწორ გზაზე დგახართ და მჯერა, რომ მიზანს მიაღწევთ.

- დასავლელი პარტნიორები გვაქებენ, ქვეყანაში ვითარდება დემოკრატია, ვატარებთ რეფორმებს… კიდევ რა უნდა გააკეთოს საქართველომ? თანაც იმის ფონზე, რომ ნატოსა­ და ევროკავშირის წევრები ხდებიან ქვეყნები, რომელთაც საქართველო თუ არ აღემატება,­ ნამდვილად არ ჩამორჩება დემოკრატიული სტანდარტებით. არაფერს ვერჩით ალბანეთს, მონტენეგროსა და სერბეთს, მაგრამ არ ფიქრობთ, რომ დავალების შესრულებაზე, როგორც გადამწყვეტ ფაქტორზე აპელირება დასავლეთის ერთგვარი ორმაგი სტანდარტია?

- ვერ დაგეთანხმებით. რეფორმებს იმიტომ კი არ უნდა ატარებდეთ, რომ ნატოში ან ევროკავშირში მოხვდეთ, არამედ იმიტომ, რომ ეს თქვენს ქვეყანას წინ წასწევს. პირველ რიგში, თქვენივე ინტერესებშია სამთავრობო რეფორმები, ჯანსაღი კონკურენცია და მდგრადი ეკონომიკა. მე ვიყავი საქართველოში 16 წლის წინ და ფაქტია, დღეს ეს სულ სხვა ქვეყანაა. არსებობს კონკრეტული კრიტერიუმები, რომელთაც უნდა აკმაყოფილებდეთ, და იმავდროულად, არსებობს პოლიტიკური კონსენსუსის საკითხი. ღრმა და ყოვლისმომცველი ვაჭრობის შესახებ შეთანხმებამ საქართველოს გაუხსნა გზა მსოფლიოს ყველაზე მომგებიანი ბაზრისკენ – შეგიძლიათ ქართული პროდუქცია ევროკავშირის ბაზარზე გაიტანოთ. ეს კარგი შანსია, მაგრამ როგორ გამოიყენებთ, თქვენზეა დამოკიდებული. ევროკავშირი არ არის კეთილი ძიებისა და დეიდების კლუბი, იქ ძალიან მაღალია კონკურენცია და ამისთვის მზად უნდა იყოთ. რაც შეეხება ნატოს, იქ კიდევ უფრო დიდი მნიშვნელობა ენიჭება პოლიტიკურ კონსენსუსს – ყველა წევრი უნდა დაეთანხმოს იმას, რომ კლუბში ახალბედა მიიღონ.

- საქართველოს ნატოში გაწევრებაზე საუ­ბრისას ხშირად ხაზს უსვამენ, განსაკუთ­რებით ევროსკეპტიკოსი ექსპერტები, რომ საქართველოს აქვს ორი კონფლიქტური რეგიონი და სანამ არ მოგვარდება, ნატოშიც ვერ შევალთ…

- ვფიქრობ, მოთმინება უნდა გამოიჩინოთ, მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო უკვე ძალიან ბევრს აკეთებს და ალიანსი და დასავლელი პარტნიორები ამას ხედავენ. თქვენც გაქვთ კონფლიქტის მოგვარების ბევრი ინიციატივა, ცდილობთ, ჩატეხილი ხიდების აღდგენას და ხალხთა შერიგებას. სწორედ ეს არის ერთადერთი მართებული გზა. ავიღოთ საფრანგეთისა და გერმანიის, პოლონეთისა და ლიტვის მაგალითი – ასეთმა მიდგომამ მოგვიტანა მშვიდობა. კონფლიქტის მოგვარების გასაღები თანამშრომლობაშია და არა ბრძოლაში­. საქართველო ყველაფერს სწორად აკეთებს. ვნახოთ, რას მოგვიტანს მომავალი.

- მაგრამ შერიგება მხოლოდ ერთ მხარ­ეზე­­ არ არის დამოკიდებული, ფაქტია, რომ საქართველოს მცდელობა, სოხუმისა და ცხინვა­ლის ე.წ. ხელისუფლებასთან საერთო ენა გამონახოს, მარცხით სრულდება. რა პოზიტიური შედეგი შეიძლება მოჰყვეს ერთი მხარის მცდელობას, თუ მეორეს ამის გაგონებაც არ სურს?

- საქართველოს პოლიტიკური და ეკონომიკური განვითარება, თქვენი დაახლოება ევროპულ ოჯახთან საუკეთესო გზაა შერიგებისთვის ნიადაგის მოსამზადებლად. ფაქტია, რომ ამ რეგიონებს არავინ აღიარებს დამოუკიდებელ ქვეყნებად – სოხუმი და ცხინვალი საქართველოს სუვერენული ტერიტორიებია და ასეც დარჩება.

- რუსეთზეც ვისაუბროთ. როგორ შეაფასებდით კრემლის ფაქტორს, მაგალითად, როდესაც საქმე საქართველოს ევროპულ მომავალს ეხება?

- ნატო და ევროკავშირი არ ცნობენ მესამე ძალის გავლენას, ან მათ მისწრაფებებს, შექმნან ბუფერული ზონები. ჩვენ გვჯერა, რომ ყველა ქვეყანას აქვს უფლება,­ თავად გადაწყვიტოს, რომელ ალიანსსა თუ ბლოკში სურს გაწევრება. ეს საქართველოს­ გადასაწყვეტია და არა მოსკოვის. თუ გსურთ, ნატოსა და ევროკავშირის წევრები გახდეთ, არ უნდა დავუშვათ, რომ ვინმემ ამას ვეტო დაადოს. იმავდროულად, ფაქტია, რომ ძალიან რთულ სამეზობლოში ვართ. 2008 და 2014 წლების მოვლენებმა ძირეულად შეცვალა გეოპოლიტიკური რეალობა ლიტვისთვისაც. ვცდილობთ, ამ ახალ გამოწვევებს მოვერგოთ – ჩვენ გავზარდეთ თავდაცვის ბიუჯეტი, დავაბრუნეთ სავალდებულო გაწვევის სისტემა, ვყიდულობთ სამხედრო ტექნიკას.

- ანუ ომისთვის ემზადებით?

- ჩვენ ვემზადებით თანამედროვე გამოწვევებისთვის. როგორც ამბობენ, თუ მშვიდობა გსურს, ომისთვისაც უნდა იყო მზად. ნატო კოლექტიური თავდაცვის პრინციპზეა დაფუძნებული და ეს სულაც არ ნიშნავს, რომ შეგიძლია დაელოდო, როდის მოვა ვინმე და დაგიცავს.

- თუ ნატოს წევრი ლიტვა ასე შეშფოთ­ებულია, პატარა საქართველომ რაღა თქვას?

- საქართველო ძალიან საჭირო რეფორმებს ატარებს, ეს თქვენი ქვეყნის სამხედრო თავდაცვისუნარიანობას გაზრდის. რაც შეგიძლიათ, ის უნდა გააკეთოთ…

- და იმედი გვქონდეს, რომ გადავრჩებით…

- ისევ ლიტვის მაგალითს მოვიყვან – 2003 წელსაც კი, ერთი წლით ადრე, სანამ ნატოსა და ევროკავშირში შევიდოდით, ბევრი ამბობდა, რომ ამას ვერ მოვახერხებდით, რომ შანსი არ გვქონდა, რომ ლიტვა ნაცრისფერ ზონად გადაიქცეოდა და ა.შ. მაგრამ ჩვენ არჩეულ გზას არ გადავუხვიეთ და მან საბოლოოდ მიგვიყვანა კიდეც მიზნამდე. ის პატარა გეოპოლიტიკური სასწაული დღეს რეალობად იქცა.

საქართველოსაც აქვს ბუქარესტის სამიტის გადაწყვეტილება, რომ ერთ დღეს თქვენ ნატოს წევრები გახდებით. ასე რომ, პოლიტიკურ შანსს უნდა დაელოდოთ. აუცილებლად გამოჩნდება ვინმე, ვინც გეტყვით, დაივიწყეთ ნატო და ევროკავშირი, რა გინდათ იქ, მაინც არავინ მიგიღებთო, მაგრამ ბოლომდე ერთგული უნდა იყოთ თქვენი ქვეყნის ამბიციების.

- აქ ერთი დეტალია – პოსტსაბჭოთა სივრცის მკვლევართა ნაწილი ფიქრობს, რომ დასავლეთმა ერთ დროს დაკარგული ბალტიისპირეთი, ასე ვთქვათ, ევროპულ ოჯახში დააბრუნა, მაგრამ საქართველოზე ევროპაში მსგავსი­ განცდა და სენტიმენტები არ არსებობს…

- დიახ, დასავლეთს არასდროს უღიარებია ლიტვა და ბალტიისპირეთის სხვა ქვეყნები საბჭოეთის ნაწილად. ეს მართალია, მაგრამ დღეს თქვენ, ქართველებს, გაქვთ დასავლეთის დაპირება, მეტიც, გარანტია, რომ საქართველო გახდება ნატოს წევრი, თუ საჭირო რეფორმებს გაატარებს. ვფიქრობ, ასოცირების შეთანხმების რეალიზება ძალიან მნიშვნელოვანი წინგადადგმული ნაბიჯი იქნება და ამ შეთანხმებაში ჩაწერილი რეფორმების გატარება იოლი ნამდვილად არ იქნება. მეტიც, ეს იქნება მტკივნეული პროცესი, რომელსაც ხალხი ზოგ­ჯერ არ დაუჭერს მხარს. მაგალითისთვის ავიღოთ ერთ-ერთი მოთხოვნა: მანქანების ტექდათვალიერება, რომელიც 1-ლი იანვრიდან უნდა აღდგეს. თბილისში საშინლად არის ჰაერი დაბინძურებული. ამის გაკეთება იაფი არ დაჯდება, თან ეს იქნება არაპოპულარული ნაბიჯი, მაგრამ უნდა შეეგუოთ, რადგან თუ ევროკავშირში გინდათ შესვლა, მაშინ ევროპულ სტანდარტებთან ადაპტაციაც მოგიწევთ.

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ავთანდილ დემეტრაშვილთან: „კონსტიტუციაში ცვლილებები კიდევ არის შესატანი“ // „შემდეგი საკონსტიტუციო ცვლილებები ორპალატიან პარლამენტს უნდა შეეხებოდეს“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ჯემალ გამახარიასთან: „აფხაზეთში დახვრეტილი 25 ქართველი ტყვე სოფელ იაშტუხაში ერთად იყო ჩასვენებული“ // „ჩვენ აფხაზეთში დავბრუნდებით და საფლავებსაც მოვუვლით“

—————–

„ახალი თაობა“, 21 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ავთანდილ დემეტრაშვილთან: „კონსტიტუციაში ცვლილებები კიდევ არის შესატანი“ // „შემდეგი საკონსტიტუციო ცვლილებები ორპალატიან პარლამენტს უნდა შეეხებოდეს“

კონსტიტუციონალისტი ავთანდილ დემეტრაშვილი „ახალ თაობასთან“ ინტერვიუში საკონსტიტუციო ცვლილებების შემდეგ ეტაპზე საუბრობს.

- ბატონო ავთანდილ, რამდენად მოელოდით, რომ პრეზიდენტი ამ საკონსტიტუციო ცვლილებებს ხელს მოაწერდა იმის გათვალისწინებით, თუ რა პროცესი უძღოდა წინ?

- მე ვთვლი, რომ პრეზიდენტი სწორად მოიქცა. პირველ რიგში, ეს არის პრეზიდენტის კონსტიტუციური ვალდებულება. რასაკვირველია, უფლებამოსილია, ხელი არ მოაწეროს, მაგრამ ამით რა იქნებოდა შედეგი?! კიდევ ერთი დაპირისპირება, კიდევ ერთი კინკლაობა სახელისუფლებო შტოებს შორის. ამიტომ, მე ვფიქრობ, პრეზიდენტი აბსოლუტურად სწორად მოიქცა. რა თქმა უნდა, უკეთესი იყო, წერილობითი განცხადება გაეკეთებინა, რომ მას არ უნდა, სახელმწიფო საქმიანობაში დისონანსი შეიტანოს და ამიტომ აწერს ხელს.

- საკონსტიტუციო ცვლილებების პროცესი დასრულდა ამ ხელმოწერით თუ ფიქრობთ, რომ გაგრძელდება?

- თავად ირაკლი კობახიძემ, პარლამენტის თავმჯდომარემ განაცხადა, რომ კონსტიტუციური პროცესი გრძელდება. ახლა საპარლამენტო უმრავლესობა რამდენიმე საკონსტიტუციო ცვლილების ინიცირებას მოახდენს, რომელიც 2018 წლის მარტ-აპრილში იქნება მიღებული და ძალაში შევა 2018 წლის ნოემბერში.

რასაკვირველია, კონსტიტუციაში ცვლილებები კიდევ არის შესატანი. უნდა ამოივსოს ის ხარვეზი, რომელიც საქართველოს ტერიტორიულ მოწყობას ეხება. მასში განდგომილი რეგიონების შესახებ მის სტატუსზე მინიშნება მაინც უნდა იყოს, თუ ბოლომდე ვერ განვსაზღვრავთ. მეორე საკითხი ეხება ორპალატიან პარლამენტს, რასაც ვენეციის კომისია რამდენი წელია, კატეგორიულად მიგვითითებს.

- ბატონო ავთანდილ, ორპალატიან პარლამენტთან დაკავშირებით თქვენი პოზიცია ცნობილია. რას დაარეგულირებს, რა აუცილებლობაა ორპალატიანი პარლამენტის, რომ აუხსნათ მკითხველს?

- მოგახსენებთ: ჩვენ გადავდივართ კლასიკურ საპარლამენტო რესპუბლიკის მოდელზე. ზოგადად, ყველასთვის ცნობილია, რომ საპარლამენტო რესპუბლიკა ეფექტურია და ყოველგვარი სირთულეების გარეშე მოქმედებს, თუ მასში შიდა და გარე შეკავებები არსებობს. გაწონასწორება-შეკავების მექანიზმის ქმედითობაზე ვსაუბრობ. ასეთი ფუნქცია შეუძლია შეასრულოს როგორც პრეზიდენტს გარედან, რომელსაც აქვს მაღალი ლეგიტიმაცია და შიდა გაწონასწორება შეუძლია განახორციელოს მეორე პალატას. მოგეხსენებათ, ახალი საკონსტიტუციო ცვლილებებით ჩვენ უარს ვამბობთ პირდაპირი გზით არჩეულ პრეზიდენტზე. შესაბამისად, რჩება მეორე პალატა, სენატი, რომელიც დაკომპლექტებული იქნება არა პარტიული, არამედ ადგილობრივი, ტერიტორიული წარმომადგენლებით, რომელიც პარტიულ მისწრაფებებს შეანელებს და მოსახლეობის ინტერესებს დაიცავს. სენატი იქნება ტერიტორიების მიხედვით არჩეული. იგი მოწოდებული იქნება ადგილობრივი და საერთო სახელმწიფოებრივი ინტერესების გამოსახატად და არა რომელიმე პარტიის ინტერესი. ამიტომ ასრულებს საფრანგეთში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სხვა ქვეყნებში დამბალანსებლის ფუნქციას სენატი.

კიდევ ერთი საკითხი – საერთაშორისო პრაქტიკაში გვაქვს ასეთი მოცემულობა: საპარლამენტო რესპუბლიკების ერთ მესამედში ორპალატიანი პარლამენტი მოქმედებს, საპარლამენტო რესპუბლიკათა ორ მესამედში კი პრეზიდენტი პირდაპირი წესით არის არჩეული.

- მთავარი დაპირისპირება ამ საკონსტიტუციო ცვლილების პროცესში ოპოზიციასა და ხელისუფლებას შორის მაინც საარჩევნო სისტემა იყო…

- გეთანხმებით, 2020 წელს იყოს შერეული სისტემა და ჩატარდეს როგორც პროპორციული, ისე მაჟორიტარული არჩევნები, მაგრამ მაჟორიტარული სისტემით აირჩეს პარლამენტის მეორე პალატა, ანუ სენატი. ეს არასდროს მითქვამს, ახლა პირველად ვამბობ, რადგან დაკვირვების შემდეგ დავასკვენი, რომ ამ დაპირისპირებიდან ეს შეიძლება იყოს ერთადერთი რაციონალური გამოსავალი. შეიძლება არა 73-ადგილიანი, არამედ 50-კაციანი შემადგენლობით. ამას ითხოვს კონსტიტუციაც და, აგერ უკვე 15 წელია, ვენეციის კომისიაც.

- თუმცა, რამდენად იზიარებთ მოსაზრებას, რომ ბიუჯეტს ორპალატიანი პარლამენტის შენახვა უფრო ძვირი დაუჯდება?

- არა, არ დაუჯდება. ერთი რეზიდენცია უკვე გვაქვს, ქუთაისის პარლამენტის შენობაში შეიძლება მეორე პალატა – სენატი განთავსდეს. სწორედ ასეც უნდა იყოს, რადგან ტერიტორიული წარმომადგენლობის ორგანო იქნება, ქვედა პალატა კი თბილისში იქნება. ამით ქუთაისის პარლამენტის შენობის საკითხიც გადაწყდება. ასევე, სულაც არ არის აუცილებელი, რომ 73 ავირჩიოთ, ავირჩიოთ, მაგალითად, 50, მაგრამ ამას უხეშად ვამბობ ახლა, რადგან ტერიტორიებია დასათვლელი. ფინანსისტი არ ვარ, მაგრამ ხარჯები, მერწმუნეთ, მინიმალური იქნება. მსოფლიო პრაქტიკიდან გამომდინარე, ცნობილია, რომ ეს ხარჯები არ აღემატება იმ თანხებს, რომლებსაც ახლა ვხარჯავთ ერთპალატიანი პარლამენტის შენახვაზე.

კიდევ ერთი – გარკვეულ ნაწილში სენატის შექმნამ შეიძლება ხელი შეუწყოს განდგომილ რეგიონებთან დიალოგს. განდგომილ რეგიონებს სენატში გამოყოფილი განსაკუთრებული ადგილი ექნებათ.

ორპალატიან პარლამენტზე კონსტიტუციაშია მითითებული. ოდესღაც ხომ უნდა დავიწყოთ ამაზე საუბარი?! მით უფრო ახლა ამის მშვენიერი შესაძლებლობაა. ოპოზიცია ითხოვს, მაჟორიტარული სისტემა გავაუქმოთ, ხელისუფლება კი უარზეა. ამიტომ იყოს მაჟორიტარული არჩევნები, მაგრამ მაჟორიტარული არჩევნებით აირჩეს ზედა პალატა, სენატი. ამით ორივე მხარის მოთხოვნები დაკმაყოფილებული იქნება. ძალიან ბევრი პლუსია ამ იდეაში.

- ამ საკითხზე ესაუბრეთ უკვე თუნდაც ირაკლი კობახიძეს?

- არა, ჯერ არ მისაუბრია.

„ახალი თაობა“, 21 ოქტომბერი, 2017 წელი

ინტერვიუ ჯემალ გამახარიასთან: „აფხაზეთში დახვრეტილი 25 ქართველი ტყვე სოფელ იაშტუხაში ერთად იყო ჩასვენებული“ // „ჩვენ აფხაზეთში დავბრუნდებით და საფლავებსაც მოვუვლით“

რამდენიმე დღის წინ, 1993 წელს სოხუმის დაცემის შემდეგ, რუსებისა და აფხაზი სეპარატისტების მიერ დახვრეტილი 25 ტყვე ქართველის გადმოსვენება აფხაზეთში განხორციელებული გენოციდისა და ეთნოწმენდის კიდევ ერთი დასტურია. ამის შესახებ „ახალ თაობას“ აფხაზეთის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე ჯემალ გამახარია ესაუბრა.

- ბატონო ჯემალ, აფხაზეთის ომიდან 25-ე წელს თბილისში გადმოასვენეს აფხაზეთის ომის ბოლოს, სოხუმის დაცემის მომენტში, აფხაზი სეპარატისტებისა და რუსების მიერ დახვრეტილი 25 ტყვე. 24 წლის შემდეგ როგორ აფასებთ ამ ფაქტს?

- ადამიანურად ძალიან მძიმეა ამ თემაზე საუბარიც კი. ამ ადამიანების დახვრეტა მოხდა სოხუმის დაცემის დღეს. აქ საქმე გვაქვს ტყვედ აყვანილი ადამიანების დახვრეტასთან. ქალაქ სოხუმის მერი გურამ გაბესკირია, მინისტრთა საბჭოს მაღალი თანამდებობის პირები, მათი თანმხლები პირები, მათი დაცვის წევრები დახვრიტეს. არის კიდევ ერთი მშვიდობიანი მოქალაქე, ქალბატონი. რა შეფასება შეიძლება მისცე ამ ფაქტს? ეს არის გენოციდის ერთ-ერთი აშკარა დამადასტურებელი ფაქტი, რომ აფხაზეთში მიზანმიმართულად განხორციელდა ქართველი მოსახლეობის გენოციდი, რომელიც სხვადასხვა ფორმით დღემდე გრძელდება.

- მსგავსი რამ - ტყვეების დახვრეტის ფაქტი, მგონი, სხვაგან არ ყოფილა...

- მეორე მსოფლიო ომის დროს ფაშისტები ამას ყოველთვის არ აკეთებდნენ. აქ სუფთა გენოციდის ფაქტთან გვაქვს საქმე.

- თან სახელმწიფო ორგანოების მაღალი თანამდებობის პირების დახვრეტა მოხდა...

- დიახ, მინისტრთა საბჭოს პასუხისმგებელი მუშაკები და მათი თანმხლები პირები დახვრიტეს, რაც სხვა არაფერია, თუ არა ქართველი მოსახლეობის მიზანმიმართული გენოციდი.

- რას აძლევდა თუნდაც აფხაზ სეპარატისტებსა და რუსებს ტყვედ აყვანილი მინისტრთა საბჭოს პასუხისმგებელი პირების, ქალაქის მერის დახვრეტა? რატომ უნდა გაეკეთებინათ ეს?

- ძალიან ძნელია ამგვარ ქმედებას რაიმე ახსნა მოუძებნო. ფაქტობრივად, ომი დამთავრებული იყო.

- დიახ, ომის ბედი გადაწყვეტილი იყო...

- მათ ამ ტყვეების დახვრეტა არაფერს აძლევდა, გარდა იმისა, რომ 25 ადამიანი, ქართველი მოკლეს. სხვაგვარი შეფასების მიცემა შეუძლებელია, გარდა გენოციდისა.

- ირაკლი ალასანიას განცხადება მოვისმინე, რომლის მამაც ამ 25 დახვრეტილთა შორისაა, 25-წლიანი ჭრილობა დაიხურაო. ანუ 25 წელი ამ ადამიანებს თავისი ახლობლების საფლავებიც დაკარგული ჰქონდათ. ზოგადად, ამ ომით გახსნილი ჭრილობა დაიხურა?

- ბატონ ირაკლის განცხადება არ მომისმენია, მაგრამ მისი ჭრილობა, ალბათ, დაკავშირებული იყო იმასთან, რომ არ იცოდა, სად იყო მამის საფლავი. ამ გადმოცემის პროცესში ისეთი ადამიანები გადმოასვენეს, რომლებიც მათი ოჯახის წევრებს, ახლობლებს უგზო-უკვლოდ დაკარგულად მიაჩნდათ. ახლა კი მიცვალებულები ჩამოასვენეს. აქამდე იმედის ნაპერწკალი მაინც არსებობდა, რომ შეიძლება სადღაც ცოცხლები იყვნენ. მიცვალებულები რომ ჩამოასვენეს, ამან, პირიქით, კიდევ უფრო მწვავედ გვაგრძნობინა, რაოდენ დიდი ტრაგედია მოხდა. აქამდე იმედის ნაპერწკალი თუ იყო, ახლა ეს ნაპერწკალიც ჩაქრა. აქ მიდგომა ინდივიდუალურია.

- სეპარატისტებმა აქამდეც ხომ იცოდნენ, რომ ეს 25 ადამიანი დახვრეტილი იყო და სადღაც იყვნენ ჩასვენებულები, მაგრამ ისინი აქამდე არ გადმოგვცეს. ახლა აფხაზების მიდგომა შეიცვალა? წლებმა ქართველებისადმი, გარდაცვლილის პატივის მიგებისადმი მათი დამოკიდებულება შეცვალა?

- გარდაცვლილის პატივის მიგებაზე რა მოგახსენოთ. 24 წლის წინ 25 დახვრეტილი ქართველის ცხედრების გადმოსვენება წითელი ჯვრისა და საქართველოს დევნილთა და განსახლების სამინისტროს დამსახურებაა, მათი ძალისხმევის შედეგია. სამინისტრო ამ საკითხზე ინტენსიურად მუშაობს. 24 წლის შემდეგ, სეპარატისტებისთვის ალბათ, ცხედრების არგადმოცემას აზრი არ აქვს. მით უმეტეს, რომ ქართველების ცხედრებისგან აფხაზეთის გათავისუფლება შეიძლება აწყობდეთ კიდევაც, რათა იქ არ იყოს ძმათა სასაფლაოები.

- რამდენადაც ვიცი, ომის დროსაც არსებობს დაუწერელი კანონები, როგორ არ შეიძლება მოიქცეს ნამდვილი მებრძოლი. ასეთი ჯგუფური დახვრეტის ფაქტი, დამთავრებული ომის პირობებში ტყვეების დახვრეტა, არა მგონია, ვინმესთვის სანაქებო იყოს.

- ეს არის დანაშაული და ამ დანაშაულისთვის ვიღაცამ პასუხი უნდა აგოს დღეს იქნება თუ ხვალ. ვინც ეს ჩაიდინა, ის დამნაშავეა.

- მითხრეს, გურამ გაბესკირია აფხაზიაო, მართალია?

- არა, გურამი ქართველი იყო და ქართველად დარჩა.

- გენოციდის მასალებში, რომელთაც, როგორც ვიცი, ამზადებთ საერთაშორისო ორგანიზაციებში წარსადგენად, თუ შევა 25 თანამდებობის პირის დახვრეტის ფაქტი?

- აღნიშნული ფაქტი თავისთავად შევა გენოციდის მასალებში. საქართველოს მთავარ პროკურატურაში გამოძიება მიმდინარეობდა, ახლა უკვე დამთავრდებოდა.

- ალბათ, თანდათან სხვადასხვა ეპიზოდებიც ემატება...

- დიახ, გამოძიების პროცესში სხვადასხვა ეპიზოდები ჩნდება, რომელთა გამოძიება ხდება.

- აფხაზეთის ომში 30 ათასი ადამიანი დაიღუპაო...

- ამდენი არ იქნება. სამხედრო და სამოქალაქო პირები ერთად აღებული 10 ათასი კაცი იქნება დაღუპული. მეორე მხარესაც, რომელიც ასევე ჩვენია, 5 ათასი იქნება დაღუპული. ყოველი დაღუპული აფხაზი ჩვენთვისაც ტრაგედიაა.

- თქვენ თქვით, სეპარატისტებს შეიძლება კიდეც უხარიათ, რაც შეიძლება მეტი საფლავი მოიშორონ იქიდანო. იქიდან გამოდევნილი ადამიანების წინაპრების საფლავებიც იქ არის, როგორ მოახერხებენ ქართველების საფლავებისგან აფხაზეთის გასუფთავებას?

- რა თქმა უნდა, ვერ შეძლებენ. მე ვგულისხმობდი ძმათა სასაფლაოებს, სადაც ყველა დაღუპულს ერთად ასაფლავებდნენ. ამგვარი ძმათა სასაფლაოების მოშორება, სეპარატისტებს, რა თქმა უნდა, აწყობთ. ოფიციალური სასაფლაოების მოშლა შეუძლებელია. ერთ მშვენიერ დღეს ჩვენ აფხაზეთში დავბრუნდებით და საფლავებსაც მოვუვლით.

- თუ იცით, ეს 25 დახვრეტილი პირი ერთ სამარხში იყო?

- დიახ, ერთ სამარხში იყვნენ ჩასვენებულები სოფელ იაშტუხაში, რომელიც ძალიან ცნობილი სოფელია. ჩვენ მოვლენებს თავისი სახელი უნდა დავარქვათ და გენოციდის მასალები მთელს მსოფლიოს უნდა მივაწოდოთ. ამისთვის ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ.

„საქართველო და მსოფლიო“: ვინ იცრუა მიხეილ სააკაშვილის ექსტრადიციაზე – საქართველოს ხელისუფლებამ თუ პეტრო პოროშენკომ?

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ გიგლა ბარამიძესთან: „მიხეილ სააკაშვილი „ოცნებამ“ შეიძლება პრეზიდენტად დააბრუნოს“ // „მთავარია, ხელშეუხებლობის გარანტიები მიიღონ“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ელჩ დავით ბაქრაძესთან: „მაიკ პენსის ვიზიტი ამერიკის მკაფიო მხარდაჭერის დადასტურებაა“ // „რუსეთთან ურთიერთობაში ჩვენი სიძლიერე იმაშია, რომ სიმართლე მთლიანად საქართველოს მხარესაა“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ამირან სალუქვაძესთან: „ამ ეტაპზე რუსეთთან ომი მოსალოდნელი არ არის“ // „ავარეთ-კახეთის გზის მშენებლობა პანიკის საფუძველს არ იძლევა“ // „საქართველოში შემოჭრა თუ გადაწყვიტეს, ზღვასა და ავიაციას გამოიყენებენ“

——————-

„საქართველო და მსოფლიო“, 19 ივლისი, 2017 წელი

ვინ იცრუა მიხეილ სააკაშვილის ექსტრადიციაზე - საქართველოს ხელისუფლებამ თუ პოროშენკომ?

ბესო ბარბაქაძე

საქართველოში უკრაინის პრეზიდენტი პეტრე პოროშენკო ჩამოვიდა. მეგობარი ქვეყნის პირველი პირი საქართველოში სამ დღეს დარჩება და ბევრ ჩინიანსა თუ უჩინოს შეხვდება. სიმართლე გითხრათ, როცა გავრცელდა ინფორმაცია საქართველოში პოროშენკოს ვიზიტზე, ჯერ გაგვიკვირდა, მერე ევროპელებივით შევშფოთდით და ბოლოს ქართველებივით გავბრაზდით.

საქართველოს მოქმედმა ხელისუფლებამ მიხეილ სააკაშვილზე ძებნა რომ გამოაცხადა, პრეზიდენტყოფილი უკრაინაში ჩავიდა და თავი იქ შეაფარა. უფრო ზუსტად, თავი კი არ შეაფარა, ოდესის გუბერნატორის თანამდებობა მიიღო და უკრაინის განვითარებაზე ხმამაღალი განცხადებებიც გააკეთა. მეტიც _ ვისზეც კი ძებნა გამოაცხადა ხელისუფლებამ, ყველა უკრაინაში წავიდა და სააკაშვილის ფრთის ქვეშ მოკალათდა. პრეზიდენტმა პოროშენკომ კი, სააკაშვილის მითითებით, პრაქტიკულად მთელი ძალოვანი უწყება ქართველთა იმედად გადააწყო და, თუ პოლიციაში ხატია დეკანოიძე, გია ლორთქიფანიძე და ეკატერინე ზღულაძე დანიშნა, პროკურატურა დავით საყვარელიძეს ანდო. იქვე იყო საქართველოს ხელისუფლების მიერ ძებნილი ზურაბ ადეიშვილიც, სააკაშვილის ხელისუფლების მთავარი იდეოლოგი და შემსრულებელი. ჰოდა, მაშინ, როცა ქართველი მინისტრები საჯაროდ ამბობდნენ, პოროშენკო არასწორად იქცევაო, მათ სააკაშვილი უკრაინიდან დასცინოდა, _ თქვენ თუ არ მაღიარებთ, აგერ, უკრაინა მაღიარებსო, მეტიც _ უკრაინის სახელით საერთაშორისო ფორუმებშიც მონაწილეობდა. ბევრი იმასაც ფიქრობდა, ქართველი მაღალჩინოსნები პოროშენკოს სადმე რომ გადაეყარონ, ალბათ, გვარიან საყვედურს ეტყვიანო, მაგრამ რაღა გადაეყარონ, აგერ არის კაცი, თავის ფეხით ჩამოვიდა, სამი დღის განმავლობაში ყველას შეხვდება და, თუ ვინმეს რამის თქმა სურს… მაგრამ ნურას უკაცრავად, პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსმა გიორგი აბაშიშვილმა უკვე განაცხადა, პოროშენკოსთან ყოფილ მაღალჩინოსნებზე არ ვისაუბრებთო, ანუ სააკაშვილის თემას არ შევეხებითო. ეგებ ხელისუფლებამ თავი იმართლოს პრინციპით “დღეს სტუმარია ეგ ჩემი, თუნდ ზღვა ემართოს სისხლისა”, მაგრამ სააკაშვილს სისხლის ზღვა რომ მართებს ქართველი ერის?! ის, მხოლოდ სახელმწიფოს კი არა, ერის წინაშეც რომ არის დამნაშავე, რომელსაც გენოციდი მოუწყო, რომელიც გააუპატიურა, რომელიც დაჩაგრა, რომელიც მსოფლიოს თვალში კრიმინალად გამოაცხადა?! და თურმე მოკავშირე უკრაინასთან ურთიერთობა არ უნდა გავიფუჭოთ და არ უნდა შევახსენოთ, რომ მათ ქვეყანაში სახელმწიფო დამნაშავე იმალება. თუმცა რა იმალება, პარტია შექმნა, არჩევნებში მონაწილეობას აპირებს და აქეთ დაგვცინის. სააკაშვილმა, რომელიც ახლა პინიონის ფორმაში გამოწყობილი წარდგა ხალხის წინაშე, პოროშენკოს ურჩია, საქართველოში პირსახოცი და საპონი წაიღე, თორემ დაგითვლიანო.

სხვათა შორის, პოროშენკოს საქციელი გასაკვირი სულაც არ არის, რადგან ორიოდე თვის წინათ საქართველოს ხელისუფლებამ ოფიციალურად გადასცა 6 ჰექტარი მიწა თურქეთს, _ აქაოდა, თქვენი ყოფილა და არ ვიცოდითო; სექტემბერში სომხეთს ხუჯაბის მონასტერს ვაძლევთ _ ასევე ოფიციალურად; აზერბაიჯანთან მოლაპარაკებები მიმდინარეობს, მათ, სავარაუდოდ, დავითგარეჯის მონასტრის კომპლექსის ნაწილს გადავაბარებთ და პოროშენკო შტერი ხომ არ არის, ხელისუფლებას, რომელსაც ქვეყნის სათავეში მოსვლის დღიდან უუნაროს ეძახიან ოპონენტები, ანგარიში გაუწიოს?! ეგ კი არა, უკრაინის პირველი პირი თურმე მწარედ ნანობს, მის ქვეყანას საქართველოსთან სახმელეთო საზღვარი რომ არ აქვს, თორემ ყირიმში დაკარგულ მიწას ჩვენს ხარჯზე აინაზღაურებდა. ისიც ვთქვათ, რომ უკრაინის მიწისთვის საბრძოლველად წასულ და საზარბაზნე ხორცად ქცეულ ქართველ ვაჟკაცებს გმირებს ეძახიან და საქართველოში, “ქართულ მარშში” მონაწილე კაცებს _ მოღალატეებს. გასაგებია, რომ პოროშენკოსაც და სააკაშვილსაც ერთი პატრონი ჰყავთ, ორივე სოროსის ჯიბესა და ამერიკის პირს უყურებს, მაგრამ ხომ შეიძლება, პოროშენკომ სახელმწიფოდ თუ არა, ერად მაინც გვაღიაროს? არადა, სწორედ უკრაინულ საიტებზე გავრცელდა ადამიანების გაუპატიურების ვიდეო და, ამის მიუხედავად, პოროშენკოს ყურიც არ შეუბერტყავს. ეს ვინ დავნიშნეო, _ ერთხელაც არ უთქვამს და სააკაშვილი ოდესის გუბერნატორის თანამდებობიდან მხოლოდ მაშინ დაითხოვა, როცა მიშამ რეალური სახე უკრაინაშიც გამოაჩინა, მაგრამ ქვეყანაში დაიტოვა, საქართველოს ხელისუფლება კი ისევ ისე დაიკიდა, როგორც მანამდე ეკიდა. უფრო ზუსტად, იქ, სადაც სააკაშვილმა დააკიდებინა.

არის ასეთი გამონათქვამი: ჩემი მტრის მტერი ჩემი მეგობარიაო. ამ ლოგიკით, ჩემი მტრის მეგობარი ჩემი მტერია და რატომ ვმასპინძლობთ ასე ზარ–ზეიმით ქვეყნის მტრის (ხელისუფლებას სააკაშვილი ოფიციალურად ხომ ჰყავს გამოცხადებული მტრად?) მეგობარს, საკვირველია. ახლა ვიღაც იტყვის, აღარ არიან სააკაშვილი და პოროშენკო მეგობრებიო, მაგრამ ნურას უკაცრავად! ჯერ ერთი, მიშას მიერ ჩაყვანილი პოლიტდესანტის უმეტესობა ისევ თანამდებობაზეა და მეორეც, მეგობრები რომ არ იყვნენ, უკრაინის მოქალაქეობას თავზე გადაახევდა პოროშენკო, პარტიის ჩამოყალიბების შესაძლებლობასაც არ მისცემდა და საკალანდე ღორივით გასუქებულ სააკაშვილს ქონსაც ააჭრიდა “სალოს” გასაკეთებლად, მაგრამ ამის ნაცვლად, სასათბურე პირობებში ჰყავს და საკმეველსაც უკმევს.

ვერ გეტყვით, საერთაშორისო თუ საშინაო არენაზე უკვე მერამდენედ შეურაცხყოფენ საქართველოს ხელისუფლებას, მერამდენედ დასცინა სააკაშვილმა საქართველოს მთავრობის წევრებს ერთად და თითოეულს ცალ–ცალკე და მერამდენედ ვაძლევთ უფლებას იმ ქვეყნის ლიდერს, რომელსაც მეგობარს ვეძახით, უბრალოდ, გაგვაბითუროს და თავზე ლაფი დაგვასხას.

18 ივლისს, საქართველოში ვიზიტის მეორე დღეს, პოროშენკოს აკადრეს და სააკაშვილის ექსტრადიციაზეც ჰკითხეს, მან კი გამაოგნებელი რამ თქვა:

“ჩვენ გვაქვს ეფექტიანი კომუნიკაცია საქართველოს მთავრობასთან, მაგრამ არ მიგვიღია მოთხოვნა ექსტრადირების შესახებ. შესაბამისად, არ განგვიხილავს ეს საკითხი. ჩვენ არ გვაქვს არც ერთი პოლიტიკური, ეკონომიკური, ჰუმანიტარული, სოციალური პრობლემა საქართველოს სახელმწიფოსთან ურთიერთობებში. ჩვენ ვართ სტრატეგიული პარტნიორები. უკრაინელი და ქართველი ხალხი ერთიანია ამ მომენტში. დარწმუნებული ვარ, ვერავინ და ვერაფერი გაყოფს ჩვენს ხალხს”, _ განაცხადა პოროშენკომ.

იმავე დილას გავრცელდა საქართველოს პროკურატურის განცხადება, რომ მოთხოვნა სააკაშვილის ექსტრადიციაზე უკრაინას 2015 წელს გაუგზავნა.

რა გამოდის? ან ჩვენი ხელისუფლება გვატყუებდა, _ სააკაშვილს პოროშენკო არ გვითმობსო, ან პოროშენკომ იცრუა, სააკაშვილის ექსტრადირება არავის მოუთხოვია და რატომ უნდა გადმომეცაო. ისე, რბილად რომ ვთქვათ, ეშმაკობს პოროშენკო _ სააკაშვილს უკრაინის მოქალაქეობა აქვს და რამდენიც უნდა ვეხვეწოთ ახლა უკრაინელებს, თავიანთ მოქალაქეს სხვა ქვეყანას (ანუ საქართველოს) არ გადასცემენ. და თუ ხელისუფლებამ ხალხის დასანახავად მაინც მოითხოვა ექსპრეზიდენტის ექსტრადაცია, პოროშენკო თავის მოქალაქეს დაიცავს და მატროსოვივით გადაეფარება… ამბრაზურას.

მოკლედ, აშკარაა, რომ გვატყუებენ, მაგრამ რომელი მხარე, უკვე ნაკლებად მნიშვნელოვანია, რადგან მთავარი არის ის, რომ გვატყუებენ და ამას ვეგუებით. რაო? არ ვეგუებით? რა ვიცი, პროტესტი არ მინახავს და. ვინც ნახა, მოვიდეს, მოგვიყვეს…

ისე, საინტერესოა, რა განწყობა დაეუფლებოდა პოროშენკოს, უკრაინის მიერ ძებნილი ვიქტორ იანუკოვიჩი საქართველოში რომ მიგვეღო, გურიის გუბერნატორად დაგვენიშნა და მის მიერ ჩამოყვანილი ადამიანებისთვის თანამდებობები დაგვერიგებინა. რას იტყოდა და… ჯერ ერთი, ამას ვერ გავბედავდით და მეორეც _ პირველივე მოთხოვნის შემდეგ, იანუკოვიჩს საახალწლო საჩუქარივით შევფუთავდით და კიევში მივართმევდით. ეს იმიტომ, რომ ქვეყნის ხელისუფლებას საერთაშორისო მასშტაბით თავმოყვარეობაც დაკარგული აქვს.

ქვეყანა “პრახადნოი დვორად” იქცა; უცხო ქვეყნის სპეცსამსახურები ოპერაციებს ისე ატარებენ, არც გვეკითხებიან, ძებნილები დაგვცინიან და… უკრაინიდან ჩამოტანილ “სალოზე” ჭაჭა დააყოლებინეთ პოროშენკოს, ნაყვარება ნამეტნავად, ბათუმის ჭაჭის კოშკიდან ჩამოსხმული სითხის გატანებაც არ დაგავიწყდეთ მიშასთან, მონატრებული ექნება…

P.S. თფუი!

„ახალი თაობა“, 19 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ გიგლა ბარამიძესსთან: „მიხეილ სააკაშვილი „ოცნებამ“ შეიძლება პრეზიდენტად დააბრუნოს“ // „მთავარია, ხელშეუხებლობის გარანტიები მიიღონ“

მოსთხოვა თუ არა საქართველოს ხელისუფლებამ უკრაინას მიხეილ სააკაშვილის ექსტრადიცია, რა შეთანხმება შედგა ნაციონალებსა და „ოცნებას“ შორის, ვისთან და რაზე მოილაპარაკეს გიორგი კვირიკაშვილმა და კახა კალაძემ? ამის შესახებ „ახალ თაობას“ ყოფილი პოლიტდევნილი, დემოკრატიული მოძრაობის წევრი გიგლა ბარამიძე ესაუბრება.

„როცა ცნობილი გახდა, რომ პეტრო პოროშენკო საქართველოში აპირებდა ჩამოსვლას, სწორედ „ახალ თაობასთან“ საუბარში ვთქვი, რომ მას აქ სააკაშვილის შესაძლო ექსტრადირებაზე დაუსვამდნენ კითხვებს. გითხარით ისიც, რომ მისი პასუხი იქნებოდა ისეთი, რომ ექსტრადირება გამოირიცხებოდა. იმავე ინტერვიუში მე მოვუწოდე „ქართულ ოცნებას“, ამ უდღეურებისა და უმაქნისების გაერთიანებას, ამაში მაინც გამოიჩინონ ფხა და იყვნენ მობილიზებული. ამ მკვდრებმა ამასაც ვერ მოაბეს თავი. ჩვენი პროგნოზი გამართლდა, უკრაინის პრეზიდენტს დაუსვეს ამ თემაზე კითხვა. მან განაცხადა, რომ საქართველოს ხელისუფლებას ოფიციალური კიევისთვის სააკაშვილის გადმოცემა არასდროს უთხოვია“, – ამბობს გიგლა ბარამიძე.

- საქართველოს მთავარი პროკურატურა აცხადებს, რომ მათ კიევს მიხეილ სააკაშვილის გადმოცემა 2015 წელს სთხოვეს...

- რა მნიშვნელობა, აქვს ირაკლი შოთაძის კანტორამ ვის და რა მოთხოვნა გაუგზავნა. სხვა გაქცეულებზეც იმას ამბობენ, გავაგზავნეთ მოთხოვნებიო, მაგრამ რა, არც არაფერი.

მთავარი ის არის, რომ 47-მილიონიანი ქვეყნის პრეზიდენტმა სახალხოდ ჩაგაგდოთ ნოკაუტში. პეტრო პოროშენკომ თქვა, ჩვენ ძალიან კარგად ვთანამშრომლობთ საქართველოს ხელისუფლებასთან, ძალიან კარგი კომუნიკაციები გვაქვს ქართულ ძალოვან უწყებებთან, მაგრამ მათ დღემდე არ მოუთხოვიათ მიხეილ სააკაშვილის გადმოცემა და, ბუნებრივია, მე არაფერს არ ვიზამდიო. ძაღლის თავი სწორედ აქაა ჩამარხული – როცა ვუყურებ ნაციონალების გაქოცების ამაზრზენ პროცესს, ეჭვი მიჩნდება, რომ რაღაც დიდ გარიგებასთან გვაქვს საქმე. „ქართულ ოცნებას“ რომ დასჭირდეს, სააკაშვილს ხელმეორედ დააბრუნებს პრეზიდენტად, მთავარია, ხელშეუხებლობის გარანტიები მიიღონ. ამათი ნდობა არაფერში არ შეიძლება. ამბობენ, გაზის ტარიფი არ გავზარდეთო და სინამდვილეში გაზარდეს. გაირკვა, რომ სადემარკაციო ხაზის გადმოწევის შესახებ რუსული მხარისგან წინასწარ იყვნენ ინფორმირებული, მაგრამ, სანამ პოლიტიკური კვერცხი არ მოადგათ, ხმა არ ამოიღეს.

„ქართული ოცნება“ დღეს ცხოვრობს „ვერის უბნის მელოდიების“ პოლიცმეისტერი პერსონაჟის პრინციპით – ნუ იქნება ოღონდ ბუნტი. ოღონდ ბუნტი არ იყოს და მზად არიან, ნარკოტიკების გამსაღებლები გამოუშვან, მკვლელები შეიწყალონ, მიწები გაყიდონ, ყველაფრისთვის მზად არიან, ოღონდ მათ კეთილდღეობას არ შეეხო. დღევანდელი მდგომარეობის შესანარჩუნებლად ყველაფერს გადაყლაპავენ და ქვეყანას დაღუპავენ.

ქვეყანა რომ არ დაიღუპოს, საქართველოს მოსახლეობა უნდა გამოფხიზლდეს. საკითხი ისე აღარ დგას, ნაცები თუ ქოცები, ერთიც წყალს წაუღია და მეორეც. არჩევნებზე საღად მოაზროვნე ძალებს უნდა დაუჭირონ მხარი. სხვა გამოსავალი არ არის.

- აღნიშნეთ, რომ „ოცნებამ“ შეიძლება მიხეილ სააკაშვილი დააბრუნოს. ამას მხოლოდ პოროშენკოს გაკეთებული განცხადების გამო ამბობთ თუ კიდევ რაიმე ინფორმაციები გაქვთ?

- ინფორმაციები რომ მაქვს, იმიტომაც ვლაპარაკობ ასე. ამის გარდა, შეხედეთ, რა ხდება ქვეყანაში, თუკი ვინმე ბობოლა ნაცი დარჩა საქართველოში, ყველა მაღალ თანამდებობაზეა, ზოგი პარლამენტშია, ზოგი პროკურატურაში, ზოგი შსს-ში და ზოგიც – აუდიტის სამსახურში. სისხლიანი სისტემის შემქმნელები, რომლებიც საქართველოდან გაიქცნენ, ევროპაში, აზიასა და ამერიკაში არიან გაფანტულები და თავს მშვენივრად გრძნობენ. ამ სისხლისმსმელებს საზღვარგარეთ ბიზნესი აქვთ და „ქართული ოცნება“ ამაზე ხმას არ იღებს. ან ის რა იყო, წითელი ცირკულარიდან რომ ამოიღეს ვითომ მართლმადიდებელი სოსო თოფურიძე, სულ საპატრიარქოში რომ იყო დაყუდებული, ერთი ხელით ლოცულობდა და მეორით ხალხს აწამებდა. ამ კაცის დაჭერას რატომ არ ითხოვს ხელისუფლება?!  ხმას იმიტომ არ იღებენ, რომ საერთო ენა გამონახეს. როგორც ჩანს, ქოცები და ნაცები ერთი ძალაა. მოილაპარაკეს, ყველაფერი შეგრჩებათ, მაგრამ სააკაშვილი რადგან თქვენი ლიდერი და სახეა, დროებით საქართველოდან წავიდესო.

ნაცები ხომ გაიყვნენ, მაგრამ მისი ერთი ფრთა ყველაფერზე მხარს უჭერს „ქართულ ოცნებას“. ბოკერიასა და მის დამქაშებზე მოგახსენებთ. ესენი ერთნი არიან და ახლა ისე აღარ არის საქმე, ესენი თუ წავიდნენ, ნაცები დაბრუნდებიან. რა სჭირთ დასაბრუნებელი, ყველა ბობოლა ნაციონალი „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაშია.

ორივე პარტიისთვის საშიშია პროფესიონალი და წესიერი ხალხი, თორემ ცხრა მთავრობის შპიონები, გარყვნილები, პოლიტიკური და ხორციელი მეძავები მისაღებია. ქოცები და ნაცები ერთად დადიან შუშის სასახლეში და ერთად იღებენ იქ დავალებებს. კიდევ მეტი ინფორმაცია მაქვს და ისიც ვიცი, რაზე აქვს ნამუშევარი მიხეილ სააკაშვილს. მან ბევრი იმუშავა, რომ საქართველოსთვის არ გადმოეცათ.

- ვისთან იმუშავა, „ოცნებასთან“ თუ პეტრო პოროშენკოსთან?

- ორივესთან. რაღაც შეთანხმება შედგა კვირიკაშვილისა და კალაძის უკრაინაში ვიზიტის დროს. და ეს რომ ასეა, ეს პოროშენკოს განცხადებებმაც დაადასტურა.

„ახალი თაობა“, 19 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ ელჩ დავით ბაქრაძესთან: „მაიკ პენსის ვიზიტი ამერიკის მკაფიო მხარდაჭერის დადასტურებაა“ // „რუსეთთან ურთიერთობაში ჩვენი სიძლიერე იმაშია, რომ სიმართლე მთლიანად საქართველოს მხარესაა“

საქართველოს ელჩი ამერიკის შეერთებულ შტატებში დავით ბაქრაძე „ახალ თაობასთან“ ინტერვიუში ამერიკის ვიცეპრეზიდენტ მაიკ პენსის ვიზიტზე საუბრობს.

- ბატონო დავით, აშშ-ის ვიცეპრეზიდენტი მაიკ პენსი საქართველოს უახლოეს მომავალში ეწვევა. ექსპერტების მიერ ეს ვიზიტი შეფასებულია, როგორც მაღალი მნიშვნელობის, ძლიერი სიგნალი. თქვენ იმუშავეთ ამ ვიზიტზე და მაინტერესებს, როგორია ახალ ადმინისტრაციასთან თანამშრომლობა?

- ეს ვიზიტი მართლაც გადაუჭარბებლად ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენი ქვეყნისთვის, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე ახალ ადმინისტრაციასთან გვაქვს, რომელიც ჯერ მხოლოდ 6 თვეა, რაც საქმიანობას შეუდგა. ამ ფონზე ვიცეპრეზიდენტის ვიზიტი ამერიკის პოლიტიკური მხარდაჭერის ძალიან მკაფიო გზავნილი და დადასტურებაა. ეს ვიზიტი რამდენიმე მნიშვნელოვანი კომპონენტის შედეგია. პირველ რიგში, ეს არის სწორი და თანმიმდევრული პოლიტიკის შედეგი, რომელიც საქართველოს მთავრობას აქვს რეფორმების, ქვეყნის დემოკრატიული ტრანსფორმაციის კუთხით, რაც შეუმჩნეველი არ რჩება ჩვენი ამერიკელი პარტნიორებისთვის. მეორეა საქართველოსა და ამერიკას შორის მჭიდრო თანამშრომლობა სამხედრო-პოლიტიკური თავდაცვის, უსაფრთხოების სფეროში.

ასევე, ახალი ადმინისტრაციისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა ის, რომ პირველივე დღეებში აქტიური კომუნიკაცია გვქონდა მათთან. ჩვენი ქვეყნის საგარეო საქმეთა მინისტრი ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც სახელმწიფო მდივან ტილერსონს შეხვდა. ასევე, მინდა გამოვყო ჩვენი პრემიერ-მინისტრის ვიზიტი, რომელსაც შეხვედრა ჰქონდა ოვალურ ოფისში. ასევე, ნამდვილად კარგი შეხვედრა იყო ვიცეპრეზიდენტ პენსთან, რომელთანაც მეგობრული ურთიერთობა გრძელდება. ამ აქტივობის შედეგია დაგეგმილი ვიზიტი.

ვიზიტი მნიშვნელოვანია თავისი კონტექსტითაც, რომელიც იწყება ტალინით, ბალტიისპირეთის სამი სახელმწიფოს ლიდერთან შეხვედრით, გრძელდება მონტენეგროში, ბალკანეთის ხუთ სახელმწიფოს წარმომადგენელთან შეხვედრით და შემდეგ არის ვიზიტი საქართველოში. ეს არის იმ მხარდაჭერის გამოხატულება, რომელიც ჩვენთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია ბევრი მიმართულებით.

- ხშირად გვესმის, რომ ამერიკის მხარდაჭერა საქართველოს მიმართ ორპარტიულია, კონგრესის მხარდამჭერი რეზოლუცია არის ამის დასტური თუ კიდევ შეიძლება სხვა მიმართულებით საუბარი?

- ვაშინგტონში ორპარტიული მხარდაჭერა რეალურად იგრძნობა. ეს არ არის მხოლოდ ადმინისტრაციის პოზიცია. ეს არის პოზიცია, რომელსაც მხარს აქტიურად უჭერს ორპარტიული კონგრესი. გვაქვს შედეგები, რომლებიც საკანონმდებლო დონეზე იქნა მიღწეული. დღეს კანონის ენით აღიარებს ამერიკა, რომ საქართველოს ტერიტორიები ოკუპირებულია. ეს ჩანაწერი პირველად სწორედ წლევანდელ რეზოლუციაში მოხდა. მხარდაჭერა გვაქვს ამერიკის საექსპერტო წრეების მხრიდანაც, სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრების მხრიდან, რაც ასევე ძალიან მნიშვნელოვანია. ზოგადად, ჩვენი სტრატეგიული პარტნიორობა დაფუძნებულია სტრატეგიულ ინტერესებზე, რომლებიც აქვს, ერთი მხრივ, ამერიკას რეგიონში და, მეორე მხრივ, აქვს საქართველოს. საქართველო არის სანდო პარტნიორი ამერიკისთვის და ამერიკა ამ სანდოობას ძალიან აფასებს.

- ვიზიტზე რა საკითხები იქნება განხილული? მთავარი აქცენტი რაზე გაკეთდება? იქნება ეს მცოცავი ოკუპაცია?

- საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა იყო და რჩება ამერიკის შეერთებული შტატებისთვის მნიშვნელოვან ნაწილად, მათი მხარდაჭერა ჩვენი ქვეყნისთვის კრიტიკულად არის მნიშვნელოვანი ამ მიმართულებით. სტრატეგიული თანამშრომლობის ქარტიაში თანამშრომლობის ოთხი ძირითადი მიმართულება გვაქვს გაწერილი. კონკრეტულად ამ ვიზიტის ფარგლებში ყველა ამ საკითხს შევეხებით. კიდევ ერთხელ მივიღებთ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აქტიურ და მკაფიო მხარდაჭერას. თავდაცვისა და უსაფრთხოების სფეროში თანამშრომლობის ახალ ეტაპზე გადავედით. წელს თავდაცვის მზაობის პროგრამა დაიწყო, რომელსაც ამერიკის შეერთებული შტატები უჭერს მხარს და რომელიც მნიშვნელოვანია ჩვენი თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცებისთვის, თავდაცვის სისტემის მოდერნიზებისთვის.

- რა უნდა დაუპირისპიროს ოკუპაციას ხელისუფლებამ, რომ რიგით მოქალაქეს, რომლის ნაკვეთი ოკუპაციის ზოლში მოყვა, ამ პრობლემამ ხელი არ შეუშალოს?

- ძალიან მძიმეა ეს ვითარება, ჰუმანიტარული ვითარება, რომელსაც რუსეთი ასე აგრესიულად ქმნის ჩვენს რეგიონებში. ჩვენი დიპლომატიის წარმატება არაერთხელ იყო ევროსაბჭოს, ეუთოს, გაეროს ფორმატებში, მათ შორის მართლაც უნიკალურ ფორმატებში ამ კუთხით. წელს ჩვენ გვქონდა ყველაზე მაღალი მხარდაჭერა იძულებით ადგილნაცვალ პირთა ჰუმანიტარული უფლებების კუთხით, რომლის შესახებაც რეზოლუცია იქნა მიღებული.

ამ მიმართულებით საერთაშორისო საზოგადოების მხარდაჭერის დიდი იმედი გვაქვს, რადგან ეს არის რუსეთის მხრიდან გაგრძელებული პროვოკაცია, რომელსაც ის არ ერიდება და აგრძელებს სწორედ იმიტომ, რომ გამოიწვიოს ისეთი პროცესები, რომლებიც ადვილად მართვადი არ იქნება. ამიტომ ჩვენ მაქსიმალურად უნდა შევეცადოთ, შევინარჩუნოთ დიპლომატიური ენა, დიპლომატიური მოქმედების არეალი და მხოლოდ მშვიდობიანი გზით, მხოლოდ დიპლომატიური გზით შეგვიძლია მივაღწიოთ, პირველ რიგში, ჩვენს მოქალაქეებთან ნდობის აღდგენასა და საერთაშორისო მხარდაჭერას.

- ბატონო დავით, ქართველმა ჟურნალისტმა ლავროვს როდესაც მცოცავ ოკუპაციაზე ჰკითხა, მან უპასუხა, ამაზე ჩვენ ნუ გვესაუბრებით, ეს საკითხი ოსებთან მოაგვარეთო. რა გზავნილია ლავროვის მხრიდან ეს პოზიცია?

- ეს არის რეალობის გაყალბება, დამახინჯება. ჟენევის ფორმატი, სადაც რუსეთი, საქართველო, ამერიკა, გაერო, ევროკავშირი, ეუთო მონაწილეობენ, სწორედ იმ 6-პუნქტიანი შეთანხმების საფუძველზე შეიქმნა, რომლითაც 2008 წელს ომი შეწყდა და რომელიც რუსეთის ფედერაციას ასე იგნორირებული აქვს. საერთაშორისო თანამეგობრობა აღიარებს, რომ რუსეთი მის მიერ ნაკისრ ვალდებულებებს არ ასრულებს, არღვევს საერთაშორისო სამართლის პრინციპებს. ჩვენი სიძლიერე დიპლომატიაში სწორედ იმით გამოიხატება, რომ სიმართლე მთლიანად საქართველოს მხარეს არის.

- ტრამპის ადმინისტრაცია თითქოს ასე იყო აღქმული, როდესაც თეთრ სახლში მოდიოდა, რომ რუსეთის ფედერაციის მიმართ ლოიალურად იყო განწყობილი. რამდენად არის შესაძლებლობა, რომ რუსეთის მიმართ სანქციები შერბილდეს ან მოიხსნას?

- ზოგადად ძალიან რთულია ამ საკითხით სპეკულაცია. ეს არის პროცესი, რომელიც სენატში მიმდინარეობს, რომელიც ასევე წარმომადგენელთა პალატაში მიმდინარეობს. სენატის მხრიდან ამ პროცესს, ვგულისხმობ რუსეთის ფედერაციისთვის სანქციების შენარჩუნებას, ძალიან მნიშვნელოვანი მხარდაჭერა აქვს. სენატმა სანქციებთან დაკავშირებულ კანონმდებლობას უკვე მხარი დაუჭირა და მიიღო. საკითხი ახლა წარმომადგენლობით პალატაში განიხილება. აქედან გამომდინარე, ჩვენ უნდა დაველოდოთ მოვლენების განვითარებას იმ მოლაპარაკებების ფონზე, რომლებიც ახლა მიმდინარეობს. ზოგადად ამერიკისთვის, ადმინისტრაციისთვის, კონგრესისთვის, მნიშვნელოვანია, რომ ეს გადაწყვეტილება იყოს ამერიკის თანმიმდევრული პოლიტიკის ნაწილი.

- ბატონო დავით, ქართველი დიპლომატები წელიწადში ერთხელ იკრიბებით და ხვდებით ქვეყნის უმაღლეს ხელისუფლებას. რა ინფორმაციის მიღება, გაცვლა ხდება ამბასადორიალზე და რამდენად მნიშვნელოვანია შეხვედრები?

- რასაკვირველია, ძალიან მნიშვნელოვანია, რადგან ეს არის ადგილი, სადაც ხდება აზრების გაცვლა-გამოცვლა, პოზიციების შეჯერება ყველა დონეზე. მქონდა შესაძლებლობა, მემასპინძლა პრემიერ-მინისტრისთვის, რამდენჯერმე საგარეო საქმეთა მინისტრისთვის, მინისტრთა კაბინეტის ხუთი წევრისთვის. ამდენად, განახლებული ინფორმაციის მიღება სხვადასხვა მიმართულებით, ჯანდაცვის, ეკონომიკის, სასჯელაღსრულების, განათლებისა თუ სხვა მიმართულებით ძალიან მნიშვნელოვანია.

ვეცნობით მთავრობის მიერ დაგეგმილ რეფორმებს, რომლებიც რეგიონში მისაბაძია, შემდეგ ეს ინფორმაცია მიგვაქვს ჩვენს ადგილსამყოფელ ქვეყნებში. მაგალითად, ამერიკა ჩვენი ქვეყნის კულტურისა და განათლების სფეროშიც აქტიურია, აფინანსებს მნიშვნელოვან პროექტს. ვგულისხმობ სან დიეგოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქართულ ფილიალს.

ასევე, ვაჭრობისა და ეკონომიკის სფერო მნიშვნელოვანია ამ თვალსაზრისით. საერთოდ კი საქართველოს მნიშვნელობა ამერიკისთვის სულ უფრო იზრდება.

„ახალი თაობა“, 19 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ ამირან სალუქვაძესთან: „ამ ეტაპზე რუსეთთან ომი მოსალოდნელი არ არის“ // „ავარეთ-კახეთის გზის მშენებლობა პანიკის საფუძველს არ იძლევა“ // „საქართველოში შემოჭრა თუ გადაწყვიტეს, ზღვასა და ავიაციას გამოიყენებენ“

არის თუ არა რუსი კაზაკების შემოჭრის საფრთხე, რატომ არ უნდა შევქმნათ პანიკა ავარეთ-კახეთის დამაკავშირებელი გზის გამო, ვის წისქვილზე ასხამს წყალს შოკისმომგვრელ სცენარებზე საუბარი, არის თუ არა რუსეთთან ომის დაწყების საფრთხე? ამ თემებზე „ახალ თაობას“ სამხედრო ექსპერტი, ბრიგადის გენერალი ამირან სალუქვაძე ესაუბრება.

- საქართველო-რუსეთის სახელმწიფო საზღვრის ჩეჩნეთის მონაკვეთზე კაზაკების ჩაყენებას დიდი მითქმა-მოთქმა მოჰყვა. არის ვარაუდი, რომ ისინი საქართველოში შემოიჭრებიან. თქვენ რას ფიქრობთ ამასთან დაკავშირებით?

- საზღვარს მხოლოდ კაზაკები არ გააკონტროლებენ. ეს იქნება შერეული რაზმები, რომლებშიც კაზაკებიც მიიღებენ მონაწილეობას. ჩოხაში გამოწყობილი კაზაკები ზიზილ-პიპილებით, ქუდებითა და ცხენებით რაიმე სერიოზულ საფრთხეს არ წარმოადგენენ. უბრალოდ, დასაფიქრებელია, რატომ გადაწყვიტა რუსეთმა მათი ჩართვა ამ საქმეში.

ამ 25 წლის განმავლობაში გარკვეული გამოცდილება დაგვიგროვდა და ვიცით, რომ როცა რუსეთი მსგავს გადაწყვეტილებას იღებს, რაღაც მიზეზი აუცილებლად უნდა ეძებო. მიმაჩნია, რომ საზღვარზე კაზაკების გამოჩენა უფრო შიდა მოხმარებისთვის არის განკუთვნილი და მათი სახით საპირწონე ძალას აყალიბებენ. გასული საუკუნის 90-იანი წლებიდან კაზაკური მოძრაობა ძალიან გაძლიერდა და რუსეთის ხელისუფლებამ ამას რაღაც უნდა დაუპირისპიროს – ან რაღაც ჩარჩოებში მოაქციოს და გააკონტროლოს, ან დაშალოს.

დაშლა არ გამოვა, შესაბამისად, რაღაც დატვირთვა უნდა მისცენ და საკუთარი მიზნებისთვის გამოიყენონ. ამ კუთხით თუ ვიფიქრებთ, არ არის გამორიცხული, მათი სახით ჩრდილოეთ კავკასიაში საპირწონე ძალა იქმნებოდეს.

- ვისი საპირწონე უნდა გახდნენ კაზაკები?

- ჩრდილოეთ კავკასიაში ყველაზე ძლიერი დაჯგუფება რამზან კადიროვს აქვს. ის მთელ რუსეთში ანგარიშგასაწევ ძალად ითვლება. სხვადასხვა მონაცემით, მის დაქვემდებარებაში 70.000-იანი არმიაა. ეს გახლავთ კარგად გაწვრთნილი, კარგად შეიარაღებული და მოტივირებული ძალა. არ გამოვრიცხავ, რომ კაზაკური შენაერთები ჩეჩნური ძალის საპირწონედ იქნეს გამოყენებული. კრემლს ჩეჩნეთში რეგულარული არმიის გამოყენება საკმაოდ ცუდად აქვს დაცდილი. ეს არ გამორიცხავს, რომ კაზაკები საზღვარზე საქართველოს წინააღმდეგ რაღაც პროვოკაციას გეგმავდნენ. ჩვენ არაფერი უნდა გამოვრიცხოთ, მაგრამ არც პანიკა უნდა ავტეხოთ.

- ერთ-ერთი ვერსიით, რუსეთი მათი გამოყენებით აპირებს თრუსოს ხეობაში პროვოკაციის მოწყობას. ამაზე რას ფიქრობთ?

- არაფრის გამორიცხვა არ შეიძლება, თუმცა რუსეთს ამ მიმართულებით პროვოკაციის მოწყობა რომ სდომებოდა, კაზაკების გარეშეც გააკეთებდა. ამასთან, ერთია, როცა პროვოკაციაზე სასაზღვრო სამსახური მიდის და მეორეა, როცა ამას კაზაკების დაჯგუფება აკეთებს. ისინი, შესაძლოა, არაფორმალურ ფორმირებად გაასაღონ. პროვოკაციებს არ გამოვრიცხავ, მაგრამ ამ გადაწყვეტილებას სხვა ახსნასაც ვუძებნი. ამაზე ძირითადად სპეცსამსახურები უნდა მუშაობდნენ და სხვადასხვა სცენარისთვის იყვნენ მზად.

- ზემოთ ჩეჩნეთი ახსენეთ. გასულ წელს რამზან კადიროვი და მისი დაჯგუფება საქართველოს საზღვართან მოვიდა და გაგვაფრთხილა, რომ აქედან ისლამისტი მებრძოლების გადასვლას არ დაუშვებდა. მისგან თუ არის რაიმე პროვოკაცია მოსალოდნელი? ის რამდენჯერმე შეიჭრა ინგუშეთში სპეცოპერაციის ჩასატარებლად, ამ დღეებში კი დაღესტანს მიადგა...

- რამზან კადიროვი ამ ეტაპზე პუტინის ნებართვის გარეშე არაფერს გააკეთებს. საზღვართან თუ მოვიდა, ეს ბევრს არაფერს ნიშნავს. ის არის ჩეჩნეთის რესპუბლიკის ლიდერი. ჩეჩნეთი საქართველოს ესაზღვრება და ამიტომ მოვიდა საზღვართან. დღეს იქ იყო, ხვალ რომელიღაც აულში მივა. ეს ჩვეულებრივი ამბავია. რაც შეეხება მის განცხადებებს, მთელი მსოფლიო მიჩვეულია, რომ ის არასტანდარტულ განცხადებებს აკეთებს. რეალურად რა მიზნები აქვს კადიროვს, ალბათ წლების შემდეგ გამოჩნდება. ეს მაშინ მოხდება, როცა პუტინი აღარ იქნება ხელისუფლებაში. ამ ეტაპზე კანონმორჩილია, მერე რა იქნება, ვნახოთ.

- სერიოზული შეშფოთება მოჰყვა იმ კადრების გავრცელებას, თუ როგორ აშენებს რუსეთი ავარეთ-კახეთის გზას. ექსპერტების ნაწილი აცხადებს, რომ ამ გზის ამოქმედება საქართველოსთვის სახიფათოა...

_ ჩვენ ხანდახან გვინდა, რომ რაღაც სკანდალი ავაგოროთ. ამის სურვილი აქვთ როგორც ჟურნალისტებს, ასევე ცალკეულ ექსპერტებსა და ანალიტიკოსებს. ისინი ცდილობენ რაღაც სცენარების დადებას. ასეთ სცენარებზე, როგორც წესი, სპეცსამსახურები დახურულ რეჟიმში მუშაობენ. ნურავის ჰგონია, რომ ავარეთ-კახეთის გზის მშენებლობა მან აღმოაჩინა. ამ გზის მშენებლობის შესახებ დიდი ხანია ცნობილია. საქართველოს სახელმწიფო სტრუქტურები ამ პროცესს დიდი ხანია, თვალყურს ადევნებენ და კარგად იციან, თუ რა ხდება. ჩრდილოეთ კავკასიაში მიმდინარეობს ინფრასტრუქტურის მოწყობა როგორც სამოქალაქო, ასევე სამხედრო დანიშნულებითაც.

ეს პროცესი ყველა მიმართულებით მიმდინარეობს, მაგრამ ჩვენ ჩვენი ამბავი გვაწუხებს. ვინმემ თუ რაიმე ახალი და სკანდალური აღმოაჩინა ამ მშენებლობაში, ინფორმაცია სპეცსამსახურებს უნდა მიაწოდოს. ასეთ თემებზე პანიკის ატეხა არ ღირს.

არც იმის გამო უნდა ავტეხოთ პანიკა, რომ რუსები ავტომაგისტრალიდან 400 მეტრში დგანან. პანიკა იმიტომ არ უნდა ავტეხოთ, რომ სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური რესპუბლიკის საზღვარი აქ გადის. საბჭოთა პერიოდში ჭკუა უნდა გვეხმარა და ავტონომიური რესპუბლიკის საზღვარი ცოტა იქით გადაგვეწია. ჩვენ არც მაშინ ვფიქრობდით არაფერზე და ახლაც იმავეს ვაგრძელებთ. ერთადერთი, რასაც ვაკეთებთ, რაღაც სცენარებს ვაჟღერებთ, რასაც არანაირი სარგებლობა არ მოაქვს.

მედიაში ამ სცენარების გაჟღერება უსაფრთხოების კუთხით სარგებლობას არ იძლევა. ხდება პირიქით – მოწინააღმდეგე მხარეს თემების აგორებაში ვეხმარებით. თემის შექმნა საინფორმაციო ომის ერთ-ერთი ამოცანაა.

მოდით, ახლა იმაზე ვისაუბროთ, რის გაკეთება შეუძლია საქართველოს ხელისუფლებას ამ ეტაპზე. გზის მშენებლობა რუსეთის ტერიტორიაზე მიმდინარეობს. ჩვენი ხელისუფლება რუსეთს ამის გაკეთებას ვერ დაუშლის, მისი ტერიტორიაა და, რასაც უნდა, იმას აკეთებენ. ამ გზის წინააღმდეგ ვერც საპროტესტო აქციებს გამართავენ და ვერც ბანერებს აღმართავენ. თუ გზის მშენებლობა საქართველოს ტერიტორიაზეც გაგრძელდა, მაშინ ჩვენს საზოგადოებას შეუძლია იკითხოს, რატომ აკეთებენ ამას. ჯერჯერობით ჩვენს ტერიტორიაზე არანაირი სამშენებლო სამუშაოები არ მიმდინარეობს.

შეშფოთებულ მოსახლეობას მინდა ვუთხრა, რომ ამ გზის მშენებლობის პროცესს წლებია, რაც ჩვენი სპეცსამსახურები აკვირდებიან. ამბავი მას შემდეგ ატყდა, რაც გზაზე ასფალტის დაგება დაიწყო. ჩვენ ამ პროცესს იქიდან ვაკვირდებით, გრეიდერებით რომ მიმდინარეობდა მუშაობა. ამის აღკვეთა არც მაშინ შეგვეძლო და არც ახლა შეგვიძლია. სამაგიეროდ, შეგვიძლია, ამ გზის საქართველოს ტერიტორიაზე გაგრძელების უფლება არ მივცეთ.

- თქვენი საუბრიდან გამომდინარე თუ ვიმსჯელებთ, ავარეთ-კახეთის მშენებარე გზის გამო პანიკის ატეხა არ ღირს...

- მედიაში ამ თემის აჟიტირება არ ღირს, თორემ სახელმწიფო ამაზე აქტიურად უნდა მუშაობდეს და საჭირო ზომებს იღებდეს. იღებენ თუ არა საჭირო ზომებს, ამასთან დაკავშირებით კითხვები ნამდვილად არსებობს. ხშირად ვსაუბრობ თავდაცვისუნარიანობის ამაღლებაზე. ვიცი, რას უნდა აკეთებდეს თავდაცვის სამინისტრო ამ მიმართულებით. აქ ნამდვილად არის პრობლემები. ჩვენ იმაზე არ უნდა ვილაპარაკოთ, რა შეიძლება რუსეთმა გააკეთოს. ეს ჩვენთვის არ არის სასარგებლო. ამ თემაზე აქტიურად საუბრობდნენ აგვისტოს ომის წინ. გავიხსენოთ, რა განცხადებებს აკეთებდნენ მაშინ ექსპერტები თუ პოლიტიკური ლიდერები.

- მაშინ ხმაურიან განცხადებებს, პოლიტიკოსების გარდა, ცნობილი ნათელმხილველებიც აკეთებდნენ...

- ყველა ამაზე ლაპარაკობდა. ან რად უნდოდა ლაპარაკი, ისედაც ჩანდა, რომ ყველაფერი ომისკენ მიდიოდა. ეს ჩანდა როგორც საქართველოში, ასევე რუსეთში. მე არ ვამბობ, განცხადებები რომ არ გაკეთებულიყო, ომი არ დაიწყებოდა, მაგრამ, როცა ამის აჟიტირებას აკეთებ, პროცესს უფრო აჩქარებ. სცენარებზე საუბარი არ არის პრევენციული ზომები, რაც საომარ ვითარებას აგარიდებს.

წლების წინ რუსეთსა და საქართველოს შორის ომის დაწყება წარმოუდგენელი იყო. 1992-1993 წლებში ვიცოდით, რომ მათ ვეომებოდით, მაგრამ კრემლი ამას მაშინ ღიად არ აფიქსირებდა. იმ პერიოდში არც რუსეთში და არც პოსტსაბჭოთა სივრცეში საზოგადოებრივი აზრი არ იყო ჩამოყალიბებული, რომ რუსეთსა და საქართველოს შორის შეიძლება ომი მომხდარიყო. ეს აზრი 2006-2007 წლებში ჩამოყალიბდა. მოსკოვმა შეამზადა თავისი საზოგადოება, რომ საქართველოსთან ომი იქნებოდა. ამ თემაზე სკანდალური განცხადებებით რუსეთს საზოგადოებრივი აზრის ჩამოყალიბებაში დავეხმარეთ. ახლაც იმავეს ვაკეთებთ და ვერ ვხვდებით, რომ ამით აგრესიას ვერ შევაკავებთ და მხოლოდ თემას ვქმნით.

ვიღაცას შეიძლება ჰგონია, რომ რადგან ამაზე ქართულ მედიასივრცეში საუბრობენ, ეს ინფორმაცია რუსეთში არ მიდის. ეს ყველაფერი ითარგმნება და ამას რუსეთში ყველა კითხულობს. ამ მასალებს ეცნობიან სხვა ჩვენი მეზობლებიც. მხოლოდ უსუსურობის შთაბეჭდილებას ტოვებ, როცა რაღაც საფრთხეებზე საუბრობ და მათი აღკვეთა არ შეგიძლია.

- თქვენ ფიქრობთ, რომ მედიაში მოსალოდნელ საფრთხეებზე არ უნდა იყოს საუბარი?

- სცენარების განხილვა არ უნდა მიმდინარეობდეს, თორემ მედია ყურადღებით უნდა იყოს. საიდუმლო ინფორმაციები არ უნდა გავაჟღეროთ, მაგრამ უნდა მოვითხოვოთ, რომ თავდაცვისა და უსაფრთხოების სისტემებს მეტი ყურადღება უნდა მიაქციონ. არც სხვა პრობლემების გაშუქებას უნდა მოვერიდოთ, მაგრამ სცენარებზე არ უნდა იყოს საუბარი.

ავარეთ-კახეთის გზას დავუბრუნდები და გეტყვით, რომ ამ თემაზე პანიკის ატეხა უაზრობაა. რუსეთს საქართველოში შემოსვლა თუ უნდა, ამისთვის საერთოდ არ სჭირდება გზა. არის ზღვა და არის ავიაცია. აღარაფერს ვამბობ რუსულ სამხედრო ბაზებზე, რომლებიც საქართველოს ტერიტორიაზე, თბილისთან ახლოს არის განთავსებული.

- ზემოთ აღნიშნეთ, რომ აგვისტოს ომის წინ ნათლად ჩანდა, რომ საბრძოლო მოქმედებების დაწყება გარდაუვალი იყო. ახლაც იგივე სიტუაცია ხომ არ არის?

- დღეს არ არის იმის ფონი, რომ საქართველოსა და რუსეთს შორის საომარი მოქმედებები დაიწყოს. ამაზე მეტყველებს რუსეთში გაკეთებული განცხადებებიც. ომისთვის რომ ემზადებოდნენ, სულ სხვა ფონი იქნებოდა შექმნილი როგორც რუსულ მედიაში, ასევე საექსპერტო საზოგადოებაში.

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ანზორ აბრალავასთან: „ოპოზიცია ხალხს ვერ გამოიყვანს“ // „რუსეთს მაღალჩინოსნები და შესაბამისი უფლებამოსილებებით აღჭურვილი პირები უნდა დაელაპარაკონ“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ რევაზ არველაძესთან: „გაზის ტარიფი 5-10 თეთრით მოიმატებს“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ გია ჟორჟოლიანთან: „საკონსტიტუციო პროცესი ხელახლა არ დაიწყება“ // „თვითმმართველობასთან დაკავშირებით ჩემი პოზიცია რომ არ გავიდა, ამის გამო ისტერიკაში არ ჩავვარდნილვარ“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ ბეჟან ნათელაშვილთან: „ოცნება“ გასაქცევად ემზადება“ // „სახელისუფლებო კლანებს შორის დაპირისპირებამ პიკს მიაღწია“

—-

„ვერსია“: ინტერვიუ გუბაზ სანიკიძესთან: „პირველად ვიტყვი… თავის მართლების რეჟიმში ყოფნას აღარ ვაპირებ!“ // „პოლიტიკაში ჩემნაირი პერსონა ბევრისთვის მიუღებელია!“

„ვერსია“: ინტერვიუ სოსო ცისკარიშვილთან: „საქართველოს ნატო-ს წევრობა ბევრადაა დამოკიდებული რუსეთზე!”

——————-

„ახალი თაობა“, 18 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ ანზორ აბრალავასთან: „ოპოზიცია ხალხს ვერ გამოიყვანს“ // „რუსეთს მაღალჩინოსნები და შესაბამისი უფლებამოსილებებით აღჭურვილი პირები უნდა დაელაპარაკონ“

„ახალი თაობა“ ბოლოდროინდელ მოვლენებზე ესაუბრა ყოფილ დეპუტატ ანზორ აბრალავას

- ოპოზიციის ნაწილი აცხადებს, რომ ქუჩის აქციებს მოაწყობს, თუ არ მოხდა შეთანხმება მმართველ პარტიასთან საარჩევნო საკითხებზე...

- არ არსებობს თანხმობა ისეთი უმნიშვნელოვანესი დოკუმენტის გარშემო, როგორიც კონსტიტუციაა. მათ შორისაა საარჩევნო საკითხები. კონსტიტუცია თანხმობის შედეგი უნდა იყოს. უბედურება ისაა, რომ ქვეყნისათვის კარგი არ უნდა იმ ოპოზიციას, რომელიც რამდენი ხანია, ეძებს საბაბს ხალხის ქუჩაში გამოსაყვანად. ამ ოპოზიციას უნდა ხელისუფლების რევოლუციური გზით შეცვლა და ამისათვის ყველა ხერხს იყენებს. ამ პარტიებს ხალხი რომ არ მიჰყვება, ეს ბევრჯერ დამტკიცდა. ვერც ახლა გამოიყვანს ეს ოპოზიცია ადამიანებს ქუჩაში.

- „ქართული ოცნება“ სწორად იქცევა, როცა არ ასრულებს ბევრჯერ გაცემულ დაპირებებს? ერთ-ერთი დაპირება 2020 წლის არჩევნებისათვის მაჟორიტარული სისტემის გაუქმება იყო. საბოლოოდ, მმართველმა პარტიამ ამაზე უარი თქვა და კონსტიტუციის შესწორების პროექტს ორი მოსმენით ნაჩქარევად კენჭი უყარა...

- მე ასე მოვიქცეოდი – მოითხოვს ოპოზიცია პროპორციულ არჩევნებს? დავაკმაყოფილებდი ამ მოთხოვნას, ასევე სხვა საარჩევნო ინიციატივებს. ამით `ქართულ ოცნებას~ არანაირი საფრთხე არ შეექმნებოდა. დღეს ოპოზიციურ პარტიებს საქართველოში ძალიან დაბალი რეიტინგი აქვთ და როგორც არ უნდა შეცვალო კანონმდებლობა, მათ პარლამენტში მოხვედრის მინიმალური შანსი ექნებათ. ოპოზიცია ნებისმიერ ვარიანტში აგებს.

- ეს რისი ბრალია?

- სხვა მიზეზების გარდა, ეს მსოფლიო ტენდენციაა. აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნებში გაიმარჯვა ახალმა სახემ პოლიტიკაში, ტრამპმა. მართალია, ის რესპუბლიკურმა პარტიამ წამოაყენა, მაგრამ ამ გამარჯვებაში პარტიის წვლილი არ არის. ეს მისი პიროვნული დამსახურებაა. იგივე ითქმის საფრანგეთის პრეზიდენტ მაკრონზე, რომელიც ცოტა ხნის წინ გამოჩნდა პოლიტიკაში. პოლიტიკური პარტიების მიმართ ნდობა იკლებს მთელ მსოფლიოში. საქართველოში პარტიების რეიტინგი დიდი ხანია, დაეცა.

- ეს ტენდენცია ადგილობრივ არჩევნებზეც აისახება? მოსახლეობა არაპარტიულ კანდიდატს მიანიჭებს უპირატესობას?

- აქ სხვა რეალობა გვაქვს. კახი კალაძეს დიდი უპირატესობა აქვს. სხვები, პარტიულებიცა და არაპარტიულებიც, არ არიან გამსვლელი კანდიდატურები.

- თბილისის მერის არჩევნებზე ისევ პარტიული ფაქტორი ხდება გადამწყვეტი?

- არა. მთავარია კახი კალაძის პიროვნული ფაქტორი.

- დამოუკიდებელი კანდიდატი რომ იყოს კალაძე, მაშინაც უკონკურენტო იქნებოდა?

- მას პიროვნული რეიტინგი აქვს. თუმცა, ბევრს ვერ დააჯერებ, რომ ეს გადამწყვეტია და მმართველი პარტია აქ გარდატეხას არ შეიტანს.

- ამ დღეებში საპროტესტო აქციები გაიმართა. ისინი რუსეთის მიერ საოკუპაციო ხაზის გადმოწევასა და არალეგალურ მიგრაციას დაუკავშირდა...

- „მცოცავი ოკუპაცია“ რომ დიდი პრობლემაა, ამაზე არავინ კამათობს. ეს ორი აქცია ერთ დღეს შემთხვევით არ გამართულა. ოკუპაციის გამპროტესტებლებმა კონკურენცია დაინახეს თბილისის მარშში და საჩქაროდ შეკრიბეს ხალხი საოკუპაციო ხაზთან. არალეგალური მიგრაცია და მათი კრიმინალური საქმიანობა აღშფოთებას იწვევს საზოგადოებაში. მიგრანტების შეზღუდვის მოთხოვნით აქციები გაიმართა გერმანიაში, საფრანგეთსა და სხვა სახელმწიფოებში. არ მესმის ზოგიერთი არასამთავრობო ორგანიზაციისა და ნაცმოძრაობის პათოსი იმაზე, რომ ასეთი მარშები დაუშვებელია. თუ საფრანგეთში შეიძლება, საქართველოში რატომაა აკრძალული? ასეთ ალიაქოთს მარშებზე ტეხენ ისინი, ვისაც არ ესმის, რა არის ერი, კაცობრიობა და მაგისტრალური განვითარება. ასეთები საზოგადოების განწყობების წინააღმდეგ გამოდიან და საზოგადოებას ფაშიზმს აბრალებენ. ნაციონალური მოძრაობა ისევ დემაგოგიას ეწევა. ეგ პარტია რომ იყო ქვეყნის სათავეში, როცა საქართველომ მხარი დაუჭირა რუსეთის შესვლას მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში, მაშინ ხელმოწერილი პირობები რას მოგვიტანს, კაცმა არ იცის. რუსეთთან ძალიან დაძაბულია ურთიერთობა.

- ბოლო დროს ისევ აქტუალური გახდა საქართველო-რუსეთს შორის დიალოგის თემა...

- „ნაცმოძრაობა“ და მისი განაყოფები ხელისუფლებას აშანტაჟებენ რუსეთის თემით. მათი აზრით, რუსეთს საერთოდ არ უნდა დაელაპარაკო. ამ დროს ვითარება ყოველდღიურად იძაბება. რუსეთს უკავშირდება ჩვენი მთავარი პრობლემური ხაზი. მოვლენების კიდევ უფრო მძიმედ განვითარებას უნდა ველოდოთ. ამ სიტუაციაში აუცილებელია დიალოგი მაღალ დონეზე.

- პრეზიდენტისა და პრემიერის დონეზე?

- ამაში ჩართული უნდა იყვნენ პირველი პირებიც. ზურაბ აბაშიძეს უნდა მიენიჭოს მაღალი სტატუსი. მაგალითად, ვიცეპრემიერობა. გარდა ამისა, საგარეო საქმეთა სამინისტროს უფლებამოსილებებით უნდა აღვჭურვოთ მეცნიერების, განათლებისა და კულტურის მოღვაწეები. გარკვეული სტატუსი უნდა მიენიჭოს ყველას, ვისთვისაც რუსეთის ბიუროკრატიულ სისტემაში გზა ხსნილია. ეს აუცილებელია შემდგომი გართულებების თავიდან ასაცილებლად და ჩვენი პრობლემების გადასაჭრელად.

„ახალი თაობა“, 18 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ რევაზ არველაძესთან: „გაზის ტარიფი 5-10 თეთრით მოიმატებს“

გაუძვირდება თუ არა თბილისის მოსახლეობას გაზის ტარიფი? ამის შესახებ „ახალი თაობას“ ამ თემაზე უმრავლესობის წევრი, ენერგეტიკოსი რევაზ არველაძე ესაუბრება.

- ბატონო რევაზ, 18 ივლისს, სემეკი ბუნებრივი აირის ტარიფს დაადგენს. არის მოლოდინი, რომ ტარიფი მოიმატებს. რისი თქმა შეგიძლიათ ამ საკითხზე და რა მოლოდინი გაქვთ თქვენ? რამდენად მძიმედ დააწვება ჩვენს მოსახლეობას ზაფხულში გაძვირებული გაზის ტარიფი ზამთარში?

- ეს ყველაფერი დამოკიდებული იქნება იმაზე, რამდენით გაიზრდება ტარიფი. თუ ტარიფი გაიზრდება 5-10 თეთრის ფარგლებში, წესით, ეს კატასტროფული არ უნდა იყოს ჩვენი მოსახლეობისთვის. ხოლო თუ უფრო მეტად გაიზრდება, ეს ყველას მძიმე ტვირთად დააწვება.

- ანუ არის მოლოდინი, რომ 5-10 თეთრზე მეტით გაიზარდოს?

- პირადად მეც ძალიან მაწუხებს ეს ამბავი, ისევე, როგორც ჩვენს მოსახლეობას. ჩვენც მოლოდინის რეჟიმში ვართ, თუ რა ტარიფს დაადგენს სემეკი. მე ვფიქრობ, რომ 5-დან 10 თეთრამდე, აი ამ ფარგლებში უნდა გაიზარდოს.

- გაძვირებული გაზის ტარიფი რამდენად აისახება პირველადი მოხმარების პროდუქტებზე? საუბარია, რომ ფასები აქაც მოიმატებს...

- რა თქმა უნდა, ეს აისახება იმ პროდუქციის ღირებულებაში, სადაც გაზის წილი მაღალია. არის ისეთი წარმოებაც, რომელშიც გაზი თითქმის არ მოიხმარება. იმის მიხედვით, თუ რამდენია გაზის წილი, მეტ-ნაკლებად აისახება სამომხმარებლო ფასებში სხვადასხვა საქონლის, ეს თავისთავად ცხადია.

- გვესმის შეფასებები, რომ ლარი დასტაბილურდა და რატომ გახდა ტარიფის ზრდა ასე აუცილებელი...

- ლარი დასტაბილურდა 2,40-ის დონეზე და ეს ტარიფი ნაანგარიშევი იყო, როდესაც 1,70 იყო ლარი დოლართან. ლარი რომ ჩამოსულიყო 1,90-ის ფარგლებში მაინც, ტარიფის მატებაზე საუბარი არ იქნებოდა. ტარიფში გარკვეული რეზერვებიც არის. ასევე მიმდინარეობს მოლაპარაკება აზერბაიჯანულ მხარესთან, რომ მოწოდებული გაზის ღირებულება ცოტა დაბლა დაწიონ. წესით, ეს ყველაფერი უნდა გაითვალისწინოს მარეგულირებელმა კომისიამ და ტარიფი იმის მიხედვით უნდა განსაზღვროს.

- ბატონო რევაზ, წინასაარჩევნოდ ბუნებრივ აირზე ტარიფის მატება `ოცნებისთვის~ ძალიან არაპოპულარული გადაწყვეტილება იქნებაო. რამდენად იმუშავებს ხელისუფლების საწინააღმდეგოდ ეს პროცესი?

- ამ პროცესისთვის მოსახლეობა უკვე საკმაოდ მომზადებულია. უკვე კარგა ხანია არის იმის მოლოდინი, რომ გაზის ტარიფი გაიზრდება. ასევე საუბარია ელექტროენერგიის ტარიფის მატებაზეც, გამომდინარე იქიდან, რომ ელექტროენერგიის ნაწილს იმპორტით ვღებულობთ და, ცხადია, იმპორტში დოლარს ვიხდით. ასე რომ, მატება თუ ნორმალურ ფარგლებში იქნება, არ მგონია, ამან გააღიზიანოს ამომრჩეველი.

- ახალი ხელშეკრულების შედეგად ასევე აღარ მოგვეწოდება რუსული გაზი, რომელსაც რუსეთი ტრანზიტის სანაცვლოდ აძლევდა ქართულ მხარეს. ახლა გაცილებით მეტი ბუნებრივი აირის შეძენაა საჭირო. ეს ახალი ხელშეკრულება რამდენად აზარალებს მოსახლეობას?

- ამ ეტაპზე რუსული გაზის საჭიროება არ არის. თუ გახდა რუსული გაზის საჭიროება, მაშინ გამოჩნდება, დავზარალდებით თუ არა. ხელშეკრულებაში ხელმოწერილია ისე, რომ 185 დოლარად მისცემს ქართულ მხარეს. თუმცა ყველაფერი დამოკიდებული იქნება იმაზე, როგორი კონიუნქტურა იქნება მსოფლიოში. მე დარწმუნებული ვარ, რომ ამ ფასზე ვაჭრობა შესაძლებელი იქნება და ტარიფი უფრო დაბლა წამოვა, ვიდრე 185 დოლარია. ამჟამად აზერბაიჯანული გაზის ტარიფი ასეთია – კომერციული 250-დან 300 დოლარამდე, ხოლო სოციალური გაზი 120 დოლარია და ეს ძალიან მისაღები ფასია.

- სოციალური გაზის ტარიფმა რომ დაიწიოს, ამის შესაძლებლობა არსებობს?

- ამ მიმართულებით აზერბაიჯანულ მხარესთან მიმდინარეობდა მოლაპარაკებები, წავიდა თუ არა რაიმე შეღავათზე, ამას სემეკის გადაწყვეტილებით გავიგებთ, გაზრდის ტარიფს თუ იგივეს დატოვებს.

- ყოფილი ენერგეტიკის მინისტრი, კახი კალაძე, დღეს თბილისის მერობის კანდიდატია. ყველა ამ მოლაპარაკებას ის მართავდა მხარეებთან. თუკი ტარიფმა მოიმატა, ეს გადაწყვეტილება რამდენად დააზიანებს მის იმიჯს თბილისელების თვალში? არჩევნების წინ ხომ არ გაუნაწყენდება მას თბილისის მოსახლეობა?

- თბილისის მოსახლეობა და მთლიანად საქართველოს მოსახლეობა, ძალიან კარგად არის ამ პროცესის შესახებ ინფორმირებული. აქედან გამომდინარე, არა მგონია, კახი კალაძეს გაუნაწყენდეს. კახი კალაძის და ენერგეტიკის სამინისტროს ბრალი სრულებითაც არ არის, რომ ლარის კურსი ასე შეიცვალა. რა უნდა ექნა კახი კალაძეს?! ასევე აქ არის გათვალისწინებული ინვესტიციების შემადგენელი კოეფიციენტი, რომელიც განხორციელდა საკმაოდ დიდი რაოდენობით, განსაკუთრებით რეგიონში, ბევრი სოფელი იქნა გაზიფიცირებული. ეს ყველაფერიც ტარიფში უნდა გადავიდეს. ასე რომ, კახი კალაძე რა შუაშია? არ მგონია, მას ვინმე გაუნაწყენდეს.

- თუკი გაიზარდა ტარიფი 5-დან 10 თეთრამდე, ხომ არ დადგება საკითხი, რომ სახელმწიფოს მხრიდან მოხდეს ამ მომატებული თანხის სუბსიდირება? ამაზე მიდის მსჯელობა?

_ რა თქმა უნდა, მთავრობაში ამ მიმართულებით მიდის საუბარი, მაგრამ ეს გადაწყვეტილება მიღებული იქნება მას შემდეგ, რაც გამოცხადდება ტარიფები. ჯერ მთავრობისთვის უცნობია, რა იქნება ტარიფი და ვის რა დახმარება დასჭირდება. დახმარება კი უნდა გაეწიოს მოსახლეობის იმ ნაწილს, ვინც მართლა გაჭირვებულია და ვინც მართლა საჭიროებს ასეთ დახმარებას.

„ახალი თაობა“, 18 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ გია ჟორჟოლიანთან: „საკონსტიტუციო პროცესი ხელახლა არ დაიწყება“ // „თვითმმართველობასთან დაკავშირებით ჩემი პოზიცია რომ არ გავიდა, ამის გამო ისტერიკაში არ ჩავვარდნილვარ“

საპარლამენტო უმრავლესობის წევრი, სოციალ-დემოკრატი გია ჟორჟოლიანი „ახალ თაობასთან“ ინტერვიუში თვითმმართველობის რეფორმაზე საუბრობს.

- ბატონო გია, ოპოზიციის თითქმის სრული შემადგენლობა პრეზიდენტს თვითმმართველობის შესახებ კანონპროექტისთვის და საარჩევნო კოდექსში შესატანი ცვლილებებისთვის ვეტოს დადებას სთხოვს. თქვენც მმართველი გუნდისგან განსხვავებული ხედვა გქონდათ აღნიშნულ საკითხზე. დღეს როგორია თქვენი პოზიცია?

- მე ამ საკითხს ისე ტრაგიკულად არ ვუყურებ, როგორი კომენტარებიც გაკეთდა გარკვეული პოლიტიკოსების მხრიდან. არაადეკვატური კომენტარები იყო, რომ დეცენტრალიზაციას ემუქრება საფრთხე, რომ აქამდე დეცენტრალიზებული იყო და ახლა ცენტრალიზებული ხდება.როგორ განვითარდება ეს პროცესი შემდეგში, ეს დრომ უნდა გვაჩვენოს. რაც შეეხება იმას, რომ მაინცდამაინც 7 ქალაქი უნდა იყოს თვითმმართველი, მაგალითად, ამბროლაური უნდა ყოფილიყო და ზესტაფონი არ უნდა ყოფილიყო, რატომ? ეს არ მესმის. მე განსხვავებული დამოკიდებულება მქონდა მაშინაც.

- თქვენი პოზიცია დღეს როგორია?

- ჩემი მოსაზრება იყო, რაც შეიძლება მიგვეახლოებინა დასახლებულ პუნქტთან და შესაძლოა ორი დონე შეგვექმნა: თვითმმართველობისა და დასახლების დონე, პატარა მუნიციპალიტეტები, როგორებიც სხვადასხვა ქვეყნებშია. მაგალითად, ჩეხეთში, საფრანგეთში და ა.შ. ასევე, კომუნალური, საკომუნიკაციო, ეკონომიკური განვითარების თვალსაზრისით, უფრო ეფექტურად და ოპტიმალურად იქნებოდა საზღვრები დადგენილი. თუმცა, არაფერი ტრაგედია იმაში არ არის, რაც გვაქვს. ეს ისტერიკა და აჟიოტაჟი, რომელსაც ვხედავთ, აბსოლუტურად არ არის შინაარსთან დაკავშირებული.

- აბა რასთან არის დაკავშირებული?

- ეს არის დაკავშირებული პოლიტიკური ოპონირების აჩემებულ პოზიციასთან. გინდა თუ არა, არ უნდა მომეწონოს. ოპოზიციამ არ იცის, რას ნიშნავს კომპრომისი, მათ არ იციან ასე ქცევა. მათ იციან _ ან ჩემი გავა ან საერთოდ არ მაინტერესებს სახელმწიფო, ასეთია მათი პოზიცია, ზოგიერთების, ყველაზე არ მაქვს საუბარი.

- თვითმმართველობის კოდექსზე უმრავლესობისგან განსხვავებული ხედვა გქონდათ, მაგრამ, როგორც თქვით, კომპრომისი იქნა მიღწეული, რის ხარჯზე?

- რა თქმა უნდა, ბევრი საკითხი იყო დადებითი ამ კოდექსში.

- მაგალითად, რა მოგეწონათ?

- დადებითი იყო პირდაპირი არჩევითობა. დადებითი იყო ის ცვლილება, რომ მკაფიოდ განისაზღვრა კომპეტენციები. კომპრომისი ნიშნავს იმას, რომ ჩემი პოზიცია მართალია სრულად არ გადის, მაგრამ იმის ხარჯზე, რომ ბევრი რაღაც არის მისაღები, მიდიხარ კომპრომისზე. როდესაც მექნება შესაძლებლობა ჩემს პოზიციებს ყოველთვის დავაყენებ და ყოველთვის ვიმსჯელებთ იმაზე, რომ რამდენიმე დონის თვითმმართველობა შევქმნათ. მაგრამ ჩემი პოზიცია თუ არ გავა, ამის გამო ისტერიკაში არ უნდა ჩავვარდე. მარტო მე და ჩემი პოზიციები ხომ არ არის, სხვებიც არიან, სხვებსაც აქვთ პოზიციები, ეს არის დემოკრატია. წინააღმდეგ შემთხვევაში ერთი აზრის დიქტატი იქნებოდა.

- თავის დროზე, როდესაც თვითმმართველობის რეფორმა დაიწყო, პირადად ბიძინა ივანიშვილმა, რომელიც მაშინ პრემიერი იყო, აიღო თავის თავზე, რომ გასულიყო ის კანონი, რომელშიც ახლა ცვლილებები შედის. მაშინაც იყო აზრთა სხვადასხვაობა გუნდში. რატომ იწვევს ეს რეფორმა ასეთ წინააღმდეგობას?

- ეს რეფორმა თავის დროზე დაიწყო. გამოიყო 7 თვითმმართველი ქალაქი, ვიღაც ამბობდა, რომ 20 ქალაქი იყოს თვითმმართველი, ვიღაც ამბობდა, 7 იყოს. ჩემთვის არსებითი იყო, რომ დასახლების დონეზე ყოფილიყო თვითმმართველობა, მაგრამ ჩემი იდეა არ გავიდა, ამიტომ დანარჩენს დავუჭირე მხარი. ძალიან ბევრი დისკუსია იყო და ყველას შეუძლია გაიხსენოს, ამ დისკუსიაში მონაწილეებს, რა იყო მაშინაც ჩემთვის არსებითი მთელ ამ პროცესში.

- 21 ივლისს გახდება პრეზიდენტის პოზიცია ცნობილი. თუ ვეტოს დაადებს, უმრავლესობა, როგორც ყოველთვის, დაძლევს?

- პრეზიდენტმა უნდა წარმოადგინოს მოტივირებული შენიშვნები, ჩვენ ამ შენიშვნებს განვიხილავთ და საპარლამენტო უმრავლესობა მიიღებს გადაწყვეტილებას.

- საკონსტიტუციო ცვლილებებთან დაკავშირებით კომპრომისი იქნება მიღწეული, შედგება შეთანხმება? რურუა ამბობს, რომ საკონსტიტუციო პროცესი სუფთა ფურცლიდან უნდა დაიწყოს…

- მე ეჭვი მეპარება, რომ ამის შესაძლებლობა არსებობდეს ტექნიკურადაც და პოლიტიკურადაც. აბსოლუტურად შეუძლებელია ამ პროცესის ხელახლა დაწყება. თუ რაღაცების გადახედვა გახდა საჭირო, ეს შემდეგშიც იქნება შესაძლებელი. არა მეორე მოსმენაზე შეიცვალოს, არამედ ხელახალი ინიცირება მოხდეს და ა.შ. ეს უკვე წმინდა სამართლებრივი საკითხია. რაც შეეხება პოლიტიკურ შეთანხმებას, რაც დღეს ორი მოსმენით არის მიღებული, იმის შეცვლის შესაძლებლობა და განწყობა უმრავლესობაში არ არსებობს. შესაბამისად, ცხადია, რომ საკონსტიტუციო პროცესი ხელახლა არ დაიწყება.

„ახალი თაობა“, 18 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ ბეჟან ნათელაშვილთან: „ოცნება“ გასაქცევად ემზადება“ // „სახელისუფლებო კლანებს შორის დაპირისპირებამ პიკს მიაღწია“

რა სახელი შეეფერება „ქართულ ოცნებას“, ვისი მიზეზით დაიწყო სახელისუფლებო კლანებს შორის დაპირისპირება, რატომ არის გარდაუვალი ქუჩის აქციები, რა უთხრეს აშშ-ის სენატსა და კონგრესში შალვა ნათელაშვილს? ამ თემებზე „ახალ თაობას“ ლეიბორისტული პარტიის გენერალური საბჭოს წევრი ბეჟან ნათელაშვილი ესაუბრება.

„დღეს ქვეყანას რომ პატრონი არ ჰყავს, ამაზე მგონი აღარავინ დავობს. არც იმაზე მიდის დავა და კამათი, რომ `ქართულ ოცნებაში~ კლანებს შორის სერიოზული დაპირისპირებაა დაწყებული. კარგი იქნებოდა თუ ეს პარტია სახელს გადაირქმევდა და „ქართულ მაფიას» უწოდებდა საკუთარ თავს. აქ კლანები ერთმანეთს სამკვდრო-სასიცოცხლოდ არიან დაჯახებული და არავინ იცის, ვისი გამარჯვებით დასრულდება ეს ბრძოლა. იმის გათვალისწინებით, რომ `ქართულ მაფიაში~ შემავალი დაჯგუფებები ერთმანეთზე უარეს ძალას წარმოადგენენ, მნიშვნელობა არა აქვს, რომელი გაიმარჯვებს, ასე რომ, დაუჭამიათ ერთმანეთი. მე ის მაწუხებს, რომ მათ დაპირისპირებას ჩვენი ქვეყანა და ჩვენი მოსახლეობა ეწირება. რუსები ჩვენი ტერიტორიიდან ჩვენივე მოქალაქეებს ყოველდღე იტაცებენ, სემეკმა დრო იხელთა და პაპანაქება სიცხეში გაზის საფასური გააძვირა, რასაც ყველაფრის გაძვირება მოჰყვება“, – ამბობს ბეჟან ნათელაშვილი.

- კლანებს შორის დაპირისპირება ახსენეთ და ამაზე ბევრი ექსპერტი საუბრობს. ყველას თავისი ვერსია აქვს. თქვენი აზრით, რამ გამოიწვია კლანებს შორის დაპირისპირება?

- გითხარით, რომ ამ პარტიის ნამდვილი დასახელება „ქართული მაფიაა“. მაფია, როგორც წესი, ოჯახებისა და კლანებისგან შედგება. „ქართულ მაფიაშიც“ რამდენიმე კლანია. ყველას თავისი ინტერესი აქვს და მათ შორის ყოველთვის იყო ბრძოლა გავლენებისთვის. ბოსის ხათრით და შიშით დაპირისპირებას აქამდე ღიად არ ამჟღავნებდნენ. ახლა ბოსი სადღაც გაუჩინარდა და მაფიოზურ კლანებს შორის დაპირისპირებაც გამწვავდა. თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ამ შემთხვევაში დაპირისპირებამ პიკს მიაღწია.

- დაპირისპირებამ პიკს მიაღწიაო და რომელ კლანს აქვს გამარჯვების შანსი?

- არაც ერთმა არ უნდა გაიმარჯვოს. ეს კლანების ნაკრები მთლიანად უნდა ამოიძირკვოს ქართული პოლიტიკიდან. ესენი თუ არ მოვიშორეთ, ქვეყანა ვერ განვითარდება. ეს ის ჯგუფებია, რომლებიც ქვეყანას სისხლს სწოვენ და მომავალს უკარგავენ.

- პოლიტიკიდან მათი ამოძირკვა როგორ წარმოგიდგენიათ? დღევანდელ ხელისუფლებაში მრავლად არის ისეთი ხალხი, რომელიც დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ყველა მთავრობას მოერგნენ. ზოგიერთი მათგანი კომუნისტების დროიდან მოყოლებული ზის სავარძელში...

- ასეთი ხალხისგან გათავისუფლება ძნელი იქნება. მათ ისეთი ძლიერი რეფლექსები აქვთ, რომ ყველას მოერგებიან. ამ ხალხისგან ქართული პოლიტიკის გაწმენდა მხოლოდ ერთ შემთხვევაშია შესაძლებელი. ეს მაშინ მოხდება, თუ ლეიბორისტული პარტია მოვა ხელისუფლებაში. როგორც ერთ ცნობილ ფრაზაშია ნათქვამი _ ერთხელ მაინც გვანდეთ ქვეყანა და ნახავთ, როგორ გავწმენდთ პოლიტიკას სარეველებისგან.

- ვინც ითხოვს, ქვეყანა გვანდეთო, ყველა კარგ რაღაცებს ჰპირდება ხალხს, მაგრამ არჩევის შემდეგ დაპირებები ყველას ავიწყდება. თქვენ რატომ უნდა იყოთ გამონაკლისი?

- იმიტომ, რომ ჩვენ ყველა არა ვართ. თან ხომ ხედავთ, ჩვენთან გაცვეთილი სახეები არ არიან. ეს კი პატარა ამბავი არ არის. სხვა პარტიებში ათას პარტიაგამოცვლილი ხალხია მობილიზებული. არავის არ ვსაყვედურობ თავისი არჩევანი გამო, მაგრამ ვთხოვ, რომ ტომარა ფქვილზე ნუ გაიყიდებიან. ეს მათ მდგომარეობას კიდევ უფრო დაამძიმებს. მდგომარეობა ისედაც მძიმეა და მალე სოციალური ფონი კიდევ უფრო დამძიმდება. ეს ხელისუფლებას კიდევ უფრო მეტ შანსს აძლევს, რომ გაჭირვებული მოსახლეობა მოისყიდოს. გაინაღდებენ ძალაუფლებას და საკუთარი ჯიბეების და ჯიპების გარდა არაფერი აღარ აინტერესებთ. რუსმა ოკუპანტებმა ლამის ნახევარი საქართველო გაიტაცეს და ხომ ხედავთ, ხელისუფლება ხმასაც კი არ იღებს.

- ამ დუმილს რითი ხსნით?

- იმით, რომ ამ ხალხს არც ქვეყანა და არც ხალხი არ აინტერესებთ. ამ ვითარებაში საქართველოს ხელისუფლებას მთელი მსოფლიო უნდა ჰყავდეს შეძრული. უნდა მოითხოვონ გაეროს უშიშროების საბჭოს სხდომა. ისეთი ამბავი უნდა ატეხონ, რომ რუსეთს დამატებითი სანქციები დაუწესონ. ყირიმის ოკუპაციის გამო თუ დაუწესეს სანქციები, ქართული მიწების ანექსიის გამოც იგივე უნდა მიიღოს. ძველ სანქციებს თუ ახალიც დაემატებოდა, რუსეთს მოუწევდა დათმობაზე წასვლა.

- დარწმუნებული ხართ, რომ დათმობაზე წავიდოდა?

- არ წავიდოდა და ეკონომიკა დაემხობოდა თავზე. ეკონომიკის თავზე ჩამომხობა ხელისუფლების წინააღმდეგ ხალხის აჯანყებას ნიშნავს, რაც კრემლს არ აწყობს. საქართველოს ხელისუფლებას ბევრი კოზირი აქვს, მაგრამ არ იყენებს.

- რატომ არ იყენებს?

- იმიტომ, რომ რუსეთის თამაშს თამაშობენ.

- ხელისუფლებას ღიად აქვს გაცხადებული, რომ პროდასავლური კურსი გვაქვსო...

- ესეც თამაშია. ღიად პროდასავლურობას იბრალებენ, რეალურად კი იმას ასრულებენ, რაც რუსეთის ამჟამინდელ ხელისუფლებას აწყობს. სხვანაირად მეოცნებეთა დუმილს ვერ ვხსნი. რა თქმა უნდა, დავით ბაქრაძესავით არ ვითხოვთ, რომ რუსებს ჩანგლებით ვეომოთ, მაგრამ არც ბაბაია არ უნდა დავუძახოთ. ამ „ბაბაია-ბაბაიას“ ძახილში უფრო თავხედდება და უფრო ღრმად შემოდის ჩვენს ტერიტორიაზე.  ამ დუმილს რუსეთი თავისებურად აღიქვამს _ მას საქართველო თავის საკუთრება ჰგონია. 25 წელია ვერაფრით ვერ შეეგუა, რომ ჩვენ დამოუკიდებელი ქვეყანა ვართ.

- იქნებ იმიტომ ვერ ეგუება ჩვენს დამოუკიდებლობას, რომ საქართველოს ყოველი ხელისუფლება მათ დაკრულზე ცეკვავს. ან იქნება ხალხსაც მოსწონს რუსული ჩექმა...

- ჩვენში პრორუსულები არიან, მაგრამ ხალხის დიდ ნაწილს არ მოსწონს რუსული ჩექმა. ხელისუფლებებს რაც შეეხება, ისინი რუსულ დაკვეთებს ასრულებენ. მოსკოვის მოთხოვნით არ იღებენ ხმას და არ ითხოვენ დასავლეთისგან რეაგირებას.

- დასავლეთმა ჩვენი მოთხოვნის გარეშე რომ დაგმოს რუსული აგრესია, არ შეიძლება?

- ჩვენ თუ ამაზე ხმას არ ამოვიღებთ, დასავლეთმა რატომ უნდა ატეხოს განგაში? ცხოვრებაშიც ასეა – თუ ვინმე გამლახავს, პირველ რიგში მე უნდა ამოვიღო ხმა. ამის შემდეგ მოვლენ მეგობრები დასახმარებლად. ასე ხდება ადამიანურ ურთიერთობებში და ასე ხდება სახელმწიფოებს შორისაც. ახლა მსოფლიო რას უყურებს, საქართველოს ხელისუფლება დუმილით ხვდება, თუ როგორ შედის მის ტერიტორიაზე რუსეთი. ასეთ შემთხვევაში ხმას არავინ არ ამოიღებს.

- ხელისუფლება შეიძლება დუმს, მაგრამ საზოგადოება ხომ აპროტესტებს რუსულ ოკუპაციას?

- საზოგადოების პროტესტს მივესალმები, მაგრამ დასავლეთი რომ გვერდში დაგვიდგეს, ეს საკმარისი არაა. რაკი ხელისუფლება დუმს, ისინი ფიქრობენ, რომ საქართველოს რაღაც სხვა პოლიტიკა აქვს. არაა გამორიცხული, რომ მართლაც სხვა პოლიტიკა ჰქონდეთ. `ქართული მაფია~ ისეთ რაღაცებს აკეთებს, მალე გაქცევა მოუწევთ. ამიტომაც მოვუწოდებ პრეზიდენტს, დაითხოვოს ეს პარლამენტი და ვადამდელი არჩევნები დანიშნოს. ეს თავად ხელისუფლებამაც უნდა სთხოვოს მარგველაშვილს. ეს ერთადერთი გზაა იმისთვის, რომ მშვიდობიანად წავიდნენ. გეუბნებით, რომ `ოცნებას~ გასაქცევად აქვს საქმე. ამას თავადაც ხვდებიან და ამიტომაც იღებენ ასეთ დრაკონულ საარჩევნო კოდექსს. ეს კოდექსი მშვიდობიანი გზით ხელისუფლების შეცვლას გამორიცხავს. `ოცნება~ ხალხს ქუჩის აქციებისკენ უბიძგებს. შესაძლოა, ესეც ვიღაცის დავალებაა.

- ვისი?

- ალბათ რუსეთის. საქართველოში არეულობა რუსეთს უნდა. იმედი მაქვს, დასავლეთი ამას არ დაუშვებს.

- დასავლეთი ახსენეთ და რა შედეგით დაბრუნდა თქვენი ლიდერი ამერიკიდან?

- ბატონი შალვა ძალიან კმაყოფილი დაბრუნდა. დეტალებს ის არ ახმოვანებს. ეს თავად ამერიკელებმა უნდა თქვან. ის იქ მათი მიწვევით წავიდა. მას კონგრესსა და სენატში ძალიან მნიშვნელოვანი შეხვედრები ჰქონდა.

————————

„ვერსია“, 17-19 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ გუბაზ სანიკიძესთან: „პირველად ვიტყვი… თავის მართლების რეჟიმში ყოფნას აღარ ვაპირებ!“ // „პოლიტიკაში ჩემნაირი პერსონა ბევრისთვის მიუღებელია!“

ვანო პავლიაშვილი

„ყოველთვის გამორჩეული ვარ და ის განწყობა, რომელიც უმრავლესობას აქვს, არასოდეს მაქვს. იმას კი არ ვამბობ, სხვას ვჯობივარ-მეთქი, მაგრამ ერთადერთი უპირატესობა მაქვს - ინფორმირებული ვარ და ესეც განგების საკითხია: რაც თვალი გავახილე, სულ წიგნებში ვცხოვრობ… ყველაზე ბევრი მეგობარი მყავს – წიგნები და მათზე დიდი ასევე ერთგული მოკავშირეც არავინ მყავს! ღამღამობით ვმუშაობ. არის შემთხვევები, როცა წიგნებს ველაპარაკები და ისინიც მელაპარაკებიან. დიახ, განათლება სასიცოცხლოდ გვჭირდება, თორემ დავიღუპებით!“ - ამ სიტყვების ავტორი ყოფილი ფორუმელი, აწუკვე ნინო ბურჯანაძის თანაპარტიელი გუბაზ სანიკიძეა, რომელსაც შინ „ქართველთა მარშის“ მეორე დღეს ვეწვიე. ისე, ბატონი გუბაზისთვის თვალი არც აღმაშენებლის გამზირზე მომიკრავს და არც კიდევ სოფელ ბერშუეთში, სადაც საზოგადოების ნაწილმა მცოცავი ოკუპაცია გააპროტესტა. ჰოდა, რა გასაკვირია, რომ საუბარიც სწორედ ამ თემით დავიწყე; მერე კი, ცხადია, რამდენიმე არადელიკატური კითხვაც დავუსვი და იმის გარკვევასაც შევეცადე, ეროვნული ფორუმიდან დემოკრატიულ მოძრაობაში რატომ გადავიდა. სხვათა შორის, მასპინძელმა რამდენჯერმე ხაზგასმით აღნიშნა -_ ამ თემებზე აქამდე არასოდეს მისაუბრიაო. მოკლედ, მე და ,,ვერსია” 2017 წლის გაზაფხული-ზაფხულის სეზონის ბოლო არა-ჩვეულებრივ ინტერვიუს წარმოგიდგენთ.

_ ბატონო გუბაზ, თვალი ვერც „ქართველთა მარშზე“ მოგკარით და ვერც მცოცავი ოკუპაციის წინააღმდეგ ბერშუეთში გამართულ აქციაზე. გამაგებინეთ, რუსეთს ოკუპანტად არ მიიჩნევთ თუ ქართველობას დასაცავი არაფერი სჭირს?

_ არც ერთი და არც მეორე ანუ ქართველიც ვარ და რუსეთსაც ოკუპანტად მივიჩნევ, მაგრამ ზუსტად ამ დროს ტელევიზიებში ვიყავი.

_ ჩაგეკითხებით: რომელ მარშს უთანაგრძნობდით?

_ ორივეს!

_ ეს როგორ?

_ ვანო, იცი, თანამედროვე საქართველოს პრობლემა რა არის? _ მარშები და აქციები აუცილებლად ერთმანეთს უნდა დავუპირისპიროთ, მაგრამ არ შეიძლება, ორივე მისაღები იყოს? ამ ორი აქციის დაჯახების ინიციატორები, სამწუხაროდ, ჟურნალისტები იყვნენ.

_ ჩვენ რა შუაში ვართ, გუბაზ ბატონო?

_ ისეთი იერსახე მისცეს, რომ ერთი აქცია თითქოს ანტირუსული იყო, მეორე კი პრორუსული. ყოველ შემთხვევაში, ამის მცდელობა არსებობდა. არადა, ხომ შეიძლება, განსხვავებული მოსაზრების ადამიანები სტრატეგიულ ეროვნულ საკითხებზე შევთანხმდეთ?

_ რა თქმა უნდა, შეიძლება, მაგრამ ჟურნალისტებს ბრალს ნუ გვდებთ, რამეთუ იგივე ,,ქართველთა მარშის“ ინიციატორები ამბობდნენ, მცოცავ ოკუპაციას სააკაშვილის დავალებით აპროტესტებენო; მეორე მხარე კი „მარშისტებს“ რუსეთუმეებსა და ფაშისტებს ეძახდა. არსებობის უფლება ორივე მოსაზრებას აქვს და აი, რატომ: იგივე „ქართველთა მარშზე“ კრემლისადმი ლოიალურად განწყობილნი სჭარბობდნენ, ბერშუეთში კი „ანტიოცნებელები“ ჩავიდნენ…

_ დიახ, მაგრამ განსხვავების მიუხედავად, ქვეყანას ორივე, ასე ვთქვათ, ნაკადი უნდა გამოადგეს!

_ ეს მარტივი ჭეშმარიტებაა!

_ ვანო, პირველი ჟურნალისტი ხარ, ვინც ამ აზრში დამეთანხმა.

_ ისე, განსხვავებული აზრის მიღება რომ შეგვძლებოდა, 90-იანებში საქმე სამოქალაქო ომამდეც არ მივიდოდა…

_ რა თქმა უნდა…

_ მოკლედ, საზოგადოების გახლეჩას უცხო ქვეყნის სპეცსამსახურები ხომ არ ცდილობენ?

_ რატომაც არა?!

_ მხოლოდ პოლიტიკოსი კი არა, ისტორიკოსიც ხართ. შესაბამისად, ჩემზე მეტი ინფორმაცია გექნებათ და ამიტომ მოდი, ეს თემა „გაშალეთ“…

_ ეროვნულ ხასიათში ძალიან ბევრი ღირსეული თვისება, მაგრამ რამდენიმე სერიოზული ნაკლიც გვაქვს, რაც შეიძლება საბედისწეროც აღმოჩნდეს. ერთმანეთთან შეთანხმებისა და მორიგების უნარი არ გვაქვს _ რაკი განსხვავებული მოსაზრებაის გამო ერთმანეთს აუცილებლად მოსისხლე მტრად მივიჩნევთ და არც კი ვცდილობთ, ჩვენი პოზიციები დავაახლოოთ.

საერთოდ, მცირე ერებს ასეთი თვისება აქვთ _ იმის მიხედვით იქცევიან, რაც ქვეყანას სჭირდება; მაგალითად, თუ საჭიროა, წინ მკვეთრად გამოხატული პროდასავლური ძალა უნდა წამოიწიოს. ვხედავთ, დასავლეთს კრიზისი აქვს და ქვეყანას დროის მოგება სჭირდება, რათა პროდასავლური ძალები ცოტა ჩაცხრნენ და ე.წ. ევროსკეპტიკოსებმა წამოიწიონ, რომელთაც საქართველოში აუცილებლად „პუტინის აგენტებს“ ეძახიან. ასეთი პრიმიტიული აზროვნების სისტემაში როდემდე უნდა ვიყოთ? ცოტა გავართულოთ და უფრო სიღრმეში წავიდეთ _ შეთანხმების თუნდაც ფარული უნარი გვაქვს? სხვადასხვა ქვეყნის სპეცსამსახურები ჩვენს საქმეში იმიტომ ერევიან, რომ მოწყვლადები ვართ. არ ვამბობ, შევრიგდეთ-მეთქი, მაგრამ რამდენიმე პანქართული საკითხია, რომელზეც ყველანი უნდა შევთანხმდეთ და ეს ხანდახან უნდა გავათამაშოთ კიდეც, რადგან პატარა ერი ვართ და ბევრი გეოპოლიტიკური ტექტონიკა გველოდება.

_ შეთანხმებისთვის, ალბათ, ისეთი ლიდერია საჭირო, რომელსაც საზოგადოების ყველა მხარე უპირობოდ ენდობა, არა?

_ არა, ჩემო კარგო. საამისოდ შეგნებული და განათლებული ადამიანებია საჭირო.

_ ესე იგი, განათლების პრობლემა გვაქვს?

_ აბა, რა?! ჩვენი ქცევების პრივიტივიზმს ხშირად უწიგნურობა განსაზღვრავს!

_ გეთანხმებით, მაგრამ არ გეწყინოთ და, პოლიტიკოსთა პროგრამებში განათლების ამაღლებაზე, სამწუხაროდ, არაფერია ნათქვამი…

_ განათლებაზე პროგრამაში ყველას უწერია, მაგრამ როცა ხელისუფლებაში მოდის, ავიწყდება!

_ სიტყვამ მოიტანა და, ალექსანდრე ჯეჯელავა ქართული ზღაპრების წინააღმდეგ ხმალამოღებული ილაშქრებს. ესეც შეგნებულად კეთდება?

_ ბატონ ჯეჯელავას ძველ ბერძნულ მითოლოგიას გავახსენებ, სადაც ღმერთები ნაძირალებიც არიან, მატყუარებიც, მშიშრებიც და მოღალატეებიც, მაგრამ ამის გამო ბერძნული მითოლოგია გადავაგდოთ? ზღაპრების კრიტიკა არავის დაუვალებია, მაგრამ ჯეჯელავა ჩვეულებრივი ქართველი ლიბერალია. დღევანდელი ქართველი ლიბერალების თვისება კი ისაა, რომ აუცილებლად საკუთარს უნდა აგინონ! სხვათა შორის, საკუთარის გინება გარკვეული ჩამორჩენილობის ნიშანია.

_ ესე იგი, ჯეჯელავა ჩამორჩენილია?

_ ძალიან ბევრი ვერ ხვდება, მსოფლიოში რა პროცესები მიმდინარეობს. ბრექსიტისა და აშშ-ს საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ პოსტლიბერალური სამყარო დამთავრდა, მაგრამ ვერც მე და ვერც ვერავინ იტყვის, რა იწყება.

_ თუკი ლიბერალიზმის ეპოქა დასრულდა, მაშასადამე, „ქართველთა მარშით“ მსოფლიოს ახალ ტენდენციას ფეხი ავუწყეთ? ისე, არსებობს მოსაზრება, რომ მსგავსი აქციებით მხოლოდ ინვესტორებს კი არ დავაფრთხობთ, არამედ, ისლამური სამყაროს რისხვასაც დავიმსახურებთ. წინა მოწვევის პარლამენტში ირანთან მჭიდრო კონტაქტი გქონდათ. ჰოდა, ეს მოსაზრება რეალურია და საერთოდ, თქვენც გგონიათ, რომ ირანელები ქართველებს ჯგუფურად აუპატიურებენ?

_ რა თქმა უნდა, არა!.. ჩვენი ქვეყნისა და მომავლის მთავარი მუქარა უვიცობა და უწიგნურობაა! უვიცობა იმის გარანტიას იძლევა, რომ ადამიანის გონება ჭორებისთვის მოწყვლადი გახდეს _ საქართველოში სიმართლეზე ადვილად და სწრაფად ჭორი ვრცელდება!

ამასთან, სტერეოტიპიც არსებობს, მაგალითად: აფხაზეთის ომის დროს ყველა ჩრდილოკავკასიელს ჩეჩენს ვეძახდით. სხვათა შორის, დღესაც ასეა _ ახალგაზრდების დიდ ნაწილს რომ ვკითხოთ, გვეტყვის, რომ ყველა, ვინც კავკასიის ქედსგადაღმა ცხოვრობს, ჩეჩენია. ასეთივე დამოკიდებულებაა მუსლიმური სამყაროს მიმართაც _ ქართველების უმეტესობას ჰგონია, რომ მთელი მუსლიმური სამყარო ირანია; მეტიც, მხოლოდ რიგითი ადამიანები კი არა, პოლიტიკოსებიც ხშირად იყენებენ ტერმინს _ „ყიზილბაში“, რაც ირანელისთვის წარმოუდგენელი შეურაცხყოფაა! პოლიტიკოსები და ექსპერტები „ქართულ ოცნებასა“ და ნაცმოძრაობას სუნიტებსა და შიიტებსაც ადარებენ. ამ სიბნელეში როდემდე უნდა ვიყოთ?! რამდენიმე მუსლიმმა სასულიერო პირმა გულდაწყვეტით მითხრა, ასე რატომ იქცევითო?

საქართველო მხოლოდ ბრძოლამ კი არა, კომპრომისმაც გადაარჩინა! საერთოდ, კავკასიური ისლამი სხვა მოვლენაა _ კავკასიაში ქრისტიანებისა და მუსულმანების ურთიერთობა სანიმუშოა და ამის ექსპორტი უნდა მოვახდინოთ, მით უმეტეს, იმის ფონზე, რაც მსოფლიოში ხდება.

_ ანუ საუბარი იქით მიგყავთ, რომ „ქართველთა მარშის“ დევიზი ის არ უნდა ყოფილიყო, რაც იყო?

_ სხვათა შორის, ბოლო დღეებში მარშის ინიციატორები ძალიან კორექტულ განცხადებებს აკეთებდნენ და ვაღიაროთ: მარშიც კორექტულად და ღირსეულად ჩატარდა.
მოდი, იმაზე ვისაუბროთ, რამაც მარშის ჩატარების აუცილებლობა გამოიწვია.

_ რამ გამოიწვია და, სახელმწიფო უწყებების უმოქმედობამ!

_ დიახ, როცა სტრუქტურები არ მუშაობს, ადამიანები ეჭვობენ, რომ სახელმწიფო რაღაცებს სპეციალურად აკეთებს. ქართული პოლიცია ჩამოსულებს არა, ქართველებს კი სასტიკად სჯის _ თუ ქართველსა და უცხოელს შორის კონფლიქტი მოხდება, დამნაშავეც რომ იყოს, უცხოელს ხმას არ სცემს.

_ ალბათ იმიტომ, რომ „დღეს სტუმარია ის ჩვენი“…

_ კარგი, რა, შენი ჭირიმე! აზერბაიჯანელი ჟურნალისტი რომ გავთოკეთ და გადავეცით, ესაა ვაჟა ფშაველას საქართველო? ღუზამოწყვეტილი გემივით ვართ: ხან ერთ პორტში შევდივართ, ხან მეორეში, მაგრამ ვერსად ვჩერდებით, რადგან პორტში რომ გაჩერდე, აუცილებელი პირობა ღუზის ჩაშვებაა. საქართველოს კი ღუზა არ აქვს!..

_ ბატონო გუბაზ, რამდენი წელია, პოლიტიკაში ხართ?

_ 1988 წლიდან.

_ იმის გამო, რომ ამ ხნის განმავლობაში საზოგადოება პოლიტიკურად ვერ გაიზარდა, პასუხისმგებლობას არ გრძნობთ?

_ ბუნებრივია, ვგრძნობ, თუმცა სადავო არც ისაა, რომ პოსტსაბჭოთა სივრცესთან შედარებით, პოლიტიკური აზროვნება გაზრდილია. წინ კი მივდივართ, მაგრამ ლაპარაკი სისწრაფესა და დროზეა.

_ წინ სწრაფად რატომ ვერ მივდივართ? _ ამ კითხვაზე პასუხი გაქვთ?

_ არა! რა, პოლიტიკოსი ბატკანია, რომელიც უნდა შეეწიროს? ამ ქვეყნის მეც ისეთივე მოქალაქე ვარ, როგორც _ სხვა და ჩემი სამოქალაქო პასუხისმგებლობა სხვისაზე მეტი არაა! ვანო, რახან ტელევიზორში ვჩანვარ, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ უფრო მეტი მევალება! რახან უფლებებში თანასწორნი ვართ, მაშინ მოვალეობებშიც თანასწორნი ვიყოთ!
ჩემს გამო საქართველოს ერთი ლარი არ დაუკარგავს! საქართველოში ჩემს გამო ერთი კაცი არ გამწარებულა და ჩემს გამო ქართულ სახელმწიფოს არაფერი დამუქრებია! შეცდომა? _ იმდენი დამიშვია, რამდენიც გინდა…

_ თქვენს მთავარ შეცდომად რას თვლით?

_ არ ვიცი… შეცდომა შეგნებულად არასოდეს დამიშვია! დრო რომ გასულა, შეცდომად მერე ჩამითვლია, თორემ ღმერთია მოწმე, ჩემი ქვეყნისა და ხალხისთვის არასოდეს მიღალატია!

_ ბატონო გუბაზ, ერთ თემას უნდა შევეხო და გეხვეწები, არ გაბრაზდეთ: იყო დრო, როცა ძალიან მაღალი რეიტინგი გქონდათ, მაგრამ 2012 წლის არჩევნების წინ გავრცელებულმა ფარულმა ჩანაწერმა, კერძოდ ფრაზამ, მილიონი უნდა ვიშოვოო, სერიოზულად დაგაზარალათ. მითხარით: მილიონი იშოვეთ?

_ ვერა, ამის მცდელობა არც მქონია და ვერც ვიშოვი! ჩანაწერები სხვებზეც გამოაქვეყნეს, მაგრამ საუბარი სულ ჩემს ჩანაწერზე რატომაა, რომელიც ჩემს სახლშია „გაკეთებული“? როცა ევროპელობას „ვაწვებით“, უნდა ვიცოდეთ, რომ ევროპის ერთ-ერთი მთავარი მიღწევა „პრივატული გარემოა“, რომელში შესვლის უფლებაც არავის აქვს. მაგალითად, ჩემი შვილების ოთახებში მათ გარეშე არ შევდივარ…

_ ეს ხომ ელემენტარული ეთიკაა!

_ მოკლედ, ჩემს პრივატულ გარემოში უხეშად, კანონის დარღვევით შემოვიდნენ. ის ლაპარაკი მიჭრილ-მოჭრილია, თუმცა ვისი რა საქმეა, ჩემს მეგობრებსა და ცოლთან რას ვლაპარაკობ? ამ მიჭრილ-მოჭრილ ჩანაწერში სადმე ვამბობ, თანამდებობაზე უნდა მოვიდე და ფული ასე ვიშოვო-მეთქი? ვამბობ, პოლიტიკას თავი უნდა დავანებო და ხელი ბიზნესს მოვკიდო-მეთქი. ვისი რა საქმეა, რას ვაპირებ?

_ პოლიტიკას თავს დაანებებთ თუ არა, ცხადია, თქვენი გადასაწყვეტია…

_ ამიტომ, ჩემი ადამიანური და მორალური უფლება უხეშად იქნა დარღვეული, მაგრამ სამწუხაროდ, მერე, როცა ხელისუფლებაშიც ვიყავით, ერთი კაციც არ მოსულა და არ უკითხავს, ბატონო გუბაზ, თქვენი სახლი შევამოწმოთ და ვნახოთ, ეს ჩამწერი სად არისო…

_ ჩამწერის აღმოჩენა იქით იყოს და, ხელისუფლების შეცვლის შემდეგ, ამ საქმეზე, როგორც ვიცი, გამოძიებაც არ დაწყებულა, არა?

_ დიახ, არ დაწყებულა.

_ არ კითხულობდით, გამოძიება რატომ არ იწყებაო?

_ არა, რადგან ჩემი პრინციპები მაქვს _ არც ჩივილს ვაპირებდი და არც ვინმეს დაჭერის მომხრე ვარ, მაგრამ ეს სახელმწიფო სტრუქტურას თვითონ უნდა გაეკეთებინათ.

_ მაშასადამე, სახელმწიფოს აწყობდა, რომ საზოგადოების ნაწილის თვალში დისკრედიტირებული ყოფილიყავით?

_ რა თქმა უნდა, ნაცებისთვის ქუთაისის წაგება სიკვდილი იყო!

_ ნაცებზე კი არა, ხელისუფლებაში მოსულ „ოცნებაზე“ გეკითხებით _ კოალიციას, რომლის წევრიც იყავით, თქვენი ღირსება ხომ უნდა დაეცვა და მომხდარზე, მინიმუმ, გამოძიება დაეწყო?

_ მერე, რატომ არ დაიწყო?

_ ესე იგი, „ოცნებას“ გამოძიების არდაწყება აწყობდა?

არ ვიცი, არ ვიცი… ეჭვი მეპარება, რომ თურმე, არ აწყობდა… „ოცნებაც“ იგივეს აგრძელებს, რასაც ნაცმოძრაობა აკეთებდა და ერთმანეთს ტყუპისცალივით ჰგვანან! უბრალოდ, ახლა ქუჩაში ხალხს აღარ ხოცავენ!

_ კოალიციაზე გული ამანაც ხომ არ აგიცრუათ?

_ რა თქმა უნდა… მეტიც, ახლა პირველად ვიტყვი: ქუთაისში კენჭისყრა არ მინდოდა. საერთოდ, თბილისი ოპოზიციურად იყო განწყობილი, ქუთაისი კი, რადგან დედაქალაქი იქ გადაიტანეს და ინვესტიციები ჩადეს, ნაციონალების ციხე-სიმაგრედ ითვლებოდა. კოალიციაში ჩემზე, პრაქტიკულად, „მოწოლა“ იყო, აი, ქუთაისში კენჭი უნდა იყაროო… კოალიციაში ძალიან ბევრს ჩემი წაგება უნდოდა.

_ კონკრეტულად, ვის?

_ ამას მნიშვნელობა არ აქვს, გითხარი, ბევრს-თქო. თითქმის უმრავლესობას უნდოდა, გუბაზ სანიკიძე ქუთაისში „დამარხულიყო“. ისე, არავის ახსოვს, რომ სიაში მეხუთე ვეწერე, მაგრამ ოფიციალურად განვაცხადე, თუ ქუთაისში არჩევნებს წავაგებ, პარლამენტში არ შევალ-მეთქი.

_ მოკლედ, ინტრიგებს საკუთარ გუნდშივე გიწყობდნენ?

_ რა თქმა უნდა… შტაბში ძალიან სერიოზული პრობლემები მქონდა. ყველაზე გვიან პლაკატები ჩემთან ჩამოვიდა…

_ გამახსენეთ: კოალიციის შტაბს ვინ ხელმძღვანელობდა?

_ ამას მნიშვნელობა არ აქვს, მაგრამ ერთადერთი, ვინც ბოლომდე მხარში მედგა და უკან არ დაუხევია, ირაკლი ღარიბაშვილი იყო. ყველას არ ვგულისხმობ, მაგრამ კოალიციაში იყვნენ ტიპები, რომლებსაც უნდოდათ, ქუთაისში არჩევნები წამეგო. აქედან გამომდინარე, იმ ქალაქთან ყოველთვის ვალში ვიქნები _ როგორ მოიქცა თუნდაც იმ ჩანაწერების გამოქვეყნების შემდეგ!

_ არჩევნები კი მოიგეთ, მაგრამ დეპუტატობა ისე დაამთავრეთ, მაინცდამაინც არ აქტიურობდით…

_ ვანო, აქტიურობას რას ეძახი?

_ რას და, არც ჟურნალისტებს სწყალობდით და არც პოლიტიკურ განცხადებებს აკეთებდით…

_ ვანო, შევეცდები, ამ ინტერვიუს საშუალებით რაღაცები კიდევ ავხსნა და ამის მერე თავის მართლების რეჟიმში ყოფნას აღარ ვაპირებ. სრული პასუხისმგებლობით, ყოველგვარი თავმდაბლობის გარეშე ვამბობ: იმ პარლამენტში ქვეყნისთვის ჩემზე მეტი არავის გაუკეთებია, ყოველ შემთხვევაში, იმ მიმართულებებით, რომლებზეც ვმუშაობდი.

_ და ეს რა მიმართულებები იყო?

_ რა და, ჩრდილო კავკასია, ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნები და ისლამური სამყარო. ყოველგვარი გადაჭარბების გარეშე ვამბობ: ირანთან საქართველოს ურთიერთობა, რომელიც ჯერ ნაცების, შემდეგ კი „ოცნების“ დროს უმძიმესად იყო გაფუჭებული, პრაქტიკულად, შემოვატრიალე!

_ არადა, ირანთან უვიზო რეჟიმი სწორედ ნაციონალებმა შემოიღეს…

_ კი ბატონო, მაგრამ ნაცები ახლა იბრიქებიან და ვაჟკაცობას აწვებიან, თორემ ირანელი ფიზიკოსი დაიჭირეს და ამერიკელებს გადასცეს. „ოცნებამ“ კი გააქანა და უვიზო რეჟიმი გააუქმა. თეირანში პირველად რომ ჩავედი, დიპლომატიური ურთიერთობის საერთოდ გაწყვეტაზე იყო ლაპარაკი და ეს საქართველოს ძვირი დაუჯდებოდა _ არავის დაავიწყდეს, საქართველოში ნახევარი მილიონი შიიტი მუსულმანი ცხოვრობს, რომელზეც ირანს მხოლოდ რელიგიური კი არა, კულტურული გავლენაც აქვს. მოკლედ, ეს ურთიერთობა შემოვატრიალე და შეგიძლიათ, თეირანში ჩახვიდეთ და იკითხოთ, გუბაზ სანიკიძე ვინ არის და რა გააკეთა-თქო? ასევე, შემოტრიალება მოხდა ჩერქეზების მიმართულებითაც, რომლებიც აფხაზეთის ომში ჩვენი მტრები იყვნენ. გარდა ამისა, ქვეყნისთვის რამდენიმე ხიფათი იქნა აცილებული _ ერთ-ერთი არაბული ქვეყნის მიერ ცხინვალისა და აფხაზეთის დამოუკიდებლობის აღიარება, პრაქტიკულად, მე ჩავშალე. ირანში ფერეიდნელებს შეიძლება, ძალიან სერიოზული პრობლემები ჰქონოდათ… ყველაფერ ამაში მხოლოდ მე არ ვმონაწილეობდი, მაგრამ ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა _ ჩვენსა და ირანის ხელისუფლებებს შორის შუამავალი ვიყავი… კიდევ ბევრი რამეა, რაზეც საუბარი არ შეიძლება…

რაც შეეხება პოლიტიკურ განცხადებებსა და პრესასთან ურთიერთობას, პარლამენტში შეზღუდვები გაქვს _ განცხადება შეგიძლია, ფრაქციის, უმრავლესობის სახელით ან ოთხშაბათობით გააკეთო. ქართველი პოლიტიკოსებიდან პირველი ვიყავი, ვინც პარლამენტში გამოვედი და ვთქვი, უკრაინაში ომი დაიწყება და ამისთვის მზად უნდა ვიყოთ-მეთქი. არაერთგზის ვისაუბრე ქართული ძეგლების დაცვასა და დიასპორების საკითხზე. სხვათა შორის, საყდრისის აფეთქების წინააღმდეგაც წავედი, მაგრამ ჟურნალისტებს ხშირად ჭორები აინტერესებთ. მაგალითად, განცხადება სირიის საფრთხესა თუ მურუსიძის კაზუსზეც გავაკეთე, მაგრამ ჟურნალისტები არ მეკარებოდნენ ანუ ჩემი წამოჭრილი თემების განხილვა არ ხდებოდა, მე კი ჩემი თავმოყვარეობა მაქვს და ტელევიზიებს კარს ხომ არ ავუტალახებდი?

უკრაინაზე განცხადება რომ გავაკეთე, „რუსთავი 2“-მა, „იმედმა“ და სხვებმა ყველას ჰკითხეს, გუბაზ სანიკიძემ რა იგულისხმაო, ჩემთან კი არავინ მოსულა, ერთი გვითხარი, რა იგულისხმეო. პოლიტიკაში ჩემნაირი პერსონა ბევრისთვის მიუღებელია, რადგან ჩემი მართვა შეუძლებელია! საკუთარი სინდისი და ის მოვალეობა მმართავს, რაც საკუთარ ქვეყნის წინაშე მაქვს _ ასე ვარ გაზრდილი… ჩემი მთავარი ამოცანაა, ვემსახურო საქართველოს ინტერესებს და ამიტომ, ბევრისთვის მიუღებელი ვარ!

_ თანამოაზრეების მოძებნა არ გიჭირთ?

_ თანამოაზრეებს არ ვეძებ. ჩემთვის მნიშვნელოვანი არაა, ჩემზე რას იტყვიან!

_ ანუ, მარტოხელა მგელი ხართ?

_ თუნდაც… ამაში ცუდი რა არის?

_ გული არც იმაზე გწყდებათ, რომ პოლიტიკურ გუნდს ხშირად კარგავთ? ჯერ ტრადიციონალისტი იყავით, მერე _ ფორუმელი, ახლა ბურჯანაძესთან ხართ…

_ ისინი ჩემს მეგობრებად რჩებიან. სხვათა შორის, ალბათ, დაკვირვებულხარ, როცა ვინმე რომელიმე პარტიიდან გადის და სხვაგან მიდის, აუცილებლად მტრებად შორდებიან. ჩემი და ფორუმელების ურთიერთობა კი, ალბათ, ხედავ, როგორიცაა.

_ დიახ, ვიცი, ფორუმელებთან ისევ მეგობრობთ, მაგრამ არ დაგიმალავთ და, გამიკვირდა, ბურჯანაძის გვერდით რომ გიხილეთ, თუმცა შეიძლება, არც უნდა გამკვირვებოდა _ თქვენ და ექსსპიკერი ხომ ნათესავები ხართ… და მაინც, პოლიტიკურ პარტნიორად ბურჯანაძე რატომ აირჩიეთ?

_ ასე ჩავთვალეთ საჭიროდ…

_ არ გერჩივნათ, მარტო ყოფილიყავით?

_ მარტო რა უნდა გამეკეთებინა? საერთოდ, პოლიტიკას თავისი წესები აქვს _ თუ პოლიტიკაში ხარ, მაშინ რომელიმე პარტიის წევრიც უნდა იყო.

_ მესმის, მაგრამ საზოგადოების ნაწილისთვის ქალბატონი ნინო რუსეთის მხარდამჭერია _ „პაკლონნაია გორაზც“ გვინახავს და მისი ანტინატოური განცხადებებიც გვახსოვს. თქვენ კი, წეღანდელი თქმისა არ იყოს, მაინც სხვანაირი იმიჯი გქონდათ…

_ პარტიზანი არ ვარ! მოდი, კითხვას შევატრიალებ: დღევანდელ ვითარებაში საქართველოზე ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი ზეგავლენა რუსეთის ფედერაციის მხრიდანაა და იმის ფუფუნების უფლება გვაქვს, ისეთი გამოცდილი პოლიტიკოსი, როგორიც ნინო ბურჯანაძეა, არ გამოვიყენოთ? _ არ გვაქვს!

_ ეს თქვენი აზრია!

_ ობიექტურად ასეა. ქვეყანამ ნინო ბურჯანაძე, თავისი გამოცდილებით არ უნდა გამოიყენოს თუ გარშემო სულ ასეთი უწიგნური ხალხი იყოს? ნინო ბურჯანაძე ჩემი გოგოს ნათლიაა, თან ბავშვობიდან ერთად ვართ გაზრდილები და ქართულ პოლიტიკაში ჩემზე კარგად არავინ იცნობს. ნინო ბურჯანაძეს გამორჩეული ღირსებები აქვს, რომელიც საქართველოში სხვა პოლიტიკოსებს არ აქვთ: უშიშარი, მოწესრიგებული და ერთგული პარტნიორია _ საფლავში ჩამოგყვება და არ გაგყიდის. ვანო, ექსკლუზიურად გეუბნები: ფორუმელებსაც სწორედ ეს ვუთხარი, ნინო ბურჯანაძე გამოსაყენებელია, რადგან ქვეყანა უმძიმეს პერიოდში შედის-მეთქი.

_ მაშასადამე, ფორუმს შესთავაზეთ, ბურჯანაძის პარტიაში დაპორტირებულიყო?

_ არა, ვუთხარი, ნინოსთან მივდივარ, მორჩა და გათავდა! იმას, რაც მომავალში იქნება, ვითარება და ინტერესები გვაჩვენებს _ პატივისცემის გარდა, ერთმანეთთან სხვა ვალდებულებები არ გვაკავშირებს. ისე, ფორუმში დღესაც დავდივარ და ჩემს მეგობრებს ვნახულობ, ისინიც მოდიან, მუდმივი კონტაქტი გვაქვს.

_ შეიძლება, მაგრამ ფორუმისა და თქვენი პოლიტიკური შეხედულებები განსხვავდება…

_ არის საკითხები, რომელზეც სერიოზული ტაქტიკური სხვაობა გვაქვს, მაგრამ სტრატეგიულად, ერთ ჭკუაზე ვართ _ ქვეყანა კრიზისიდან უნდა გამოვიყვანოთ!

_ არ მეგულება პოლიტიკოსი, რომელსაც ქვეყნის კრიზისიდან გამოყვანა არ უნდა…

_ ჯერ ერთი, ყველას არ უნდა. მეორეც, ეს რომ გინდოდეს, უნდა იცოდე, როგორ გამოიყვანო. სიტყვაზე, ჰოკეისტობა მინდა, მაგრამ ვერ გავხდები… მოკლედ, ქვეყნისთვის ყველაზე დიდი ხიფათი მივიღეთ _ არაპროფესიონალი პოლიტიკური ფიგურები!
პოლიტიკოსს სიმამაცე სჭირდება _ ზოგჯერ არაპოპულარულ ნაბიჯებზეც უნდა წავიდეს და სწორედ ამით განსხვავდება პოლიტიკოსი პოლიტოლოგისგან.

_ ჩვენში დარჩეს და, მიშას არაპოპულარული ნაბიჯების გადადგმა უყვარს ანუ პოლიტიკოსია?

_ კი, მიშა პოლიტიკური ცხოველი და პოლიტიკური კლასის ნაწილია, უბრალოდ, ზნეობისგანაა დაცლილი. ქუთაისში ამნაირ ადამიანს „ყველაფერშჩიკს“ ეძახიან.

_ პოლიტიკა და ზნეობა ერთმანეთთან მაინცდამაინც ვერ „ძოვენ“…

_ ვინ გითხრა, ჩემო კარგო?

_ რა ვიცი, ხშირად ამბობენ ხოლმე, პოლიტიკა ბინძურიაო…

_ რას ლაპარაკობ? ამით მართავენ ბინძური ადამიანები და პატიოსანი ხალხიც ამ „ჭეშმარიტებას“ მისდევს, პოლიტიკა ბინძური საქმეა და იქ ჩემი ადგილი არ არისო, მაგრამ ასე არაა, ძმაო. ვიმეორებ: ჩემი საქმიანობით ჩემს სამშობლოს მისხალი არ მოჰკლებია!
სხვათა შორის, ზოგ ქართველ პოლიტიკოსს მაკიაველი ცოცხალი იტალიელი ბიზნესმენი ჰგონია. ჰოდა, მაკიაველის ნათქვამს, მიზანი საშუალებას ამართლებსო, გაგრძელებაც აქვს, ყველაფერზე მხოლოდ და მხოლოდ საკუთარი ქვეყნისთვის უნდა წახვიდეო… …ქრისტიანობა გვეუბნება, ჯვარცმას აუცილებლად აღდგომა მოსდევს. ჩვენ ახლა ჯვარცმული ქვეყანა ვართ… სანამ რაღაცებს სხვას დავაბრალებთ, ჯერ ჩვენი მოვიკითხოთ: ბევრი სისულელე ჩავიდინეთ, მაგრამ დიდი იმედი მაქვს, რომ იბერია გაბრწყინდება და ამას ვანო, მე და შენც მოვესწრებით! ყოველ შემთხვევაში, მგონია, რომ ცუდი ძალიან მალე დამთავრდება, რადგან ადამიანებმა უფრო მეტი ფიქრი დაიწყეს!

_ ღმერთმა ქნას, გაბრწყინებულ იბერიას მართლა მოვესწროთ, მაგრამ გაბრწყინებამდე ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებია. ჰოდა, ბატონო გუბაზ, თქვენი პროგნოზი მაინტერესებს _ ოქტომბრის კენჭისყრა რამეს შეცვლის?

_ მგონი, კი, შეცვლის.

_ მაინც, რას?

_ შეიძლება, ორი ერთმანეთისგან გამომრიცხავი შედეგი მივიღოთ და აგიხსნი, რასაც ვგულისხმობ: ნაცმოძრაობა და „ოცნება“ ერთი ეპოქაა და ეს არჩევნები ან ამ ეპოქის ბოლო აკორდი იქნება, ან ეს არჩევნები ახალი ეპოქის დაწყების პირველი ნაბიჯი გახდება. საერთოდ, როცა რაღაც მთავრდება, რაღაც იწყება…

_ რასაკვირველია, მაგრამ ზოგი მთავარ საფრთხეთ მაინც ნაცმოძრაობის რეინკარნაციას მიიჩნევს…

_ ბიძინა ივანიშვილის ქართული პოლიტიკის მომსახურეობის ზონიდან გასვლა იმას ნიშნავს, რომ პროექტი _ „ქართული ოცნება“ + ნაცმოძრაობა…

_ უკაცრავად, მაშინ, როცა კოალიციაში მიხვედით, ვერ ხვდებოდით, რომ ეს ერთი პროექტი იყო?

_ ჯერ ერთი, მაშინ სხვა ამოცანა გვქონდა. მეორეც, გავითვალისწინოთ, რომ ჩვენ კი არ მივედით, არამედ, ივანიშვილი გადმოვიდა ჩვენს მხარეს ანუ ოპოზიციაში, თორემ მანამდე ნაცმოძრაობის ერთ-ერთი სერიოზული მხარდამჭერი იყო. ზოგი ამბობს, აი, ივანიშვილმა ეს და ეს გაგიკეთათო, მაგრამ ჩვენთვის არაფერი გაუკეთებია, რა?! უბრალოდ, საკუთარი შეცდომების გამოსწორებას შეეცადა. ისე, მაშინდელი და გვიანდელი ბიძინა ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავდებოდა _ მაშინ ძალიან პოზიტიური და კოლეგიალური იყო. მოკლედ, ბიძინა ივანიშვილის ქართული პოლიტიკური ველიდან გასვლა პროექტის _ „ქართული ოცნება“ + ნაცმოძრაობა, დასრულებას ნიშნავს… ორივეს დასუსტება დაწყებულია.

_ ვინ აღზევდება?

_ ვინ და, ვინც იყოჩაღებს და ვინც საზოგადოებას უკეთესს შესთავაზებს.

_ პოლიტიკაში ახალი ტიპების გამოჩენას უნდა ველოდოთ?

_ ახალი ტიპებიც გამოჩნდებიან და მოქმედებიც დარჩებიან…

_ გაყოჩაღების შანსი ბურჯანაძის პარტიასაც აქვს?

_ მოდი, პარტიაზე კი არა, პერსონაზე ვთქვათ: ნინოს ამის შანსი აქვს!

_ ისე, ამბობენ, პარტიაში, რეალურად, ორი ადამიანია _ ბურჯანაძე და სანიკიძეო…

_ არა, არა, ჩემო კარგო, რას ლაპარაკობ? ძალიან ღირსეული ადამიანები არიან და, სხვათა შორის, ძალიან ჰგვანან ფორუმელებს _ თავი ფორუმში მგონია.

_ …ბატონო გუბაზ, ჩვენი საუბრით კმაყოფილი ხართ?

_ ძალიან. საერთოდ, შენთან თავს ყოველთვის კომფორტულად ვგრძნობ, რადგან რასაც ვამბობ, შეიძლება, არ დამეთანხმო, მაგრამ იგებ. ზოგს კი ვერაფერს ვაგებინებ… განსხვავებული მოსაზრების ადამიანთან კამათი სასიამოვნოა, ოღონდ აზრზე უნდა იყოს, რაზე ლაპარაკობ.

_ წარმატებას გისურვებთ…

„ვერსია“, 17-19 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ სოსო ცისკარიშვილთან: „საქართველოს ნატო-ს წევრობა ბევრადაა დამოკიდებული რუსეთზე!”

თათია გოჩაძე

დღე არ გავა, ე.წ. მცოცავ ოკუპაციაზე ახალი ინფორმაცია არ გავრცელდეს. ოკუპანტი წინ ნაბიჯ-ნაბიჯ მოიწევს, რასაც იმით ხსნის, რომ ეს ტერიტორია ე.წ. სამხრეთ ოსეთის ადმინისტრაციული ოლქის შემადგენლობაშია. ამ ფონზე საქართველოს ერთადერთი იმედი საერთაშორისო თანამეგობრობაა, თუმცა დონალდ ტრამპისა და ვლადიმერ პუტინის ხანგრძლივი შეხვედრის შემდეგ აშშ-ს ელჩმა ორაზროვნად განაცხადა, რუსეთთან დიალოგი საქართველოს სუვერენული უფლებააო. რაზე მიგვანიშნა იან კელიმ და რას უნდა ველოდეთ პატრიოტთა ალიანსის რუსული ვოიაჟისგან?

,,ვერსია” ექსპერტ სოსო ცისკარიშვილს ესაუბრა.

- ბატონო სოსო, იან კელის განცხადება იმას ხომ არ ნიშნავს, რომ რუსეთ-საქართველოს კონფლიქტში აშშ-მ ,,ხელები დაიბანა”?

- ამ ,,სიმღერას” დიდი ხანია ვისმენთ, თუმცა შედეგი მხოლოდ აბაშიძე-კარასინის ურთიერთობებით შემოიფარგლება. ამასთან, აშშ აქაურობის დასაცავად მზად არაა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც უკრაინა, აშშ-ს ძალისხმევით, ნატო-სა და ევროკავშირის წევრი გახდება, ჩვენი ჯერიც დადგება. რაც შეეხება პატრიოტთა ალიანსის მოსკოვში ვიზიტს, ეს გაუგებრობა იყო. ამ ადამიანებს ქვეყნისთვის სიკეთე გულწრფელად უნდათ, მაგრამ საერთაშორისო ურთიერთობების თანამდებობის პირი კი არა, ამხანაგი კალაშნიკოვი შეხვდათ, რომელიც რუსეთის დუმა-ში დსთ-ს ქვეყნების კურატორია. ყველაფერი ეს კი იმაზე მიგვანიშნებს, რომ რუსეთს საქართველო დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ არ მიაჩნია და დსთ-ში უპირებს შებრუნებას; ამიტომ ჩვენმა პოლიტიკოსებმა უნდა გაითვალისწინონ, ვის ხვდებიან.

- რუსეთში ვიზიტის გამო დეპუტატი ადა მარშანია აგრესიის ობიექტი გახდა. პატრიოტებმა ხალხის განწყობა ვერ გათვალეს?

- ქალბატონ ადა მარშანიაზე თავდასხმა ჩემთვის მიუღებელია, რადგან საქართველოს მრავალწლიანი ცრემლიანი ჭირისუფალია _ აფხაზეთი მისთვის მოუშუშებელი ტკივილია.

- შეიძლება, მაგრამ ზემოხსენებულ შეხვედრაზე სიტყვა ,,ოკუპაცია” ერთხელაც არ უხსენებიათ…

- ტერმინი ,,ოკუპაცია” ერთხელ ახსენეს და ისიც მაშინ, როცა რუსეთის მხარემ ოკუპაციის შესახებ კანონის შეცვლა ან გაუქმება მოითხოვა. ამ შეხვედრის მეტნაკლებად პოზიტიური შედეგი ისაა, რომ ჩვენმა დეპუტატებმა რუსული მხარისგან სოხუმსა და ცხინვალთან პირდაპირი კომუნიკაციის ხელშეწყობის დაპირება მიიღეს.

- ,,პირდაპირი კომუნიკაციის ხელშეწყობა” რას ნიშნავს?

- რაიმე ღონისძიებაზე ოსებისა და აფხაზებისთვის ქართველებთან ურთიერთობა აკრძალული აღარ იქნება. სხვათა შორის, რამდენიმე წელია საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის სამინისტრო პროექტს ახორციელებს, რომლის ფარგლებშიც ქართველი, აფხაზი და ოსი ახალგაზრდები ერთმანეთს ხან თურქეთში ხვდებიან, ხან ევროპის ქვეყნებში, თუმცა ამ შეხვედრებზე სტატუსს კი არ განიხილავენ, არამედ, ახალგაზრდები ურთიერთობას ამყარებენ და ერთმანეთზე ახალს იგებენ. სამწუხაროდ, იმ ინფორმაციას, რომელიც აფხაზეთსა და ცხინვალის რეგიონიდან საქართველოში სამკურნალოდ ჩამოსულებს აქვთ, არ ვიყენებთ. არადა, ნებისმიერი გონიერი ექიმი პაციენტს მხოლოდ დიაგნოზზე კი არა, ზოგადად, ცხოვრებაზეც ესაუბრება.

- ანუ უკეთესი იქნებოდა, პატრიოტთა ალიანსის დელეგაცია რუსებს კი არა, აფხაზებს შეხვედროდა?

- აფხაზებს ამის უფლება არ აქვთ… 90-იან წლებში, როგორც არასამთავრობო ორგანიზაციის წარმომადგენელი, კოლეგებთან ერთად, აფხაზებს ვხვდებოდი და თუ ორი აფხაზი ერთად იყო, ვხედავდი, როგორი ხელფეხშეკრულნი იყვნენ. ცალ-ცალკე კი ბევრად გულახდილად საუბრობდნენ.

- აფხაზებს ერთმანეთის ,,ჩაშვების” ეშინოდათ?

- დიახ… სხვათა შორის, ახლა ბორის ელცინისა და ედუარდ შევარდნაძის შეხვედრა გამახსენდა, რომელზეც ე.წ. სამხრეთ ოსეთში რუსეთის სამშვიდობო ძალების შეყვანა განიხილებოდა. მაშინ რუსული ჯარი, პრაქტიკულად, გორში უნდა დამდგარიყო.

- რატომ?

- რუსები აცხადებდნენ, რომ ე.წ. სამხრეთ ოსეთის ფარგლებში არ ეტეოდნენ. მახსოვს, ელცინს ვკითხე, ისევ იმ აზრზე ხართ, დეპუტატობის დროს რომ განაცხადეთ, რუსებს ქართულ-აფხაზურ ურთიერთობაში არაფერი ესაქმებათო? მიპასუხა, შეხედულებებს არ ვიცვლიო… ისე, ფაქტია: უკანასკნელ თვეებში განვითარებული მოვლენები კრემლისთვის რევერანსია! ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, საკონსტიტუციო ცვლილებებზე დავიდარაბა ატყდა; შემდეგ ვენეციის კომისია მოატყუეს; არც ის დაგვავიწყდეს, რა დამართეს აზერბაიჯანელ ჟურნალისტს _ ამ საქმეს არც იძიებენ, დადუმებულები არიან. მექმნება შთაბეჭდილება, რომ პროკურატურას გამოძიება აკრძალული აქვს… ასევე მნიშვნელოვანია აუდიტის სამსახურის უფროსის, ლაშა თორდიას ცემის საქმეც.

- ამას წინათ, განაცხადეთ, ნატო-ში შესვლის პერსპექტივა გვაქვსო. კავკასიაში ნატო-ს წარმომადგენელმა ჯეიმს აპატურაიმ კი აღნიშნა, რომ ალიანსი საქართველოს ნატო-ში გაწევრიანებას რუსეთს არ შეეკითხება…

- მოსახლეობის მიხედვით, ევროპისა და ნატო-სთვის, რასაკვირველია, უკრაინა ათჯერ უფრო მისაღებია, ვიდრე საქართველო, მიუხედავად იმისა, რომ ალიანსს საქართველოსთან ყოველთვის პარტნიორული დამოკიდებულება ჰქონდა და აქვს.

სამწუხაროდ, საქართველოს ხელისუფლების წარმომადგენლები დიპლომატიურ წინადადებებს ვერ აფასებენ. აშშ-სგან ძალიან მკვეთრ კრიტიკას ვიღებთ, მაგრამ რადგან ზრდილობიანად იწერებიან, ხელისუფლებას არ უნდა გაიგოს, რა სიმწარისაა ეს ტერმინოლოგია. საქართველოს ნატო-ს წევრობა ბევრადაა დამოკიდებული რუსეთზე ანუ როგორ რეაქცია ექნება იმ შეიარაღებაზე, რომელიც ბალტიის ზღვაში პირველად რამდენიმე დღის წინ გამოჩნდა.

„კვირის პალიტრა“: ინტერვიუ ლინკოლნ მიტჩელთან: „რუსეთმა იცოდა, რომ ჩვენ ვერ შევაკავებდით, ჩვენ ეს არ შეგვიძლია!“ // „საქართველოს ხელისუფლებამ არ უნდა გაიმეოროს ის, რაც წინა ხელისუფლებამ გააკეთა, როდესაც გაყინული კონფლიქტი ოკუპაციად აქცია. ძალიან რთული სიტუაციაა და სივრცე მოლაპარაკებებისთვის დიდი არ არის“

„კვირის პალიტრა“: ინტერვიუ მარიუშ მაშკევიჩთან: „არც ჩვენ არ მოგვწონს, როდესაც ჩვენ მაგივრად ბრიუსელი იღებს გადაწყვეტილებებს“ // „მხარს ვუჭერთ საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას, სუვერენიტეტს. ურყევად ვემხრობით საქართველოს ევროკავშირსა და ნატოში გაწევრებას”

„კვირის პალიტრა“: ინტერვიუ ხათუნა ლაგაზიძესთან: „განსაკუთრებით რეგიონებში მასობრივი კორუფციის ფაქტები და დაუსჯელობის სინდრომი აშკარაა“ // „საქართველო რუსეთთან ჰიბრიდული ომის მდგომარეობაშია. ამ ომის იარაღი სწორედ საინფორმაციო ომია, ასევე ქაოსის ელემენტების შეტანა ქვეყნის ცხოვრებაში და უმართაობის განცდის გაჩენა“

——

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ სოსო ცინცაძესთან: „კახა კალაძე პირველკაცობისთვის იბრძვის“

„ახალი თაობა“: ინტერვიუ დიმიტრი ბიძინაშვილთან: „ოთარ აბესაძის დაჭერით გააფრთხილეს ყველა, ვისაც საარჩევნო სიაში მოხვედრა უნდა” // „ოთარ აბესაძეს თბილისის საკრებულოში მოხვედრა 2014 წელსაც სურდა“

——

„კვირის პალიტრა“: ინტერვიუ დიმიტრი ქუმსიშვილთან: „2018 წელს ინფლაცია დაიწევს და ფასებიც დასტაბილურდება“ // „ჩვენი უპირველესი საზრუნავია ის, რომ არასრულწლოვანს არ ჰქონდეს წვდომა აზარტულ თამაშებზე“

——————-

„კვირის პალიტრა“, 17 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ ლინკოლნ მიტჩელთან: „რუსეთმა იცოდა, რომ ჩვენ ვერ შევაკავებდით, ჩვენ ეს არ შეგვიძლია!“ // „საქართველოს ხელისუფლებამ არ უნდა გაიმეოროს ის, რაც წინა ხელისუფლებამ გააკეთა, როდესაც გაყინული კონფლიქტი ოკუპაციად აქცია. ძალიან რთული სიტუაციაა და სივრცე მოლაპარაკებებისთვის დიდი არ არის“

კახა დგებუაძე

აშშ-საქართველოს ურთიერთობა, საქართველოში მიმდინარე მოვლენები, საკონსტიტუციო რეფორმა, ადგილობრივი­ არჩევნები, მიხეილ სააკაშვილისა და ბიძინა­ ივანიშვილის ფაქტორი ქართულ პოლიტიკაში… ამ თემებზე “კვირის პალიტრას” ესაუბრება ამერიკელი ანალიტიკოსი ევრაზიის, პოსტსაბჭოთა ქვეყნებისა და ამერიკა-საქართველოს ურთიერთობების საკითხებში ლინკოლნ მიტჩელი.

- თქვენ აკვირდებით საქართველოში­ მიმდინარე მოვლენებს. მოგეხსენებათ, ყველაზე აქტუალური საკითხი საკონსტიტუციო რეფორმაა, რომელიც ხელისუფლებისა და ოპოზიციის უთანხმოების მიზეზი გახდა. როგორ შეაფასებთ სიტუაციას?

- თუ ამ საკითხს ამერიკიდან შევხე­დ­ავთ, ჩვენთან კონსტიტუცია­ თითქმის წმინდა დოკუმენტია, როგორც­ ბიბლია, თქვენს პროექტში კი არის ცვლილებები,­ რომლებიც არ მომწონს. მაგალითად: ქორწინების, როგორც ქალისა და კაცის კავშირის განსაზღვრა, პრეზიდენტის არაპირდაპირი წესით არჩევა…

- თუმცა, ბევრ ევროპულ ქვეყანაში, სადაც საპარლამენტო მმართველობაა, პრეზიდენტს არაპირდაპირი წესით ირჩევენ…

- განსხვავება­ ის არის, რომ საქართ­ველოში­ ერთი პარტიაა დომინანტი, ამჟა­მინდელი­ პრეზიდენტი კი მთავრობის შემაკავებელ ძალად იქცა. ამ ფაქტორის გათვალისწინებით იკვეთება პირადი დამოკიდებულება პრეზიდენტ მარგველაშვილისადმი… ამიტომაც არის ეს

საკითხი შემაშფოთებელი. საჭიროა პრეზიდენტის პირდაპირი წესით არჩევა, საყოველთაო არჩევნების გზით. ინგლისურენოვანი მედია წერს, რომ ამ საკითხთან დაკავშირებით საქართველომ უკან გადადგა ნაბიჯი, თუმცა მე ამ აზრს არ ვიზიარებ. “ქართულ ოცნებას” თუ სურდა, საქა­რთველო ავტორიტარულ სახელმწიფოდ ექცია, აქამდეც მოახერხებდა. საამისოდ აქვთ საპარლამენტო უმრავლესობა და დიდი რესურსი.

- უთანხმოების მიზეზი მაჟორიტარული საარჩევნო სისტემის გაუქმების გადადებაც­ გახდა. ოპოზიცია ამბობს, რომ “ქართულ ოცნებას” მომავალ არჩევნებზე მანდატების დაკარგვა არ სურს და ამიტომაც აყოვნებს პროცესს...

- რა თქმა უნდა, ეს პოლიტიკაა. როდესაც ვენეციის კომისიის მაღალჩინოსანი ამბობს, რომ იმედგაცრუებულია, ეს არ უნდა ხდებოდეს…

- ითქვა, რომ კონსტიტუციის პროექტი უნდა მიიღონ ფართო კონსენსუსის შედეგად. მაგალითად, თურქეთის პრეზიდენტმა რეჯეფ თაიფ ერდოღანმა საკონსტიტუციო რეფორმების ინიცირებისას ეს საკითხი რეფერენდუმზე გაიტანა. თქვენი აზრით, რატომ არ მოიქცა ასე “ქართული ოცნება“?

- მინდა, დავუბრუნდე 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნებს. “ქართულ ოცნე­ბას” არ გაუმარჯვია 75%-ით და მეტით,­ მაგრამ სხვა პარტიებს არ ჰქონდათ ისეთი მხარდაჭერა­, როგორიც “ქართულ ოცნებას”, ეს კი ნიშნავს, რომ მათ ბევრი მხარდამჭერი ჰყავთ. მთავარი პრობლემა ის არის, რომ საკონსტიტუციო რეფორმასთან დაკავშირებით კონსენსუსის მიღწევა ჭირს – ოპოზიციურმა პარტიებმა იციან, რომ შეწინააღმდეგებით პოლიტიკურ ქულებს დაიწერენ.

- დღე არ გავა, რუსეთმა საოკ­უპაციო ზოლი არ გადმოსწიოს. მიუხედავად­ იმისა, რომ ხელისუფლება დასავლელ პარტნიორებთან საუბრისას ამ საკითხს ყოველთვის განიხილავს, ოპოზიცია და საზოგადოების ნაწილი მთავრობას უმოქმედობაში ადანაშაულებს. თქვენი აზრით, რა ქმედითი ნაბიჯები უნდა გადადგას ხელისუფლებამ?

- მე შემიძლია გითხრათ, რა არ უნდა გააკეთოს საქართველოს ხელისუფლებამ – არ უნდა გამოიწვიოს რუსეთი და მას ომის დაწყებისკენ არ უნდა უბიძგოს, არ უნდა გაიმეოროს ის, რაც წინა ხელისუფლებამ გააკეთა, როდესაც გაყინული კონფლიქტი ოკუპაციად აქცია. უნდა გვახსოვდეს, რომ რუსეთი ძალიან ძლიერი სახელმწიფოა და რუსეთის შეიარაღებულ ძალებს საქართველოს ტერიტორიის ნაწილი ოკუპირებული აქვთ. ძალიან რთული სიტუაციაა და სივრცე მოლაპარაკებებისთვის დიდი არ არის. რუსეთი არასოდეს დათანხმდება იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნებას აფხაზეთსა და ე.წ. სამხრეთ ოსეთში. ხელისუფლებას მხოლოდ ერთი რამ შეუძლია – უფრო აქტიური კავშირი დაამყაროს აფხაზებსა და ოსებთან. ამ ხალხს საქართველოზე მხოლოდ ის ესმის, რაც მოსკოვს სურს, რომ გააგონოს.

- მაგრამ რუსეთი ხომ წინ მოიწევს და ხელისუფლება თუ მათ ქმედებას უპასუხოდ დატოვებს, ეს ხომ ხელისუფლების პოლიტიკურ მომავალზეც აისახება...

- შესაძლოა, მაგრამ რა შეუძლია საქართველოს – სამხ­ედრო ოპერაციით პასუხის გაცემა?!­ ყველაზე ცუდი ვარიანტი ომის დაწყებაა. საერთაშორისო საზოგადოებისთვის მიმართვა კარგია, მაგრამ საკმარისი არ არის. აფხაზები ამბობენ, რომ არ სურთ, იყვნენ რუსეთის ნაწილი, მაგრამ არც საქართველოსთან ყოფნა უნდათ. სანამ ეს სიტუაცია არ შეიცვლება, პრობლემა არ მოგვარდება.

- დონალდ ტრამპმა ვარშავაში განაცხადა, რომ რუსეთმა უნდა შეწყვიტოს დესტაბილიზაციის გამომწვევი ქმედებები სირიაში, უკრაინასა და სხვა რეგიონებში, თუმცა, არ უხსენებია საქართველო. ამან საზოგადო­ებას გაუჩინა ეჭვი, რომ ხელისუფლება ოკუპაციის საკითხს საერთაშორისო საზოგადოების წინაშე სათანადო სიმწვავით არ აყენებს…

- დღეს რუსეთთან დაკავშირებული დისკუსიები, ძირითადად, უკრაინას ეხება. ის უფრო მდიდარი და დიდი ქვეყანაა. ამასთან, ამერიკელი უკრაინელები პოლიტიკურად აქტიურები არიან…

- თვის ბოლოს საქართველოს აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტი მაიკლ პენსი ეწვევა. მაისში­ კონგრესმა მიიღო და აშშ-ის პრეზიდ­ენტმა ხელი მოაწერა საკანონმდებლო აქტს, რომელშიც წერია, რომ რუსეთი აგრძელებს საქართველოს ტერიტორიების ოკუპაციას. რას უნდა ველოდოთ ამ შეხვედრისგან?

- კონგრესი იძულებული იყო, საკანონმდებლო აქტი მიეღო, რადგან არც “რესპუბლიკელებმა”, არც “დემოკრატებმა” არ იცოდნენ, რას მოიმოქმედებდა ტრამპი. თეთრი სახლის ადმინისტრაციის მესიჯები ერთმნიშვნელოვანი არ არის, თუმცა, ადმინისტრაციაში არის ხალხი, ვინც სწორად აანალიზებს სიტუაციას, მაგალითად, ვიცე-პრეზიდენტი მაიკლ პენსი, გენერალი მეტისი, გენერალი მაკმასტერი. თუ თქვენ მაიკლ პენსს, ჰილარი კლინტონსა და ჯონ მაკკეინს ჰკითხავთ, რას ფიქრობენ საქართველოზე, მათი პასუხი ერთნაირი იქნება. ეს არის საქართველოსთან დაკავშირებით აშშ-ის მეინსთრიმული ხედვა, მაგრამ არსებობენ სხვებიც, ვისაც განსხვავებული ხედვა აქვთ, მაგალითად, სტივ ბენონი, ჯარედ კუშნერი…
გავიხსენოთ ტრამპის წინასაარჩევნო ნარატივი. ამბობდა, რომ რუსეთ­თან უკეთესი ურთიერთობა ექნებოდა. ის რუსეთს არასოდეს დაჰპირისპირებია. არავინ იცის, რა გავლენას მოახდენს რუსეთი ამერიკის პოლიტიკაზე. აშშ-ში პოლიტიკური არასტაბილურობის პერიოდი დგება და ეს საქართველოზეც აისახება.

- როგორც ვხედავთ, სანქციები რუსეთზე გავლენას ვერ ახდენს, ის თავის პოლიტიკას არ ცვლის…

- თუ სანქციებს არ გამოვიყენებთ, გამოვა, რომ არაფერს ვაკეთებთ, ეს კი უარესია. სანქციების გაუქმება რუსეთის გამარჯვება იქნება. რუსეთის შესაკავებლად არცთუ ბევრი საშუალება არსებობს. რუსეთმა ეს იცის, იცოდა 2008 წელს და იცოდა 2014 წელსაც – ყირიმის ანექსიის დროს… მათ იცოდნენ, რომ ჩვენ ვერ შევაკავებდით, ჩვენ ეს არ შეგვიძლია!

- 2008 წელი ახსენეთ… მაშინ დასავლეთმა­ რუსეთს საქართველოს ოკუპაციისთვის “დიდი ფასი” არ გადაახდევინა, პირიქით – 2009 წელს თეთრ სახლში მოსულმა ბარაქ ობამამ რუსეთთან ურთიერთობების გადატვირთვა დაიწყო, თუმცა განსხვავებული რეაქცია მოჰყვა ყირიმის ანექსიას. რით აიხსნება ეს? ნუთუ იმით, რომ საქართველო პატარა­ ქვეყანაა, უკრაინა კი – დიდი?

- მიზეზი ნაწილობრივ ესეც არის, თუმცა, არის სხვა ფაქტორიც: 2008 წელს რუსეთმა საქართველოში სიტუაცია გაამწვავა, 2014 წელს ყირიმსა და შემდეგ დონბასში კი მდგომარეობა შეცვალა. მინდა აღვნიშნო ისიც, რომ 2008 წელს ვაშინგტონში ბევრი იყო შეშფოთებული სააკაშვილის რადიკალური ქმედებებით.

- მინდა, გკითხოთ მიხეილ სააკაშვილზე…­ როგორ გავლენას ახდენს ის – ახლა უკვე უკრაინელი პოლიტიკოსი – ქართულ პოლიტიკაზე?

- სააკაშვილმა თავისი პარტიის მობილიზება მოახდინა ისეთი ნარატივის ირგვლივ, როგორიც არის რეჟიმის შეცვლა, რევოლუცია… ქართველმა ხალხმა­ კი თქვა: “გვეყო! საკმარისია!” მათ სააკაშვილს უარი უთხრეს. “ქართული ოცნება” საკონსტიტუციო უმრავლესობით ვერ მოიგებდა არჩევნებს, “ერთიან ნაციონალურ მოძრაობას” ჭკვიანური კამპანია რომ ჩაეტარებინა. მას უნდა ეთქვა სააკაშვილისთვის: “მიშა, დარჩი კიევში, ჩვენ კი ვისაუბრებთ საჭირბოროტო საკითხებზე”. ამ შემთხვევაში ისინი უკეთეს შედეგს მიიღებდნენ, მაგრამ ამის ნაცვლად რეჟიმის შეცვლის მცდელობაში ჩაერთნენ.
სააკაშვილი საქართველოში რელევანტური აღარ არის. რაც შეეხება მის საქმიანობას უკრაინაში, ყველა დაიღალა მისი რიტორიკით: “შენ კორუფციონერი ხარ! შენ მოგიშორებთ!” ეს რიტორიკა უშედეგოა.

- მიხეილ სააკაშვილს ჰყავდა და, ალბათ, ახლაც ჰყავს მხარდამჭერები ამერიკულ პოლიტიკურ ისტებლიშმენტში. არის თუ არა საქართველოს ექს-პრეზიდენტი დღესაც აქტუალური აშშ-ის ადმინისტრაციისთვის?

- არა მგონია. ამერიკულ პოლიტიკურ ისტებლიშმენტში არიან “ქორები”, რომლებსაც მოსწონთ რუსეთთან დაკავშირებით მისი ნარატივი, თუმცა, ჩემი კოლეგები ანალიტიკურ ცენტრებსა თუ მთავრობაში სააკაშვილზე აღარ ლაპარაკობენ… როდესაც დონალდ ტრამპი პრეზიდენტი გახდა, მიშას უნდოდა, ყოფილიყო ის, ვისაც ახალი პრეზიდენტი საქართველოზე დაელაპარაკებოდა, მაგრამ ტრამპის ადმინისტრაციაში ის აქტუალური არ არის. ჰილარი კლინტონი რომ გამხდარიყო პრეზიდენტი, ეს უფრო შესაძლებელი იქნებოდა.

- ოპოზიცია მუდმივად საუბრობს არაფორმალურ მმართველობაზე, ზოგიერთი ქართველი ექსპერტი კი აცხადებს, რომ “ქართული ოცნება” დღესაც ისევ ივანიშვილის ავტორიტეტზე დგას. თქვენ რას ფიქრობთ?

- დავუშვათ, რომ ბიძინა ივანიშვილი საფრანგეთში გადასახლდა. შედეგად, შესაძლოა, მომავალ არჩევნებზე “ქართული ოცნება” ერთიან ძალად ვეღარ ვიხილოთ, მაგრამ ეს ცუდი არ იქნება. რაც შეეხება ოპოზიციის მტკიცებას, რომ ივანი­შვილი არაფორმალურად მართავს ქვეყანას, ასე შეიძლება იყო მაშინ, როდესაც პრემიერ-მინისტრი ღარიბაშვილი გახლდათ. ეს ჩემი ანალიზია და მტკიცებულება არ გამაჩნია. ჩემი აზრით, ივანიშვილს სურს, პოლიტიკურ პროცესებს საბოლოოდ ჩამოშორდეს.

„კვირის პალიტრა“, 17 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ მარიუშ მაშკევიჩთან: „არც ჩვენ არ მოგვწონს, როდესაც ჩვენ მაგივრად ბრიუსელი იღებს გადაწყვეტილებებს“ // „მხარს ვუჭერთ საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას, სუვერენიტეტს. ურყევად ვემხრობით საქართველოს ევროკავშირსა და ნატოში გაწევრებას”

ვაჟა თავბერიძე

დასავლეთში პოლონეთი საქართველოს ევროატლანტიკური ინტეგრა­ც­იის ერთ-ერთ მთავარ მხარდამჭერად მიიჩნევა, მაგრამ ბოლო რამდენიმე წელია, ვარშავასა და ბრიუსელს შორის ურთიერთობა დაიძაბა. რა გავლენა შეიძლება მოახდინოს ამან საქართველოზე და საერთოდ, როგორი ევროპა სურთ პოლონელებს, ამ და სხვა საკითხებზე პოლონეთის ელჩი საქართველოში ­მარიუშ მაშკევიჩი გვესაუბრება:

- საქართველო-პოლონეთის ურთიერთობით დავიწყოთ…

- პირველი პოლონელი მოახალშენეები საქართველოში მე-18 საუკუნის ბოლოს ჩამოვიდნენ. პოლონეთში ქართველებს ყოველთვის დიდ პატივს სცემდნენ, დიდ იმპერიებს შორის მოქცეული ორი ერი საუკუნეების მანძილზე იბრძოდა გადარჩენისათვის, საკუთარი იდენტობების და ქრისტიანული ღირებულებების გადასარჩენად. ძალიან ბევრ მსგავსებას ვხედავთ ჩვენი ორი ერის ისტორიაში. როგორც საქართველოს, ასევე პოლონეთის ისტორია გამუდმებული ომების ისტორიაა. პოლონელები ამაყი ერი ვართ და ამასვე ვხედავთ ქართველებშიც, ამიტომ დიდ პატივს გცემთ. 25 წელია, მხარს ვუჭერთ თქვენს ტერიტორიულ მთლიანობას, სუვერენიტეტს. ურყევად ვუჭერთ მხარს საქართველოს ევროკავშირსა და ნატოში გაწევრებას. ძალიან ვამაყობთ და ბედნიერი ვართ, რომ თბილისში არის ლეხ კაჩინსკის მემორიალი და მისი სახელობის ქუჩა.

- პრემიერმა ჟიდლომ განაცხადა, რომ “ვარშავა ბრიუსელის გიჟურ ჩანაფიქრებში მონაწილეობას არ მიიღებს“. რაზე ვერ რიგდებით ბრიუსელთან და როგორია ვარშავისთვის მისაღები ევროპა?

- ურთიერთობა ბრიუსელსა და ჩვენ შორის მართლაც გამწვავებულია და ამის მთავარი მიზეზი ევროპული ინსტიტუციების იდეოლოგიაა. ჩვენ გვსურს ხალხის, ერების ევროპა და არა ევროკავშირის ევროპა. ჩვენ, პოლ­ონეთსა და უნგრეთს, გვსურს, ევროკავშირი იყოს პროექტი, რომელიც ახლოს იქნება ქრისტიანულ ღირებულებებთან.

- ფიქრობთ, რომ დღევანდელი ევროკავშირისთვის ქრისტიანული ღირებულებები არ არის მნიშვნელოვანი?

- ჩვენ, პოლონელებს, და გერმანელების დიდ ნაწილსაც, არ გვესმის, რატომ არ შეიძლება იყო კარგი ევროპელი და ამავე დროს, თქვა, რომ ქრისტიანობა და ქრისტიანული ღირებულებები ჩვენი ცხოვრების, კულტურისა და ისტორიის განუყოფელი ნაწილია? რატომ არ უნდა გვქონოდა კონსტიტუცია, რომელიც დაფუძნებული იქნებოდა იმ ფუნდამენტურ ღირებულებებზე, რომლებზეც ევროპის ქრისტიანული ისტორია დგას?

- თუ ამ შეკითხვას ევროპელ ლიბერალებს დაუსვამთ, სავარაუდოდ, გიპასუხებენ, რომ ლიბერალური და ქრისტიანული ღირებულებები ერთი და იგივეა…

- მიუხედავად იმისა, თუ რას ამტკიცებენ ლიბერალები, ფაქტია, რომ ახალი ევროპა, რომლის მშენებლობაც ახლა მიმდინარეობს, უფრო კოლექტივიზაციის პრინციპებს ეფუძნება, რაც ძალიან გვაფიქრებს. ასევე გვაფიქრებს ურთიერთდამოკიდებულების საკითხი ევროპულ ინსტიტუციებს შორის. არ მოგვწონს, როდესაც ჩვენ მაგივრად ბრიუსელი იღებს გადაწყვეტილებებს, ისევე როგორც არ მოგვწონდა, როდესაც მოსკოვი აკეთებდა იმავეს. არ გვსურს, თავს ვგრძნობდეთ გერმანიის ერთ-ერთ რეგიონად, რომელსაც ბერლინი გადაუწყვეტს, რა გააკეთოს და საით წავიდეს.

- უსაფრთხოების საკითხებზე გადავიდეთ. პოლონეთი საქართველოს ევროატლანტიკური მისწრაფებების ერთ-ერთი მთავარი მხარდამჭერია. ახლახან მონტენეგრო ნატოს 29-ე წევრი გახდა. როგორ ფიქრობთ, რა გააკეთა ისეთი მონტენეგრომ ალიანსისთვის, რომ გაწევრება საქართველოზე ადრე დაიმსახურა?

- პრობლემა ის არის, რომ გადაწყვეტილებას ნატოს თითო­ეული წევრი ქვეყანა იღებს, კონსენსუსის მიღწევა კი პრობლემატურია. მაგრამ, ვფიქრობ, ისევე როგორც პოლონეთის შემთხვევაში 18 წლის წინ, საქართველოსთვის მაპ-ის და საბოლოო წევრობის გასაღები მაინც ვაშინგტონში ინახება.

- კიდევ ერთი თემა: საქართველოს მთავრობა გეგმავს ავღანეთში სამხედრო კონტინგენტის შემცირებას და ამის სანაცვლოდ თავდაცვითი შესაძლებლობების გაძლიერებაზე ფოკუსირებას. რამდენიმე წლის წინ იგივე მოიმოქმედა პოლონეთმა.შეგიძლიათ ამ საკითხზე პოლონური ნოუ-ჰაუ გაგვიზიაროთ?

- ჩვენ გადავწყვიტეთ, რომ აუცილებელი იყო ჩვენი შიდა თავდაცვითი შესაძლებლობების გაძლიერება. რატომ? იმიტომ, რომ მეზობლად რუსეთი გვყავს. ჩვენ ვნახეთ, რა მოხდა რუსეთის აგრესიის გამო საქართველოსა და უკრაინაში. ამიტომ აუცილებელია, საკუთარი თავის დაცვა შეგვეძლოს. ჩვენ არა გვაქვს იმის ფუფუნება, ნატოს რეაქციას დიდხანს ველოდოთ. გამოთვლების მიხედვით­, რუსეთის სავარაუდო აგრესია, შესაძლოა, გაგრძელდეს 2-3 კვირა, ერთი თვეც კი, და ამ ხნის განმავლობაში მზად უნდა ვიყოთ, ჩვენვე დავიცვათ საკუთარი თავი. ამიტომ დავიწყეთ შიდატერიტორიული თავდაცვის სისტემების განვითარება.

- თუმცა, ზოგიერთი ქართველი ექსპერტი და პოლიტიკოსი საქართველოს ამის გამო აკრიტიკებს, აცხადებენ, რომ ეს “პრორუსული” ნაბიჯია და დასავლეთისთვის ზურგის შექცევას ნიშნავს…

- საქართველოს მთავრობის შიდა პოლიტიკის შეფასება ჩემგან მართებული არ იქნება. ერთადერთი, რაც შემიძლია ვთქვა, არის ის, რომ ჩემი შეფასებით, თქვენი თავდაცვის სამინისტრო ყველაფერს აკეთებს, რომ გააძლიეროს ქვეყნის სამხედრო შესაძლებლობები.
„კვირის პალიტრა“, 17 ივლისი, 2017 წელი

ინტერვიუ ხათუნა ლაგაზიძესთან: „განსაკუთრებით რეგიონებში მასობრივი კორუფციის ფაქტები და დაუსჯელობის სინდრომი აშკარაა“ // „საქართველო რუსეთთან ჰიბრიდული ომის მდგომარეობაშია. ამ ომის იარაღი სწორედ საინფორმაციო ომია, ასევე ქაოსის ელემენტების შეტანა ქვეყნის ცხოვრებაში და უმართაობის განცდის გაჩენა“

ნათია დოლიძე

რუსეთის დესტრუქციული მოქმედებები საოკუპაციო ხაზთან გასულ კვირასაც გაგრძელდა. მცოცავი ოკუპაცია ოკუპირებული ტერიტორიის მიმდებარედ რამდენჯერმე გააპროტესტეს როგორც ადგილობრივმა მოსახლეობამ, ასევე საქართველოს სხვადასხვა რეგიონიდან ჩამოსულმა მოქალაქეებმა. ოკუპანტის მოქმედებები კასპის რაიონის სოფელ ყარაფილაში სპეციალურად ჩასულმა აშშ-ის ელჩმა იან კელიმაც დაგმო. აღსანიშნავია, რომ ბანერი, რომელიც ოკუპანტებმა ამ სოფელში აღმართეს, 400-ოდე მეტრითაა დაშორებული ცენტრალური ავტომაგისტრალიდან და, პრაქტიკულად, ოკუპაციის ზოლში აქცევს სტრატეგიული მნიშვნელობის ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის ნავთობსადენს.

“ამ ადგილს აქვს სიმბოლური მნიშვნელობა, რადგან ძალიან ახლოს არის ქვეყნის ცენტრალურ ავტომაგისტრალსა და სტრატეგიული მნიშვნელობის ნავთობსადენთან. როდესაც XXI საუკუნეში მეზობელი ასე უხეშად არღვევს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას, ეს ჩვენთვის მიუღებელია. ამერიკის შეერთებული შტატები ამაზე საუბარს გააგრძელებს და ხმას აიმაღლებს ამის წინააღმდეგ. მიუღებელია ნებისმიერი საერთაშორისოდ აღიარებული საზღვრების ცალმხრივი შეცვლა, რაც უარყოფით გავლენას ახდენს ოჯახებზე, ხალხზე, მათ თავისუფალ გადაადგილებაზე”, – განაცხადა იან კელიმ.

ისმის კითხვა, რატომ გააქტიურდა რუსეთი მაინცდამაინც ახლა და რა შეიძლება დაუპირისპიროს მის მოქმედებებს საქართველომ? – გვესაუბრება ექსპერტი უსაფრთხოების საკითხებში ხათუნა ლაგაზიძე:

- თუ საოკუპაციო ხაზთან რუსეთის ბოლოდროინდელი გააქტიურების წინა პერიოდს გადავხედავთ, ვნახავთ, რომ დაახლოებით ერთი თვის წინ რუსულ მედიაში დაიწყეს ამ ყველაფრისთვის, ფაქტობრივად, ფონის მომზადება. რუსი ექსპერტები ბოლო ხანს ერთმანეთის მიყოლებით ამბობენ, რომ 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ საქართველო-რუსეთის ურთიერთობა ისეთი დაძაბული, როგორიც დღეს არის, არ ყოფილა, რაც ძალიან მძიმე გზავნილია. ეს მაშინ, როდესაც ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში საქართველოს ხელისუფლება მაქსიმალურად ერიდებოდა ყოველგვარ პროვოკაციას და ცდილობდა, რუსეთთან ურთიერთობა მეტ-ნაკლებად მშვიდი ყოფილიყო. რუსი ექსპერტების თქმით, შექმნილი ვითარება არ მიანიშნებს იმაზე, რომ კრემლი დღესაც სამხედრო კონფლიქტს წამოიწყებს, ვინაიდან სამხედრო ძალით ორ ფრონტზეა ჩაბმული – უკრაინასა და სირიაში, თუმცა, მათივე დასკვნით, ეს საქართველოს დამშვიდების საშუალებას არ უნდა აძლევდეს და რომ რუსეთს საკმარისზე ბევრი ბერკეტი აქვს, რათა საქართველოს მწარედ აზღვევინოსო.

- რამ განაპირობა რუსეთის აგრესიის გაზრდა მაინცდამაინც დღეს?

- ამ ყველაფერს კომპლექსურად უნდა შევხედოთ. ტრამპის არჩევის შემდგომ რუსეთის რიტორიკის გამწვავება მოსალოდნელი იყო. ეს განსაკუთრებით აგრესიული გახდა ტრამპისა და პუტინის შეხვედრამდე, რომელიც რამდენიმე დღის წინ შედგა. ასეთი საინფორმაციო ფონი და აგრესიული განწყობა პუტინს სჭირდებოდა ტრამპთან შეხვედრის წინ, მიუხედავად იმისა, რომ შეხვედრაზე საქართველოს საკითხი არ განხილულა. კრემლი დღეს, ფაქტობრივად, მოსწრებაზეა – ვიდრე ტრამპის ადმინისტრაცია საბოლოოდ ჩამოაყალიბებს საგარეო პოლიტიკის პრიორიტეტებს, კრემლს სურს, რაც შეიძლება გაიფართოოს გავლენის სფეროები მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილში, რათა უკვე არსებული სტატუს-კვოდან ევაჭროს ტრამპს გავლენის სფეროების შესაძლო გადანაწილებაზე. ეს საქართველოს საკითხში რუსეთის დესტრუქციული მოქმედებების ერთი მიზეზია.

მეორე მიზეზია ის გააქტიურება, რაც ბოლო ხანს შეინიშნება საქართველოსა და აშშ-ის ურთიერთობაში. იქნება ეს საქართველოს პრემიერისა თუ სხვა მაღალჩინოსნების ვიზიტები აშშ-ში, აშშ-ის ახალი ვიცე-პრეზიდენტის საქართველოში დაგეგმილი ვიზიტი და ა.შ.
რუსეთის გაღიზიანების მესამე და უმთავრესი მიზეზია საქართველოს მზაობა, ჩაერთოს შავი ზღვის უსაფრთხოების ნატოსეულ სტრატეგიასა და კონცეფციაში. შეგახსენებთ, 2008 წლის მიუნხენის კონფერენციაზე პუტინმა დაუფარავად თქვა, რომ არ დაუშვებდა შავ ზღვაში ნატოს გავლენის გაძლიერებას, რასაც მოჰყვა რუსეთის აგრესია და 2008 წლის აგვისტოს ომი, რომელსაც დასავლეთმა უხერხემლოდ უპასუხა. შედეგად, რუსეთს უფრო გაეხსნა ხელ-ფეხი და გაბედა ყირიმის ანექსია. მხოლოდ ამის შემდეგ გამოფხიზლდა დასავლეთი. ნატომაც დაინახა, რომ კარგავდა პოზიციებს შავ ზღვაზე – გაჩნდა რუსეთის ორი ახალი სამხედრო ბაზა: აფხაზეთსა და ყირიმში. ამის შემდეგ დაიწყო ნატომ ფიქრი შავ ზღვაზე ახალი სტრატეგიის შემუშავებისთვის და საქართველოს, როგორც ნატოს ერთ-ერთ აქტიურ პარტნიორსა და შავი ზღვის ქვეყანას, შესთავაზეს მასში მონაწილეობა. თავის მხრივ, ამ პროცესში ჩართვის სურვილი საქართველომაც გამოთქვა.

ეს განცხადებები გაკეთდა ჯერ კიდევ ამ წლის ზამთარში, რის შემდეგაც სულ ველოდი, რომ ამას რუსეთისგან მოჰყვებოდა ძალიან მძაფრი რეაქცია, რომელიც სწორედ ამ პერიოდს დაემთხვა. გარდა ამისა, თუ გახსოვთ, ზამთარშივე გაჩნდა ამერიკულ საიტებზე ინფორმაცია, რომ საქართველოში ნატოსა და დასავლეთის ქვეყნების აქტიური მონაწილეობით იგეგმება ახალი საწვრთნელი ცენტრის გახსნა, სადაც ქართველ სამხედროებს საერთაშორისო მისიებში მონაწილეობისთვის მოამზადებენ და ეს იქნება შემცირებული, მაგრამ გერმანიაში ნატოს სამხედრო ბაზის ანალოგი. მოკლედ, ბევრი რამ დაგროვდა ისეთი, რაც რუსეთის აგრესიას იწვევს.

- რა შეიძლება გააკეთოს ასეთ ვითარებაში საქართველომ?

- უპირველესად მაქსიმალურად გამორიცხოს და აღკვეთოს რუსულ პროვოკაციებზე აყოლის ნებისმიერი შესაძლებლობა თუ შემთხვევა; მეორე – მოახერხოს ამ პროცესებში საერთაშორისო თანამეგობრობის ჩართვა, განსაკუთრებით კი ამერიკის შეერთებული შტატების. მოკლე ხანში საქართველოში ველოდებით აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტ მაიკ პენსის ვიზიტს. თუ გადავხედავთ აშშ-ის უმაღლესი თანამდებობის პირების ვიზიტების ტრაექტორიას არჩევიდან დღემდე, ისინი არცთუ ისე ბევრ ქვეყანას ესტუმრნენ, რაც თავისთავად ნიშნავს იმას, რომ აშშ-ის ინტერესი ტრამპის ადმინისტრაციის მოსვლის შემდგომ საქართველოს მიმართ არათუ შემცირდა, გაიზარდა, გამომდინარე იქიდან, რომ საქართველო რეგიონში რჩება ერთადერთ დემოკრატიულ სახელმწიფოდ და აშშ-ის სტაბილურ პარტნიორად. მით უფრო, თურქეთში მიმდინარე მოვლენების გამო საქართველოს ღირებულება, როგორც პარტნიორისა, მნიშვნელოვნად იზრდება.
აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტის ვიზიტი თავისთავად მიანიშნებს იმაზე, რომ აშშ-სა და რუსეთს შორის მოლაპარაკებებში საქართველო, როგორც შესაძლო გარიგების საკითხი, არ განიხილება!

ამასთან, ძალიან ძლიერია საქართველოს ლობი კონგრესში, სადაც ჩვენი ქვეყნის მეგობართა ჯგუფმა რამდენიმე დღის წინ პირდაპირ განაცხადა, რომ არ დაუთმობენ საქართველოს, რუსეთს. ასე რომ, საერთაშორისო ფონი, რუსეთის ასეთი აგრესიის მიუხედავად, საქართველოს სასარგებლოდაა. ამიტომაც ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ, რომ ჩვენი საკითხი კვლავ შევიდეს რუსეთისა და აშშ-ის ურთიერთობების დღის წესრიგში, ანუ უნდა მოვახერხოთ, რომ საქართველოში საოკუპაციო ხაზის გადმოწევა და რუსეთის ნებისმიერი სხვა პროვოკაცია პირდაპირ აღიქმებოდეს აშშ-ის წინააღმდეგ გადადგმულ ნაბიჯად.

მაშინ, როდესაც ტრამპის იმპიჩმენტის მოთხოვნა უკვე ოფიციალურად გაისმა კონგრესში, ტრამპის ადმინისტრაციისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, რომ არც ერთ ფრონტზე არ დაუთმოს რუსეთს. ამიტომ­ ჩვენმა ხელისუფლებამ უნდა მოახერხოს და საქართველოს თემა სწორედ ამ კონტექსტში აიყვანოს. ეს, შესაძლოა, ძნელია, ან ვიღაცამ იფიქროს, რომ ძალიან დიდ პოლიტიკას ვეთამაშებით, მაგრამ ეს შესაძლებელია და ზოგჯერ სასიცოცხლოდ აუცილებელია გაბედული ნაბიჯების გადადგმა.

- ამ კონტექსტიდან გამომდინარე, უსაფუძვლო სულაც არ ჩანს ვარაუდი, რომ ქართველთა მარში, რომელიც 14 ივლისს თბილისში გაიმართა, მისი ორგანიზატორები კი უფრო აგრესიული აქციებითაც იმუქრებიან, სწორედ რუსეთის ინტერესში იყოს...

- შესაძლებლობა, რომ საქართველო გადაიქცეს აღმოსავლეთის შვეიცარიად, ვფიქრობ, სრულიად რეალურია. აბსოლუტურად სხვანაირად მიდის დღეს მსოფლიოში პოლიტიკური პროცესები. არცთუ შორეულ მომავალში, შესაძლოა, აღმოსავლეთის დიდი ქვეყნების ინტერესში ისევე შევიდეს სტაბილური საქართველო, როგორც დღეს აშშ-ისა და დასავლეთის ინტერესებშია. ამგვარი პერსპექტივის რეალობად გადაქცევისკენ საქართველომ სვლა უკვე დაიწყო. დღეს სწორედ რუსეთის ინტერესში შედის ქვეყნისთვის ამ პერსპექტივის დაკარგვა. ის ვერ დაუწყებს აშკარად ბრძოლას, მაგალითად, ჩინეთისა თუ ირანის ინტერესებს საქართველოში, ყველას ხომ არ გადაიკიდებს, ამიტომ ყველანაირად შეეცდება, მონახოს სხვა გზები, რათა საქართველოდან ფეხი ამოაკვეთინოს როგორც ირანს, ასევე ჩინეთს, ინდოეთს და ა.შ. ეს ძალიან საშიში ტენდენციაა. აქ ლაპარაკი არ არის შემთხვევითობასა და ალბათობაზე, ეს კარგად გათვლილი სტრატეგიაა.

რაც შეეხება მარშზე მისულ მოქალაქეებს, არ შეიძლება იმის თქმა, რომ იქ ყველა რუსეთის ინტერესების გამო იყო გამოსული და ყველა მოისყიდეს, მათ შორის ბევრი გულწრფელად შეწუხებული ადამიანია, რომელთაც აშფოთებს ქვეყნის დემოგრაფიული პერსპექტივა, ოჯახის სიწმინდე და ა.შ. მარშში მონაწილე ამ ადამიანების ღირებულებებსაც პატივი უნდა ვცეთ, მაგრამ მეორე საკითხია, სადამდე შეიძლება მიიყვანოს საქართველო ამგვარმა დამოკიდებულებამ უცხოელებისადმი. იმისთვის, რომ საქართველო, ერთი მხრივ, ვაქციოთ ოაზისად უცხოური ინვესტიციებისთვის, მეორე მხრივ კი არაფერი დაემუქროს არც დემოგრაფიას, არც ტრადიციებს, არც ადგილობრივ სამუშაო ძალას და ა.შ., უნდა შეიქმნას შესაბამისი მექანიზმები, საემიგრაციო პოლიტიკა უნდა იყოს სათანადო და ეს ხელისუფლების პასუხისმგებლობის საქმეა. აკრძალვა, საზღვრების ჩაკეტვა და თვით­ი­ზოლაცია არ შეიძლება, თუმცა, შესაძლოა, გარკვეული სავიზო შეზღუდვები დაწესდეს იმ ქვეყნებისთვის, რომლებიც რისკს შეიცავენ.

არ დაგვავიწყდეს, რომ საქართველო ძალიან ახლოსაა ახლო აღმოსავლეთის კონფლიქტთან. საფრთხე ამ მიმართულებიდან იზრდება, მით უფრო ახლა, როდესაც სირიასა და ერაყში “ისლამური სახელმწიფოს” გავლენა დასასრულს უახლოვდება და ბევრი ჯიჰადისტი მებრძოლი საით აიღებს გეზს, არავინ იცის. ამიტომაც არის აუცილებელი მეტი სიფრთხილე საზღვრებზე. არაერთი ცივილიზებული ხერხი არსებობს იმ პრობლემების დასარეგულირებლად, რომლებიც მარშის მონაწილეებს აწუხებს.

მასობრივი აგრესია უცხო ქვეყნის მოქალაქეების მიმართ სოციალურ ქსელებში აშკარად მართული საინფორმაციო კამპანიაა და ეს კეთდება სწორედ იმისთვის, რომ საქართველოს ეკონომიკური განვითარებისა და უსაფრთხოების პერსპექტივები საფუძველშივე ჩაიკლას. ყველა ის მოქალაქე, რომლებიც მარშში მონაწილეობდნენ, უნდა დაფიქრდეს, რომ ძალაუნებურად არ გახდნენ ძალიან საშიში რუსული თამაშის მონაწილენი.
არ არის გამორიცხული ისიც, რომ საქართველოს დასჯისთვის რუსეთმა ისევ გამოიყენოს ეკონომიკური ბლოკადა, ასევე “ისლამური სახელმწიფოს” მებრძოლების დაქსაქსვის ფონზე პროვოკაციები მოგვიწყოს.

მოკლედ, ძალიან ბევრი მიმართულებით მართებთ მეტად გააქტიურება და პრევენციული ზომების მიღება საქართველოს უსაფრთხოების სამსახურებს.  აშკარაა, რომ საქართველო რუსეთთან ჰიბრიდული ომის მდგომარეობაშია. ამ ომის იარაღი სწორედ საინფორმაციო ომია, ასევე ქაოსის ელემენტების შეტანა ქვეყნის ცხოვრებაში და უმართაობის განცდის გაჩენა; პოლიტიკური და ეკონომიკური ელიტის მოსყიდვის მცდელობა, ისევე, როგორც მედიის წარმომადგენლების… ამასთან, ძალიან ცუდად მენიშნა, რომ საოკუპაციო ზოლის გასწვრივ ე. წ. სამხრეთ ოსეთის მოსახლეობას თურმე დაცვაში კაზაკები დაეხმარებიან. ეს დამაფიქრებელი ინფორმაციაა. ჩნდება საფრთხე, რომ ამ კაზაკებმა, ისე როგორც ყირიმში, საქართველოშიც “მწვანე კაცუნების” ფუნქცია შეასრულონ.

ამ ყველაფრიდან გამომდინარე, საზოგადოება უნდა იყოს მაქსიმალურად ფრთხილი და მობილიზებული. ხელისუფლებას სჭირდება სათანადო საინფორმაციო პოლიტიკა, რათა გაუმკლავდეს სოციალურ ქსელებში მომრავლებულ მიზანმიმართულ აგრესიულ და დამანგრეველ განწყობებს; ასევე საჭიროა თანამედროვე ტექნოლოგიური საშუალებების გამოყენება, რათა როგორმე მოვახერხოთ და დავაბალანსოთ ეს ძალიან აქტიური რუსული საინფორმაციო ნაკადი სოციალურ ქსელებში და ქაოსი ავარიდოთ ქვეყანას.

- ჩვენში კვლავაც დიდი განსჯის საგანია, ერთი მხრივ, აზერბაიჯანელი ჟურნალისტის და, მეორე მხრივ, დემირელის კოლეჯის ერთ-ერთი მმართველის გარშემო შექმნილი ვითარება. არსებობს საფუძვლიანი ვარაუდი, რომ ჩვენი ხელისუფლება მეზობელი ქვეყნების საკმაოდ დიდ ზეწოლას განიცდის, თუმცა, მათი ინტერესების გათვალისწინება ქვეყნის დემოკრატიულ იმიჯს დიდ დარტყმას აყენებს…